Posts

Οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι της Ανταρκτικής θα βρεθούν σε δεινή θέση έως το 2100 εάν συνεχιστεί η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη με τους ίδιους ρυθμούς.

Οι ειδικοί εξηγούν ότι οι πιγκουίνοι μεγαλώνουν τα μικρά τους σε θαλάσσιους πάγους και η διαθέσιμη πλατφόρμα φαίνεται να περιορίζεται συνεχώς. Εάν δεν γίνει κάτι θα έχουμε απότομη πτώση στον πληθυσμό τους, με τις προβλέψεις να κάνουν λόγο έως και για μείωση στο μισό έως το τέλος του αιώνα.

Προς το παρόν οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι είναι στην κατηγορία των «σχεδόν επαπειλούμενων ειδών» (Near Threatened). Σύντομα αναμένεται να υποβληθεί πρόταση για την ένταξή τους στην κατηγορία «ευάλωτα είδη», για τα οποία ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος.

Image result for αυτοκρατορικοι πιγκουινοι

«Αυτά τα πολύ ανθεκτικά πτηνά βιώνουν πραγματικά σκληρούς χειμώνες και επιστρέφουν κάθε χρόνο για να μεγαλώσουν τους νεοσούς. Είναι μαχητές, αλλά η ανησυχία μας είναι για πόσο η ανθεκτικότητά τους θα συνεχίσει στο μέλλον» τονίζει στο BBC η Dr Michelle LaRue.

Σήμερα υπολογίζεται ότι υπάρχουν 250.000 ζευγάρια πιγκουίνων στην Ανταρκτική.

ΠΗΓΗ naftemporiki.gr 

Σίγουρα το λιώσιμο των πάγων στην Ανταρκτική είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για όλο τον κόσμο, όμως όπως φαίνεται ανησυχητικό λιώσιμο παγετώνων έχουμε και στη γειτονιά μας.

Οι ελβετικοί παγετώνες, και ιδιαίτερα στις Άλπεις, έχασαν το 10% του όγκου τους στη διάρκεια των πέντε τελευταίων χρόνων λόγω της κλιματικής αλλαγής, κάτι πρωτόγνωρο σε ένα διάστημα 100 χρόνων, προειδοποίησε η ελβετική Ακαδημία φυσικών επιστημών.

Οι μετρήσεις που πραγματοποίησε η Επιτροπή ειδικών για την κρυόσφαιρα σε 20 παγετώνες δείχνουν πως, έπειτα από αρκετούς καύσωνες στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2019, το λιώσιμό τους έφθασε σε «επίπεδα ρεκόρ».

 

Ισχυρές βροχοπτώσεις

Κι όμως, ο χειμώνας του 2018/19 χαρακτηρίστηκε σε όλη την Ελβετία από έναν πολύ κρύο Ιανουάριο με ισχυρές βροχοπτώσεις, ιδιαίτερα στη βόρεια πλαγιά των Άλπεων. Έπεσαν μεγάλες ποσότητες χιονιού, κυρίως στο ανατολικό τμήμα της χώρας που κατέγραψε «ποσότητες ρεκόρ».

Ως εκ τούτου τον Απρίλιο και τον Μάιο υπήρχε 20 έως 40% περισσότερο χιόνι στους παγετώνες σε σχέση με ό,τι συμβαίνει συνήθως. Στις αρχές Ιουνίου, χιόνι ύψους έξι μέτρων υπήρχε ακόμη κατά τόπους, σύμφωνα με τους ειδικούς.

 

Χάθηκαν ποσότητες που αντιστοιχούν σε απόθεμα νερού… ενός έτους

Ωστόσο «στη διάρκεια των δύο έντονων καυσώνων διάρκειας μίας εβδομάδας στα τέλη Ιουνίου και στα τέλη Ιουλίου, ποσότητες χιονιού και πάγου που αντιστοιχούσαν στην κατανάλωση πόσιμου νερού για ένα έτος έλιωσαν στους ελβετικούς παγετώνες μέσα σε μόλις 15 ημέρες», υπογραμμίζουν οι ειδικοί.

Το λιώσιμο του χιονιού και των πάγων συνεχίστηκε μέχρι και τις αρχές Σεπτεμβρίου.

Στη διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών, περίπου το 2% του συνολικού όγκου των ελβετικών παγετώνων χάθηκε. Τα πέντε τελευταία χρόνια, το ποσοστό αυτό ξεπέρασε το 10% — τέτοιες απώλειες δεν είχαν ποτέ παρατηρηθεί μέχρι τώρα σύμφωνα με δεδομένα τα οποία καλύπτουν μια περίοδο που υπερβαίνει τα 100 χρόνια.

Στο ανατολικό και στο βόρειο τμήμα των Άλπεων, οι απώλειες ήταν μεγαλύτερες από τον μέσο όρο της τελευταίας δεκαετίας.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Πολυτεχνικής Σχολής της Ζυρίχης, οι περίπου 4.000 αλπικοί παγετώνες, που αποτελούν τουριστικό πόλο έλξης, αλλά παρέχουν επίσης νερό το καλοκαίρι σε εκατομμύρια ανθρώπους, κινδυνεύουν να λιώσουν σε ποσοστό άνω του 90% μέχρι τα τέλη του 21ου αιώνα, αν δεν γίνει τίποτα προκειμένου να μειωθούν οι εκπομπές αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και θεωρούνται υπεύθυνα για την κλιματική αλλαγή.

Στην Ελβετία, περισσότεροι από 500 παγετώνες έχουν εξαφανιστεί από το 1900.

 

Πηγή: GreenAgenda

Η έκθεση φωτογραφίας του Φωκίωνα Ζησιάδη «Παγετώνες. Από τη  Γένεση στην Εξαΰλωση», είναι ένα ταξίδι στη Γροιλανδία, μια πρόσκληση στο  απόκοσμο τοπίο της Αρκτικής και το μεγαλείο των σε αέναη πλεύση παγόβουνων.

Η ιδέα για αυτό το ταξίδι γεννήθηκε στην Ισλανδία, απόρροια της έντονης έλξης που του ασκεί η Αρκτική και τον έχει ήδη οδηγήσει στην έκδοση του photo art book «Island» με φωτογραφίες του από το ομώνυμο ταξίδι (κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο teNeues).

Ο Φωκίων Ζησιάδης εξερευνά τη Γροιλανδία από το 2016. Την έχει επισκεφτεί μέχρι τώρα τέσσερις φορές, (επισκέφτηκε τα Ilulisat -Nuuk- Tasiilaq -Teniteqilaqin το 2016, Kangerlussuaq-Ilulisat-Qaanaq-Nuuk το 2017, Ittoqqortoormiit-Jameson Land το 2018 και Ittoqqortorormit – Kap Hoeg το 2019), σε διαφορετικές εποχές (Αύγουστο, Μάρτιο, Απρίλιο, Ιούνιο), με σκληρές θερμοκρασίες, σε κάποιες περιπτώσεις κάτω από τους -30 βαθμούς Κελσίου.

Έχει διασχίσει απομακρυσμένες τοποθεσίες με τη βοήθεια ντόπιων inuit κυνηγών, μαζί με τον Landmark Dui, τον πιστό και έμπειρο Ισλανδό οδηγό του, που τον συνοδεύει σε κάθε του Αρκτική περιπέτεια. Η προσέγγιση αυτών των περιοχών γίνεται άλλοτε επίγεια με snowmobiles, και έλκηθρα που σέρνουν σκύλοι άλλοτε εναέρια με ελικόπτερα και δια θαλάσσης με ευέλικτα σκάφη.

3-vZifG.jpg

1-hcBtA.jpg

Τοπίο που φαντάζει απόκοσμο

Η αντοχή και πειθαρχία του φωτογράφου στις ακραίες συνθήκες, είναι απαραίτητη για να πετύχει το στόχο του: την απεικόνιση του φυσικού περιβάλλοντος, ενός τοπίου που φαντάζει εξώκοσμο, επιβεβαιώνοντας την ασημαντότητα του ανθρώπου μπροστά στο ανυπέρβλητο μεγαλείο της Φύσης.

Τα παγόβουνα, το αντικείμενο των φωτογραφιών του Φωκίωνα Ζησιάδη που θα εκτεθούν, αποτελούν το τελετουργικό αρχέτυπο μίας συνεχούς μεταμόρφωσης, καθώς δημιουργήθηκαν σταδιακά κατά τη διάρκεια μιας μακράς περιόδου που προηγήθηκε της σύγχρονης ιστορίας κατά εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια (σε μερικές περιπτώσεις περισσότερα από 400.000 χρόνια). Αυτά τα εκπληκτικά, διαρκώς μεταβαλλόμενα φυσικά γλυπτά, κινούνται εδώ και αιώνες στα παγωμένα νερά.

Όπως επισημαίνει ο επιμελητής της έκθεσης Σταύρος Καβαλλάρης, «το μυστηριώδες, συχνά μοναχικό, ταξίδι τους στα παγωμένα νερά αναδεικνύει τη διττή τους φύση- πάνω και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, αποθεώνοντας όχι μόνο τη χαρισματική δυναμική ενός pendre l’ eau, αλλά και τη σπουδαιότητα του ρόλου τους σε ότι αφορά το κλίμα.

4-Shede.jpg

»Με αυτήν τη διττή ιδιότητα, το νερό αποτελεί τη γενεσιουργό δύναμη των παγόβουνων με τρόπο προφανή και, συνάμα, απόκρυφο. Λαμβάνοντας υπόψη ότι  περίπου το 90% της μάζας τους βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, ένα συμπαγές κάτω μέρος διαμορφώνεται, σε συνεχή αντίδραση με τη στασιμότητα, ενώ η απόληξη τους διχοτομείται ανάμεσα σε μία κρυσταλλική ευθραυστότητα και την επιβλητικότητα μίας μαρμάρινης κατασκευής.

»Αυτό ακριβώς αποθανατίζει στο φακό, με την ιδιαίτερη ματιά του, ο Φωκίων Ζησιάδης, αποκαλύπτοντας, μέσα από το σκηνικό του Βόρειου Παγωμένου Ωκεανού, την άρρηκτη δομή των παγόβουνων. Οι φωτογραφίες του προσθέτουν στην μαγεία ενός τοπίου που κυριαρχείται από την αέναη περιπλάνηση τους, καθώς και την, απόλυτα πιστή στην αρχή του Αρχιμήδη, πλευστότητα τους».

Νοερό ταξίδι

Ο Φωκίων Ζησιάδης καταφέρνει να καταγράψει φωτογραφικά την πεμπτουσία του επιβλητικού θέματός του ως δεξιοτέχνης racontreur, με μια πολύ προσωπική προσέγγιση, συμπαρασύροντας το θεατή σε ένα νοερό ταξίδι, χαρίζοντάς του την ώριμη ματιά του, του αποκαλύπτει την εξελικτική διαδικασία της σχέσης του με τον τόπο, με ειλικρίνεια, ανθρωπιά και σεμνότητα.

Η παρουσίαση των φωτογραφιών θα πλαισιώνεται από ήχους της Αρκτικής, που επιμελείται ο Θανάσης Ζλατάνος του Studio Lollipop.

Από την Τετάρτη 16 Οκτωβρίου, λοιπόν, και για έναν ολόκληρο μήνα, το Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα θα φιλοξενεί τη νέα προσωπική του έκθεση «Παγετώνες. Από την Γένεση στην Εξαΰλωση», η οποία αποτελεί μια πραγματική πρόσκληση στο εντυπωσιακό τοπίο της Αρκτικής και το μεγαλείο των σε αέναη πλεύση παγόβουνων.

ΠΗΓΗ fokionzisiadis.gr tanea.gr

 

Χιονίζει στο Τόκιο κατακαλόκαιρο; Όχι, δεν πρόκειται για ένα ακόμη μυστήριο της κλιματικής αλλαγής, αλλά για την προσπάθεια της ολυμπιακής επιτροπής της ιαπωνικής πρωτεύουσας να βρει τρόπους να δροσίσει τους θεατές που θα βρεθούν στο Τόκιο το καλοκαίρι του 2020, για τους Ολυμπιακούς αγώνες.

Όπως διαβάζουμε σε δημοσίευμα του βρετανικού BBC, περίπου 300 κιλά τεχνητού χιονιού εκτοξεύτηκαν στις κερκίδες του σταδίου Sea Forest Waterway κατά τη διάρκεια αγώνων κανό. Ο σκοπός ήταν να εξακριβωθεί, αν με τον τρόπο αυτό θα μπορούσαν να μετριάσουν τις ασφυκτικές συνθήκες που επικρατούν το καλοκαίρι στο Τόκιο.

Η θερμοκρασία τον Ιούλιο στην ιαπωνική πρωτεύουσα αγγίζει τους 35 βαθμούς, ενώ συνοδεύεται από υγρασία 80%, γεγονός που δημιουργεί ανησυχίες για φαινόμενα θερμοπληξίας στις κερκίδες. Άλλωστε, η Ιαπωνία έχει βαλθεί να κάνει το Τόκιο την πόλη με τις περισσότερες καινοτομίες σε Ολυμπιακούς αγώνες, με βάθρα από ανακυκλωμένο πλαστικό και μετάλλια από ηλεκτρονικές συσκευές.

Η δοκιμή κράτησε μόλις πέντε λεπτά, ενώ οι εθελοντές είδαν αφράτο χιόνι να τους σκεπάζει. Ωστόσο, το πείραμα δεν έδωσε ικανοποιητικά αποτελέσματα καθώς η θερμοκρασία στο στάδιο (25 βαθμούς εν προκειμένω) δεν άλλαξε καθόλου μετά τη χιονόπτωση.

Ο Τακάσι Οκαμούρα, επικεφαλής επικοινωνίας στην οργανωτική επιτροπή ανέφερε στο BBC πως το αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο, αλλά το τεχνητό χιόνι έχει παρόλα αυτά τα πλεονεκτήματά του. «Με το μηχάνημα αυτό οι θεατές θα νιώθουν φρεσκαρισμένοι, ενώ πρέπει να υπολογιστεί και ο παράγοντας της διασκέδασης» σημειώνει.

Το Τόκιο αναζητά λύσεις αντιμετώπισης του καιρού στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η μέθοδος του τεχνητού χιονιού δεν είναι η μόνη που επιστρατεύει το Τόκιο προκειμένου να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τη θερμοκρασία και την υγρασία, εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων. Η επιτροπή έχει δοκιμάσει συσκευές ψεκασμού και καπέλα σε σχήμα ομπρέλας που θα βοηθήσουν τους θεατές να αισθάνονται πιο όμορφα ενώ παρακολουθούν τα αγωνίσματα.

Το ζήτημα είναι σοβαρό, αν αναλογιστεί κανείς πως το 2018, κατεγράφησαν 65 θάνατοι που σχετίζονται με καρδιακά νοσήματα σε μία εβδομάδα κατά την διάρκεια έντονου καύσωνα στη χώρα.

Επιπλέον, η επιτροπή έχει ζητήσει από τον πρωθυπουργό της Ιαπωνίας να υιοθετήσει τη θερινή ώρα για το επόμενο καλοκαίρι, ώστε να μπορούν να πραγματοποιούνται αγωνίσματα νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα και στις πιο δροσερές ώες της ημέρας. Για παράδειγμα, οι αγώνες μαραθώνιου θα ξεκινούν στις 06.00 το πρωί, σε μια προσπάθεια να προλάβουν οι διοργανωτές τη ζέστη.
ΠΗΓΗ iefimerida .

Άρθρο του συνεργάτη της σελίδας μας και υποψήφιου μεταπτυχιακού φοιτητή πάνω στο θέμα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας Τάσου Καρανίκα.

Πάρα πολλές συζητήσεις έχουν αναπτυχθεί γύρω από τις ΑΠΕ και την κλιματική αλλαγή  , κυρίως επικρατούν οι ακραίες απόψεις  ότι από την μια θα γίνουν κατακλυσμιαιές αλλαγές στο περιβάλλον εάν δεν μειώσουμε τις εκπομπές μας και από την άλλη ότι οι ΑΠΕ είναι πανάκεια. Προσωπικα η λύση είναι κάπου στην μέση.

Φυσικά το γήινο περιβάλλον έχει περιόδους κατά τις οποίες τα καιρικά φαινόμενα ανα περιοχές είναι πιο ακραία και περιόδους με πιο ήπιες καιρικές συνθήκες. Όταν μιλάμε για κλιματική αλλαγή δεν εννοούμε όμως ότι μια μέρα έκανε κατακλυσμό ή έριξε 2 μέτρα χιόνι. Το κλίμα αφορά πολύ μεγάλες χρονικές περιόδους μεγαλύτερες από την διάρκεια ζωής του ανθρώπου. Από παρατηρήσεις σε κυλίνδρους πάγου υπήρχαν περίοδοι με αυξημένα ποσοστά CO2 στην ατμόσφαιρα εξ αιτίας διαταραχών της φύσης , όπως η μεγάλη γεωλογική δραστηριότητα πληθυσμός φυτοπλαγκτόν και πολλών ακόμη παραγόντων αλλά από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης και έπειτα παρατηρείται ανοδική πορεία στα αέρια του θερμοκηπίου χωρίς καμία πτωτική τάση.

 

Το σύστημα μας παγκοσμίως έχει πολύ χαμηλή απόδοση. Ενδεικτικά από την ενέργεια που θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε από γαιάνθρακες  μόνο το 5% (και ίσως και λιγότερο) φτάνει στις καταναλώσεις μας. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να κάνουμε πιο αποδοτικά τα συστήματα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας κλπ. Εκτός αυτού τεράστια ποσά ενέργειας παραμένουν ανεκμετάλλευτα.

Πάνω από το 50% της ενέργειας των συστημάτων μας καταλήγει σαν θερμική  ενέργεια ανεκμετάλλευτη.

Έπειτα οι κατοικίες μας είναι ενεργειακά μη αποδοτικές με αποτέλεσμα να έχουμε δομήσει όλη μας την ζωή σε συστήματα χαμηλής απόδοσης. Έτσι πριν σκεφτούμε τις ΑΠΕ πρέπει πρώτα να διορθώσουμε αυτό το τεράστιο πρόβλημα.

Από εκεί και πέρα προσωπικά οι ΑΠΕ είναι αναγκαίες όχι κυρίως γιατί πρέπει να μειώσουμε το C02  και τους άλλους ρύπους  αλλά γιατι είναι το επόμενο λογικό ενεργεικό άλμα. Η αιολική ενέργεια και η ηλιακή είναι αστείρευτες (για τα επόμενα 5δις χρόνια).

Παράλληλα δεν επηρεάζουν το τοπικό οικοσύστημα όπως ένα εργοστάσιο παραγωγής ΗΕ με γαιάνθρακα.

Ας μην μιλήσουμε για τα ποσοστά καρκίνων και θανάτων σε τέτοιες περιοχές ακόμη και σε σύγκριση με την πυρηνική ενέργεια που είναι 100φορές πιο καθαρή.. Το βασικό επιχείρημα όσων εναντιτίθεται στις ΑΠΕ είναι ότι από  πίσω κρύβονται μοχθηρά σενάρια μεγαλοεπιχειρηματιών και ότι επηρεάζουν το περιβάλλον.Αυτό αποτελλεί ένα τεράστιο ψέμα καταρχάς γιατι οι ΑΠΕ δεν είναι προνόμιο μόνο του ΙΡΑΚ ΙΡΑΝ ΚΑΙ των Ην Αραβικών Εμιράτων άρα μονοπώλειο… Επίσης οποισδήποτε μπορεί να έχει κέρδος από εγκατάσταση χωρίς να είναι εμίρης. Μια μέση χρονική περίοδος payback 8-10 χρόνια ακόμη και  τώρα.Το μόνο πρόβλημα των ανανεώσιμων είναι το ηλεκτρικό δίκτυο η ευμεταβλητότητα τους και η αποθήκευση. Απαιτούνται έξυπνα δίκτυα smart grids και τεράστιες εγκαταστάσεις αποθηκευσης ( όχι μολύβδου οξέως) που είναι αρκετά ακριβές. Με την πάροδο του χρόνου βέβαια οι τιμές θα πέσουν και η τεχνολογία τους θα προοδεύσει αρκετά. Παράλληλα δεν υπάρχουν επιπτώσεις στο περιβάλλον εάν φυσικά πληρούνται όλες οι προυποθέσεις εγκατάστασεις.

Γιατί λοιπόν να μην καλύπτουμε την ηλεκτρική μας ενέργεια από ΑΠΕ και να μένουμε στον γαιάνθρακα?

Γιατι η ευρώπη ενεργειακά να εξαρτάται από το φυσικό αέριο της ρωσίας ;

Πρέπει λοιπόν κάθε νέα τεχνολογία να μην την κοιτάμε με δογματισμό και να προχωράμε. Σαφώς απαιτείται εκτενής ανάλυση αλλα οι Απε είναι το επόμενο λογικό βήμα.

Συχνό ερώτημα που τίθεται στην επιστημονική κοινότητα είναι το “πώς θα μπορούσε να αποτραπεί τολιώσιμο των πάγων στη Δυτική Ανταρκτική και η άνοδος της στάθμης των ωκεανών;”, μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται σήμερα στο Science Advances προτείνει, όμως, μια απρόσμενη λύση: να αντλείται το νερό που προκύπτει από το λιώσιμο και να ρίχνεται και πάλι, σαν τεχνητό χιόνι , στο παγοκάλυμμα.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη έχει ήδη προκαλέσει τόσο μεγάλο πρόβλημα στον νότιο πόλο που το τεράστιο στρώμα του πάγου αρχίζει να αποσαθρώνεται. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά τουλάχιστον τρία μέτρα τους επόμενους αιώνες.

Οι συγγραφείς της νέας μελέτης προτείνουν να χρησιμοποιηθεί η ενέργεια από 12.000 ανεμογγενήτριες για να αντληθεί το θαλασσινό νερό σε ύψος 1.500 μέτρων μέχρι την επιφάνεια και στη συνέχεια να ριφθεί από εκατοντάδες χιονοβόλα κανόνια σε μια έκταση ίση με την Κόστα Ρίκα.

“Έχουμε ήδη ξυπνήσει τον γίγαντα στον νότιο πόλο”, δήλωσε ο Άντερς Λέβερμαν, καθηγητής στο Ινστιτούτο Πότσδαμ για την Έρευνα των Κλιματικών Επιπτώσεων (PIK), αναφερόμενος στο λιώσιμο του παγοκαλύμματος. “Βρισκόμαστε ήδη στο σημείο χωρίς επιστροφή, αν δεν κάνουμε κάτι”, πρόσθεσε μιλώντας στο πρακτορείο Reuters. “Μπορούμε να το επαναφέρουμε σε σταθερό σημείο με μια μικρή παρέμβαση τώρα ή με μια ολοένα και μεγαλύτερη αργότερα”, πρόσθεσε.

Με τις ξηρασίες, τις πλημμύρες, τις καταιγίδες και τις πυρκαγιές που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή να εντείνονται σε παγκόσμιο επίπεδο, κάποιοι επιστήμονες αρχίζουν να εξετάζουν στα σοβαρά λύσεις που θα είχαν απορριφθεί χωρίς δεύτερη σκέψη ακόμη και πριν από λίγα χρόνια. Απηχώντας τις απόψεις πολλών άλλων επιστημόνων, ο Λέβερμαν είπε ότι η κατεπείγουσα προτεραιότητα είναι να μειωθούν τάχιστα οι εκπομπές καυσαερίων ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι που είχαν τεθεί με τη Συμφωνία του Παρισιού του 2015.

Αν και ο Λέβερμαν παραδέχεται ότι η άνοδος της στάθμης των ωκεανών που προβλέπεται ότι θα ακολουθήσει την κατάρρευση του Στρώματος Πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής μπορεί να χρειαστεί εκατοντάδες χρόνια για να συμβεί, είπε ότι δημοσίευσε αυτή τη μελέτη επειδή ανησυχεί για την τύχη όσων ζουν σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο.

“Με την άνοδο της στάθμης θα βυθιστούν τελικά στο νερό το Αμβούργο, η Σαγκάη, η Νέα Υόρκη, το Χονγκ Κονγκ. Δεν μπορείς να διαπραγματευτείς με τη φυσική: αυτό είναι το δίλημμα”, είπε ο φυσικός και ωκεανογράφος, που συνεργάζεται και με το Πανεπιστήμιο Κολούμπια στις ΗΠΑ.

Όπως αναφέρει το ΑΜΠΕ, ο Λέβερμαν και οι συνεργάτες του χρησιμοποιήσαν υπολογιστικά μοντέλα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το στρώμα πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί με την εναπόθεση τουλάχιστον 7.400 γιγατόνων τεχνητού χιονού σε διάστημα 10 ετών γύρω από τους Παγετώνες Πάιν Άιλαντ και Τουέιτς.

Το κόστος του εγχειρήματος δεν αναφέρεται στην έρευνα, όμως για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο ο Λέβερμαν είπε ότι θα χρειαζόταν “κάτι παρόμοιο με έναν σεληνιακό σταθμό στην Ανταρκτική”. Παραδέχτηκε επίσης ότι στην περίπτωση που τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιό του, οι συνέπειες θα ήταν “τρομαχτικές” για τον νότιο πόλο, όμως θα άξιζε τον κόπο, αν έτσι περιοριζόταν η άνοδος της στάθμης των ωκεανών. “Θα μετατρέπαμε τη Δυτική Ανταρκτική σε βιομηχανική ζώνη. Όμως αν αποσταθεροποιήσουμε τον παγετώνα, όλα θα αλλάξουν με δραματικό τρόπο”, κατέληξε.

Στο παρελθόν έχουν προταθεί και άλλες ευφάνταστες λύσεις για τη σταθεροποίηση του παγετώνα, όπως για παράδειγμα η κατασκευή τεσσάρων υποθαλάσσιων κολόνων, ύψους 300 μέτρων, ή ενός τοίχου ύψους 50-100 μέτρων και μήκους 80-120 χιλιομέτρων.

ΠΗΓΗ sofokleousin.gr

Το ελληνικό ΑΕΠ μπορεί να μειώνεται, σε ετήσια βάση, κατά 2% μέχρι το 2050 και ακόμη περισσότερο μέχρι το 2100, ενώ το συνολικό κόστος για την ελληνική οικονομία, σωρευτικά μέχρι το 2100, είναι δυνατόν να φθάσει τα 701 δισ. ευρώ.

Εφιάλτης και για την οικονομία η κλιματική αλλαγή – Αστρονομικό το κόστος για την Ελλάδα μέχρι το 2100 | in.gr

Εφιαλτικά είναι τα σενάρια για το κόστος της κλιματικής αλλαγής στην Ελλάδα. Πέρα από το γεγονός ότι οι απώλειες ανθρώπινων ζωών και οι φυσικές καταστροφές από ακραία καιρικά φαινόμενα θα είναι πιο συχνές, ειδικές μελέτες που έγιναν κατά καιρούς περιγράφουν και τις οικονομικές συνέπειες.

Η νέα τραγωδία στη Χαλκιδική, με 7 νεκρούς και ανυπολόγιστες καταστροφές, ήρθε να υπενθυμίσει τη συζήτηση που πρέπει να γίνει για τις επιπτώσεις και για το τι πρέπει να γίνει.

Είναι χαρακτηριστικό ότι εδώ και μια δεκαετία η Τράπεζα της Ελλάδας, έχει προειδοποιήσει και για το οικονομικό κόστος της κλιματικής αλλαγής.

Σε ομιλία του τον περασμένο Οκτώβριο ο Γιάννης Στουρνάρας είχε εκτιμήσει ότι η κλιματική αλλαγή έχει δυσμενείς έως εξαιρετικά δυσμενείς επιπτώσεις σε όλους τους τομείς της εθνικής οικονομίας.
Όπως ανέφερε: «εάν κοστολογήσουμε το σενάριο της μη-δράσης για την κλιματική αλλαγή, το ελληνικό ΑΕΠ μπορεί, ceteris paribus, να μειώνεται, σε ετήσια βάση, κατά 2% μέχρι το 2050 και ακόμη περισσότερο μέχρι το 2100, ενώ το συνολικό κόστος για την ελληνική οικονομία, σωρευτικά μέχρι το 2100, είναι δυνατόν να φθάσει τα 701 δισ. ευρώ.

Δηλαδή τα επόμενα 80 χρόνια η Ελλάδα θα χάνει περί τα 9 δις ευρώ το χρόνο, πέραν των ανθρώπινων απωλειών.

Σε έρευνα της ΤτΕ το 2011 είχε αναφερθεί ότι «το Σενάριο Προσαρµογής κοστίζει στην ελληνική οικονοµία (σωρευτική µείωση του ΑΕΠ κατά τη χρονική περίοδο µέχρι το 2100) 123 δισεκ. ευρώ (σταθερές τιµές του 2008) λιγότερο από ό,τι το Σενάριο Μη ∆ράσης.

Το αποτέλεσµα αυτό υπολογίζεται µε προεξοφλητικό επιτόκιο ίσο µε το µηδέν και αναφορικά µε το µέγεθος του ΑΕΠ έτους βάσης. Η διαφορά είναι πάλι θετική υπέρ του Σεναρίου Προσαρµογής και ανέρχεται στα €24 δισεκ. σωρευτικά, αν χρησιµοποιηθεί ετήσιο προεξοφλητικό επιτόκιο ίσο µε 2%. Παρά την αβεβαιότητα σχετικά µε τα µέτρα προσαρµογής και τις συνέπειές τους ως κόστος για την ελληνική οικονοµία, το αποτέλεσµα της ανάλυσης κόστους-οφέλους µε βάση το πρότυπο γενικής ισορροπίας πρέπει να θεωρηθεί ασφαλές.

Μικρότερο κόστος

Με άλλα λόγια, είναι δυνατόν να σχεδιαστεί κατάλληλο πρόγραµµα προσαρµογής, του οποίου το κόστος να είναι µικρότερο από το κόστος που αποφεύγεται επειδή η προσαρµογή µετριάζει τις οικονοµικές επιπτώσεις της κλιµατικής αλλαγής. Στην ανάλυση αυτή δεν ελήφθη υπόψη το όφελος που προκύπτει από το γεγονός ότι η προσαρµογή ως πολιτική προληπτικού χαρακτήρα έχει το χαρακτήρα ασφάλισης έναντι των ακραίων συνεπειών για την οικονοµία λόγω της κλιµατικής αλλαγής».

Δηλαδή, αν η Ελλάδα δεν κάνει τίποτε θα έχει οικονομική απώλεια 701 δις ευρώ ενώ η προσαρμογή θα κοστίσει 123 δις μέχρι το 2100.

Σύμφωνα με τους ειδικούς: «Αμεσα οφέλη μπορούν να επιτευχθούν με μέτρα χαμηλού κόστους, όπως η μόνωση των κτιρίων, που περιορίζουν την τρωτότητα και την έκθεση στη σημερινή μεταβλητότητα του κλίματος. Χρειάζεται να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα προσαρμογής στοχευμένα σε ευάλωτες στην κλιματική αλλαγή ομάδες, όπως τα κοινωνικά στρώματα χαμηλού εισοδήματος, που δεν έχουν τους απαραίτητους πόρους για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που δημιουργούνται από τις αλλαγές, ούτε να χρηματοδοτήσουν μέτρα μείωσης των εκπομπών και μέτρα προσαρμογής.

Σημαντικές θετικές επιδράσεις στην απασχόληση έχει η ανάπτυξη των «πράσινων υποδομών» (π.χ. μικρά αντιπλημμυρικά έργα) που συμβάλλουν στην προσαρμογή, μειώνοντας τον κίνδυνο φυσικών καταστροφών. Αντιστοίχως, επεμβάσεις μετριασμού του φαινομένου θερμικής νησίδας στις πόλεις, προστασία και ανάπτυξη των δασών και των δασικών οικοσυστημάτων. «Ετσι, η προσαρμογή μπορεί να πετύχει διπλό όφελος: προστασία από την κλιματική αλλαγή (οικονομικό και περιβαλλοντικό όφελος) και ενδυνάμωση της οικονομίας (αναπτυξιακό όφελος)», τονίζει η ίδια.

Θα χρειαστούν νέες στρατηγικές ανάπτυξης. Για παράδειγμα, η κλιματική αλλαγή θα επιφέρει σημαντικά αρνητικά αποτελέσματα στον τουρισμό, εάν συνεχιστεί το ίδιο μοντέλο».

Άλλες επιπτώσεις

Στο βόρειο ημισφαίριο σε τριάντα χρόνια, πολλές πόλεις θα μοιάζουν με τους τόπους που βρίσκονται νοτίως και πιο κοντά στον Ισημερινό και σε απόσταση 1.000 χιλιομέτρων, προβλέπει η μελέτη. Οι συνθήκες αυτές θα διαμορφωθούν αν τα σχέδια για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής που ισχύουν σήμερα υλοποιηθούν.

Η θερμοκρασία των πόλεων της Ευρώπης θα αυξηθεί κατά μέσον όρο κατά 2,5 βαθμούς Κελσίου καθ΄όλη την διάρκεια του έτους, αλλά τα καλοκαίρια και οι χειμώνες μπορεί να είναι κατά 3,5 έως 4,7 βαθμούς Κελσίου θερμότεροι αντιστοίχως.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι θερμοκρασίες είναι πιθανόν να αυξηθούν κατά 2,4 βαθμούς Κελσίου κατά μέσον όρο. Σύμφωνα με το σενάριο της μελέτης, το 2050 το κλίμα του Λονδίνου θα μοιάζει με το σημερινό κλίμα της Βαρκελώνης, στη Μαδρίτη οι συνθήκες θα είναι αντίστοιχες του σημερινού Μαρακές, το Σιάτλ θα μοιάζει με το σημερινό Σαν Φρανσίσκο και το Τόκιο με την Τσανγκσά της κεντρικής Κίνας.

Μία άλλη έρευνα, αυτή του Εθνικού Κέντρου Breakthrough για την Αποκατάσταση του Κλίματος στη Μελβούρνη, παρουσιάζει ένα πραγματικά αποκαλυπτικό σενάριο για την κλιματική αλλαγή.

Συγκεκριμένα, διαβλέπει καθόλου αμελητέες πιθανότητες να «καταρρεύσει» η ανθρώπινη κοινωνία έως το 2050, αν δεν ληφθούν σοβαρές δράσεις μέσα στην επόμενη δεκαετία για να σταματήσει η άνοδος της θερμοκρασίας.

Σε άρθρο της η Huffington Post φιλοξενούσε τις απόψεις του γνωστού καθηγητή Χρήστου Ζερεφού o οποίος έλεγε ότι από το σύνολο της ακτογραμμής της Ελλάδας, περίπου 16.300 χλµ. περίπου τα 1.000 χλµ. αποτελούν περιοχές υψηλής ευπάθειας στην κλιµατική αλλαγή. Η ευπάθεια έγκειται στον κίνδυνο ανόδου της µέσης στάθµης της θάλασσας στη χώρα µας, η οποία εκτιµάται ότι θα κυµανθεί µέχρι το 2100 µεταξύ 0,2 και 2 µέτρων. Από το σύνολο της ακτογραµµής της Ελλάδος, περίπου το 20% αποτελεί ακτές µε µέτρια έως υψηλή ευπάθεια στις αναµενόµενες, βάσει των εκτιµήσεων, εξελίξεις. «Ο κίνδυνος, ιδιαίτερα για ορισμένες περιοχές, είναι πολύ αυξημένος, αλλά είναι αδύνατον να απαριθμηθούν. Αυτές που θα πληγούν περισσότερο είναι αυτές στα μεγάλα Δέλτα των ποταμών, όπως του Νέστου και του Αξιού, το Μεσολόγγι κ.α.» υπογραμμίζει ο κ. Ζερεφός- συμπληρώνοντας ότι πριν το 1950 η άνοδος της στάθμης της θάλασσας από φυσικά αίτια ήταν της τάξης του 1 – 1,5 χιλιοστού τον χρόνο περίπου, δηλ 15 εκατοστά τον αιώνα. «Αυτό έχει πολύ σοβαρές συνέπειες, όχι μόνο στα παράκτια οικοσυστήματα και τις αγροτικές καλλιέργειες, αλλά και στην αποσταθεροποίηση των τουριστικών περιοχών της χώρας (αμμουδιές κλπ) οι οποίες θα κινδυνεύσουν κατά ανάλογο τρόπο που κινδυνεύουν σήμερα διάσημες αμμουδιές π.χ. στη Χαβάη».

Λιγότερες βροχές

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς για τα προσεχή 50 χρόνια, οι μειώσεις που υπολογίζονται στις βροχοπτώσεις στα δυτικά είναι της τάξης του 15-20%, μέσα στα επόμενα 50-70 χρόνια. «Σήμερα περίπου 2 μήνες τον χρόνο ο καιρός είναι επικίνδυνος για πυρκαγιές. Αυτή η περίοδος επικινδυνότητας αναμένεται να αυξηθεί. Κατά τις εκτιμήσεις της ΤτΕ μπορεί να επιμηκυνθεί κατά 1 μήνα. Οι δασικές πυρκαγιές, ως γνωστόν,έχουν πάρα πολλά κακά, διότι σε ορισμένες περιοχές, ιδιαίτερα σε αυτές που είναι στους πρόποδες ορεινών όγκων, έχουν σαν αποτέλεσμα να ακολουθούνται από ερημοποίηση- κυρίως επειδή αρχίζουν και τρώνε τα βλαστάρια τα ζώα. Αλλά και για πολλούς άλλους λόγους. Αν δει κανείς τη συνέργεια κάποιων ακραίων βροχοπτώσεων και την εναλλαγή τους με ξηρασία σε ένα υπόβαθρό όπου οι μικροσεισμοί που, ακόμα και αν δεν τους καταλαβαίνουμε, δημιουργούν ένα συνεχές τρεμούλιασμα του εδάφους, με αποτέλεσμα αποσταθεροποίηση, οδηγούμαστε σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο ερημοποίησης» συμπληρώνει ο κ. Ζερεφός.

Σύμφωνα με τη μελέτη του WWF Ελλάς για το 2020-2050, οι κάτοικοι πόλεων όπως η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα, η Λαμία και η Λάρισα θα υπόκεινται μέχρι και σε 20 περισσότερες ημέρες καύσωνα. Παράλληλα, σε Λαμία, Λάρισα, Βόλο, Θεσσαλονίκη και Αθήνα, η συνολική βροχόπτωση θα μειωθεί, αλλά αναμένεται να αυξηθούν κατά 10-20% οι ακραίες βροχοπτώσεις. Με άλλα λόγια φαίνεται πως αυξάνεται ο κίνδυνος τόσο για πλημμυρικά επεισόδια όσο και για εξάπλωση πυρκαγιών στα περιαστικά δάση.

Σημαντικά θα επηρεαστούν και οι τουριστικοί προορισμοί της χώρας μας. Από 5 ως και 15 περισσότερες θα είναι οι μέρες με καύσωνα στους υπό εξέταση τουριστικούς νομούς, ενώ θα αυξηθούν περαιτέρω και οι νύχτες όπου η θερμοκρασία δεν θα πέφτει κάτω από τους 20 βαθμούς Κελσίου, κυρίως στις νησιωτικές περιοχές, όπως η Ρόδος και τα Χανιά. Οι δέκα μεγαλύτεροι αγροτικοί νομοί της χώρας θα δεχθούν επίσης μεγάλη πίεση από την κλιματική αλλαγή, με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι μέρες καύσωνα, οι συνεχόμενες ημέρες χωρίς βροχή, να μειωθούν οι χειμερινές βροχοπτώσεις και συνεπώς να αυξηθεί κατά πολύ ο κίνδυνος πυρκαγιάς.

Για παράδειγμα, στην Εύβοια αναμένονται περισσότερες από 25 επιπλέον ξηρές ημέρες σε σχέση με σήμερα, οι Σέρρες και η Λάρισα θα ζήσουν 20 περισσότερες μέρες καύσωνα, ενώ στο Ηράκλειο και την Πέλλα οι βροχοπτώσεις το χειμώνα θα μειωθούν κατά 15%. Παρουσιάζεται επίσης αυξημένος κίνδυνο για ερημοποίηση νέων εκτάσεων και μείωση στη διαθεσιμότητα νερού.

ΠΗΓΗ in.gr

Σημαντική αύξηση καταγράφεται στον αριθμό των «ζεστών ημερών» (ημέρες που κάποιος αισθάνεται δυσφορία λόγω της ζέστης), με μέσο ρυθμό πέντε πρόσθετων ημερών ανά δεκαετία.

Μελέτη ερευνητών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών (ΕΑΑ), η οποία δημοσιεύθηκε στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό κλιματολογίας «International Journal of Climatology», έδειξε πως κάθε δεκαετία που περνά αυξάνεται στην Ελλάδα ο αριθμός των πολύ ζεστών ημερών και παράλληλα μειώνεται ο αριθμός των πολύ κρύων βραδιών μέσα στη χρονιά, κάτι που έχει επιπτώσεις στην υγεία και στην ευεξία των κατοίκων της Ελλάδας.

Οι μεγαλύτερες τάσεις αύξησης εμφανίζονται στη δυτική και στη βόρεια Ελλάδα.

Στα Ιωάννινα, για παράδειγμα, οι «ζεστές ημέρες» αυξάνονται με ρυθμό έξι ημερών ανά δεκαετία. Στην ήδη ευάλωτη στη ζέστη Λάρισα και γενικότερα τη Θεσσαλία, ο ρυθμός αύξησης φτάνει τις τέσσερις ημέρες ανά δεκαετία, όσο και στην Αττική. Αρκετά μικρότεροι είναι οι ρυθμοί αύξησης στην Κρήτη και τη Ρόδο (δύο και τρεις μέρες αντίστοιχα), γεγονός που σε μεγάλο βαθμό αποδίδεται στην ευεργετική δράση των εποχιακών ανέμων βορείων διευθύνσεων (μελτέμι).

Από την άλλη, στην Ελλάδα καταγράφεται σημαντική μείωση του αριθμού των «κρύων νυχτών» (νύκτες που κάποιος αισθάνεται δροσιά/κρύο) με μέσο ρυθμό επτά νυχτών ανά δεκαετία. Με άλλα λόγια, οι νύχτες στην Ελλάδα γίνονται πιο ζεστές, περιορίζοντας σημαντικά τα χρονικά διαστήματα, στα οποία κάποιος μπορεί να ανακουφιστεί από την αίσθηση της ζέστης, ιδιαίτερα σε περιόδους καύσωνα.

Οι μεγαλύτερες τάσεις μείωσης αφορούν τη νότια Ελλάδα.

Στη Ρόδο και την Κρήτη, για παράδειγμα, οι «κρύες νύχτες» ελαττώνονται με ρυθμό δέκα και εννέα ανά δεκαετία αντίστοιχα. Στην Αττική η μείωσή τους είναι οκτώ μέρες ανά δεκαετία, έναντι πέντε της Λάρισας και της Θεσσαλονίκης.

Η μελέτη βασίσθηκε σε υψηλής ανάλυσης αριθμητικές προσομοιώσεις του κλίματος, ενώ εφαρμόζοντας ένα εξειδικευμένο άνθρωπο-βιομετεωρολογικό μοντέλο, μελετήθηκαν τα χαρακτηριστικά και οι τάσεις των άνθρωπο-βιοκλιματικών συνθηκών στη Μεσόγειο κατά τη διάρκεια της περιόδου 1987 – 2016. Ειδικότερα, υπολογίστηκε ο δείκτης της φυσιολογικά ισοδύναμης θερμοκρασίας (PET – Physiologically Equivalent Temperature), ο οποίος εκτιμά πόσο ζέστη ή κρύο (θερμική αίσθηση) αισθάνεται κάποιος και πόσο επιβαρύνεται αντίστοιχα ο οργανισμός του (θερμική επιβάρυνση), λαμβάνοντας υπόψη την επίδραση των μετεωρολογικών συνθηκών (θερμοκρασία, υγρασία, άνεμος, ακτινοβολία) και τα χαρακτηριστικά του ατόμου (ηλικία, φύλο, μεταβολισμός κ.α.).

Τα αποτελέσματα της ανάλυσης δείχνουν ότι γενικότερα το θερμικό βιοκλίμα της Μεσογείου -όχι μόνο της Ελλάδας- υπέστη σημαντική θέρμανση κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 ετών. Παρά το γεγονός πως η Ελλάδα δεν επηρεάστηκε από το ισχυρό κύμα καύσωνα που έχει πλήξει την κεντρική και δυτική Ευρώπη τις τελευταίες ημέρες, παραμένει μία από τις πλέον ευάλωτες στην κλιματική αλλαγή περιοχές της Ευρώπης, σύμφωνα με τους επιστήμονες του ΕΑΑ.

Πηγή: cnn.gr

Ο ευρωπαίος πολίτης χάνει κατά μέσο όρο 2 χρόνια ζωής εξαιτίας των συνεπειών που έχει στην υγεία του η εισπνοή μολυσμένου αέρα. Σύμφωνα με την έρευνα που δημοσιεύθηκε στην European Heart Journal.

Η έρευνα επίσης εκτιμά ότι περίπου 800.000 άνθρωποι το χρόνο πεθαίνουν πρόωρα εξαιτίας της μόλυνσης του αέρα στην Ευρώπη, δηλαδή περίπου το 17% των ετήσιων θανάτων. Πολλοί από αυτούς τους θανάτους, το 40 με 80%, οφείλονται σε συνέπειες του μολυσμένου αέρα που δεν έχουν να κάνουν με το αναπνεστικό σύστημα, αλλά με τις συνέπειες του μολυσμένου αέρα στo κυκλοφοριακό που μπορούν να δημιουργήσουν καρδιολογικά προβλήματα.

“Η χρόνια έκθεση σε αυξημένα επίπεδα λεπτών σωματιδίων δυσχαιρένει-υποβαθμίζει την αγγειακή λειτουργία, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε έμφραγμα του μυοκαρδίου, υπέρταση, έμφραγμα ή ανακοπή”, όπως αναφέρουν οι ερευνητές.

Η έκτίμηση τους υπερδυπλασιάζει τον αριθμό της προηγόυμενης έρευνας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για τον αριθμό των πρόωρων θανάτων εξαιτίας του μολυσμένου αέρα.

”Αυτό σημαίνει ότι η μόλυνση του αέρα προκαλεί περισσότερους πρόωρους θανάτους από το κάπνισμα”. Όπως επισημαίνει στο Guardian o Thomas Munzel, ένας από τους καρδιολόγους της έρευνας “Το κάπνισμα γίνεται να το αποφύγει κάποιος άλλα τον μολυσμένο αέρα όχι”.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι η μόλυνση του αέρα που προκαλείται από ορυκτά καύσιμα, μπορεί να περιορισθεί γρήγορα με την στροφή σε καθαρές και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. “Αυτή η στροφή θα περιορίσει σημαντικά την πτώση του προσδόκιμου ζωής εξαιτίας της μόλυνσης του αέρα”, επισημαίνουν οι ερευνητές.

Προηγούμενες έρευνες εκτιμούσαν ότι η μόλυνση του αέρα αφαιρεί ένα έτος από την μέση παγκόσμια διάρκεια ζωή, αυτή η μείωση της διάρκειας ζωής είναι περίπου εφάμιλη με την μείωση που προκαλεί στην διάρκεια ζωής παγκοσμίως ο καρκίκος του μαστού και των πνευμόνων (σύμφωνα με τις προτάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας).

Η μόλυνση του αέρα δυστυχώς συνεχίζει να αυξάνεται παγκοσμίως, αυξανόμενη κατά 8% μόνο τα τελευταία 5 χρόνια.

Κάθε άνοιξη, στις αλπικές περιοχές του κόσμου, λαμβάνει χώρα μια μετανάστευση διαφορετική από τις άλλες.

Οι «μετανάστες» είναι μονοκύτταροι οργανισμοί, άλγη όμοια με τα φύκια, αλλά αντί να ζει στη θάλασσα, ζει στο χιόνι. Τον χειμώνα τον περνάνε χωμένα βαθιά μέσα στο χιόνι. Την άνοιξη, ξυπνούν και κολυμπούν προς την επιφάνεια μέσα από τις χαραμάδες του χιονιού που λιώνει. Σε αυτή τη διαδρομή πολλαπλασιάζεται και φωτοσυνθέτει. Φτάνοντας στην επιφάνεια, έχει γίνει κόκκινο, δημιουργώντας το φαινόμενο που οι επιστήμονες ονομάζουν «ροζ χιόνι», «χιόνι καρπούζι» ή «ματωμένο χιόνι».

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το χρώμα προέρχεται από την ασταξανθίνης, έναν μοριακό ξάδερφο της χημικής ουσίας που κάνει τα καρότα πορτοκαλί. Είναι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί που παράγουν βιολογικά αντιηλιακά μόρια για να προστατευθούν από τον ήλιο: απορροφά την υπεριώδη ακτινοβολία, θερμαίνονται και ουσιαστικά λιώνουν το χιόνι που βρίσκεται γύρω. «Η τήξη τα βοηθά πολύ», λέει στον New Yorker ο Ρόμαν Ντάιαλ, βιολόγος στο Alaska Pacific University. «Η επιφάνεια του χιονιού μπορεί να είναι ένα πολύ ξηρό μέρος. Δεν υπάρχει πολύ νερό σε υγρή μορφή. Και οποιαδήποτε μορφή ζωής δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάπως το παγωμένο νερό. Είναι σαν να βρισκόσασταν σε κάμπινγκ και το μπουκάλι με το νερό ήταν παγωμένο. Θα διψούσατε μέχρι να λιώσει».

Το ροζ χιόνι είναι ένα απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο, αλλά σε μια εποχή που εξαφανίζονται οι παγετώνες, είναι προβληματικό. Πέρυσι, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η άλγη είχε μειώσει την ποσότητα του ηλιακού φωτός που ανακλάται από κάποιους παγετώνες στη Σκανδιναβία, και αύξησε την ποσότητα του ηλιακού φωτός που απορροφάται ανά 13%.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το αποτέλεσμα είναι, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Geoscience, η ταχύτερη τήξη.

Όπως και σε άλλα μέρη του πλανήτη αυτό που συμβαίνει είναι πιθανόν αυτοδιαιωνιζόμενο. Ήδη ο πάγος έχει γίνει πιο σκούρος από την σκόνη, την αιθάλη και την τέφρα, τα οποία επιταχύνουν την τήξη και αυξάνουν τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται η άλγη.

Όσο οι οργανισμοί αυτοί πολλαπλασιάζονται, τόσο περισσότερο λιώνουν τα χιόνια, γεγονός που τους επιτρέπει να πολλαπλασιάζονται ξανά. «Μόλις αρχίσει το φαινόμενο, εξαπλώνεται πολύ πιο γρήγορα από ότι νομίζουν οι άνθρωποι», λέει ο Ντάιαλ.

Το ροζ χιόνι ήταν γνωστό από τον Αριστοτέλη πριν από 2.000 χρόνια και η βιολογική του προέλευση έγινε εμφανής στις αρχές του 19ου αιώνα. Έκτοτε η άλγη του χιονιού έχουν απασχολήσει τους βιολόγους επιστήμονες που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί τρία γένη – Coenochloris, Chloromonas και Chlamydomonas – που περιλαμβάνουν ίσως δεκάδες είδη.

Υπάρχουν πορτοκαλί άλγη χιονιού και κίτρινα άλγη χιόνι, ενώ κάποια από αυτά, εάν για κάποιο λόγο τα φάτε, λειτουργούν σαν καθαρτικό.

Από τη έρευνα του Ντάιαλ και των συνεργατών του αποδείχθηκε ότι από το 17% του πάγου που έλιωνε, ήταν από χιόνι που είχε πάνω του άλγη.

Όπως τονίζει ο New Yorker, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να ανησυχούμε για την άλγη του χιόνι. Και, ούτως ή άλλως, δεν προκαλεί την κλιματική αλλαγή, εμείς την προκαλούμε. Αλλά δημιουργείται το ιδανικό περιβάλλον για να ευδοκιμήσουν, και αποτελούν έναν ακόμη δείκτη ότι η ανθρωπότητα μόλις τώρα άρχισε να καταλαβαίνει τις επιπτώσεις της δικής της ύπαρξης –αλλά πολύ λιγότερο τα μέτρα που πρέπει να λάβει για να εξασφαλίσει την επιβίωσή της. Και, φυσικά, η άλγη αυτή χρειάζεται χιόνι για να υπάρχει. Μόλις αυτό εξαφανιστεί, θα εξαφανιστεί και η άλγη. Αλλά πριν αυτό συμβεί, είναι πιθανό, το τελευταίο χιόνι που θα δούμε στη Γη να είναι ροζ ή ακόμα και κόκκινο –σαν το αίμα.

ΠΗΓΗ HUFFINGTONPOST.