Mια τοξική βόμβα έχει δημιουργηθεί στο περιβάλλον στο Μάτι, μετά τη φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου, καθώς το έδαφος και το νερό έχουν μολυνθεί από επικίνδυνες καρκινογόνες και νευροτοξικές ουσίες, όπως προέκυψε από έρευνα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που παρουσιάζει η εφημερίδα Realnews.

Κορυφαίοι επιστήμονες κάνουν λόγο για οικολογική καταστροφή, προειδοποιούν ότι υπάρχει κίνδυνος για την υγεία των κατοίκων -και ειδικά των παιδιών- και ζητούν να γίνουν μετρήσεις στους βιολογικούς δείκτες του πληθυσμού που έχει εκτεθεί.

Την ίδια ώρα, οι κάτοικοι καταγγέλλουν ότι η αποκομιδή του αμιάντου δεν έγινε με τον ενδεδειγμένο τρόπο και πολλά επικίνδυνα μπάζα κατέληξαν σε κοινούς κάδους απορριμμάτων.

Έρευνα στο έδαφος και στο νερό

Όπως αποκαλύπτει στην εφημερίδα «Real» ο υπεύθυνος της έρευνας, καθηγητής Περιβαλλοντικής Μηχανικής στο ΑΠΘ, Δημοσθένης Σαρηγιάννης, στις προκαταρκτικές μετρήσεις «στο έδαφος και στο νερό εντοπίστηκαν ουσίες καρκινογόνες και νευροτοξικές, όπως διοξίνες, φουράνια και πολυαρωματικοί υδρογονάνθρακες κ.λπ. Οι ουσίες αυτές εκλήθησαν σε αέρια μορφή από την καύση οικιακών πλαστικών, αυτοκινήτων, δομικών υλικών κ.λπ. και στη συνέχεια έπεσαν στο έδαφος και μόλυναν τον υδροφόρο ορίζοντα. Παράλληλα, από τις αναλύσεις διαπιστώθηκε μικρή επιβάρυνση στον βυθό της θάλασσας. Οι διοξίνες, τα φουράνια και οι άλλες χημικές ουσίες που εντοπίστηκαν είναι ιδιαίτερα τοξικές, μένουν για μεγάλες χρονικές περιόδους στο περιβάλλον, ενώ στον ανθρώπινο οργανισμό παραμένουν για 67 χρόνια. Είναι καρκινογόνοι παράγοντες και ενδοκρινικοί διαταράκτες, διαλύονται στο λίπος, προκαλούν μεταλλάξεις στα γονίδια, επηρεάζουν το μυοκάρδιο, ενώ στα παιδιά -μεταξύ άλλων- μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα στο γενετικό σύστημα και στον σεξουαλικό προσανατολισμό. Μάλιστα, μέσα από τον πλακούντα και το μητρικό γάλα, οι μητέρες μεταφέρουν αυτές τις ουσίες απευθείας στα μωρά τους. Το επόμενο βήμα είναι να χαρτογραφήσουμε τις περιοχές με τη μεγαλύτερη επιβάρυνση προκειμένου να γίνουν άμεσα παρεμβάσεις και να ληφθούν μέτρα απορρύπανσης στο έδαφος της περιοχής, καθώς υπάρχει κίνδυνος οι άνεμοι και οι βροχοπτώσεις να μεταφέρουν αυτές τις ουσίες στις γύρω περιοχές», τονίζει ο κ. Σαρηγιάννης.

Το ενθαρρυντικό είναι πως τα πρώτα αποτελέσματα από τα εργαστήρια του εξωτερικού για την επιβάρυνση σε μέταλλα (μόλυβδος, αμίαντος κ.λπ.) έδειξαν ότι μόνο σε ορισμένες περιοχές οι τιμές ήταν ιδιαίτερα υψηλές και όχι σε όλη την πληγείσα περιοχή.

«Να εξεταστούν οι κάτοικοι»

Την άμεση διενέργεια δειγματοληπτικών εξετάσεων στους κατοίκους της περιοχής, καθώς και σε εργαζομένους και εθελοντές που εκτέθηκαν τόσο στην πυρκαγιά όσο και στα προϊόντα της καύσης, ζητεί ο πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Τοξικολογίας, Δημήτρης Κουρέτας, καθηγητής Φυσιολογίας Ζωικών Οργανισμών στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και μέλος της Επιτροπής Διαχείρισης Χημικών Κρίσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Επίσης, προσθέτει ότι «υπάρχει κίνδυνος με τις βροχοπτώσεις οι επικίνδυνες χημικές ουσίες να μεταφέρθηκαν στον υδροφόρο ορίζοντα και πιθανώς στον βυθό της θάλασσας, απ’ όπου μπορεί να μολυνθούν τα ψάρια. Οι κάτοικοι δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούν πηγάδια για να πίνουν νερό ή να ποτίζουν τα λαχανικά τους, ενώ υπάρχουν οδηγίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την προστασία των παιδιών, των εγκύων και των ευπαθών ομάδων, οι οποίες δυστυχώς δεν ακολουθήθηκαν».

Από την πλευρά του, ο παιδοχειρουργός Δημήτρης Πετράκης, συνεργάτης του Εργαστηρίου Τοξικολογίας και Εγκληματολογικής Χημείας του Πανεπιστημίου Κρήτης, εξηγεί ότι πρόκειται για τη πιο φονική πυρκαγιά του 21ου αιώνα στον κόσμο, σε διάρκεια και έκταση, που είχε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία αυξάνουν το επίπεδο επικινδυνότητας για τον κόσμο που εκτέθηκε. «Εκλύθηκε στην ατμόσφαιρα μεγάλη ποσότητα χημικών ουσιών, στις οποίες εκτέθηκαν τόσο οι κάτοικοι όσο και τα συνεργεία καθαρισμού και οι εθελοντικές ομάδες. Οι ουσίες αυτές εισπνέονται ή μπαίνουν στον οργανισμό από το δέρμα, για παράδειγμα με τα άπλυτα χέρια, δρουν συσσωρευτικά και μένουν στον ανθρώπινο οργανισμό για μήνες ή για χρόνια. Ειδικά τα παιδιά πρέπει να είναι πολύ προσεκτικά όταν παίζουν στο έδαφος και να πλένουν τα χέρια τους όταν πιάνουν το χώμα. Είναι σημαντικό να γίνει η ανάλυση των βιοδεικτών των κατοίκων της περιοχής από εξειδικευμένους επιστήμονες, για να δούμε τα επίπεδα μόλυνσης».

Ο κ. Πετράκης προσθέτει ότι, σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων, η καύση των ελενίτ προκάλεσε διασπορά μεγάλης ποσότητας αμιάντου. «Ωστόσο, οι οδηγίες της πολιτείας άργησαν να βγουν και έτσι τις πρώτες ημέρες οι κάτοικοι τα μάζευαν οι ίδιοι και τα πέταγαν στα σκουπίδια, εκθέτοντας τον εαυτό τους και το περιβάλλον σε μεγάλο κίνδυνο», καταλήγει.

Μια σοβαρή καταγγελία για τη διαχείριση του αμιάντου κάνει ο Θέμης Τσιρόπουλος, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής των κατοίκων του Μάτι. «Ο καθαρισμός των κτιρίων από τον αμίαντο γίνεται από εξειδικευμένες εταιρείες, με συμβάσεις του υπουργείου Υποδομών, οι οποίες ωστόσο άργησαν πολύ να υπογραφούν. Ετσι, ο αμίαντος παρέμεινε για μήνες διάσπαρτος σε όλη την περιοχή, μετακινείτο με τον αέρα και κατά καιρούς είδαμε πεταμένα μπάζα με αμίαντο σε κοινούς κάδους, ενώ το επικίνδυνο αυτό υλικό πρέπει να μεταφέρεται με ειδικές διαδικασίες στο εξωτερικό, όπου καταστρέφεται», υποστηρίζει.

Ο κ. Τσιρόπουλος καταλήγει τονίζοντας ότι η ενημέρωση από την πολιτεία ήταν ανεπαρκής και αποσπασματική και υπάρχει μεγάλη σύγχυση στους κατοίκους για το τι πρέπει να κάνουν.

 

Πηγή: GreenAgenda

Οι δήμοι και οι πολεοδόμοι θα πρέπει να φυτέψουν φυσικούς φράχτες ή συνδυασμούς δένδρων με φράχτες – αντί να βασίζονται αποκλειστικά στα δέντρα – για να μειώσουν αποτελεσματικά την ατμοσφαιρική ρύπανση από τα αυτοκίνητα, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Στη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο «Atmospheric Environment», οι ερευνητές από το Global Center for Clean Air Research (GCARE) του Πανεπιστήμου του Surrey, εξέτασαν τον τρόπο με τον οποίο τρεις τύποι πράσινης υποδομής – δέντρα, φυσικοί φράχτες και ένας συνδυασμός δένδρων με φράκτες και θάμνους – επηρέασαν τα επίπεδα συγκέντρωσης της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Η μελέτη, σύμφωνα με το Ecozen.gr, χρησιμοποίησε έξι οδικές τοποθεσίες στο Guildford, στο Ηνωμένο Βασίλειο, ως τόπους δοκιμών όπου η πράσινη υποδομή ήταν μεταξύ ενός και δύο μέτρων μακριά από το δρόμο.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι δρόμοι που είχαν μόνο φυσικούς φράκτες ήταν οι πιο αποτελεσματικοί στη μείωση της έκθεσης στη ρύπανση, μειώνοντας τον μαύρο άνθρακα κατά 63%.

Μόνο οι φράχτες – και ένας συνδυασμός φραχτών και δέντρων – αποτελούν την πιο αποτελεσματική πράσινη υποδομή για τη βελτίωση της ποιότητας του αέρα.

Τα μονοπάτια που έχουν μόνο δέντρα δεν έδειξαν θετική επίδραση στη μείωση της ρύπανσης στο ύψος της αναπνοής (συνήθως μεταξύ 1,5 και 1,7 μ.), καθώς τα δέντρα ήταν υπερβολικά ψηλά ώστε να παρέχει φράγμα φιλτραρίσματος για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.

 

Πηγή: GreenAgenda

ρίσκεται στη βόρεια πλευρά της Κέρκυρας, στον δήμο Θιναλίων, λίγο μετά την παραλία του Αλμυρού και του Άγιου Σπυρίδωνα Περίθειας. Η έκτασή της αγγίζει περίπου τα 400 στρέμματα, ενώ ανήκει σε ένα μοναδικό σύμπλεγμα υδροβιότοπου, το οποίο αποτελείται από το έλος Κουνουφάδι, που αγγίζει τα 590 στρέμματα και την κύρια έκταση της λιμνοθάλασσας Αντινιώτη που είναι γνωστή για τα σπάνια υδρόβια φυτά της και τον περίγυρό της που είναι γεμάτος από μοναδικά αγριολούλουδα.

Στην επιφάνειά της πλέουν πολύχρωμες ορχιδέες και κρίνοι, εξού και η Λιμνοθάλασσα Αντινιώτη ονομάζεται από άλλους ως λίμνη των ορχιδέων ή λίμνη των κρίνων.

 

 

Σύμφωνα με τους υδροβιολόγους, στην περιοχή αναπτύσσονται περισσότερα από 16 διαφορετικά είδη ορχιδέας και σπάνια είδη όπως είναι οι Opphrys, Orchis και Serapias, που χαρακτηρίζονται όχι μόνο από ομορφιά, αλλά και από ενδιαφέρουσα βιολογία.

Η Λιμνοθάλασσα Αντινιώτη θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά τοπία στην Κέρκυρα, με αρκετά πολυποίκιλο οικοσύστημα, όπου βρίσκουν καταφύγιο πολλά είδη ενδημικών και αποδημητικών σπανίων πουλιών, με τους επιστήμονες να καταγράφουν περισσότερα από 90 είδη.

 

 

Η βιοποικιλότητα αυτού του τόπου έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της ύπαρξης μιας μοναδικής ορνιθοπανίδας η οποία περιλαμβάνει απειλούμενα υδρόβια και παρυδάτια καθώς και αρπακτικά είδη.

Οι τελματοχελώνες της λιμνοθάλασσας ανήκουν στις οικογένειες Emys orbicularis και Mauremys caspica και είναι σημαντικά πανιδικά στοιχεία, των υγροτόπων της Μεσογείου.

Το πιο σπάνιο είδος της λιμνοθάλασσας είναι η βίδρα ή σβίδρα, (Lutra lutra) η οποία ζει σε μικρούς πληθυσμούς παράκτια της λίμνης και είναι ένα από τα προστατευόμενα είδη της λιμνοθάλασσας. Η ευρασιατική βίδρα θεωρείται από τα σπανιότερα και πιο απειλούμενα θηλαστικά της Ευρώπης.

 

 

Η ιχθυοκαλλιέργεια στη λιμνοθάλασσα είναι εκτατικής μορφής, δηλαδή στηρίζεται στο βιολογικό φαινόμενο της διαχρονικής μετανάστευσης ορισμένων ειδών από τη θάλασσα και αντίστροφα. Τα κυριότερα είδη ψαριών που αλιεύονται είναι χέλια, κεφαλοειδή, τσιπούρες, λαβράκια και σαργοί.

Στη λίμνη ζουν και σπάνια είδη ψαριών όπως τα ψάρια Valencia hispanica και Aphanius fasciatus, αλλά και το ψάρι Knipowitschia goerneri που είναι ένα απειλούμενο είδος, ενδημικό της Κέρκυρας.

Η λιμνοθάλασσα Αντινιώτη προστατεύεται από τη συνθήκη Natura 2000, ενώ πολλά από τα είδη που αναπτύσσονται στην περιοχή προστατεύονται και από τη Συνθήκη της Βέρνης, ωστόσο συχνές είναι οι καταγγελίες των τοπικών παραγόντων για την αδιαφορία κυρίως των κυνηγών.

 

 

Η λιμνοθάλασσα Αντινιώτη προσελκύει τους τουρίστες, κυρίως κατά τους θερινούς μήνες, ενώ αποτελούσε το αγαπημένο μέρος της γνωστής βρετανικής οικογένειας Ντάρελς. Εκεί περνούσε τα καλοκαίρια του ο νεαρός τότε Τζέρι Ντάρελ, μανιώδης φιλόζωος και φυσιολάτρης για να γίνει αργότερα ένας από τους πιο σημαντικούς μελετητές και ένθερμος υποστηρικτής των άγριων ζώων, ιδρύοντας το Κέντρο Προστασίας Άγριας Ζωής στο Τζέρσεϊ. Τις μνήμες του από την Κέρκυρα και τη λιμνοθάλασσα Αντινιώτη, ο Τζέρι Ντάρελ τις μετέφερε σε δύο συναρπαστικά βιβλία, «Η οικογένειά μου και άλλα ζώα» και «Ζώα, πουλιά και συγγενείς». Τα βιβλία του σημείωσαν τεράστια παγκόσμια επιτυχία, ενώ ο ίδιος χαρακτηρίστηκε ως «λογοτεχνική ιδιοφυΐα».

 

Πηγή: GreenAgenda

ΗΛΙΑΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Οι ηλιακές καταιγίδες μπορούν να συμβαίνουν εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τον πλανήτη μας, ωστόσο σε ορισμένες περιπτώσεις η δυναμική τους είναι τέτοια που μπορεί να παραλύσουν τις τηλεπικοινωνίες και να έχουν τεράστιες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία. Υπάρχουν καλοί λόγοι για τους οποίους η Γη είναι ευάλωτη σε αυτό το φαινόμενο.

 

Ο καθηγητής Διαστημικής και Ατμοσφαιρικής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Ρέντινγκ, Chris Scott σε άρθρο του στο BBC παραθέτει επακριβώς τους κινδύνους που ελλοχεύουν σε περίπτωση που μια βίαιη ηλιακή καταιγίδα χτυπήσει τη Γη.

 

Οι νάρκες του Βιετνάμ

Προσφάτως λύθηκε ένα μυστήριο χρόνων σχετικά με τις μυστηριώδεις εκρήξεις ναρκών που ξεβράστηκαν στις ακτές του Βιετνάμ το 1972. Όπως ανακοίνωσαν οι επιστήμονες, οι εκρήξεις αυτές προκλήθηκαν από ηλιακές καταιγίδες.

Οι νάρκες σχεδιάστηκαν για να ανιχνεύουν μικρές διακυμάνσεις στο μαγνητικό πεδίο που προκαλούνται από την προσέγγιση πλοίων με μεταλλικό κύτος. Οι κατασκευαστές τους όμως δεν περίμεναν ότι η ηλιακή δραστηριότητα θα μπορούσε να έχει την ίδια επίδραση.

Σήμερα, ωστόσο, οι συνέπειες ενός τέτοιου αστρονομικού φαινομένου θα ήταν πολύ πιο σοβαρές, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο καθηγητής, καθώς θα διατάρασσαν την τεχνολογία πάνω στην οποία βασίζονται τα πάντα, από τους δορυφόρους μέχρι τα ηλεκτρικά δίκτυα. Εκτιμάται ότι σε μια τέτοια περίπτωση, η ζημιά που θα προκληθεί μόνο στην οικονομία της Μεγάλης Βρετανίας μπορεί να φτάσει τα 18 δισεκατομμύρια ευρώ!

 

Η αιτία του κακού

Ο ήλιος είναι ένας κίτρινος αστέρας, μια αιωρούμενη μάζα ηλεκτροφόρου υδρογόνου. Καθώς το ρευστό αυτό κινείται γύρω συσσωρεύει ενέργεια μέσα στο σύνθετο μαγνητικό του πεδίο. Αυτή η μαγνητική ενέργεια απελευθερώνεται μέσα από έντονες λάμψεις φωτός (ηλικιακές εκλάμψεις) και μέσα από τεράστιες εκρήξεις υλικών και μαγνητικών πεδίων (ηλιακή στεμματική εκτόξευση μάζας ή ηλικιακή καταιγίδα). Και ενώ οι λάμψεις μπορούν να διαταράξουν τις ραδιοεπικοινωνίες στον πλανήτη μας, οι ηλιακές καταιγίδες αποτελούν ακόμα μεγαλύτερη απειλή.

Η ενέργεια που περιέχει κάθε ηλικιακή καταιγίδα είναι αδιανόητα μεγάλη. Σκεφτείτε όλο το πυρηνικό οπλοστάσιο που διαθέτει η Γη και πολλαπλασιάστε το επί 100.000 φορές! Βέβαια όλη αυτή η γιγαντιαία ποσότητα ενέργειας εξαπλώνεται σε ένα μεγάλο μέρος του διαστήματος, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα ήμασταν… ξεχασμένοι.

Ο ήλιος περιστρέφεται σαν ένα τεράστιο πυροτέχνημα, εξαπολύοντας εκρήξεις πως πάσα κατεύθυνση.

Αν μια από αυτές τις εκρήξεις έρθει προς τον πλανήτη μας, με ένα μαγνητικό πεδίο ευθυγραμμισμένο απέναντι από αυτό της Γης, τότε τα δύο πεδία μπορούν να συγχωνευθούν. Καθώς η ηλικιακή καταιγίδα εξελίσσεται, μέρος του μαγνητικού πεδίου της Γης παραμορφώνεται σε μια μακρά ουρά. Κι όταν αυτό το παραμορφωμένο μαγνητικό πεδίο επανέλθει τελικά στην πρότερη κατάστασή του, επιταχύνει ηλεκτροφόρα σωματίδια προς τη Γη. Αυτά με τη σειρά τους πλήττουν την ανώτερη ατμόσφαιρα, την θερμαίνουν και προκαλούν το φαντασμαγορικό θέαμα που συναντάμε στο Βόρειο και Νότιο Σέλας.

Αυτή η παραμόρφωση όμως του μαγνητικού πεδίου της Γης έχει κι άλλες, πολύ πιο σημαντικές επιπτώσεις.
Περιμένοντας το επόμενο ακραίο χτύπημα

Οι επιστήμονες αναζητούν ενδείξεις για το τι προκαλεί αυτές τις τεράστιες εκρήξεις και προετοιμάζονται για το πώς θα τις αντιμετωπίσουν.

Όπως αναφέρει ο καθηγητής Chris Scott, σύμφωνα με τα αρχεία που υπάρχουν και χρονολογούνται από τα μέσα του 19ου αιώνα, ακραία διαστημικά φαινόμενα συμβαίνουν μια φορά στα 100 χρόνια, με μικρότερης δυναμικής φαινόμενα να γίνονται με μεγαλύτερη συχνότητα. Η πιο ισχυρή ηλιακή καταιγίδα που έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα συνέβη το 1859 και έχει μείνει στην ιστορία ως «Φαινόμενο Carrington». Προκάλεσε βλάβες στα τηλεγραφικά συστήματα ανά τον κόσμο, σε ορισμένες περιπτώσεις προκαλώντας στους χειριστές ηλεκτρικά σοκ. Ήταν τόσο ισχυρή η επίπτωση που ορισμένα τηλεγραφικά συστήματα συνέχισαν να λειτουργούν, παρόλο που η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος είχε διακοπεί. Εκτός αυτού το Βόρειο Σέλας έφτασε να είναι ορατό μέχρι και τις Μπαχάμες!

Σήμερα, που η παγκόσμια κοινότητα είναι πιο εξαρτημένη από ποτέ στην τεχνολογία οι επιπτώσεις μιας ακραίας ηλιακής καταιγίδας θα είναι πολύ πιο σοβαρές αν δεν ληφθούν μέτρα πρόληψης.

Τα ηλεκτρονικά συστήματα σε διαστημικούς σταθμούς και αεροπλάνα μπορούν να υποστούν βλάβες, οι παγκόσμιες επικοινωνίες και τα συστήματα πλοήγησης που βασίζονται στους δορυφόρους, θα καταρρεύσουν και τα δίκτυα ηλεκτροδότησης στο έδαφος μπορούν να πάθουν υπερφόρτωση από τις υπερβολικές ποσότητες ηλεκτρικών φορτίων.

 

Τα μέτρα πρόληψης

Οι επιστήμες παρακολουθούν στενά τη δραστηριότητα του ήλιου προκειμένου να προσπαθήσουν να προβλέψουν πότε μια ηλικιακή καταιγίδα θα επηρεάσει τον πλανήτη μας. Διότι σε προηγούμενες περιπτώσεις, πολύ μικρότερης έντασης, προκλήθηκαν προβλήματα τόσο σε δορυφόρους όσο και σε δίκτυα ηλεκτροδότησης.

Μετεωρολόγοι από όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου συνεργάζονται και μπορούν να ανιχνεύσουν πότε μια ηλικιακή απειλεί τη Γη και να προβλέψουν μέσα σε έξι ώρες τον χρόνο άφιξής της.

Ο χρόνος προετοιμασίας για την αντιμετώπιση ενός τέτοιου φαινομένου μπορεί να είναι μικρός, είναι όμως υπεραρκετός για να περιορίσει σημαντικά τις επιπτώσεις που θα έχει στην παγκόσμια οικονομία. Στη Μεγάλη Βρετανία για παράδειγμα το κόστος από τις ζημιές που θα προκληθούν υπολογίζεται στα 3,4 δισ. ευρώ, από τα 18 δισ. ευρώ που είχαν υπολογιστεί αρχικά, πριν τα μέτρα πρόληψης.

Ο διαστημικός καιρός συγκαταλέγεται πλέον στα μητρώα κινδύνων της Κυβέρνησης, μαζί με άλλους πιο γνωστούς κινδύνους όπως η πανδημία γρίπης και οι σοβαρές πλημμύρες. Αξιολογείται στο ίδιο επίπεδο με ένα ακραίο κύμα καύσωνα ή την εμφάνιση μιας νέας μολυσματικής νόσου.

Κυβερνητικές υπηρεσίες βρίσκονται σε διαρκή επικοινωνία με εταιρείες ενέργειας, διαστημικούς σταθμούς και αεροπορικές εταιρείες για να διασφαλίσουν ότι έχουν έτοιμα πλάνα δράσης για τον περιορισμό των συνεπειών που μπορεί να έχει ένα ακραίο διαστημικό καιρικό φαινόμενο.

Μια ακριβής πρόβλεψη του καιρού του διαστήματος θα δώσει τη δυνατότητα στους φορείς να προετοιμαστούν κατάλληλα ώστε να μπορέσουν να προστατεύσουν τόσο τα περιουσιακά τους στοιχεία όσο και την ασφάλεια των ανθρώπων.

Για παράδειγμα, πολλά αεροπλάνα πετούν πάνω από το Βόρειο Πόλο καθώς ταξιδεύουν από την Ευρώπη για τη Βόρεια Αμερική. Σε περίπτωση διαστημικών καιρικών φαινομένων οι χειριστές μπορούν να ακολουθήσουν διαφορετική διαδρομή που δεν θα περιλαμβάνει πέρασμα από τον πολικό ουρανό όπου τα περισσότερα ενεργειακά σωματίδια εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης. Αυτό θα περιορίσει την έκθεση σε αυξημένες δόσεις ακτινοβολίας και θα εξασφαλίσει αξιόπιστη ραδιοεπικοινωνία.

Καταλήγοντας στο άρθρο του στο BBC, ο καθηγητής αναφέρει: «Μάθαμε πολλά για τον καιρό του διαστήματος μετά τα γεγονότα του 1972, καθώς όμως οι σύγχρονες τεχνολογίες διαρκώς εξελίσσονται, χρειάζεται να βεβαιωθούμε ότι μπορούν να αντέξουν στα χειρότερα που μπορεί να μας πετάξει ο ήλιος».

 

Πηγή: GreenAgenda

Η τρύπα του όζοντος μπορεί να κλείσει πλήρως μέχρι το 2060.

Το στρώμα του όζοντος βρίσκεται σε καλό στάδιο επιδιόρθωσης και αν συνεχιστεί ο τρέχων ρυθμός, πολλά κομμάτια του στρώματος μπορούν να επανέλθουν πλήρως μέχρι τη δεκαετία του 2030, σύμφωνα με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών. Ολόκληρο στρώμα, ακόμη και τα μέρη πάνω από τον Βόρειο Πόλο και τον Νότιο Πόλο που υπέστησαν μεγάλη βλάβη, θα μπορούσε να ανακάμψει εντελώς μέχρι το 2060.

Η μελέτη, με τίτλο «Επιστημονική εκτίμηση της εξάντλησης του όζοντος», παρακολουθεί την ανάκαμψη του όζοντος και δημοσιεύεται κάθε τέσσερα χρόνια από τον ΟΗΕ. Το όζον ανακάμπτει με σταθερό ρυθμό από 1 έως 3% από το 2000 λόγω των παγκόσμιων προσπαθειών για τη μείωση των χλωροφθορανθράκων CFC και άλλων χημικών ουσιών που καταστρέφουν το όζον.

 

Τις τελευταίες δεκαετίες, οι άνθρωποι έχουν κάνει σημαντική ζημιά στη στιβάδα του όζοντος, η οποία προστατεύει τη ζωή στη Γη από τις βλαβερές υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου. Μέσω παγκόσμιων συμφωνιών όπως το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ του 1987, έγιναν τεράστια βήματα προς την αντιμετώπιση του προβλήματος. Το πρωτόκολλο έδωσε εντολή στις χώρες να καταργήσουν τους χλωροφθοράνθρακες και άλλες χημικές ουσίες που καταστρέφουν το όζον, αποτελώντας ίσως την πιο επιτυχημένη παγκόσμια περιβαλλοντική δράση στην ιστορία, με 197 χώρες να υπογράφουν τη συμφωνία.

Σύμφωνα με την έκθεση, εάν δεν είχαν γίνει αυτές τις αλλαγές, τα δύο τρίτα του στρώματος του όζοντος θα είχαν καταστραφεί μέχρι το 2065.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι απαγορευμένες εκπομπές χλωροφθορανθράκων αυξάνονται τελευταία στην Κίνα, αλλά η κινεζική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να εξαλείψει το πρόβλημα.

Το 2019, το πρωτόκολλο του Μόντρεαλ πρόκειται να ενισχυθεί με την τροπολογία Κιγκάλι, η οποία αντιμετωπίζει την κλιματική αλλαγή στοχεύοντας στα αέρια του θερμοκηπίου που χρησιμοποιούνται στον κλιματισμό και την ψύξη.

Πηγή: Naftemporiki.gr

ΑΠΟΨΙΛΩΣΗ ΤΡΟΠΙΚΩΝ ΔΑΣΩΝ

Η συμβολή της αποψίλωσης των δασών στην κλιματική αλλαγή λαμβάνει λιγότερη προσοχή από τις εκπομπές ορυκτών καυσίμων. Όμως η απώλεια της δασικής κάλυψης συμβάλλει στις παγκόσμιες εκπομπές άνθρακα, διότι τα δέντρα δεσμεύουν φυσικά και απομονώνουν τον ατμοσφαιρικό άνθρακα καθώς αναπτύσσονται.

Όταν τα δέντρα καταστρέφονται από πυρκαγιές ή εκκαθαρίζονται για κτηνοτροφικούς ή πολεοδομικούς λόγους, ο άνθρακας που αποθηκεύτηκε για δεκαετίες, απελευθερώνεται σχεδόν αμέσως στην ατμόσφαιρα.

Σύμφωνα με την ανάλυση της ΜΚΟ Global Forest Watch, η απώλεια τροπικών δασών αντιπροσωπεύει σήμερα το 8% των ετήσιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα παγκοσμίως. Με άλλα λόγια, αν η αποψίλωση των τροπικών δασών θεωρηθεί ως χώρα, θα ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος εκπομπές σε παγκόσμια κλίμακα πίσω από την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες και σημαντικά πάνω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μάλιστα, σύμφωνα με την GFW, οι εκπομπές που σχετίζονται με τα δάση αυξήθηκαν και δεν μειώθηκαν μετά τη συμφωνία του Παρισιού. Μεταξύ 2015 και 2017, οι εκπομπές που σχετίζονται με τα δάση ήταν 63% υψηλότερες από το μέσο όρο των προηγούμενων 14 ετών, σημειώνοντας αύξηση από 3 σε 4,9 δισεκατομμύρια τόνους ετησίως.

Η αυξανόμενη παγκόσμια μεσαία τάξη, σύμφωνα με το Naftemporiki.gr, σημαίνει μεγαλύτερη ζήτηση για αγροτικές καλλιέργειες όπως το βόειο κρέας, η σόγια και το φοινικέλαιο, και η δημογραφική έκρηξη στην υποσαχάρια Αφρική σημαίνει ότι περισσότερες εκτάσεις γης μετατρέπονται σε γεωργικές για λόγους επιβίωσης. Εκτός από αυτές τις γεωργικές απαιτήσεις, οι πυρκαγιές και οι τυφώνες γίνονται όλο και πιο έντονοι και καταστροφικοί λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Ωστόσο, η ΜΚΟ εκτιμά ότι τα τροπικά δάση θα μπορούσαν ενδεχομένως να παράσχουν το 23% του μετριασμού της κλιματικής αλλαγής που απαιτείται για να διατηρηθεί η υπερθέρμανση του πλανήτη κάτω από δύο βαθμούς μέχρι το 2030, σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα. Τα τροπικά δάση έχουν τη δυνατότητα να μετριάσουν περίπου 7,1 δισεκατομμύρια τόνους διοξειδίου του άνθρακα ετησίως, εκπομπές ισοδύναμες με αυτές των ΗΠΑ το 2014.

Ωστόσο, παρά την ικανότητα των δασών να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, λιγότερο από το 3% των κλιματικών κονδυλίων κατευθύνεται προς τα δάση. Μάλιστα, με τη Βραζιλία να αναμένεται να εκλέξει τον πολέμιο του κλίματος Ζαΐχ Μπολσονάρου στο τέλος του μήνα, οι οικολόγοι ανησυχούν ότι η χώρα ενδέχεται να χαλαρώσει σύντομα τους περιβαλλοντικούς κανονισμούς και να ευνοήσει ακόμη περισσότερο την αποψίλωση του τροπικού δάσους του Αμαζονίου.

 

Πηγή: GreenAgenda

ΥΓΡΟΤΟΠΟΙ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Το 48% των υγροτόπων στη λεκάνη της Μεσογείου έχουν εξαφανιστεί, σύμφωνα με επιστημονική μελέτη που έδωσε στη δημοσιότητα το Μεσογειακό Παρατηρητήριο Υγροτόπων (Mediterranean Wetlands Observatory).

Μάλιστα, όπως έγινε γνωστό, η μέση παγκόσμια απώλεια από το έτος 1970 μέχρι και σήμερα είναι περίπου 35%. Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά το Παρατηρητήριο, «το πλέον παραγωγικό οικοσύστημα στον πλανήτη είναι και το πλέον απειλούμενο», ενώ τονίζει την επείγουσα ανάγκη για δράση και λύσεις.

Ζωτικοί για την επιβίωση της ανθρωπότητας, οι υγρότοποι είναι από τα πιο παραγωγικά οικοσυστήματα του πλανήτη. Παρέχουν σχεδόν το σύνολο του γλυκού νερού που καταναλώνεται στον κόσμο, ενώ περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι εξαρτώνται από τους υγροβιότοπους για την επιβίωσή τους, καθώς επίσης και αμέτρητα φυτικά και ζωικά είδη. Οι υγρότοποι εξακολουθούν να καταστρέφονται με γοργούς ρυθμούς ή να υποβαθμίζονται, εξαιτίας της βιομηχανίας, του τουρισμού, της αστικοποίησης και της γεωργία.

Βασική αιτία για την υποβάθμισή τους είναι ο υπερπληθυσμός στην περιοχή της λεκάνης της Μεσογείου, καθώς οι κάτοικοι και οι επισκέπτες αυξήθηκαν συνολικά κατά ένα τρίτο από το 1990 και κατά 42% στις παράκτιες περιοχές.

Το 1/3 των Μεσογειακών χωρών υφίσταται πολύ έντονες πιέσεις, ενώ ιδιαίτερα σοβαρή χαρακτηρίζεται η κατάσταση στις χώρες της Μέσης Ανατολής, αλλά σε αυτές της Βορειοανατολικής Αφρικής.

Το 36% των υγροτόπων της Μεσογείου απειλούνται άμεσα με εξαφάνιση.

Το 95% των υγροτόπων που φιλοξενούν περισσότερα από 50.000 υδρόβια πτηνά είναι παράκτιοι και απειλούνται με βύθιση εξαιτίας της ανόδου της στάθμης της θάλασσας.

Ο πληθυσμός των θηλαστικών, των αμφιβίων, των ερπετών και των ψαριών έχει μειωθεί περίπου κατά 35% από το 1990.

Εκτιμάται ότι η Ιβηρική Χερσόνησος, το Μαγκρέμπ, τα Βαλκάνια και η Εγγύς Ανατολή είναι οι περιοχές που πιθανόν να χάσουν τον μεγαλύτερο αριθμό υγροτόπων, ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής

Σύμφωνα πάντα με την μελέτη, οι περισσότεροι ποταμοί παρουσίασαν πολύ σημαντική μείωση της ροής (-25 έως -75%), ενώ η γεωργία αποτελεί τον κύριο παράγοντα αύξησης της μείωσης του νερού στη λεκάνη της Μεσογείου με 2/3 του συνόλου.

Επιπλέον, κατά τόπους η ικανότητα ελέγχου των πλημμυρών των υγροτόπων μειώθηκε σε ποσοστό της τάξης του 20%.

Σημειώνεται, ότι το ανθρώπινο οικολογικό αποτύπωμα στη λεκάνη της Μεσογείου είναι σήμερα σχεδόν διπλάσιο από τον παγκόσμιο μέσο όρο, ενώ το 23% των υπόλοιπων υγροτόπων είναι τεχνητοί (π.χ. λιμνοδεξαμενές, αλμυρά εδάφη, ορυζώνες), σε σύγκριση με 12% παγκοσμίως.

Σύμφωνα πάντα με το Παρατηρητήριο, οι καλά οργανωμένοι ή αποκατασταθέντες παράκτιοι υγρότοποι λειτουργούν ως “ρυθμιστές του κλίματος”, παρέχοντας προστασία για τους ανθρώπους και τα αγαθά με πολύ χαμηλό οικονομικό κόστος, ενώ παρέχουν καταφύγιο για απειλούμενα είδη.

Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι η βιώσιμη γεωργία μπορεί και πρέπει να συμβιβάσει την επισιτιστική ασφάλεια με τη συντήρηση υγροτόπων.

Όπως έγινε γνωστό, όλο και περισσότεροι άνθρωποι επισκέπτονται και απολαμβάνουν τους Μεσογειακούς υγρότοπους για εκπαιδευτικούς σκοπούς, τουρισμό και αναψυχή ή απλώς για ευεξία.

Σημειώνεται τέλος, ότι περίπου 1.000 εκπρόσωποι από 170 χώρες συγκεντρώνονται στο Ντουμπάι από τις 21 έως τις 29 Οκτωβρίου για να παρακολουθήσουν το 13ο συνέδριο των συμβαλλομένων μερών της σύμβασης Ramsar για τους υγρότοπους και να αποφασίσουν τους καλύτερους τρόπους προστασίας τους.

 

Πηγή: GreenAgenda

Η ηφαιστειακή έκρηξη που κατέστρεψε την Πομπηία, πιθανότατα σημειώθηκε δύο μήνες αργότερα απ’ ότι πίστευαν μέχρι σήμερα οι ιστορικοί, σύμφωνα με Ιταλούς αξιωματούχους.

Οι ιστορικοί χρονολογούσαν την έκρηξη στις 24 Αυγούστου του έτους 79 μ.Χ. Όμως οι ανασκαφές που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα στον χώρο αποκάλυψαν μια επιγραφή, γραμμένη με κάρβουνο σε έναν τοίχο, που περιλαμβάνει και μια ημερομηνία η οποία αντιστοιχεί στη 17η Οκτωβρίου.

Η επιγραφή βρίσκεται σε ένα σπίτι που κατά τα φαινόμενα ανακαινιζόταν λίγο πριν από την έκρηξη του Βεζούβιου που έθαψε την Πομπηία σε ένα παχύ στρώμα τέφρας.

Ο Μάσιμο Οσάντα, ο επικεφαλής του αρχαιολογικού χώρου της Πομπηίας, εξήγησε ότι η επιγραφή είναι πολύ πιθανόν να γράφτηκε τον Οκτώβριο του 79 μ.Χ.

Η ημερομηνία της 24ης Αυγούστου προέκυψε από την αφήγηση του Πλίνιου του Νεότερου, ο οποίος ήταν αυτόπτης μάρτυρας της έκρηξης και την περιέγραψε 30 χρόνια μετά, σε δύο επιστολές προς τον φίλο του, τον Ρωμαίο ιστορικό Τάκιτο.

Τοίχος στην Πομπηία - έκρηξη Βεζούβιου - χρονολογία

Σε παλαιότερες ανασκαφές είχε ανακαλυφθεί ένα ασβεστοποιημένο κλαδί με καρπούς ενός είδους βατόμουρου που ωριμάζει μόνο το φθινόπωρο. Βρέθηκαν επίσης και μερικά μαγκάλια, γεγονός που υποδηλώνει ότι η καταστροφή δεν χτύπησε την πόλη το καλοκαίρι.

Ο Οσάντα είπε ότι η σωστή ημερομηνία είναι ίσως η 24η Οκτωβρίου.

Ο υπουργός Πολιτισμού της Ιταλίας Αλμπέρτο Μπονιζόλι, δείχνοντας τη σχεδόν σβησμένη επιγραφή στον λευκό τοίχο, χαιρέτισε αυτήν την “εντυπωσιακή ανακάλυψη”. “Σήμερα, με μεγάλη ταπεινότητα, ίσως να ξαναγράφουμε τα βιβλία ιστορίας, επειδή χρονολογούμε την έκρηξη στο δεύτερο μισό του Οκτωβρίου”, είπε.

Τοίχος στην Πομπηία - έκρηξη Βεζούβιου - χρονολογία

Λύση στη θαλάσσια ρύπανση από πλαστικό στον Ειρηνικό Ωκεανό, και συγκεκριμένα στο σημείο μεταξύ Σαν Φρανσίσκο και Χαβάης, όπου βρίσκονται συγκεντρωμένα άπειρα σκουπίδια, φιλοδοξεί να δώσει ένας πλωτός σωλήνας μήκους 600 μέτρων μέσω της περισυλλογής απορριμμάτων που έχουν προέλθει από την αποσύνθεση μεγαλύτερων πλαστικών αντικειμένων ή προϊόντων υγείας και ομορφιάς.

 

Τον περασμένο μήνα, το ίδρυμα Ocean Cleanup με έδρα την Ολλανδία, ξεκίνησε το πρώτο παγκόσμιο σύστημα καθαρισμού ωκεανών και φιλοδοξεί να συλλέξει 50 τόνους πλαστικών σκουπιδιών μέχρι τον Απρίλιο του 2019, αλλά και να καθαρίσει το 90% του ωκεανού μέχρι το 2040.

 

Με περίπου 150 εκατομμύρια τόνους πλαστικού στους ωκεανούς του πλανήτη, αριθμός που αναμένεται να τριπλασιαστεί την επόμενη δεκαετία, αυτός ο τύπος διάθεσης απορριμμάτων έχει πραγματικές επιπτώσεις στην κλιματική αλλαγή, στην ασφάλεια της θαλάσσιας ζωής καθώς και σε βιομηχανίες, όπως η αλιεία και ο τουρισμός.

 

Το Ocean Cleanup έχει θέσει ως έργο του την αντιμετώπιση της θαλάσσιας ρύπανσης ενώ σύμφωνα με τη μελέτη των ερευνητών για τον Ειρηνικό Ωκεανό που διήρκεσε τρία χρόνια, υπάρχουν συμπεριλαμβανομένου του “Μεγάλου σκουπιδότοπου του Ειρηνικού”, όπως ονομάζεται, περίπου 88 χιλιάδες τόνοι πλαστικών απορριμμάτων, με το πρόβλημα να μεγαλώνει διαρκώς.

 

Ο σωλήνας που ονομάστηκε Wilson με σχήμα πετάλου, διαθέτει ένα δίχτυ με βάθος 3 μέτρων προκειμένου να παγιδεύει τα υπολείμματα από πλαστικό κάτω από την επιφάνεια του νερού, τα οποία στη συνέχεια θα συλλέγονται από ειδικά σκάφη και θα οδηγούνται σε ανακύκλωση.

 

Ειδικοί αμφισβητούν το κατά πόσο ένα τέτοιο σύστημα μπορεί να έχει πραγματικό αντίκτυπο σε τόσο μεγάλους ωκεανούς με την κριτική να εστιάζεται στο κατά πόσο μπορεί να συλλέγει μικρά κομμάτια πλαστικού αλλά και στον κίνδυνο να παγιδεύεται θαλάσσια ζωή εντός του σωλήνα.

 

 

Πηγή: GreenAgenda

Tουλάχιστον πέντε άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους την Πέμπτη στη Νικαράγουα, όταν παρασύρθηκαν από ορμητικά νερά προσπαθώντας να περάσουν ποτάμια και ρέματα που έχουν φουσκώσει εξαιτίας των συνεχιζόμενων σφοδρών βροχοπτώσεων, ανακοίνωσε η προεδρία της χώρας .Γεγονός που αύξησε στους 14 νεκρούς τον αριθμό των θυμάτων από τις πλημμύρες από τις αρχές του μήνα.

Αρχικά για όσους δεν γνωρίζουν την Νικαράγουα είναι χώρα της Κεντρικής Αμερικής με έκταση 129.494 τ.χλμ. και πληθυσμό 6.393.824 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2016. Έχει χαρακτηρισθεί ως «Χώρα των λιμνών και των ηφαιστείων».

 

Καταρρακτώδεις βροχές-μεγάλες πλημμύρες εκδηλώνονται από τη Δευτέρα στη χώρα και τα έντονα καιρικά φαινόμενα αναμένεται να διαρκέσουν αρκετές ημέρες ακόμη, λόγω ενός βαρομετρικού χαμηλού.

Την Τρίτη κηρύχθηκε «κόκκινος συναγερμός», το υψηλότερο επίπεδο επαγρύπνησης, στις οκτώ από τις 17 επαρχίες της Νικαράγουας, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας, της Μανάγκουα, όμως παρά τα έκτακτα μέτρα, έχασαν τη ζωή τους ακόμη δέκα άνθρωποι.

«Συνιστούμε μεγάλη προσοχή» στους πολίτες που κινούνται κοντά σε ποτάμια ή ρέματα όπου η στάθμη των υδάτων έχει ανέβει «για να αποφευχθούν νέα θύματα», νουθέτησε η αντιπρόεδρος της Νικαράγουας Ροσάριο Μουρίγιο, μιλώντας σε κρατικά ΜΜΕ.

Τέσσερις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου, εξαιτίας των βροχών που προκάλεσε μια τροπική ύφεση. Αφού πέρασε την Καραϊβική, το φαινόμενο ενισχύθηκε και μετατράπηκε στον κυκλώνα Μάικλ, Κατηγορίας 4, που προκάλεσε δεκάδες θύματα και εκτεταμένες καταστροφές σε Πολιτείες των νότιων ΗΠΑ.

Οι αρχές της Νικαράγουας ενημέρωσαν ότι πλημμύρισαν ή υπέστησαν ζημιές από τις πλημμύρες 1.412 σπίτια, 9 από τα οποία καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ