Posts

Πέντε νέα νησιά στην Αρκτική ανακαλύφθηκαν μετά το συνεχές λιώσιμο των παγετώνων, σύμφωνα με ανακοίνωση του Πολεμικού Ναυτικού της Ρωσίας, που διοργάνωσε αποστολή στην περιοχή.

Η ονομασία τους δεν έχει γίνει ακόμα γνωστή, ενώ, όπως τονίζουν τα μέλη της ομάδας που ταξίδεψε στο σημείο τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, ήταν κρυμμένα κάτω από παγετώνες. Αυτά τουλάχιστον δήλωσε ο επικεφαλής του στόλου Αλεξάντερ Μοϊσέφ.

«Η μεταβολή της θερμοκρασίας και οι αλλαγές που έχουν συντελεσθεί στο φυσικό τοπίο οδήγησαν στην αποκάλυψη των νησιών αυτών», είπε ο Μοϊσέφ σε συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε στη Ρωσία. Κατά τη διάρκεια της αποστολής, το υπουργείο Άμυνας από την πλευρά του ανακοίνωσε ότι εντοπίστηκαν πέντε νησιά κοντά στη νήσο Βίζε. Όπως ανακοίνωσε ο επικεφαλής της ρωσικής αποστολής, τα «βαφτίσια» των νησιών θα γίνουν στο άμεσο μέλλον.

Πηγή: http://www.paron.gr/2019/10/29/arktiki-anakalyfthikan-5-nea-nisia/

 

Το ρωσικό ναυτικό ανακάλυψε πέντε νέα νησιά που ήρθαν στο φως μετά το λιώσιμο των παγετώνων στην απομακρυσμένη Αρκτική.

 

Για ό,τι νεότερο μπορείτε να ακολουθείτε την ομάδα μας στο facebook, το κανάλι μας στο youtube και τον λογαριασμό μας στο Instagram.

 

Αποστολή που ερεύνησε κατά τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο χαρτογράφησε τα νησιά, που ακόμη δεν έχουν ονομαστεί και προηγουμένως ήταν κρυμμένα κάτω από πάγο, δήλωσε ο αντιναύαρχος Alexander Moiseyev.

«Αυτό συνέβη προφανώς λόγω των αλλαγών στην κατάσταση του παγετώνα. Πριν από αυτά [τα νησιά] υπήρχαν πάγοι. Εμείς νομίζαμε πως ήταν κομμάτι του κυρίως παγετώνα. Το λιώσιμο και οι αλλαγές της θερμοκρασίας οδήγησαν στην αποκάλυψη αυτών των νησιών», συνέχισε ο Moiseyev, που ηγείτο της αποστολής.

 

Σχήμα 1. Δορυφορική άποψη των νησιών. Διακρίνεται στην αριστερή εικόνα η παρουσία χερσαίων περιοχών που δυνδέονται με παγετώνες.

Σχήμα 2. Τοποθεσία αποκεκαλυμένων νήσων στην Αρκτική.

 

Η απώλεια παγετώνων στην Αρκτική στην περίοδο από το 2015 μέχρι το 2019 ήταν μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη καταγεγραμμένη πενταετή περίοδο, σύμφωνα με έρευνα των Ηνωμένων Εθνών πάνω στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Δείτε ΕΔΩ πρόσφατο άρθρο για την παγοκάλυψη της αρκτικής το 2019.

Οι φετινές καλοκαιρινές αποστολές σε δυο αρχιπελάγη -Franz Josef Land και Novaya Zemlya- περιλάμβαναν μια ομάδα 60 ανθρώπων, ανάμεσά τους πολίτες από τη Ρωσική Γεωγραφική Εταιρεία. «Οι δυο μήνες φέτος που κάναμε την αποστολή στο Franz Josef περιγράφονται ως θερμοί. Ήμασταν πολύ τυχεροί επειδή μπορούσαμε να φτάσουμε σε νησιά όπου η ακτή και τα παράκτια νερά δεν είναι κάθε χρόνο ελεύθερα από πάγο», σχολίασε ο Denis Krets, επικεφαλής της αποστολής.

Στη διάρκεια της αποστολής, ο υπουργός Άμυνας ανακοίνωσε πως βρήκε πέντε νέα νησιά στο Vize Bay, ένα σχετικά ορεινό αρχιπέλαγος με δυο βασικά νησιά. Τα νησιά είχαν εντοπιστεί προηγουμένως σε δορυφορικές εικόνες αλλά η αποστολή ήταν η πρώτη που τα είδε.

 

 

Με πληροφορίες από Lifo και Guardian

Πηγή: Green Agenda

Κατώτερη του αναμενωμένου η ανάκαμψη της παγοκάλυψης τον τελευταίο μήνα με άκρως ανησυχητικά μηνύματα. Το διάγραμμα του πανεπιστημίου του Colorado είναι αποκαλυπτικό.

 

Το ποσοστό παγοκάλυψης στην αρκτική σπάει τα κατώτατα επίπεδα του 2012. Η αναμενόμενη λόγω εποχής ανάκαμψη των ποσοστών παγοκάλυψης είναι κατώτερη του αναμενομενου και συντελείται με αργούς ρυθμούς.

 

Στον χάρτη που ακολουθεί διακρίνεται η σαφής απουσία παγοκάλυψης στο κομμάτι της αρκτικής που βρίσκεται κοντά στα ανατολικότερα της Σιβηρίας και την Αλάσκα.

 

Οι χάρτες προέρχονται από τον ακόλουθο σύνδεσμο ΕΔΩ.

Οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι της Ανταρκτικής θα βρεθούν σε δεινή θέση έως το 2100 εάν συνεχιστεί η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη με τους ίδιους ρυθμούς.

Οι ειδικοί εξηγούν ότι οι πιγκουίνοι μεγαλώνουν τα μικρά τους σε θαλάσσιους πάγους και η διαθέσιμη πλατφόρμα φαίνεται να περιορίζεται συνεχώς. Εάν δεν γίνει κάτι θα έχουμε απότομη πτώση στον πληθυσμό τους, με τις προβλέψεις να κάνουν λόγο έως και για μείωση στο μισό έως το τέλος του αιώνα.

Προς το παρόν οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι είναι στην κατηγορία των «σχεδόν επαπειλούμενων ειδών» (Near Threatened). Σύντομα αναμένεται να υποβληθεί πρόταση για την ένταξή τους στην κατηγορία «ευάλωτα είδη», για τα οποία ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος.

Image result for αυτοκρατορικοι πιγκουινοι

«Αυτά τα πολύ ανθεκτικά πτηνά βιώνουν πραγματικά σκληρούς χειμώνες και επιστρέφουν κάθε χρόνο για να μεγαλώσουν τους νεοσούς. Είναι μαχητές, αλλά η ανησυχία μας είναι για πόσο η ανθεκτικότητά τους θα συνεχίσει στο μέλλον» τονίζει στο BBC η Dr Michelle LaRue.

Σήμερα υπολογίζεται ότι υπάρχουν 250.000 ζευγάρια πιγκουίνων στην Ανταρκτική.

ΠΗΓΗ naftemporiki.gr 

Άλλο ένα άσχημο νέο για το παγκόσμιο κλίμα μας έρχεται από την αρκτική όσον αφορά τους παγετώνες.

 

Ως επί το πλείστον, το ποσοστό παγοκάλυψης στην αρκτική κινήθηκε στα επίπεδα του 2012, έτος που αποτελεί αρνητικό ρεκόρ παγοκάλυψης. Ωστόσο, το δίμηνο Αύγουστος-Σεπτέμβριος η παγοκάλυψη παρουσίασε σημάδια ανάκαμψης πιθανώς εξαιτίας της ανάπτυξης αντικυκλωνικών πεδίων πάνω από την περιοχή, κάτι που ουσιαστικά λειτούργησε σαν ασπίδα σε θερμότερες αέριες μάζες από νοτιότερα γεωγραφικά πλάτη.

Ωστόσο, μέσα στον Οκτώβριο η ανάπτυξη και παρουσία κυκλωνικών συστημάτων στον βόρειο πόλο και τον βόρειο Ατλαντικό τείνει να “καταναλώνει” και να αναδιανέμουν τις ψυχρότερες αέριες μάζες που συγκεντρώνονται εκεί αρχικά.

Βάσει των τελευταίων προγνωστικών στοιχείων, φαίνεται εκ νέου να δημιουργείται ένα πεδίο αντικυκλωνικών πιέσεων στην περιοχή, το οποίο θα συμβάλλει στην αύξηση των παγετώνων, όπως είναι και το προσδοκώμενο για την εποχή. Πρέπει να σημειωθεί όμως πως είανι αμφίβολο το κατά πόσο η παγοκάλυψη θα καταφέρει να “ξεφύγει” από τα επίπεδα του 2012 παραμένοντας σίγουρα τουλάχιστον για τον τρέχοντα μήνα μακρυά από τον μέσο όρο των ετών 1981-2010.

Η έκθεση φωτογραφίας του Φωκίωνα Ζησιάδη «Παγετώνες. Από τη  Γένεση στην Εξαΰλωση», είναι ένα ταξίδι στη Γροιλανδία, μια πρόσκληση στο  απόκοσμο τοπίο της Αρκτικής και το μεγαλείο των σε αέναη πλεύση παγόβουνων.

Η ιδέα για αυτό το ταξίδι γεννήθηκε στην Ισλανδία, απόρροια της έντονης έλξης που του ασκεί η Αρκτική και τον έχει ήδη οδηγήσει στην έκδοση του photo art book «Island» με φωτογραφίες του από το ομώνυμο ταξίδι (κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο teNeues).

Ο Φωκίων Ζησιάδης εξερευνά τη Γροιλανδία από το 2016. Την έχει επισκεφτεί μέχρι τώρα τέσσερις φορές, (επισκέφτηκε τα Ilulisat -Nuuk- Tasiilaq -Teniteqilaqin το 2016, Kangerlussuaq-Ilulisat-Qaanaq-Nuuk το 2017, Ittoqqortoormiit-Jameson Land το 2018 και Ittoqqortorormit – Kap Hoeg το 2019), σε διαφορετικές εποχές (Αύγουστο, Μάρτιο, Απρίλιο, Ιούνιο), με σκληρές θερμοκρασίες, σε κάποιες περιπτώσεις κάτω από τους -30 βαθμούς Κελσίου.

Έχει διασχίσει απομακρυσμένες τοποθεσίες με τη βοήθεια ντόπιων inuit κυνηγών, μαζί με τον Landmark Dui, τον πιστό και έμπειρο Ισλανδό οδηγό του, που τον συνοδεύει σε κάθε του Αρκτική περιπέτεια. Η προσέγγιση αυτών των περιοχών γίνεται άλλοτε επίγεια με snowmobiles, και έλκηθρα που σέρνουν σκύλοι άλλοτε εναέρια με ελικόπτερα και δια θαλάσσης με ευέλικτα σκάφη.

3-vZifG.jpg

1-hcBtA.jpg

Τοπίο που φαντάζει απόκοσμο

Η αντοχή και πειθαρχία του φωτογράφου στις ακραίες συνθήκες, είναι απαραίτητη για να πετύχει το στόχο του: την απεικόνιση του φυσικού περιβάλλοντος, ενός τοπίου που φαντάζει εξώκοσμο, επιβεβαιώνοντας την ασημαντότητα του ανθρώπου μπροστά στο ανυπέρβλητο μεγαλείο της Φύσης.

Τα παγόβουνα, το αντικείμενο των φωτογραφιών του Φωκίωνα Ζησιάδη που θα εκτεθούν, αποτελούν το τελετουργικό αρχέτυπο μίας συνεχούς μεταμόρφωσης, καθώς δημιουργήθηκαν σταδιακά κατά τη διάρκεια μιας μακράς περιόδου που προηγήθηκε της σύγχρονης ιστορίας κατά εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια (σε μερικές περιπτώσεις περισσότερα από 400.000 χρόνια). Αυτά τα εκπληκτικά, διαρκώς μεταβαλλόμενα φυσικά γλυπτά, κινούνται εδώ και αιώνες στα παγωμένα νερά.

Όπως επισημαίνει ο επιμελητής της έκθεσης Σταύρος Καβαλλάρης, «το μυστηριώδες, συχνά μοναχικό, ταξίδι τους στα παγωμένα νερά αναδεικνύει τη διττή τους φύση- πάνω και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, αποθεώνοντας όχι μόνο τη χαρισματική δυναμική ενός pendre l’ eau, αλλά και τη σπουδαιότητα του ρόλου τους σε ότι αφορά το κλίμα.

4-Shede.jpg

»Με αυτήν τη διττή ιδιότητα, το νερό αποτελεί τη γενεσιουργό δύναμη των παγόβουνων με τρόπο προφανή και, συνάμα, απόκρυφο. Λαμβάνοντας υπόψη ότι  περίπου το 90% της μάζας τους βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, ένα συμπαγές κάτω μέρος διαμορφώνεται, σε συνεχή αντίδραση με τη στασιμότητα, ενώ η απόληξη τους διχοτομείται ανάμεσα σε μία κρυσταλλική ευθραυστότητα και την επιβλητικότητα μίας μαρμάρινης κατασκευής.

»Αυτό ακριβώς αποθανατίζει στο φακό, με την ιδιαίτερη ματιά του, ο Φωκίων Ζησιάδης, αποκαλύπτοντας, μέσα από το σκηνικό του Βόρειου Παγωμένου Ωκεανού, την άρρηκτη δομή των παγόβουνων. Οι φωτογραφίες του προσθέτουν στην μαγεία ενός τοπίου που κυριαρχείται από την αέναη περιπλάνηση τους, καθώς και την, απόλυτα πιστή στην αρχή του Αρχιμήδη, πλευστότητα τους».

Νοερό ταξίδι

Ο Φωκίων Ζησιάδης καταφέρνει να καταγράψει φωτογραφικά την πεμπτουσία του επιβλητικού θέματός του ως δεξιοτέχνης racontreur, με μια πολύ προσωπική προσέγγιση, συμπαρασύροντας το θεατή σε ένα νοερό ταξίδι, χαρίζοντάς του την ώριμη ματιά του, του αποκαλύπτει την εξελικτική διαδικασία της σχέσης του με τον τόπο, με ειλικρίνεια, ανθρωπιά και σεμνότητα.

Η παρουσίαση των φωτογραφιών θα πλαισιώνεται από ήχους της Αρκτικής, που επιμελείται ο Θανάσης Ζλατάνος του Studio Lollipop.

Από την Τετάρτη 16 Οκτωβρίου, λοιπόν, και για έναν ολόκληρο μήνα, το Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα θα φιλοξενεί τη νέα προσωπική του έκθεση «Παγετώνες. Από την Γένεση στην Εξαΰλωση», η οποία αποτελεί μια πραγματική πρόσκληση στο εντυπωσιακό τοπίο της Αρκτικής και το μεγαλείο των σε αέναη πλεύση παγόβουνων.

ΠΗΓΗ fokionzisiadis.gr tanea.gr

 

Συχνό ερώτημα που τίθεται στην επιστημονική κοινότητα είναι το “πώς θα μπορούσε να αποτραπεί τολιώσιμο των πάγων στη Δυτική Ανταρκτική και η άνοδος της στάθμης των ωκεανών;”, μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται σήμερα στο Science Advances προτείνει, όμως, μια απρόσμενη λύση: να αντλείται το νερό που προκύπτει από το λιώσιμο και να ρίχνεται και πάλι, σαν τεχνητό χιόνι , στο παγοκάλυμμα.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη έχει ήδη προκαλέσει τόσο μεγάλο πρόβλημα στον νότιο πόλο που το τεράστιο στρώμα του πάγου αρχίζει να αποσαθρώνεται. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά τουλάχιστον τρία μέτρα τους επόμενους αιώνες.

Οι συγγραφείς της νέας μελέτης προτείνουν να χρησιμοποιηθεί η ενέργεια από 12.000 ανεμογγενήτριες για να αντληθεί το θαλασσινό νερό σε ύψος 1.500 μέτρων μέχρι την επιφάνεια και στη συνέχεια να ριφθεί από εκατοντάδες χιονοβόλα κανόνια σε μια έκταση ίση με την Κόστα Ρίκα.

“Έχουμε ήδη ξυπνήσει τον γίγαντα στον νότιο πόλο”, δήλωσε ο Άντερς Λέβερμαν, καθηγητής στο Ινστιτούτο Πότσδαμ για την Έρευνα των Κλιματικών Επιπτώσεων (PIK), αναφερόμενος στο λιώσιμο του παγοκαλύμματος. “Βρισκόμαστε ήδη στο σημείο χωρίς επιστροφή, αν δεν κάνουμε κάτι”, πρόσθεσε μιλώντας στο πρακτορείο Reuters. “Μπορούμε να το επαναφέρουμε σε σταθερό σημείο με μια μικρή παρέμβαση τώρα ή με μια ολοένα και μεγαλύτερη αργότερα”, πρόσθεσε.

Με τις ξηρασίες, τις πλημμύρες, τις καταιγίδες και τις πυρκαγιές που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή να εντείνονται σε παγκόσμιο επίπεδο, κάποιοι επιστήμονες αρχίζουν να εξετάζουν στα σοβαρά λύσεις που θα είχαν απορριφθεί χωρίς δεύτερη σκέψη ακόμη και πριν από λίγα χρόνια. Απηχώντας τις απόψεις πολλών άλλων επιστημόνων, ο Λέβερμαν είπε ότι η κατεπείγουσα προτεραιότητα είναι να μειωθούν τάχιστα οι εκπομπές καυσαερίων ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι που είχαν τεθεί με τη Συμφωνία του Παρισιού του 2015.

Αν και ο Λέβερμαν παραδέχεται ότι η άνοδος της στάθμης των ωκεανών που προβλέπεται ότι θα ακολουθήσει την κατάρρευση του Στρώματος Πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής μπορεί να χρειαστεί εκατοντάδες χρόνια για να συμβεί, είπε ότι δημοσίευσε αυτή τη μελέτη επειδή ανησυχεί για την τύχη όσων ζουν σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο.

“Με την άνοδο της στάθμης θα βυθιστούν τελικά στο νερό το Αμβούργο, η Σαγκάη, η Νέα Υόρκη, το Χονγκ Κονγκ. Δεν μπορείς να διαπραγματευτείς με τη φυσική: αυτό είναι το δίλημμα”, είπε ο φυσικός και ωκεανογράφος, που συνεργάζεται και με το Πανεπιστήμιο Κολούμπια στις ΗΠΑ.

Όπως αναφέρει το ΑΜΠΕ, ο Λέβερμαν και οι συνεργάτες του χρησιμοποιήσαν υπολογιστικά μοντέλα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το στρώμα πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί με την εναπόθεση τουλάχιστον 7.400 γιγατόνων τεχνητού χιονού σε διάστημα 10 ετών γύρω από τους Παγετώνες Πάιν Άιλαντ και Τουέιτς.

Το κόστος του εγχειρήματος δεν αναφέρεται στην έρευνα, όμως για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο ο Λέβερμαν είπε ότι θα χρειαζόταν “κάτι παρόμοιο με έναν σεληνιακό σταθμό στην Ανταρκτική”. Παραδέχτηκε επίσης ότι στην περίπτωση που τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιό του, οι συνέπειες θα ήταν “τρομαχτικές” για τον νότιο πόλο, όμως θα άξιζε τον κόπο, αν έτσι περιοριζόταν η άνοδος της στάθμης των ωκεανών. “Θα μετατρέπαμε τη Δυτική Ανταρκτική σε βιομηχανική ζώνη. Όμως αν αποσταθεροποιήσουμε τον παγετώνα, όλα θα αλλάξουν με δραματικό τρόπο”, κατέληξε.

Στο παρελθόν έχουν προταθεί και άλλες ευφάνταστες λύσεις για τη σταθεροποίηση του παγετώνα, όπως για παράδειγμα η κατασκευή τεσσάρων υποθαλάσσιων κολόνων, ύψους 300 μέτρων, ή ενός τοίχου ύψους 50-100 μέτρων και μήκους 80-120 χιλιομέτρων.

ΠΗΓΗ sofokleousin.gr

Κάθε άνοιξη, στις αλπικές περιοχές του κόσμου, λαμβάνει χώρα μια μετανάστευση διαφορετική από τις άλλες.

Οι «μετανάστες» είναι μονοκύτταροι οργανισμοί, άλγη όμοια με τα φύκια, αλλά αντί να ζει στη θάλασσα, ζει στο χιόνι. Τον χειμώνα τον περνάνε χωμένα βαθιά μέσα στο χιόνι. Την άνοιξη, ξυπνούν και κολυμπούν προς την επιφάνεια μέσα από τις χαραμάδες του χιονιού που λιώνει. Σε αυτή τη διαδρομή πολλαπλασιάζεται και φωτοσυνθέτει. Φτάνοντας στην επιφάνεια, έχει γίνει κόκκινο, δημιουργώντας το φαινόμενο που οι επιστήμονες ονομάζουν «ροζ χιόνι», «χιόνι καρπούζι» ή «ματωμένο χιόνι».

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το χρώμα προέρχεται από την ασταξανθίνης, έναν μοριακό ξάδερφο της χημικής ουσίας που κάνει τα καρότα πορτοκαλί. Είναι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί που παράγουν βιολογικά αντιηλιακά μόρια για να προστατευθούν από τον ήλιο: απορροφά την υπεριώδη ακτινοβολία, θερμαίνονται και ουσιαστικά λιώνουν το χιόνι που βρίσκεται γύρω. «Η τήξη τα βοηθά πολύ», λέει στον New Yorker ο Ρόμαν Ντάιαλ, βιολόγος στο Alaska Pacific University. «Η επιφάνεια του χιονιού μπορεί να είναι ένα πολύ ξηρό μέρος. Δεν υπάρχει πολύ νερό σε υγρή μορφή. Και οποιαδήποτε μορφή ζωής δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάπως το παγωμένο νερό. Είναι σαν να βρισκόσασταν σε κάμπινγκ και το μπουκάλι με το νερό ήταν παγωμένο. Θα διψούσατε μέχρι να λιώσει».

Το ροζ χιόνι είναι ένα απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο, αλλά σε μια εποχή που εξαφανίζονται οι παγετώνες, είναι προβληματικό. Πέρυσι, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η άλγη είχε μειώσει την ποσότητα του ηλιακού φωτός που ανακλάται από κάποιους παγετώνες στη Σκανδιναβία, και αύξησε την ποσότητα του ηλιακού φωτός που απορροφάται ανά 13%.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το αποτέλεσμα είναι, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Geoscience, η ταχύτερη τήξη.

Όπως και σε άλλα μέρη του πλανήτη αυτό που συμβαίνει είναι πιθανόν αυτοδιαιωνιζόμενο. Ήδη ο πάγος έχει γίνει πιο σκούρος από την σκόνη, την αιθάλη και την τέφρα, τα οποία επιταχύνουν την τήξη και αυξάνουν τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται η άλγη.

Όσο οι οργανισμοί αυτοί πολλαπλασιάζονται, τόσο περισσότερο λιώνουν τα χιόνια, γεγονός που τους επιτρέπει να πολλαπλασιάζονται ξανά. «Μόλις αρχίσει το φαινόμενο, εξαπλώνεται πολύ πιο γρήγορα από ότι νομίζουν οι άνθρωποι», λέει ο Ντάιαλ.

Το ροζ χιόνι ήταν γνωστό από τον Αριστοτέλη πριν από 2.000 χρόνια και η βιολογική του προέλευση έγινε εμφανής στις αρχές του 19ου αιώνα. Έκτοτε η άλγη του χιονιού έχουν απασχολήσει τους βιολόγους επιστήμονες που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί τρία γένη – Coenochloris, Chloromonas και Chlamydomonas – που περιλαμβάνουν ίσως δεκάδες είδη.

Υπάρχουν πορτοκαλί άλγη χιονιού και κίτρινα άλγη χιόνι, ενώ κάποια από αυτά, εάν για κάποιο λόγο τα φάτε, λειτουργούν σαν καθαρτικό.

Από τη έρευνα του Ντάιαλ και των συνεργατών του αποδείχθηκε ότι από το 17% του πάγου που έλιωνε, ήταν από χιόνι που είχε πάνω του άλγη.

Όπως τονίζει ο New Yorker, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να ανησυχούμε για την άλγη του χιόνι. Και, ούτως ή άλλως, δεν προκαλεί την κλιματική αλλαγή, εμείς την προκαλούμε. Αλλά δημιουργείται το ιδανικό περιβάλλον για να ευδοκιμήσουν, και αποτελούν έναν ακόμη δείκτη ότι η ανθρωπότητα μόλις τώρα άρχισε να καταλαβαίνει τις επιπτώσεις της δικής της ύπαρξης –αλλά πολύ λιγότερο τα μέτρα που πρέπει να λάβει για να εξασφαλίσει την επιβίωσή της. Και, φυσικά, η άλγη αυτή χρειάζεται χιόνι για να υπάρχει. Μόλις αυτό εξαφανιστεί, θα εξαφανιστεί και η άλγη. Αλλά πριν αυτό συμβεί, είναι πιθανό, το τελευταίο χιόνι που θα δούμε στη Γη να είναι ροζ ή ακόμα και κόκκινο –σαν το αίμα.

ΠΗΓΗ HUFFINGTONPOST.

Τα εντυπωσιακά, κρυμμένα δάση της Αρκτικής

Γνωρίζατε ότι υπάρχουν δάση στην Αρκτική; Τα καταπράσινα υποθαλάσσσια δάση από μεγάλα καφέ και πράσινα φύκια, που ονομάζονται kelps, είναι ιδιαιτέρως εντυπωσιακά στην Αρκτική, την ώρα που στην επιφάνεια ο πάγος και το σκληρό κλίμα αφήνουν το έδαφος άγονο, με ελάχιστη βλάστηση.

Δάση από kelp χουν παρατηρηθεί σε όλη την Αρκτική από ερευνητές. Μόνο η καναδική Αρκτική αντιπροσωπεύει το 10% των ακτών του κόσμου, αλλά γνωρίζουμε ελάχιστα από τα κρυμμένα δάση στην περιοχή. Σήμερα είναι η αλλαγή του κλίματος που έρχεται να μεταβάλλει θαλάσσιους οικοτόπους και να επεκτείνει τα δάση αυτή.

Στη δυτική Αυστραλία, τον ανατολικό Καναδά, τη νότια Ευρώπη, τη βόρεια Καλιφόρνια και τις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, τα φύκια εξαφανίζονται λόγω θερμοκρασιών θέρμανσης. Σε άλλες περιοχές καταλαμβάνονται από αχινούς. Οι συνθήκες στην Αρκτική αλλάζουν δραματικά. Η περιοχή θερμαίνεται ταχύτερα από ό, τι ο υπόλοιπος κόσμος. Αυτές οι αλλαγές που θεωρούνται απειλή για τον πλανήτη, αποδεικνύονται καλές για την ανάπτυξη των kelp.

Έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο Global Change Biology, αποκαλύπτει την κατανομή των δασών της Αρκτικής και καταγράφει το πώς αλλάζουν αυτά τα σημαντικά οικοσυστήματα με το κλίμα.

Τα kelps τα συναντά κανείς σε βραχώδεις ακτές σε ολόκληρη την Αρκτική. Το μεγαλύτερο που έχει καταγραφεί έχει μήκος 15 μέτρα. Τέτοιου είδους φύκια έχουν εντοπιστεί σε βάθος έως και 60 μέτρων στη Γροιλανδία. Για τους επιστήμονες είναι πραγματικά εντυπωσιακό που τα θαλάσσια φυτά αυτά μπορούν να αναπτυχθούν τόσο καλά σε σκληρά αρκτικά περιβάλλοντα.

Ουσιαστικά έχουν προσαρμοστεί στις συνθήκες, έχουν αναπτύξει ειδικές «στρατηγικές» για να επιβιώσουν σε θερμοκρασίες κατάψυξης και μακρές περιόδους σκοταδιού, ακόμη και να αναπτυχθούν κάτω από θαλάσσιους πάγους. Σε περιοχές με κρύο, πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά ύδατα, μπορούν να επιτύχουν μερικά από τα υψηλότερα ποσοστά πρωτογενούς παραγωγής οποιουδήποτε φυσικού οικοσυστήματος στη Γη. Η άνοδος της θερμοκασίας τα έχει βοηθήσει τα μέγιστα σε αυτό.

Τα kelp λειτουργούν κάτω από το νερό με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν τα δέντρα στην ξηρά. Δημιουργούν οικοτόπους και τροποποιούν το φυσικό περιβάλλον με σκίαση φωτός.  Τα υποθαλάσσια δάση που δημιουργούν χρησιμοποιούνται από πολλά ζώα για καταφύγιο και φαγητό. Περισσότερα από 350 διαφορετικά είδη – έως 100.000 μικρά ασπόνδυλα – μπορούν να ζήσουν σε ένα μοναδικό «θάμνο» φυκιών και πολλά ψάρια, πουλιά και θηλαστικά εξαρτώνται από το σύνολο του δάσους. Βοηθούν επίσης στην προστασία των ακτών μειώνοντας την ισχύ των κυμάτων κατά τη διάρκεια των καταιγίδων και τη διάβρωση των ακτών.

Πηγή: Naftemporiki.gr

Τον κώδωνα του κινδύνου για την κλιματική αλλαγή κρούουν για άλλη μια φορά οι επιστήμονες, χαρακτηρίζοντας «τρομακτικό» το φαινόμενο που παρατηρήθηκε ήδη δύο φορές φέτος και προκαλεί ρωγμές στα στρώματα πάγου που σχηματίζονται στην επιφάνεια της θάλασσας στην Αρκτική, στο πιο ψυχρό μέρος του πλανήτη.

Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις τους, το πιο παλιό και πιο παχύ στρώμα πάγου στην επιφάνεια της θάλασσας στην Αρκτική έχει αρχίσει να εμφανίζει ρωγμές, σε αρκετά σημεία στη θαλάσσια περιοχή βόρεια της Γροιλανδίας, ένα σημείο του πλανήτη όπου τα νερά παραμένουν παγωμένα ακόμη και κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Αυτό το φαινόμενο, που δεν έχει καταγραφεί ποτέ ξανά στο παρελθόν, έχει ήδη κάνει την «εμφάνισή του» δύο φορές φέτος, γεγονός που αποδίδεται από τους ειδικούς κυρίως στους ζεστούς ανέμους που έπνεαν στην περιοχή το φετινό καλοκαίρι, εξαιτίας του καύσωνα που σάρωσε το βόρειο ημισφαίριο, και ταυτόχρονα δείχνει με τον πλέον καταφανή τρόπο τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στον πλανήτη.

Ενδεικτικός είναι ο χαρακτηρισμός «τρομακτική», που απέδωσε στη διάσπαση του πάγου ένας μετεωρολόγος, ενώ άλλοι υποστήριξαν πως το φαινόμενο αυτό θα μπορούσε να «αναγκάσει» τους επιστήμονες να αναθεωρήσουν τις θεωρίες τους σχετικά με το ποιο τμήμα της Αρκτικής θα καταφέρει να «αντισταθεί» περισσότερο στην μεγάλη αύξηση της θερμοκρασίας στον πλανήτη.

Αλλάζουν τα δεδομένα για την «τελευταία παγωμένη θάλασσα»

Getty images/ideal images/Mario Tama / Staff
Η θάλασσα στη βόρεια ακτή της Γροιλανδίας είναι συνήθως τόσο παγωμένη, που μέχρι πρόσφατα αναφερόταν ως «η τελευταία παγωμένη θάλασσα», ενώ θεωρούνταν ως το τελευταίο βόρειο σημείο που θα έμενε ανέπαφο από το λιώσιμο των πάγων σε έναν πλανήτη που διαρκώς θερμαίνεται. 

Ωστόσο, οι μη φυσιολογικές θερμοκρασίες που σημειώθηκαν τον Φεβρουάριο, αλλά και τον Ιούλιο, είχαν σαν συνέπεια το τελευταίο παγωμένο σημείο του πλανήτη να μείνει εκτεθειμένο στους ανέμους, οι οποίοι έσπρωξαν με την έντασή τους το στρώμα πάγου μακριά από την ακτή και μάλιστα μακρύτερα από κάθε άλλη φορά, από τότε που άρχισαν οι δορυφορικές καταγραφές του φαινομένου, στη δεκαετία του 1970.

«Σχεδόν όλος ο πάγος στα βόρεια της Γροιλανδίας έχει σπάσει, γεγονός που τον κάνει πιο «ευκίνητο», σημειώνει η Ρουθ Μότραμ, επιστήμονας στο Μετεωρολογικό Ινστιτούτο της Δανίας, μιλώντας στη βρετανική εφημερίδα Guardian και προσθέτει: «Η ανοιχτή θάλασσα στη βόρεια ακτή της Γροιλανδίας, δεν είναι πια αυτό που ονομάζουμε φυσιολογική. Αυτή η περιοχή συχνά αποκαλούνταν ως η τελευταία παγωμένη περιοχή και θεωρούνταν βέβαιο ότι θα είναι το τελευταίο κομμάτι θαλάσσιου πάγου στην Αρκτική. Όμως, με βάση τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας, αυτό το τελευταίο κομμάτι μπορεί τελικά να είναι αρκετά δυτικότερα».

Αλλάζει το τοπίο στην Αρκτική

EPA/NASA/LINETTE BOISVERT HANDOUT
Ο πάγος που σχηματίζεται βόρεια της Γροιλανδίας συνήθως είναι ιδιαίτερα συμπυκνωμένος κυρίως εξαιτίας του Transpolar Drift Stream, ενός από τα δύο καιρικά συστήματα που σπρώχνουν τον πάγο από τη Σιβηρία στην Αρκτική μέχρι την ακτογραμμή, όπου παραμένει.
Όπως εξηγεί ο Βαλτ Μέγιερ, ερευνητής στο αμερικανικό Κέντρο Δεδομένων Χιονιού και Πάγου, ο πάγος δεν έχει διέξοδο όταν φτάσει στο συγκεκριμένο σημείο, γι’ αυτό και συγκεντρώνεται εκεί. Κατά μέσο όρο το πάχος του είναι πάνω από τέσσερα μέτρα και καθώς συσσωρεύεται μπορεί να σχηματίζει κορυφογραμμές με πάχος άνω των 20 μέτρων. Και συνήθως, τόσο παχύς, συμπυκνωμένος πάγος δεν μπορεί να κινηθεί εύκολα.

Ωστόσο, συνεχίζει ο ίδιος, αυτό δεν συνέβη τον περασμένο χειμώνα, αλλά ούτε και τώρα, καθώς ο πάγος σπρώχνεται μακριά από την ακτή εξαιτίας των ανέμων.

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η διάσπαση του πάγου είναι αποτέλεσμα της αύξησης της θερμοκρασίας, που έχει επιταχυνθεί τα τελευταία 15 χρόνια. «Οι πάγοι γίνονται πιο λεπτοί ακόμη και στο ψυχρότερο μέρος της Αρκτικής, εκεί όπου βρίσκονται τα πιο παχιά στρώματα πάγου. Άρα είναι μια άκρως δραματική ένδειξη της «μεταμόρφωσης» της Αρκτικής θάλασσας και του αρκτικού κλίματος», τονίζει ο Μέγιερ.

«Τρομακτικό» έγραψε και ο Τόμας Λαβέρν, επιστήμονας στο Μετεωρολογικό Ινστιτούτο της Νορβηγίας, σε ανάρτησή του στο Twitter στην οποία μοιράστηκε τη δορυφορική εικόνα που δείχνει το νερό να «εισβάλει» στον πάγο, αλλάζοντας το τοπίο κατά μήκος της ακτογραμμής της Γροιλανδίας. Εκτιμά μάλιστα πως αυτό το φαινόμενο θα έχει ως αποτέλεσμα κομμάτια πάγου να μετακινηθούν, διαμέσου των Στενών του Νάρες σε πιο ζεστά νερά, νότια.