κλιματικη αλλαγη παγοι

Ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ ανέλαβε να εξερευνήσει ριζοσπαστικές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Οι ανησυχίες για το κατά πόσο οι ιδέες, που θα βρεθούν στο μικροσκόπιο, είναι υλοποιήσιμες ή για το αν έχουν παρενέργειες, υπάρχουν και οι ενστάσεις είναι πολλές. Ωστόσο οι συγκεκριμένοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι αξίζει να εξεταστεί κάθε πιθανή λύση για τη σωτηρία του πλανήτη.

Η ομάδα θα εργάζεται σε ένα νέο ερευνητικό κέντρο στην πόλη με την ονομασία «Κέντρο για την Αποκατάσταση του Κλίματος» (Centre for Climate Repair) και η προσπάθειά της στηρίζεται στην πεποίθηση ότι η γεω-μηχανική μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην προστασία της ανθρωπότητας.

Οι υπέρμαχοι των γεω-δυναμικών λύσεων υποστηρίζουν εδώ και καιρό ότι από τη στιγμή που μεγάλες οικονομίες και βιομηχανίες αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στους στόχους για μείωση των εκπομπών ρύπων, απαιτούνται πιο δραστικά μέτρα.

Ορισμένες περιβαλλοντικές οργανώσεις εξακολουθούν πάντως, σύμφωνα με το Naftemporiki.gr, να αντιτίθενται σθεναρά στην ιδέα κάνοντας λόγο για μη αποδεδειγμένες λύσεις, που αποσπούν την προσοχή από την ανάγκη για άμεση και αποφασιστική αλλαγή σε τεχνολογικό, πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, με στόχο την αισθητή μείωση των ρυπογόνων εκπομπών.

Ας δούμε όμως ποιες είναι οι ιδέες που θα εξετάσει η ομάδα του Κέμπριτζ.

α) Βάζοντας τους πόλους «στην κατάψυξη»

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μία από τις ιδέες είναι να γίνουν πιο «φωτεινά» τα σύννεφα πάνω από τους πόλους. Τροφοδοτώντας με θαλασσινό νερό ψηλούς ιστούς πλοίων μπορούν να παραχθούν μικροσκοπικά σωματίδια άλατος, που θα ψεκάζονται στην ατμόσφαιρα και θα διαχέονται στα σύννεφα, ενισχύοντας την αντανακλαστικότητά τους. Οι περιοχές κάτω από τα σύννεφα θα ψύχονται.

β) Ανακύκλωση του CO2

Mία άλλη προσέγγιση συνιστά παραλλαγή της ιδέας της δέσμευσης και αποθήκευσης άνθρακα (CCS). Με το CCS δεσμεύοντας εκπομπές από σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής που στηρίζονται στο λιγνίτη ή το αέριο ή από χαλυβουργίες και αποθηκεύονται σε υπόγειες εγκαταστάσεις. Ο Πίτερ Στίρινγκ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ, αναπτύσσει ένα πιλοτικό σύστημα δέσμευσης και χρήσης (CCU) σε συνεργασία με την Tata Steel στο Πορτ Τάλμποτ της Ουαλίας, το οποίο στην ουσία ανακυκλώνει διοξείδιο του άνθρακα.

γ) Πρασίνισμα των ωκεανών

Ακόμη μία ιδέα που θα εξετάσει το νέο κέντρο είναι το πρασίνισμα των ωκεανών ώστε να μπορούν να δεσμεύουν περισσότερο CO2. Σχετικά πειράματα στο παρελθόν είχαν δείξει ότι η προσπάθεια δεν είναι ιδιαίτερης αποτελεσματικότητας, ώστε να αξίζει το κόστος της, ενώ θα μπορούσε να έχει αρνητικές συνέπειες στο οικοσύστημα.

Την όλη πρωτοβουλία συντονίζει ο Σερ Ντέιβιντ Κινγκ, πρώην επιστημονικός σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης. «Τα όσα θα κάνουμε μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, θα καθορίσουν το μέλλον της ανθρωπότητας για τα επόμενα 10.000 χρόνια. Και παρόλα αυτά δεν υπήρχε κανένα μεγάλο κέντρο στον κόσμο που να εστιάζει σε αυτό το ζήτημα» δήλωσε ο ίδιος στο BBC, εκφράζοντας την ελπίδα το κέντρο να καταλήξει σε λύσεις.

 

Πηγή: GreenAgenda

Εξαιρετικά παράξενο έτος χαρακτήρισε το 2019 ο καθηγητής Φυσικής της Ατμόσφαιρας Χρήστος Ζερεφός, σχολιάζοντας τα επεισόδια με την παρουσία σκόνης στην ατμόσφαιρα.

«Υπάρχει κλιματική ανωμαλία, η οποία ακόμα δεν ξέρουμε πώς δημιουργήθηκε τόσο σταθερή και έχουμε αυτή την περίεργη άνοιξη και τον περίεργο χειμώνα», δήλωσε ο κ. Ζερεφός στον ραδιοφωνικό σταθμό ΘΕΜΑ 104,6.

Σύμφωνα με τον ίδιο, «θα έχουμε περισσότερα βαρομετρικά χαμηλά που φέρνουν τη σκόνη από την Αφρική» ενώ πρόσθεσε ότι «δύο ή τρεις φορές η σκόνη έχει πάει αραιωμένη μέχρι τη Σκανδιναβία».

«Τόσες ημέρες δεν είχαμε πράγματι τόση σκόνη και μάλιστα είχαμε καμιά 15αριά χρόνια να δούμε τόσο πολύ. Το θέμα είναι ότι αυτό το φαινόμενο επαναλαμβάνεται. Η συχνότητα εμφάνισης είναι ένα θέμα που κανείς δεν μπορεί να αποδώσει είτε στην κλιματική αλλαγή είτε σε άλλο αίτιο», πρόσθεσε ο κ. Ζερεφός.

Οι αναλύσεις, πάντως, σύμφωνα με τον κ. Ζερεφό, δείχνουν ότι η σκόνη που αιωρείται «είναι άμμος σαν αυτή που βλέπουμε την παραλία».

 

Πηγή: GreenAgenda

Μια προτότυπη δράση έρχεται στη Θεσσαλονίκη ανοίγοντας το κεφάλαιο ποιότητα αέρα και όμβρια ύδατα. Η δράση URwatair κινητοποιεί τους πολίτες αφού έχει ως στόχο μέσω σεμιναρίων να τους εκαπαιδεύσει πάνω στα ζητήματα αυτά.

Αναλυτικότερα, όπως εισαγωγικά αναφέρεται στον ιστότοπο της δράσης ”Το έργο URwatair προσκαλεί τους πολίτες να συμμετέχουν στην παρακολούθηση της ποιότητας αέρα και τη διαχείριση των ομβρίων υδάτων με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους. Στην παρούσα φάση απευθύνεται σε πολίτες  των Δήμων Θεσσαλονίκης και Καλαμαριάς. Οι πολίτες με τη συμμετοχή τους σε σεμινάρια εκπαίδευσης της διαχείρισης των νερών της βροχής και των τρόπων καταγραφής και παρακολούθησης της ποιότητας του αέρα, καλούνται να διαμορφώσουν, μαζί με τους εκπαιδευτές, βασικά σενάρια βελτίωσης της καθημερινότητάς τους στο αστικό περιβάλλον.”

Σαν ομάδα στηρίζουμε όλες τις προσπάθειες που θέτουν το πολίτη στο επίκεντρο και του δίνουν την δυνατότητα να συμβάλλει ο ίδιος στην επίλυση των προβλημάτων που τον απασχολούν. Χαρακτηριστικά στον ιστότοπο της δράσης αναφέρεται ότι στόχος της είναι.

η μετατροπή του πολίτη από παθητικό αποδέκτη περιβαλλοντικής ενημέρωσης σε συμμετέχοντα στην παρακολούθηση του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής του.

Περισσότερες εισαγωγικές πληροφορίες μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ . Επίσης μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή δωρεάν στα εργαστήρια και να ενημερωθείτε αναλυτικά για αυτά ΕΔΩ .

Τέλος σας καλούμε να γνωρίσετε την επιστημονική ομάδα της δράσης ΕΔΩ και να εξερευνήσετε όλο τον ιστότοπο του URwatair για να ενημερωθείτε επί του θέματος και των προβλημάτων είτε σκοπεύετε να παρακολουθήσετε τα σεμινάρια είτε όχι.

 

Η συμμετοχή ανήλθε στις 8.000, σύμφωνα με την αστυνομία. Οι διαδηλωτές στις Βρυξέλλες διέσχισαν ένα μεγάλο μέρος της πόλης και κατέληξαν κοντά στα κτίρια όπου στεγάζονται οι ευρωπαϊκοί θεσμοί.

Πολλές χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν σήμερα στις Βρυξέλλες ζητώντας τη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, στην τρίτη κινητοποίηση αυτού του είδους στην πρωτεύουσα της Ευρώπης από τα τέλη του περασμένου έτους.

Η συμμετοχή ανήλθε στις 8.000, σύμφωνα με την αστυνομία. Οι διαδηλωτές στις Βρυξέλλες διέσχισαν ένα μεγάλο μέρος της πόλης και κατέληξαν κοντά στα κτίρια όπου στεγάζονται οι ευρωπαϊκοί θεσμοί.

Στη Λιέγη 7.000 διαδηλωτές έδωσαν το παρών στη συγκέντρωση, απαιτώντας την εφαρμογή μιας καλύτερης πολιτικής για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, σύμφωνα με το πρακτορείο Belga.

Η συμμετοχή πάντως σε αυτήν την τρίτη κινητοποίηση ήταν αισθητά μειωμένη σε σύγκριση με τις δύο προηγούμενες: στις αρχές Δεκεμβρίου, λίγες ημέρες μετά τη σύνοδο του ΟΗΕ για το κλίμα (COP24) που διεξήχθη στην Πολωνία 65.000 άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους των Βρυξελλών ενώ στα τέλη Ιανουαρίου οι διαδηλωτές ανήλθαν στους 70.000.

Η σημερινή πορεία έγινε λίγες ημέρες αφότου το κοινοβούλιο του Βελγίου αρνήθηκε να αναθεωρήσει ένα άρθρο του Συντάγματος που θα επέτρεπε να υιοθετηθεί ένας νόμος ειδικά για το κλίμα. «Όλοι τώρα περιμένουν τις εκλογές», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Κιμ Λε Κανγκ, της οργάνωσης Rise for Climate.

Μετά την πορεία του Ιανουαρίου, εκπρόσωποι συλλογικοτήτων είχαν συναντηθεί με μέλη όλων των ευρωπαϊκών θεσμών, δηλαδή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Επιτροπής και του Συμβουλίου. «Είχαμε την αίσθηση ότι ήθελαν να ακούσουν τους πολίτες, όμως ταυτόχρονα η διαδικασία ήταν πολύ αργή. Για παράδειγμα, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, γνωρίζουμε ότι υπάρχουν χώρες που μπλοκάρουν κάθε πρόοδο για το κλίμα, και για αυτό το Συμβούλιο αναβάλει (τη συζήτηση) κάθε φορά, μολονότι είναι κάτι το επείγον κι εμείς ζητούμε να καταστεί προτεραιότητα», πρόσθεσε ο Λε Κανγκ, ζητώντας επίσης να οργανωθεί μια ευρωπαϊκή σύνοδος αφιερωμένη αποκλειστικά στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

«Υπάρχουν πολλά οικονομικά συμφέροντα και παρατηρούμε ότι τις συνόδους (κορυφής) απασχολεί κυρίως η ανταγωνιστικότητα, η απασχόληση και η ανάπτυξη και η οικολογία συχνά έρχεται τελευταία. Όμως αν ο πλανήτης καταστεί ακατάλληλος για διαβίωση, τότε και οι επιχειρήσεις θα καταστραφούν επίσης», προειδοποίησε.

Η αστυνομία ανέφερε μέσω του Twitter ότι οι δυνάμεις της τάξης αναγκάστηκαν να παρέμβουν σε μια συγκέντρωση «κίτρινων γιλέκων» όπου σημειώθηκαν «ζημιές και επιθέσεις». Σύμφωνα με το Belga, ορισμένοι ταραξίες αποσχίστηκαν από τη διαδήλωση και έσπασαν τις βιτρίνες ενός κτιρίου προτού να τους απωθήσουν οι αστυνομικοί σε έναν γειτονικό δρόμο.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η χρονιά που δεν ήρθε το καλοκαίρι. Τι συνέβη το 1816 όταν χιόνισε Iούνιο, οι καταιγίδες «βούλιαξαν» την Ευρώπη και η Ελλάδα είχε μηδενικές θερμοκρασίες.

Τέσσερις εποχές εξίσου σημαντικές για την απόλυτη ισορροπία της φύσης. Η καθεμία προσφέρει ανάλογα φαινόμενα που βοηθούν στην ομαλή λειτουργία του πλανήτη.Και όμως το 1816, ήταν η χρονιά που διαταράχθηκε αυτός ο κύκλος και το καλοκαίρι δεν ήρθε ποτέ. Οι κάτοικοι του βόρειου ημισφαιρίου όχι απλά το φαντάστηκαν, αλλά το έζησαν. Η έκρηξη του ηφαιστείου «Tabora» στην Ινδονησία και οι καταστροφικές συνέπειες «Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι» ήταν αποτέλεσμα της έκρηξης του ηφαιστείου Ταμπόρα, στις 10 Απριλίου 1816. Σκότωσε 70 χιλιάδες ανθρώπους. Ημερολογιακά, είχε ήδη μπει η άνοιξη. Η ξαφνική αυτή έκρηξη όμως έκανε την εποχή ασυνήθιστα ψυχρή, με ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες. Ήταν η μεγαλύτερη έκρηξη σε 1.630 χρόνια στο συγκεκριμένο σημείο. Οι περιοχές που επλήγησαν περισσότερο ήταν αυτές της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, όπου λόγω των χιονοπτώσεων και του ολικού παγετού ακόμα και τον Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο, οι καλλιέργειες καταστράφηκαν και οι αγρότες έσφαξαν τα ζώα τους διότι δεν είχαν τροφή να τους δώσουν. Προκλήθηκαν λιμοί καθώς και επιδημίες χολέρας στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
Η ηφαιστειακή στάχτη εξαπλώθηκε 1.300 χιλιόμετρα από το σημείο της έκρηξης. Το ηφαίστειο σταμάτησε να βρυχάται στις 15 Ιουλίου 1815, αλλά ο καπνός εξακολουθούσε να είναι πυκνός πάνω από την κορυφή του έως τις 23 Αυγούστου του ίδιου έτους. Για τέσσερα χρόνια έδινε μικρότερες αλλά τελείως ακίνδυνες εκρήξεις….

Στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ιρλανδία από τις 153 ημέρες της περιόδου Μαΐου-Σεπτεμβρίου τις 142 ημέρες έβρεχε καταρρακτωδώς, ενώ στην Αγγλία ο μέσος όρος θερμοκρασίας κυμάνθηκε στους 13,37 βαθμούς. Ήταν το τρίτο πιο ψυχρό καλοκαίρι από τότε που τηρούνται μετεωρολογικά αρχεία δηλαδή από το 1659. Σύμφωνα με στοιχεία στη Γαλλία και στην Αυστρία 200.000 άνθρωποι πέθαναν από την πείνα και από τις επιδημίες χολέρας και τύφου. Οι πάγοι της Αρκτικής καθώς και οι παγετώνες των Άλπεων μεγάλωσαν, ενώ αντιθέτως το καλοκαίρι στην Ουκρανία θεωρήθηκε και ζεστό.

Σχήμα 1 – Χάρτης με τις θερμοκρασιακές αποκλίσεις από το μέσο όρο όπως διαμορφώθηκαν μετά τον Μάιο του 1816.

Στις 4 Ιουνίου σημειώθηκε παγετός στο Κονέκτικατ και στις 8 Ιουνίου χιόνισε στη Νέα Υόρκη! Μέχρι τις 23 Αυγούστου πάγωναν διαδοχικά όλες οι πόλεις. Συγκοινωνία δεν υπήρχε, τα καυσόξυλα τελείωναν και τα αποθέματα τροφής στέρευαν. Οι πλημμύρες έπνιξαν όλες τις καλλιέργειες. Λόγω της ηφαιστειακής σκόνης το χιόνι στην Ουγγαρία είχε καφέ χρώμα, ενώ στην Ιταλία κόκκινο. Και το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Οι θερμοκρασίες ήταν ακόμα αλλοπρόσαλλες, με τον υδράργυρο στους -26 οι συνέπειες από την έκρηξη ήταν ακόμα έντονες και εξελίσσονταν αρνητικά.

Πηγή: www.mixanitouxronou.gr

Υπάρχουν τόσα πολλά που δεν γνωρίζουμε ακόμη για τον πλανήτη Γη και κυρίως για απομακρυσμένες περιοχές όπως είναι η Ανταρκτική.

Δείτε παρακάτω μερικά παράξενα στοιχεία για αυτό το μυστηριώδες μέρος του πλανήτη…

  • Υπάρχουν μέρη στην Ανταρκτική που δεν έχει βρέξει ή χιονίσει εδώ και 2 εκατομμύρια χρόνια.
  • Έχουν βρεθεί περισσότεροι μετεωρίτες στην Ανταρκτική από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.
  • Η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στην Ανταρκτική είναι -98° C.
  • Το 70% του παγκόσμιου γλυκού νερού βρίσκεται στην Ανταρκτική.
  • Η Ανταρκτική δεν έχει επίσημη ζώνη ώρας.
  • Το μεγαλύτερο καταγεγραμμένο παγόβουνο στην Ανταρκτική ήταν μεγαλύτερο από το νησί της Τζαμάικα.
  • Περισσότερα από 300 μεγάλες λίμνες υπάρχουν κάτω από την επιφάνεια του πάγου.
  • Η Ανταρκτική είναι η μοναδική ήπειρος χωρίς ερπετά και φίδια.
  • Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ στην Ανταρκτική ήταν 17,5° C
  • Υπάρχουν επτά χριστιανικές εκκλησίες στην Ανταρκτική.

 

Πηγή: GreenAgenda

Χιλιάδες λίμνες του βόρειου ημισφαιρίου σε Ευρώπη, Καναδά, Αμερική και Ασία θα μείνουν χωρίς πάγους το χειμώνα, καθώς ολοένα ανεβαίνει η μέση παγκόσμια θερμοκρασία εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, σύμφωνα με εκτιμήσεις των επιστημόνων.

Μια νέα επιστημονική έρευνα -η πιο ολοκληρωμένη του είδους της μέχρι σήμερα- που βασίστηκε σε παρατηρήσεις 513 λιμνών και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Nature Climate Change”, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια Σάπνα Σάρμα του Πανεπιστημίου της Υόρκης στο Τορόντο, σύμφωνα με το BBC, εκτιμά ότι μέσα σε μια γενιά περισσότερες από 35.000 λίμνες δεν θα καλύπτονται πια από πάγο τους μήνες του χειμώνα.

Η εξαφάνιση της παγοκάλυψης θα έχει -πέρα από την αδυναμία να κάνουν πατινάζ μικροί και μεγάλοι- σημαντικές περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις για τις ζωές σχεδόν 400 εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν κοντά σε αυτές τις λίμνες. Μπορεί να αποτελέσει απειλή ακόμη και για την παροχή πόσιμου νερού ή των αποθεμάτων αλιείας. Η παγοκάλυψη επιτρέπει στις γύρω κοινότητες να διασχίζουν τις λίμνες με τα πόδια ή με οχήματα, ώστε να προμηθεύονται τρόφιμα και γενικότερα να έχουν επαφή με άλλους ανθρώπους. Επιπλέον, οι λίμνες που δεν παγώνουν, τείνουν να χάνουν περισσότερο νερό μέσω εξάτμισης.

Σήμερα, περίπου 14.800 λίμνες σε Καναδά, ΗΠΑ και βόρεια Ευρώπη έχουν πάγους μόνο όταν οι χειμώνες είναι πολύ κρύοι, ενώ μένουν με ελάχιστους ή καθόλου πάγους, όταν οι χειμώνες είναι πιο ζεστοί. Αν η άνοδος της θερμοκρασίας φθάσει τους δύο βαθμούς Κελσίου σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα, τότε οι λίμνες χωρίς πάγους θα ξεπεράσουν τις 35.000.

«Τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας δεν θα δουν κάτι που εμείς το θεωρούμε δεδομένο», δήλωσε η ερευνήτρια δρ Κάθριν Ο’Ράιλι του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Ιλινόις.

«Δεν χρειάζεται μεγάλη άνοδος της θερμοκρασίας για να γίνουν αισθητές οι επιπτώσεις. Συμβαίνει αυτή τη στιγμή – ήδη η Λίμνη Σουπίριορ δεν παγώνει πια κάθε χειμώνα. Το ίδιο και οι άλλες Μεγάλες Λίμνες. Έχουμε τέτοια παραδείγματα από όλο τον κόσμο λιμνών που υφίστανται αυτή τη μεγάλη αλλαγή και προβλέπουμε ότι αυτό θα συμβεί σε πολλές περισσότερες λίμνες στο μέλλον», τόνισε η η δρ Σάρμα.

Στη Γη υπάρχουν περίπου 117 εκατομμύρια λίμνες.

 

Πηγή: GreenAgenda

Το 2018 ήταν το θερμότερο έτος που έχει ποτέ καταγραφεί στους ωκεανούς του πλανήτη μας, όπως αντίστοιχα είχε συμβεί το 2017, το 2016 και το 2015 – με άλλα λόγια κάθε χρόνο που περνάει, οι ωκεανοί γίνονται πιο ζεστοί εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής και της θερμότητας της ατμόσφαιρας που απορροφούν.

Η διεθνής ομάδα επιστημόνων, με επικεφαλής τον δρα Λιτζίνγκ Τσενγκ του Ινστιτούτου Ατμοσφαιρικής Φυσικής της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Advances in Atmospheric Sciences”, υπολόγισαν ότι, σε σχέση με τη μέση θερμότητα των ωκεανών κατά την περίοδο 1981-2010, το 2018 οι ωκεανοί απορρόφησαν έξτρα θερμότητα 19,67Χ10^22 Joules.

Αυτή η αύξηση θερμότητας που συνέβη πέρυσι, σε σχέση με το 2017, είναι περίπου 388 φορές μεγαλύτερη από τη συνολική ετήσια παραγωγή ηλεκτρισμού της Κίνας και εκατό εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από την έκλυση θερμότητας από την ατομική βόμβα της Χιροσίμας. Η μεταβολή στη θερμότητα των ωκεανών θεωρείται ένας από τους καλύτερους δείκτες – αν όχι ο καλύτερος- για την μέτρηση της κλιματικής αλλαγής λόγω των συσσωρευόμενων ανθρωπογενών «αερίων του θερμοκηπίου». Πάνω από το 90% της θερμότητας που αυτά τα αέρια παγιδεύουν στην ατμόσφαιρα, καταλήγει στις θάλασσες.

«Τα νέα στοιχεία, μαζί με ένα όγκο άλλων ερευνών, αποτελούν μια πρόσθετη προειδοποίηση τόσο για τις κυβερνήσεις όσο και για το ευρύ κοινό ότι βιώνουμε μια αναπόφευκτη παγκόσμια υπερθέρμανση, που προκαλεί σοβαρή ζημιά και απώλειες τόσο στην οικονομία όσο και στην κοινωνία», δήλωσε ο δρ Τσενγκ.

Οι ερευνητές προβλέπουν ότι οι ωκεανοί θα συνεχίσουν να ανεβάζουν θερμοκρασία, πράγμα που, μεταξύ άλλων, θα συμβάλει στην άνοδο της στάθμης των θαλασσών διεθνώς. Αλλά θα υπάρξουν και άλλες επιπτώσεις εξαιτίας των πιο ζεστών ωκεανών, όπως η διείσδυση αλμυρού νερού στους υδροφόρους ορίζοντες του πόσιμου νερού, οι καταστροφές παράκτιων υποδομών, η αυξημένη πιθανότητα καταιγίδων και άλλων ακραίων καιρικών φαινομένων, ο θάνατος των κοραλλιών, η τήξη των θαλάσσιων πάγων, οι επιπτώσεις στα θαλάσσια οικοσυστήματα κ.α.

Το γράφημα αποτυπώνει πως η κλιματική αλλαγή επηρεάζει τη θερμοκρασία και τη στάθμη των ωκεανών του πλανήτη μας / ΑΠΕ – ΜΠΕ / Δημοσιογραφική επιμέλεια: Δημ. Φραγκουλιώτης

 

Πηγή: GreenAgenda

Οι ανεμοστρόβιλοι είναι ένα φαινόμενο που μας απασχολεί όλο και συχνότερα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η κλιματολογία τους στην Ευρώπη.

 

Μελέτη δημοσιευμένη το 2014 χρησιμοποιεί δεδομένα ανεμοστρόβιλων στην Ευρώπη κατά την περίοδο 1950-2013 με σκοπό την κατανόηση της χωρικής και χρονικής κατανομής αυτού του φαινομένου.

Ολόκληρη τη μελέτη των Groenemeijer και Kuhne (2014) (από την οποία αντλήσαμε πληροφορίες για το παρόν άρθρο) μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.

Μεταξύ άλλων η συγκεκριμένη μελέτη δείχνει ότι το μέγιστο των ανεμοστρόβιλων συνολικά, αλλά και των ισχυρότερων σε ένταση συμβαίνει στην κεντρική Ευρώπη και συγκεκριμένα στη βόρεια-βορειοδυτική Γερμανία και τα βόρεια της Γαλλίας.

Σε ημερήσια βάση, οι ανεμοστρόβιλοι ξηράς παρουσιάζουν μέγιστο εμφάνισης μεταξύ 15:00 και 17:00 τοπικής ώρας και ελάχιστο το διάστημα μεταξύ 23:00 και 07:00. Αντίθετα οι ανεμοστρόβιλοι θαλάσσης εμφανίζουν μέγιστη συχνότητα τις πρωινές ώρες (09:00-10:00).

Στον χάρτη που ακολουθεί (ο οποίος προέρχεται από την προαναφερόμενη μελέτη), φαίνεται ποιος είναι ο μήνας με τη μέγιστη (κατά μέσο όρο) δραστηριότητα ανεμοστρόβιλων ανά περιοχή πάνω από την Ευρώπη. Είναι σαφές ότι στις βορειότερες χώρες αυτοί εμφανίζονται τους θερινούς μήνες, ενώ στις νοτιότερες κατά τους χειμερινούς μήνες.

Μέσα στα πιο θανατηφόρα επεισόδια ανεμοστρόβιλων συγκαταλέγονται ένας στο Montville της Γαλλίας στις 19/8/1845 (70 νεκροί), ένας στο Ivanovo της Ρωσίας στις 9/6/1984 (69 νεκροί), ένας στη Μαδρίτη της Ισπανίας στις 12/5/1886 (47 νεκροί) και ένας στη Sava της Ιταλίας στις 21/9/1897 (40 νεκροί).

 

Δείτε επίσης: Καταστροφικός ανεμοστρόβιλος στην Αντάλια της Τουρκίας (βίντεο)

Το 2018 υπήρξε το τέταρτο θερμότερο έτος στη μετεωρολογική ιστορία, καθώς υπήρξε κάπως πιο κρύο από ό,τι τα προηγούμενα έτη 2017, 2016 και 2015, σύμφωνα με εκτιμήσεις Αμερικανών επιστημόνων.

Η μέση παγκόσμια θερμοκρασία πέρυσι ήταν 14,96 βαθμοί Κελσίου0,77 βαθμοί πάνω από τον μέσο όρο της περιόδου αναφοράς 1951-1980 και 1,16 βαθμοί πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα, εκτιμούν οι ερευνητές του οργανισμού Berkeley Earth της Καλιφόρνια, σύμφωνα με την «Ουάσιγκτον Ποστ» και το Associated Press.

Και η Ιαπωνική Μετεωρολογική Υπηρεσία έχει εκτιμήσει ότι το 2018 υπήρξε το τέταρτο θερμότερο έτος από το 1850. Οι επίσημες ανακοινώσεις των αμερικανικών υπηρεσιών θα καθυστερήσουν λόγω της αναστολής λειτουργίας τους (shutdown).

Η μικρή μείωση της θερμοκρασίας πέρυσι αποδίδεται κυρίως στις διακυμάνσεις που προκαλούν τα φαινόμενα Ελ Νίνιο και Ελ Νίνια. Ο κλιματολόγος του Μπέρκλεϊ Ζέκε Χαουζφάδερ ξεκαθάρισε ότι η μικρή «βουτιά» του θερμομέτρου το 2018 δεν αντανακλά κάποια ευρύτερη τάση μείωσης της παγκόσμιας θερμοκρασίας. «Η μακροπρόθεσμα τάση είναι εντυπωσιακά ξεκάθαρη», τόνισε.

Παράλληλα, η Μετεωρολογική Υπηρεσία της Βρετανίας, σύμφωνα με το BBC και την «Ιντιπέντεντ», εκτίμησε ότι το 2019 θα υπάρξει μια από τις μεγαλύτερες αυξήσεις στα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα κατά τις τελευταίες έξι δεκαετίες, καθώς συνεχίζεται η μαζική κατανάλωση των ορυκτών καυσίμων, ενώ τα δάση και οι ωκεανοί εμφανίζουν ολοένα μικρότερη ικανότητα να απορροφήσουν το έξτρα διοξείδιο.

Το παρατηρητήριο αναφοράς στο όρος Μάουνα Λόα της Χαβάης έχει καταγράψει μια αύξηση κατά περίπου 30% του ατμοσφαιρικού διοξειδίου από το 1958. Το 2013 κατέγραψε συγκεντρώσεις διοξειδίου για πρώτη φορά άνω των 400 ppm (μερών ανά εκατομμύριο), ενώ το 2019, σύμφωνα με τους Βρετανούς επιστήμονες, τα μέσα επίπεδα του άνθρακα στην ατμόσφαιρα αναμένεται να αυξηθούν κατά 2,8 ppm (περισσότερο από όσο το 2018) και να φθάσουν τα 411 ppm, τα υψηλότερα των τελευταίων τουλάχιστον 800.000 ετών.

Στην αρχή της βιομηχανικής εποχής τα επίπεδα του διοξειδίου ήσαν περίπου 280 ppm. Η μέση ετήσια αύξηση, που ήταν λιγότερο από 1 ppm στη δεκαετία του 1950, αγγίζει πλέον τα 3 ppm. Μια ακόμη μεγαλύτερη ετήσια αύξηση (3,4 ppm) είχε συμβεί το 2016 λόγω ενός πολύ ισχυρού Ελ Νίνιο.Ο