Για πρώτη φορά οι επιστήμονες φωτογράφισαν περισσότερους από έναν πλανήτες να περιστρέφονται γύρω από ένα αστέρι σαν τον Ήλιο μας σε ένα μακρινό πολυπλανητικό ηλιακό σύστημα και μάλιστα, είναι πελώριοι!

 

Οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο της Χιλής (Very Large Telescope), για να «συλλάβουν» τις πρώτες εικόνες ενός νεαρού -σαν τον Ήλιο μας- αστεριού, με δύο γιγάντιους πλανήτες σε τροχιά γύρω του!

Αυτές οι εξαιρετικά σπάνιες φωτογραφίες, που λήφθηκαν ως μέρος της έρευνας Young Suns Exoplanet Survey (YSES) και δημοσιεύθηκαν στο Astrophysical Journal Letters, δείχνουν δύο γιγαντιαίους εξωπλανήτες αερίου να κινούνται γύρω από ένα αστέρι που ονομάζεται TYC 8998- 760-1.

Μέχρι τώρα, λοιπόν, οι αστρονόμοι δεν είχαν παρατηρήσει ή φωτογραφίσει άμεσα περισσότερους από έναν πλανήτες σε τροχιά γύρω από ένα αστέρι σαν τον Ήλιο.

Οι δύο πλανήτες, μάλιστα, είναι πελώριοι: 14 και 6 φορές μεγαλύτεροι από τον «γίγαντα» του δικού μας Ηλιακού συστήματος, του Δία!

 

Δείτε επίσης: Ο πλανήτης Άρης μέσα από 4Κ βίντεο και φωτογραφίες

 

Τι βλέπουμε στη φωτογραφία

Στην επάνω αριστερή γωνία της εικόνας βλέπουμε το νεαρό αστέρι που μοιάζει με τον Ήλιο, το TYC 8998-760-1, του οποίου το φως μπλοκαρίστηκε με τη χρήση ενός κορονογράφου. Αυτό το ειδικό όργανο επέτρεψε στο φως από τους δύο νέους καυτούς, κυριολεκτικά, πλανήτες, τον TYC 8998-760-1b και TYC 8998-760-1c, να αποκαλυφθούν σαν δύο φωτεινές κουκίδες στο κέντρο και κάτω δεξιά της φωτογραφίας.

Στο φόντο της φωτογραφίας, μάλιστα, βλέπουμε και πολλά αστέρια.

Το αστέρι TYC 8998- 760-1 των 17 εκατομμυρίων ετών απέχει περίπου 300 έτη φωτός από τη Γη στον αστερισμό της Μυία, η οποία είναι ορατή μόνο σε όσους ζουν στο νότιο ημισφαίριο της Γης.

 

Γιατί είναι σημαντική ανακάλυψη

Είναι η πρώτη φορά, όπως προείπαμε, που δύο πλανήτες απεικονίζονται σε τροχιά γύρω από ένα αστέρι σαν τον Ήλιο. «Είναι σαν μια πολύ νέα έκδοση του δικού μας Ήλιου», δήλωσε ο Alexander Bohn, διδακτορικός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Leiden στην Ολλανδία, που ηγήθηκε της έρευνας. «Αυτή η ανακάλυψη είναι ένα στιγμιότυπο ενός περιβάλλοντος που μοιάζει πολύ με το Ηλιακό μας σύστημα, αλλά σε πολύ πιο πρώιμο στάδιο της εξέλιξής του».

Δύο εξωπλανήτες έχουν φωτογραφηθεί ξανά να περιστρέφονται γύρω από ένα αστέρι, αλλά ήταν σε τροχιά γύρω από φαιούς, «αποτυχημένους», δηλαδή, αστέρες -που δεν κατάφεραν να γίνουν Ήλιοι, για να το πούμε απλά.

Αν και οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει πάνω από 4.000 εξωπλανήτες, η ύπαρξή τους συνάγεται κυρίως από δεδομένα και όχι από φωτογραφίες. «Παρόλο που οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει έμμεσα χιλιάδες πλανήτες στον γαλαξία μας, μόνο ένα μικρό μέρος αυτών των εξωπλανητών έχει απεικονιστεί άμεσα», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της έρευνας, Μάθιου Κένγουορυ, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λάιντεν. «Οι άμεσες παρατηρήσεις είναι σημαντικές στην αναζήτηση περιβαλλόντων που μπορούν να στηρίξουν τη ζωή», δήλωσε ο Kenworthy.

 

 

Πηγή: gazzetta

Ο πλανήτης Άρης μέσα από 4Κ βίντεο και φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης. Δείτε το βίντεο από τον κόκκινο πλανήτη που παρήχθηκε από δεδομένα της NASA.

 

Η παρουσίαση του άψυχου τοπίου του πλανήτη είναι τόσο ρεαλιστική που ο αφηγητής την αποκαλεί ως «την πιο ζωντανή εμπειρία του να βρίσκεσαι στον Άρη». Εξαιρετικά ρεαλιστικές εικόνες υψηλής ευκρίνειας δημοσιεύει για πρώτη φορά η NASA από τον πλανήτη Άρη.

 

 

 

 

Στο δεκάλεπτο βίντεο οι κάτοικοι της Γης μπορούν να ανακαλύψουν τον κόκκινο πλανήτη, κάνοντας περιήγηση σε φαντασμαγορικά πλάνα από τις τεράστιες ερήμους και τους αμμόλοφούς του, τα απόκρημνα βράχια του και το γεμάτο ρωγμές και πέτρες έδαφός του.

 

 

Η παρουσίαση του άψυχου τοπίου του πλανήτη Άρη είναι τόσο ρεαλιστική που ο αφηγητής την αποκαλεί ως «την πιο ζωντανή εμπειρία του να βρίσκεσαι στον Άρη».

Το βίντεο δημιουργήθηκε από τη βρετανική εταιρεία εταιρεία ντοκιμαντέρ ElderFox δημοσίευσε πλάνα υψηλής ευκρίνειας από τον Άρη. Αποτελεί ουσιαστικά ένα μωσαϊκό με εικόνες που τραβήχτηκαν από τα τρία οχήματα της ΝASA που έφτασαν στον πλανήτη: το Curiosity, το Spirit και το Opportunity.

 

Πως δημιουργήθηκε το βίντεο

Ουσιαστικά, κάθε εικόνα αποτελεί ένα πανόραμα δίνοντας έτσι την αίσθηση ότι πρόκειται για 4Κ βίντεο. Το λεγόμενο πανόραμα Glen Torridor περιέχει πάνω από 1,8 δισεκατομμύρια πίξελ και δημιουργήθηκε από περισσότερες από 1.000 διαφορετικές εικόνες που τραβήχτηκαν από το Curiosity μέσα σε μια βδομάδα το 2019. Η ElderFox αποκάλεσε το αποτέλεσμα ως «το μεγαλύτερο μωσαϊκό που φτιάχτηκε ποτέ».

Όπως εξηγεί ο αφηγητής παρόλο που οι κάμερες πάνω στα οχήματα ήταν από τις καλύτερες της εποχής τους, τα δεδομένα που μπορούν να σταλούν πίσω στη Γη είναι πολύ δύσκολο να σταλούν ως βίντεο.

 

 

Το Curiosity αποτελεί το μόνο όχημα που λειτουργεί αυτή τη στιγμή στον Άρη. Το Spirit και το Opportunity που ανακάλυψαν αποδείξεις πως κάποτε υπήρχε τρεχούμενο νερό στην επιφάνεια του κόκκινου πλανήτη, είναι εκτός λειτουργίας από το 2011 και 2019 αντίστοιχα. Η ΝASA θα στείλει ένα νέο όχημα στον Άρη στις 30 Ιουλίου το λεγόμενο Perseverance.

 

Δείτε επίσης: Τι καιρό συναντάει κανείς στους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος;

 

 

 

Πηγές: in.gr, interestingengineering.com, kostasvakouftsis.blogspot.com

Ο χάρτης που αποτυπώνει 11 δισ. ιστορίας και περιλαμβάνει 2 εκατ. γαλαξίες(video)

Ομάδα αστροφυσικών αποκάλυψε το μεγαλύτερο τρισδιάστατο μοντέλο του σύμπαντος που δημιουργήθηκε ποτέ.

Το Sloan Digital Sky Survey (SDSS), ένα έργο με τη συμμετοχή εκατοντάδων επιστημόνων σε δεκάδες ιδρύματα παγκοσμίως, συγκέντρωσε χιλιάδες δεδομένα και χαρτογράφησε το σύμπαν με τηλεσκόπια. Με αυτές τις μετρήσεις, που εκτείνονται σε περισσότερα από 2 εκατομμύρια γαλαξίες που σχηματίστηκαν πάνω από 11 δισεκατομμύρια χρόνια, οι επιστήμονες μπορούν τώρα να κατανοήσουν καλύτερα πώς αναπτύχθηκε το σύμπαν. Αναμφισβητητα, πρόκειται για ένα μοναδικό έργο στο χώρο της αστρονομίας.

«Γνωρίζουμε τόσο την αρχαία ιστορία του Σύμπαντος όσο και την πρόσφατη ιστορία, αλλά υπήρχε ένα ενοχλητικό κενό 11 δισεκατομμυρίων ετών», δήλωσε ο κοσμολόγος Kyle Dawson του Πανεπιστημίου της Γιούτα, ο οποίος ηγήθηκε της ομάδας που ανακοίνωσε τα ευρήματα του SDS.

«Επί πέντε χρόνια, εργαζόμαστε για να καλύψουμε αυτό το κενό και χρησιμοποιούμε αυτές τις πληροφορίες για να περιγράψουμε μερικές από τις σημαντικότερες εξελίξεις στην κοσμολογία την τελευταία δεκαετία», δήλωσε ο Dawson.

Ο χάρτης αποκάλυψε τα πρώιμα υλικά που «καθορίζουν τη δομή του Σύμπαντος», ξεκινώντας από τη στιγμή που το Σύμπαν ήταν μόλις 300.000 ετών.

«Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τον χάρτη για να μετρήσουν μοτίβα και σήματα από διαφορετικούς γαλαξίες και να καταλάβουν πόσο γρήγορα το σύμπαν επεκτάθηκε σε διαφορετικά σημεία της ιστορίας. Το να κοιτάς πίσω στο διάστημα επιτρέπει μια ματιά στο παρελθόν. Αυτές οι μελέτες μας επιτρέπουν να συνδέσουμε όλες αυτές τις μετρήσεις σε μια πλήρη ιστορία της εξέλιξης του Σύμπαντος», δήλωσε ο Will Percival του Πανεπιστημίου Waterloo.

Η ομάδα εντόπισε επίσης «ένα μυστηριώδες αόρατο συστατικό του Σύμπαντος που ονομάζεται σκοτεινή ενέργεια», από τότε, το σύμπαν εξακολούθησε να επεκτείνεται «γρηγορότερα», ανέφερε.

Πηγή: Forbes.com, Lifo.gr

Από το Βόρειο Σέλας μέχρι τον Γαλαξία του Γλύπτη, οι νικήτριες φωτογραφίες του φετινού διαγωνισμού «Καλύτερος Φωτογράφος Αστρονομίας της Χρονιάς» μαγεύουν για μια ακόμη φορά.

Ο διαγωνισμός του Βασιλικού Αστεροσκοπείου του Γκρένιτς που διοργανώνεται για δωδέκατη χρονιά μόλις ανακοίνωσε τους φιναλίστ, επιλέγοντας ανάμεσα απο ένα ρεκόρ 5.300 συμμετοχών, από 70 διαφορετικές χώρες.

Επειτα από δύο εβδομάδες καταιγίδων, σύννεφων και χιονιού στα νησιά Λοφότεν, ο ουρανός τελικά καθάρισε, προσφέροντας τέλειες συνθήκες για τη φωτογράφιση του Βόρειου Σέλαος στο ψαροχώρι Χάμνοϊ ANDREAS ETTL/GERMANY

Εντυπωσιακή ολική έκλειψη Ηλίου πάνω από το αστεροσκοπείο La Silla στην έρημο Ατακάμα της Χιλής. Ο φωτογράφος ευθυγράμμισε και στοίβαξε 96 καρέ μαζί, αποκαλύπτοντας τις λωρίδες και την αχνή κορώνα. Τα αστέρια έγιναν επίσης ορατά, συμπεριλαμβανομένου του Betelgeuse, αριστερά, το οποίο άρχισε να εξασθενεί τους επόμενους μήνες

 

Χρησιμοποιώντας λήψεις μακράς έκθεσης και πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνων, η φωτογράφος φαντάζεται πώς θα ήταν η χερσόνησος της Κριμαίας στο μακρινό παρελθόν, μετά την έκρηξη χιλιάδων ηφαιστείων στη Γη ELENA PAKHALYUK/UKRAINE

 

Ο αυστραλός φωτογράφος μετεγκατέστησε το CDK17 τηλεσκόπιο του στη Χιλή, καταφέρνοντας έτσι να συγκεντρώσει θεαματικά δεδομένα στις ατελείωτες καθαρές νύχτες. Τράβηξε τρεις ώρες υδρογόνου, αρκετό για να τονίσει τις περιοχές γέννησης των αστεριών που εμφανίζονται στον γαλαξία MARTIN PUGH/AUSTRALIA

 

«Το Μάτι του Δράκου»: θέλοντας να δείξει πως τα συνηθισμένα πράγματα μπορούν να μεταμοφωθούν σε κάτι μαγικό κάτω από το Βόρειο Σέλας, η φωτογράφος διάλεξε και φώτισε τον βράχο και μετά περίμενε το σέλας να κάνει τα μαγικά του ELENA PAKHALYUK/UKRAINE

 

Ο Γαλαξίας του Γλύπτη, ένας από τους πιο φωτεινούς ορατούς σπειροειδείς γαλαξίες, ο οποίος συναντάται στο Νότιο Ημισφαίριο. Ο φωτογράφος ήθελε να δείξει τις λεπτές χρωματικές και περίπλοκες υφές του TERRY ROBINSON/CANADA

 

Ο Γαλαξίας αναδύεται πίσω από τα αγάλματα μοάι στο Νησί του Πάσχα, στον Ειρηνικό. H παραπάνω φωτογραφία τονίζει την κεντρική διόγκωση του Γαλαξία, τον αστερισμό του Σκορπιού και τους πλανήτες Δία και Κρόνο DAI JIANFENG/CHINA

 

«Όμορφες νύχτες του Περσικού Κόλπου» Σε ένα από τα πολλά μονοπάτια πεζοπορίας κατά μήκος της ακτής του Ιράν, ο εικονιζόμενος φωτογράφος ανακάλυψε αυτή το απίθανο μέρος και απαθανάτισε τον Γαλαξία σε μια πανοραμική εικόνα 360 μοιρών MOHAMMAD SADEGH HAY/IRAN

 

Αυτή η εικόνα της Σελήνης, με φωτισμό 39 τοις εκατό, αποτυπώθηκε μέσω 11 βίντεο διαφορετικών περιοχών, τα οποία έπειτα συνδέθηκαν όλα μαζί. Η διαδικασία κορεσμού αποκάλυψε τις ορυκτές συνθέσεις στους σεληνιακούς βασάλτες της επιφάνειας. Τα έντονα καφέ και μπλε οφείλονται στις υψηλές συγκεντρώσεις τιτανίου και σιδήρου RICHARD ADDIS/UK

 

Η πανσέληνος ανατέλλει πίσω από τον ουρανοξύστη Σαρντ στο Λονδίνο, σε μία εκπληκτική λήψη MATHEW BROWNE/UK

Πηγή: Protagon.gr

Μετεωρίτης έκανε εντυπωσιακή εμφάνιση σημειώνοντας πτώση πάνω από την Παπούα της Ινδονησίας. Δείτε το βίντεο.

 

Πιο συγκεκριμένα, το φαινόμενο σημειώθηκε στις 3/5/2020 στις 2πμ (τοπική ώρα) πάνω από τον ουρανό της Παπούα στην Ινδονησία. Το συγκεκριμένο φαινόμενο ονομάζεται fireball, το οποίο χαρακτηρίζει ένα ουράνιο σώμα που παρουσιάζει φωτεινότητα μεγαλύτερη από αυτήν της Αφροδίτης στον πρωινό ή απογευματινό ουρανο.

 

 

Για δεκαετίες, οι οργανικές ενώσεις που βρέθηκαν σε αυτόν τον μετεωρίτη στην Ανταρκτική υπήρξαν πηγές διαμάχης : Προήλθαν από τον Άρη ή μολύνθηκαν οι μετεωρίτες στη Γη; Τώρα, μια ομάδα Ιαπώνων ερευνητών επανεξέτασε τους μετεωρίτες και είπε ότι βρήκαν ίχνη αρχαίων ωκεανών, πλούσια σε άνθρακα και άζωτο – βασικά συστατικά για τη ζωή.

Kομμάτι από έναν 4 δισεκατομμυρίων ετών βράχο αποκολλήθηκε από την επιφάνεια του Άρη πριν από περίπου 15 εκατομμύρια χρόνια και τελικά προσγειώθηκε στην Ανταρκτική, όπου οι εξερευνητές το βρήκαν το 1984.

Για δεκαετίες, οι οργανικές ενώσεις που βρέθηκαν σε αυτόν τον μετεωρίτη υπήρξαν πηγές διαμάχης : Προήλθαν από τον Άρη ή μολύνθηκαν οι μετεωρίτες στη Γη; Τώρα, μια ομάδα Ιαπώνων ερευνητών επανεξέτασε τους μετεωρίτες και είπε ότι βρήκαν ίχνη αρχαίων ωκεανών, πλούσια σε άνθρακα και άζωτο – βασικά συστατικά για τη ζωή.

Ο μετεωρίτης, γνωστός ως Allan Hills 84001, ήταν γνωστό από καιρό ότι περιέχει οργανικά υλικά. Το κομμάτι του «διαστημικού» βράχου αποτέλεσε αντικείμενο ερευνών που διαπραγματεύονται το αν αυτά τα υλικά προέρχονταν από τη Γη ή τον Άρη. Υπήρξε ακόμη και ένας αμφιλεγόμενος ισχυρισμός, όπως ανέφερε το Space.com το 2016, ότι στοιχεία για την πραγματική ζωή του Άρη κρύβονται στο βράχο.

Το πρόβλημα ήταν ότι οι ερευνητές δεν μπορούσαν να αποκλείσουν το ενδεχόμενο τα οργανικά μόρια από την Ανταρκτική να έχουν αναμιχθεί με τους μετεωρίτες κατά τη διάρκεια των αιώνων τους που είναι κλειδωμένα σε πάγο. Εναλλακτικά, ο μετεωρίτης θα μπορούσε να είχε μολυνθεί με οργανική ύλη σε εργαστήριο.

Αλλά τώρα οι ερευνητές έχουν καταβάλει εξαιρετική προσπάθεια για να αποκλείσουν αυτές τις δυνατότητες. Τα αποτελέσματά τους δείχνουν ότι οι οργανικές ενώσεις προέρχονται από τον Άρη – και για πρώτη φορά δείχνουν ότι ο μετεωρίτης περιέχει επίσης οργανικά υλικά που φέρουν άζωτο. Το περισσότερο άζωτο που έχει ανακαλυφθεί στον Άρη είναι εμπεριέχεται σε αδρανές αέριο άζωτο (N2) ή σε σκληρές χημικές ουσίες στο έδαφος που διαλύουν την οργανική ύλη, όπως έγραψαν οι ερευνητές. Αυτές οι πρόσφατα ανακαλυφθείσες οργανικές ενώσεις αζώτου στο ανθρακικό άλας υποδηλώνουν ότι εάν υπήρχε ζωή στον Άρη, θα είχε πρόσβαση στις ίδιες μορφές αζώτου στην οποία βασίζεται η γήινη ζωή.

Επίσης,  όπως οι ερευνητές έγραψαν στην εφημερίδα, που δημοσιεύθηκε στις 24 Απριλίου στο περιοδικό Nature Communications, αυτά τα ευρήματα ισοδυναμούν με την υπογραφή ενός περιβάλλοντος υπόγειων υδάτων με άφθονο δυνητικά ζωογόνο οργανικό υλικό.

Προηγούμενη έρευνα στο Allan Hills 84001, όπως μια μελέτη του 1999 στο περιοδικό Advances in Space Research υποστήριζε ότι τα οργανικά πιθανότατα προέρχονταν από τον Άρη.

Στο περιβάλλον που είχαν δημιουργήσει οι επιστήμονες «ξεφλούδισαν» μικροσκοπικούς κόκκους ανθρακικού άλατος – την ένωση στους μετεωρίτες ηλικίας 4 δισεκατομμυρίων ετών. Στη συνέχεια, ανατίναξαν τις επιφάνειες των κόκκων με μια δέσμη εστιασμένων φορτισμένων μορίων, ή ιόντων, για την απομάκρυνση επιφανειακών ρύπων. Το υλικό κάτω από αυτό το επιφανειακό στρώμα, υποστήριξαν οι ερευνητές, αντιπροσωπεύει μια στενή προσέγγιση των χημικών μέσα στους μετεωρίτες προτού εκτεθούν στη Γη.

Βρήκαν επίπεδα οργανικού αζώτου πολύ υψηλότερα από ό, τι θα μπορούσε εύκολα να εξηγηθεί από μόλυνση από πάγο της Ανταρκτικής, υποδηλώνοντας ότι το οργανικό υλικό που φέρει άζωτο εισήλθε στο βράχο όπως ήταν. Το ανθρακικό άλας στο Allan Hills 84001 σχηματίζεται στο νερό, πιστεύουν οι ερευνητές.

Στη Γη, τα ανθρακικά άλατα όπως ο ασβεστόλιθος και ο ασβεστίτης είναι επίσης τα αποξηραμένα υπολείμματα παλιών πηγών νερού.

Συνολικά, αυτές οι ενδείξεις δείχνουν ότι οι οργανικές ενώσεις αζώτου ήταν άφθονες στους πρώτους ωκεανούς του Άρη.

Αυτό είναι σημαντικό επειδή «το άζωτο είναι ένα βασικό στοιχείο για όλη τη ζωή στη Γη, καθώς είναι απαραίτητο για πρωτεΐνες, DNA, RNA και άλλα ζωτικά υλικά», έγραψαν οι ερευνητές.

Αυτά τα αποτελέσματα ταιριάζουν με άλλα στοιχεία από τον Κόκκινο Πλανήτη. Οι εκσκαφείς Curiosity της NASA και Viking βρήκαν ίχνη οργανικού υλικού στην επιφάνεια του Άρη. Όμως τα όργανα rover δεν μπορούν να κάνουν τις δοκιμές που μπορεί να κάνει ένα εργαστήριο Earthbound , έτσι τα δεδομένα του rover δεν λένε στους επιστήμονες από πού προέρχονται οι οργανικές ενώσεις, πόσο χρονών είναι ή πώς σχηματίστηκαν. Αυτή η έρευνα, αν επιβεβαιωθεί, υποδηλώνει ότι σε ένα σημείο, όταν ο Άρης ήταν καλυμμένος σε ωκεανούς, αυτοί οι ωκεανοί έτρεχαν με οργανική ύλη.

Όλα αυτά, τα οργανικά υλικά σχηματίζονται σε πολλά άψυχα μέρη στο ηλιακό σύστημα, κυρίως κομήτες. Υπάρχουν ακόμη στοιχεία για οργανικό υλικό στη σκόνη που αιωρείται μεταξύ των αστεριών, ανέφερε το Space.com το 2011. Επομένως, εάν αυτοί οι φαινομενικοί αρχαίοι, πλούσιοι σε βιολογικούς ωκεανούς στον Άρη φιλοξένησαν ποτέ τη ζωή είναι ακόμα ένα μυστήριο.
ΠΗΓΗ LIVESCIENCE

Σε όλους έχει δημιουργηθεί κάποια στιγμή η απορία σχετικά με τις μετεωρολογικές συνθήκες που επικρατούν σε άλλους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος.

Σε αυτό το άρθρο αναφέρεται συνοπτικά η γνώση που μέχρι σήμερα έχουμε:

 

1. Άρης

Είναι γνωστό ότι ο Άρης έχει μια πολύ λεπτή ατμόσφαιρα, η οποία δυσκολεύεται να κρατήσει τη ζέστη που φτάνει από τον ήλιο. Ως αποτέλεσμα, η επιφάνειά του είναι στεγνή και ξηρή και τεράστιοι κυκλώνες σκόνης σχηματίζονται συχνά, αν και στο παρελθόν γνωρίζουμε ότι η αρειανή ατμόσφαιρα ήταν ικανή να συντηρεί ακόμα και τρεχούμενο νερό.

Επιπλέον, οι πόλοι του πλανήτη είναι καλυμμένοι με παγωμένο διοξείδιο του άνθρακα ή, αλλιώς, ξηρό πάγο και τρομακτικές αμμοθύελλες θερίζουν την επιφάνειά του με την πρώτη ευκαιρία. Και δεν μιλάμε για τις καταιγίδες σκόνης που συναντά κανείς στη Γη, αλλά για θύελλες που μπορούν να καλύψουν ολόκληρο τον πλανήτη, μέσα σε λίγες μέρες.

Όσο για τις θερμοκρασίες που θα συναντήσουν οι επίδοξοι… άποικοι του Άρη, αυτές κυμαίνονται, στον αρειανό ισημερινό, από την άνεση των 20 βαθμών Κελσίου τη μέρα μέχρι την φονική παγωνιά των -50 βαθμών Κελσίου το βράδυ. Όχι και οι ιδανικότερες συνθήκες για να φτιάξει κανείς σπίτι. Και ας υποστηρίζουν αρκετοί ότι από τα κόκκινα εδάφη του ξεκίνησε το ταξίδι της ζωής για τη Γη.

Η σχεδόν ανύπαρκτη ατμόσφαιρα του Άρη

 

2. Αφροδίτη

Αν ψάχνουμε για ένα ζωντανό παράδειγμα του πώς μπορεί να μοιάζει στο μέλλον η Γη, αν συνεχίσουμε να τροφοδοτούμε το φαινόμενο του θερμοκηπίου, αρκεί μια ματιά στην Αφροδίτη. Η ατμόσφαιρά της αποτελείται, κυρίως, από διοξείδιο του άνθρακα και είναι τόσο παχιά, ώστε να παγιδεύει περισσότερη ηλιακή ακτινοβολία από όση μπορούμε να φανταστούμε.

Στην επιφάνειά της, τα θερμόμετρα, κυριολεκτικά, σπάνε. Για όλη τη διάρκεια του χρόνου, ο υδράργυρος παραμένει, σχετικά, σταθερός και δεν πέφτει πολύ κάτω από τους 480 βαθμούς Κελσίου. Συν τοις άλλοις, στην Αφροδίτη δεν βρέχει νερό, αλλά θειικό οξύ, το οποίο είναι εξαιρετικά διαβρωτικό και προκαλεί σοβαρά εγκαύματα στην ανθρώπινη σάρκα.

Δεν είναι για αυτό, όμως, που πρέπει να ανησυχούμε περισσότερο, αν πατήσουμε ποτέ το πόδι μας στον γειτονικό πλανήτη, αφού η όξινη βροχή εξατμίζεται από την υψηλή θερμοκρασία, πριν φτάσει στο έδαφος. Το μεγάλο πρόβλημα είναι οι βίαιες συγκρούσεις που προκαλούνται, όταν το θειικό οξύ συναντήσει τα υπολείμματα νερού που βρίσκονται στην ατμόσφαιρα.

Μην ξεχνάμε και το χιόνι από βασάλτη και απομεινάρια μετάλλων που αιωρούνται στην ατμόσφαιρα. Όπως καταλαβαίνουμε, λοιπόν, παρόλο που το όνομά της το κρύβει καλά, η Αφροδίτη είναι κανονική κόλαση για τον άνθρωπο. Μέχρι σήμερα, δεν έχουμε καταφέρει να στείλουμε ούτε οχήματα που να αντέξουν πάνω από δύο ώρες στην επιφάνειά της.

Η επιφάνεια της Αφροδίτης, διάσπαρτη από κρατήρες και εμφανή τα σημάδια ηφαιστιακής δραστηριότητας

 

3. Δίας

Εκτός από το να πρωταγωνιστεί σε θεωρίες για το Άστρο της Βηθλεέμ, ο Δίας είναι γνωστός και για τις πραγματικά “βασιλικές” καταιγίδες που σαρώνουν την επιφάνειά του. Η διασημότερη από αυτές έχει όνομα: Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα. Τόσο μεγάλη, που στην περιοχή που καλύπτει θα μπορούσε να χωρέσει ο πλανήτης μας, η Γη, τρεις ολόκληρες φορές.

Για να πάρουμε μια γεύση των καιρικών συνθηκών που επικρατούν στον γίγαντα αερίων, αρκεί να αναλογιστούμε ότι η Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα μαίνεται όπως ένας τυφώνας, εδώ και τέσσερις αιώνες, ενώ μια άλλη, μικρότερη, αλλά ολοένα και αυξανόμενη σε μέγεθος καταιγίδα, γνωστή σαν Οβάλ ΒΑ, κινείται με τις ίδιες αστρονομικές ταχύτητες.

Επιπροσθέτως, στον Δία, περισσότερα από 30 μεγάλα ρεύματα αέρα κινούνται, συνεχώς, σε όλο τον πλανήτη και σε αντίθετες κατευθύνσεις, φτάνοντας ταχύτητες 480 χιλιομέτρων την ώρα. Είναι τέτοια η ταχύτητά τους, που μπορούν να συγκρατούν τις μαινόμενες καταιγίδες που περιγράψαμε παραπάνω στη θέση τους.

Τα σύννεφα του Δία (οι λωρίδες που διακρίνονται στην επιφάνειά του) είναι, στην πραγματικότητα, παγωμένη αμμωνία, αφού οι θερμοκρασίες στο σημείο της ατμόσφαιρας όπου σχηματίζονται δεν ανεβαίνουν πάνω από τους -140 βαθμούς Κελσίου. Πρόσφατα, ανακαλύψαμε ότι στον Δία μπορεί να βρέχει διαμάντια. Πολύτιμα στη Γη, ενδεχομένως θανατηφόρα, όταν πέφτουν από ψηλά.

Δεν είναι πίνακας του Βαν Γκογκ, είναι ένα κοντινό των σύννεφων που στροβιλίζονται γύρω από τη Μεγάλη Ερυθρή Κηλίδα του Δία

 

4. Ερμής

Ως ο κοντινότερος πλανήτης στον ήλιο, δεν θα μπορούσε παρά να “φλέγεται”. Πράγματι, όταν βρίσκεται στο κοντινότερο σημείο της τροχιάς του από το άστρο μας, οι 430 βαθμοί Κελσίου είναι ο κανόνας, στην επιφάνειά του. Ωστόσο, δεδομένου ότι, ουσιαστικά, δεν έχει καθόλου ατμόσφαιρα που να συγκρατεί τη ζέστη, ο υδράργυρος πέφτει μέχρι και τους -180 βαθμούς Κελσίου το βράδυ. Μη νομίζετε, όμως, ότι οι εναλλαγές μέρας – νύχτας είναι συχνές. Ο πλανήτης, σε αντίθεση με τον συνονόματό του θεό, δεν φημίζεται για την ταχύτητά του. Συγκεκριμένα, η περιστροφή του είναι τόσο αργή, ώστε να έχει μόλις μιάμιση μέρα σε κάθε χρόνο. Άρα, ξεχάστε τα σκωτσέζικα ντους από τον καιρό. Ο επισκέπτης, είτε θα καεί είτε θα παγώσει, αναλόγως με το που θα προσγειωθεί.

Φωτογραφία του νότιου πόλου του Ερμή

 

5. Κρόνος

Οι άνεμοι είναι το θέμα σε αυτόν τον αέριο γίγαντα. Οι ταχύτητές τους μπορούν να φτάσουν μέχρι και τα 1610 χιλιόμετρα την ώρα. Για σκοπούς σύγκρισης, αναφέρουμε ότι οι υψηλότερες ταχύτητες μη ανεμοστροβιλικών ανέμων που καταγράφηκαν ποτέ στη Γη, στις 10 Απριλίου 1996, κατά τη διάρκεια του Κυκλώνα Ολίβια στην Αυστραλία, μετά βίας ξεπέρασαν τα 400 χιλιόμετρα την ώρα. Μάλιστα, στο βόρειο ημισφαίριο του Κρόνου, μαίνονται δύο τόσο μεγάλες καταιγίδες που μπορούν να περιγραφούν μόνο με τη λέξη εξωπραγματικές. Η μία από αυτές έχει εξάγωνο σχήμα, αντί για το κατά κανόνα σφαιρικό των καιρικών συστημάτων, με μήκος πλευράς, σχεδόν, ίσο με τη διάμετρο της Γης. Η άλλη έχει διάμετρο 10000 χιλιόμετρα, όσο η απόσταση Αθήνας – Αριζόνα. Κι αν ήταν μόνο τις ταχύτητες των ανέμων που μαίνονται στο εσωτερικό των τεράστιων καταιγίδων του Κρόνου που είχαμε για να ανησυχούμε, θα ήταν καλά. Κοντά στην επιφάνεια του πλανήτη, ο άνθρακας στην ατμόσφαιρα πιέζεται και σχηματίζεται γραφίτης. Ακόμα πιο κοντά, σχηματίζονται διαμάντια. Και όλα αυτά, παρασύρονται από τον αέρα, ταξιδεύοντας σαν σφαίρες.

Η περιστρεφόμενη δίνη στο κέντρο της εξάγωνης καταιγίδας μοιάζει υπέροχα όμορφη, αλλά είναι εξίσου δολοφονική

Η τεραστίων διαστάσεων εξάγωνη, φονική καταιγίδα που μαίνεται στον βόρειο πόλο του Κρόνου

 

6. Ποσειδώνας

Ο πιο μακρινός πλανήτης του ηλιακού συστήματος, μετά τον αποχαρακτηρισμό του Πλούτωνα, έχει καιρό παρόμοιο με εκείνον των παραπάνω γιγάντων της διαστημικής μας γειτονιάς, του Δία και του Κρόνου. Δηλαδή, ανέμους και καταιγίδες σε εξωπραγματικά μεγέθη και βροχή διαμαντιών. Ξεχωρίζει λόγω του ρεκόρ που κατέχει ως “οικοδεσπότης” του πιο βίαια γρήγορου ανέμου που έχουμε καταγράψει στο ηλιακό μας σύστημα, ταχύτητας 2415 χιλιομέτρων την ώρα. Οι ριπές του ανέμου πιάνουν αυτές τις ταχύτητες εξαιτίας της επίπεδης επιφάνειας του Ποσειδώνα και άρα, της απουσίας τριβής.

Αυτή η φωτογραφία του Ποσειδώνα αποκαλύπτει ένα στρώμα πανταχού παρούσας ομίχλης που καλύπτει τον πλανήτη, σχηματίζοντας ένα ημιδιαφανές στρώμα.

 

7. Ουρανός

Εδώ μιλάμε για πραγματικά φονικό κρύο. Ο Ουρανός είναι ο πιο παγωμένος από τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος με θερμοκρασίες που πέφτουν μέχρι τους -224 βαθμούς Κελσίου, σαν συνοδευτικό σε όλα τα “καλά” του καιρού που συναντά κανείς σε έναν αέριο γίγαντα: τεράστιοι τυφώνες και βροχή πολύτιμων λίθων.

Σπάνια φωτογραφία του συστήματος δακτυλίων του Ουρανού. Τα άκρα των δακτυλίων φαίνονται στη Γη μόνο κάθε 42 χρόνια.

Λεπτομέρεια από φωτογραφία του πλανήτη Ουρανού

 

Bonus: Πλούτωνας

Μόνο και μόνο επειδή ο Πλούτωνας δεν συγκαταλέγεται, πλέον, ανάμεσα στους πλανήτες, δεν μπορούμε να τον αφήσουμε έξω από τη λίστα μας, αφού μεγαλώσαμε μαθαίνοντας να τον υπολογίζουμε ως τον τελευταίο πλανήτη της γειτονιάς μας. Και πλανήτης ή όχι, έχει και αυτός μοναδικά καιρικά φαινόμενα, για να υπερηφανεύεται. Το απίθανο με αυτόν τον νάνο πλανήτη, λοιπόν, είναι ότι η εντυπωσιακά ελλειπτική του τροχιά προκαλεί τεράστιες διακυμάνσεις θερμοκρασίας: Όταν βρίσκεται στο πιο μακρινό σημείο από τον ήλιο παγώνει εντελώς, ενώ όταν τον πλησιάζει, τα αέρια που τον αποτελούν θερμαίνονται, δημιουργώντας μία αεριώδη ατμόσφαιρα και δρα περισσότερο σαν κομήτης. Κάτι σαν δύο σε ένα.

Χάρτης της επιφάνειας του Πλούτωνα με βάση φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τηλεσκόπια. Η χρωματική ανομοιομορφία οφείλεται, μάλλον, στην πολύπλοκη κατανομή των παγετών που μεταναστεύουν σε όλη την επιφάνεια, ανάλογα την τροχιά και τις εποχές.

 

Πηγή: Pathfinder.gr

Η Αφροδίτη, ο θερμότερος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος, ήταν κάποτε ένας κόσμος γεμάτος ωκεανούς και ειδυλλιακό κλίμα, σύμφωνα με νέα έρευνα.

 

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Πώς θα σβήσει ο ήλιος; Ποιό θα είναι το τέλος του ηλιακού μας συστήματος;

 

Η Αφροδίτη είναι τόσο ζεστή που στην επιφάνειά της o μόλυβδος λιώνει, με τις θερμοκρασίες να κυμαίνονται γύρω στους 470 βαθμούς Κελσίου, ενώ οι ουρανοί της είναι σκοτεινοί από τα τοξικά σύννεφα θειικού οξέως που τους καλύπτουν. Μέχρι σήμερα, κανένα διαστημικό σκάφος που έχει στείλει ο άνθρωπος δεν κατάφερε να αντέξει πάνω από δύο ώρες στην επιφάνειά της.

Παρόλο που το όνομά της το κρύβει καλά, η Αφροδίτη είναι κανονική κόλαση. Ωστόσο, δεν έμοιαζε πάντα με σκηνή βγαλμένη από τη νοσηρή φαντασία του Δάντη.

Σύμφωνα με νέα έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Geophysical Journal Letters και παρουσιάστηκε στο πρόσφατο συνέδριο της Αμερικάνικης Αστρονομικής Εταιρείας, η Αφροδίτη δεν αποκλείεται να ήταν ο πρώτος κατοικήσιμος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος και να υποστήριζε ζωή πριν από τη Γη.

 

Η επιφάνεια της Αφροδίτης

“Αν κάποιος ζούσε στην Αφροδίτη πριν 3 δισεκατομμύρια χρόνια σε χαμηλό υψόμετρο, θα ένιωθε παρόμοιες θερμοκρασίες με αυτές που έχουμε τώρα στον τροπικό κύκλο”, ανέφερε χαρακτηριστικά στον Guardian, ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Michael Way, ο οποίος εργάζεται στο Ινστιτούτο Μελέτης του Διαστήματος Goddard της NASA.

Οι ουρανοί της Αφροδίτης θα είχαν βέβαια πολλά νέφη και σχεδόν συνεχείς βροχοπτώσεις, αλλά τα απογεύματα σε μερικές περιοχές θα ήταν ορατά μερικά υπέροχα ηλιοβασιλέματα, πρόσθεσε.

Το πιο σημαντικό στοιχείο, βέβαια, στην έρευνα είναι ότι υποστηρίζει πως υπό προϋποθέσεις, η Αφροδίτη μπορεί να διέθετε ήπιες καιρικές συνθήκες, ωκεανούς που έφταναν σε βάθος τα 2000 μέτρα και να ήταν κατοικήσιμη μέχρι και 0,715 δισεκατομμύρια (715 εκατομμύρια) χρόνια πριν.

Αυτό το διάστημα είναι αρκετό ώστε να είχε αναπτυχθεί κλιματική σταθερότητα και ανάπτυξη ζωής, έστω και σε επίπεδο μικροβίων. Οι ωκεανοί της Αφροδίτης θα είχαν σταθερές θερμοκρασίες και αν υποθέσουμε ότι η ζωή αναπτύχθηκε πρώτα στη θάλασσα […] τότε αυτοί θα ήταν ένα καλό μέρος για να γίνει η αρχή”, συνέχισε ο Way.

 

 

Προσομοιώσεις με βάση διαθέσιμα δεδομένα

Για να καταλήξει στα ανωτέρω συμπεράσματα, η ομάδα του Way προσομοίασε τις καιρικές συνθήκες του πλανήτη στο παρελθόν, χρησιμοποιώντας διαθέσιμα δεδομένα για τη γεωγραφία, την ατμόσφαιρα και την τροχιά της Αφροδίτης, καθώς και για την ηλιακή ακτινοβολία που δέχεται ο πλανήτης και συνυπολογίζοντας την κρατούσα θεωρία για προηγούμενη ύπαρξη νερού στην επιφάνειά της.

Στις προσομοιώσεις, η Αφροδίτη ξεκίνησε με θερμοκρασία 11 βαθμών Κελσίου πριν 2.9 δισεκατομμύρια χρόνια, η οποία καθώς ο Ήλιος γινόταν πιο ισχυρός, έφτασε τους 15 βαθμούς πριν 715 εκατομμύρια χρόνια. Θεωρητικά, δηλαδή, όλο αυτό το διάστημα, οι συνθήκες στην επιφάνειά της, αν και διαφορετικές από τις σύγχρονες στη Γη, ήταν ικανές να υποστηρίξουν ζωή.

Η πυκνή ατμόσφαιρα της Αφροδίτης

 

Θα χρειαστούν, πάντως, πιο ακριβείς μετρήσεις της χημικής σύνθεσης της επιφάνειας και της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης, για να επιβεβαιωθεί η θεωρία ότι ο πλανήτης διέθετε ωκεανούς στο παρελθόν (στην οποία στηρίχθηκε η νέα έρευνα), αλλά και πόσο νερό ακριβώς διέθετε ο πλανήτης και πότε αυτό ξεκίνησε να εξαφανίζεται.

Μερικές από αυτές τις πληροφορίες δεν αποκλείεται να συγκεντρωθούν από την ιαπωνική αποστολή Akatsuki, η οποία έχει θέσει σκάφος σε τροχιά γύρω από την Αφροδίτη και συγκεντρώνει παρατηρήσεις με πρωτοφανή λεπτομέρεια.

Παρόλα αυτά, για πιο σοβαρές ενδείξεις ή ακόμα και αποδείξεις, όπως π.χ. ίχνη μικροβιακής ζωής, θα χρειαστεί προσεδάφιση οχήματος και αυτό αποτελεί μια πρόκληση που δεν έχει ξεπεραστεί ακόμα.

Τόσο η NASA όσο και παλαιότερα, η Σοβιετική Διαστημική Υπηρεσία, δεν κατάφεραν ποτέ να προσγειώσουν όχημα στην επιφάνεια της Αφροδίτης, το οποίο να αντέξει περισσότερα από περίπου 120 λεπτά πριν καταστραφεί, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες.

 

 

Ματιά στην Αφροδίτη, ματιά στο μέλλον μας;

Σύγκριση Αφροδίτης (χωρίς την ατμόσφαιρά της) και Γης

Εάν κάποτε, πάντως, η θεωρία του Way και της ομάδας του επιβεβαιωθεί, θα αποτελέσει ακόμα ένα ισχυρό χαρτί στα χέρια όσων υποστηρίζουν ότι μια ματιά στην Αφροδίτη είναι μία ματιά στο μέλλον της Γης, αν συνεχίσουμε να αγνοούμε τα σημάδια υπερθέρμανσης και επιμένουμε να τροφοδοτούμε την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας με αέρια του θερμοκηπίου.

Αυτήν τη στιγμή, γνωρίζουμε ότι η Αφροδίτη αναπτύσσει στην επιφάνεια της θερμοκρασίες κατά μέσο όρο 470 βαθμών Κελσίου, όχι μόνο λόγω της εγγύτητάς της με τον Ήλιο, αλλά και χάρη στην ατμόσφαιρά της, η οποία είναι 90 φορές πιο πυκνή από τη δική μας, αποτελούμενη κυρίως από διοξείδιο του άνθρακα, παγιδεύοντας τεράστιες ποσότητες ηλιακής ακτινοβολίας.

 

Πηγή: pathfinder.gr

Αν και υπάρχουν πολλά προβλήματα που απασχολούν την καθημερινότητά μας, σίγουρα έχει περάσει από το μυαλό όλων πως μπορεί να μοιάζει το τέλος του ηλιακού μας συστήματος.

Ο Ήλιος δεν έχει αρκετή μάζα για να εκραγεί σε σουπερνόβα όταν πεθάνει, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν πυροτεχνήματα. Παρατηρήσεις σε ένα ετοιμοθάνατο άστρο που ανήκει στην ίδια κατηγορία με τον Ήλιο υποδεικνύουν ότι το μητρικό μας άστρο θα έχει εκρηκτικό τέλος. Δεν θα είμαστε όμως εδώ για να το δούμε, αφού η Γη θα έχει καταστραφεί πολύ νωρίτερα.

Σε περίπου 5.4 δισεκατομμύρια, το υδρογόνο στον πυρήνα του Ήλιου θα αρχίσει να εξαντλείται, οπότε οι θερμοπυρηνικές αντιδράσεις σύντηξης υδρογόνου θα μεταφερθούν σε ένα στρώμα που περιβάλλει τον πυρήνα. Λόγω αύξησης της θερμοκρασίας σε αυτό το στάδιο, ο Ήλιος θα αρχίσει να διογκώνεται και θα μετατραπεί τελικά σε «ερυθρό γίγαντα», με διάμετρο περίπου 250 φορές μεγαλύτερη από τη σημερινή.

Η Γη είτε θα χαθεί μέσα στον γιγάντιο ερυθρό γίγαντα, είτε θα επιβιώσει οριακά και καψαλισμένη, ανίκανη να συντηρήσει οποιαδήποτε μορφή ζωής. Στην τελευταία φάση της ζωής του, ο Ήλιος θα αποτινάξει τα εξωτερικά του στρώματα, των οποίων το υλικό θα απλωθεί στο Διάστημα και θα σχηματίσει ένα γιγάντιο σύννεφο που ονομάζεται πλανητικό νεφέλωμα. Στο κέντρο του νεφελώματος θα βρίσκεται το απομεινάρι του Ήλιου, ένα εξαιρετικά πυκνό σώμα γνωστό ως λευκός νάνος.

Οι αστροφυσικοί πιστεύουν γενικά ότι η μετάβαση από το στάδιο του ερυθρού γίγαντα στο τελικό στάδιο του λευκού νάνου είναι μια σχετικά ήπια διαδικασία. Αντίθετα, τα άστρα μεγαλύτερης μάζας πεθαίνουν με βίαιες εκρήξεις που ονομάζονται υπερκαινοφανείς αστέρες ή σουπερνόβα.

 

Ο καθηγητής Zijlstra εξηγεί στο NBC News: “Όταν ένα αστέρι πεθαίνει, εκπέμπει μια μάζα αερίου και σκόνης στο διάστημα. Η νέα μορφή, μπορεί να είναι όσο το ήμισυ της μάζας του αστεριού. Αποκαλύπτεται ο πυρήνας του αστεριού, ο οποίος “τελείωσε από καύσιμο”, και τελικά έσβησε”.

Σταδιακά ο Ήλιος θα εξαντλεί το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων υδρογόνου του. Τι θα γίνει όμως στη Γη; Στον πλανήτη μας η τρομερή αύξηση της ηλιακής ακτινοβολίας θα κάνει τους ωκεανούς να εξατμιστούν και τα πετρώματα να λιώσουν μέσα σε μια καυτή κόλαση. Κάθε μορφή ζωής θα έχει εξαφανιστεί πολλά χρόνια πριν φτάσουμε στην τελική φάση.

Η κατάρρευση και η διαστολή του Ήλιου θα καταπιεί τους γύρω πλανήτες, εξ αιτίας της βαρυτικής έλξης. Μετά από εκατομμύρια χρόνια, το νεφέλωμα αυτό θα συσταλεί και θα γίνει ο λευκός νάνος, χάνοντας σταθερά όγκο και μάζα, μέχρι να ψυχραθεί για πάντα.

 

Η νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal», υποδεικνύει ότι ακόμα και τα μικρότερα άστρα όπως ο Ήλιος πεθαίνουν κι αυτά με βίαιο τρόπο, αν και όχι τόσο βίαιο όσο τα σουπερνόβα. Διεθνής ομάδα ερευνητών εστιάστηκε στο άστρο IRAS 15103-575, ένα ετοιμοθάνατο άστρο που βρίσκεται στο στάδιο της μετάβασης από ερυθρό γίγαντα σε πλανητικό νεφέλωμα.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του IRAS 15103-575 είναι ένας πίδακας ακτινοβολίας που παράγεται από τη διέγερση μορίων νερού λόγω της αστρικής ακτινοβολίας. Η ύπαρξη του πίδακα επέτρεψε στους ερευνητές να μετρήσουν την ταχύτητα του υλικού που αποβάλλεται από το άστρο και εκτινάσσεται στο Διάστημα, όπου δημιουργεί το πλανητικό νεφέλωμα.

«Στο IRAS 15103-575 βλέπουμε για πρώτη φορά πίδακες με ταχύτητες εκατοντάδων χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Παρακολουθούμε σε πραγματικό χρόνο τη μεταμόρφωση ενός άστρου σε πλανητικό νεφέλωμα» λέει ο Χοσέ Φρανθίσκο Γκόμεθ του Ινστιτούτου Αστροφυσικής της Ανδαλουσίας, πρώτος συγγραφέας της δημοσίευσης.

«Οι υψηλές ταχύτητες μπορούν να εξηγηθούν παρά μόνο με μια έκρηξη» επισημαίνει ο ερευνητής. «Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι, αντίθετα με τις πιο διαδομένες θεωρίες, μια τεράστια έκρηξη, σύντομη αλλά με πολύ υψηλή ενέργεια, συμβαίνει όταν ένα άστρο μετατρέπεται σε πλανητικό νεφέλωμα». Τα ευρήματα, λέει η ερευνητική ομάδα, θα μπορούσαν να βοηθήσουν να γίνει κατανοητό πώς η εσωτερική δομή των άστρων αλλάζει απότομα λίγο πριν το τέλος.

 

Εικόνα του ετοιμοθάνατου άστρου IRAS 15103-575 στο φάσμα του υπέρυθρου φωτός και των ραδιοκυμάτων. Τα χρώματα δείχνουν την ταχύτητα του εκτινασσόμενου υλικού (Πηγή: Institute of Astrophysics of Andalusia)

 

 

Ένα πολύ όμορφο σχολικό βιβλίο μας εισάγει στις έννοιες της αστρονομίας. Δείτε όλόκληρο το βιβλίο ΕΔΩ.

 

 

Πηγή: Έθνος

Είναι μία από τις συγκλονιστικότερες φωτογραφίες της ανθρώπινης ιστορίας κι ας μην δείχνει τίποτα το εμφανώς ανθρώπινο.

H «χλωμή, μπλε κουκκίδα» (Pale Blue Dot), τραβήχτηκε μια Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου, πριν από 30 χρόνια ακριβώς, και, αν κοιτάξετε λίγο πιο δεξιά από το κέντρο, θα δείτε την Γη, όπως φαίνεται από απόσταση έξι δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων (απόσταση 40 φορές μεγαλύτερη από τη μέση απόσταση του πλανήτη μας από τον Ήλιο).
Μη επανδρωμένος «φωτογράφος» ήταν το Voyager 1, που είχε εκτοξευθεί 13 χρόνια νωρίτερα, το 1977, σε μια ιστορική αποστολή εξερεύνησης της αστρικής μας γειτονιάς.
Για να τιμήσει την σημερινή επέτειο, η Αμερικανική Υπηρεσία Διαστήματος επεξεργάστηκε τη φωτογραφία με σύγχρονες τεχνικές και λογισμικό, αναδεικνύοντας την κλασική φωτογραφία με τρόπους που δεν ήταν διαθέσιμοι στο μακρινό 1990: ολόκληρη η Γη, συρρικνωμένη στο μέγεθός ενός και μόνο πίξελ, με φόντο το σκοτεινό άπειρο του Διαστήματος.
Ήταν ένα από τα τελευταία κλικ του Voyager 1, πριν η κάμερά του κλείσει ώστε να διατηρήσει ενέργεια για το υπόλοιπο, πολυετές ταξίδι του ανάμεσα στους πλανήτες.
Ο Καρλ Σαγκάν και η Κάρολιν Πόρκο, αρμόδιοι τότε επιστήμονες για τις εικόνες που θα τραβούσε το διαστημόπλοιο, πρότειναν μια τελευταία, «οικογενειακή φωτογραφία» του ηλιακού συστήματος, πριν δοθεί η εντολή για το κλείσιμο των φακών, που θα ταξίδευε ως τις κεραίες του διαστημικού σκάφους με την ταχύτητα του φωτός.
Οι 60 εικόνες που έστειλε πίσω στο κέντρο επιχειρήσεων ο Voyager, απαθανάτισαν τον Ήλιο και έξι από τους πλανήτες: την Αφροδίτη, τη Γη, τον Δία, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα. Ο Άρης δεν διακρίνεται, καθώς τον καλύπτουν οι ακτίνες του Ήλιου που εισέβαλαν μέσα στον φακό και ανακλάστηκαν στα κάτοπτρά του.
Η φωτογραφία έκανε τον γύρο του κόσμου, μπήκε σε σχολικά βιβλία και εγκυκλοπαίδειες, έγινε πόστερ φοιτητών αστροφυσικής και, το 1994, ενέπνευσε τον Καρλ Σαγκάν να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο.
Το ονόμασε φυσικά “Pale Blue Dot”. «Κοιτάξτε ξανά αυτή την κουκκίδα. Αυτό είναι εδώ. Είναι το σπίτι μας. Είμαστε εμείς», έγραφε ο σπουδαίος αστροφυσικός, κοσμολόγος και συγγραφέας, που πέθανε στα 1996.
«Είναι μια κρυστάλλινα ξεκάθαρη θέα της θέσης μας στον Κόσμο», έλεγε το 2013 η Κάρολιν Πόρκο. «Διαλύει κάθε ψευδαίσθηση και μας φέρνει αντιμέτωπους με μία δυνατή στιγμή συνειδητοποίησης για τους εαυτούς μας, μια συνειδητοποίηση που δεν παύει να μας συγκινεί».
Το 2013, το διαστημικό σκάφος Cassini τράβηξε μια δική του φωτογραφία με σύγχρονα μέσα, αποδίδοντας φόρο τιμής στο Voyager 1 και στους πρωτεργάτες της εξερεύνησης του Διαστήματος. Ο Κρόνος και οι εντυπωσιακοί δακτύλιοί του αριστερά και, δεξιά, πάλι μια θαμπή, μπλε κουκκίδα. Η Γη.
Πηγή: www.lifo.gr