Posts

Νέα, πρωτοφανή στοιχεία για την κλιματική ιστορία της Ανταρκτικής ανακάλυψε διεθνής ομάδας με επικεφαλής γεωεπιστήμονες του Alfred Wegener Institute, Helmholtz Centre for Polar and Marine Research.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του ινστιτούτου, σε πυρήνα ιζήματος που ανακαλύφθηκε στη Θάλασσα Αμούντσεν, στη δυτική Ανταρκτική, τον Φεβρουάριο του 2017, οι επιστήμονες ανακάλυψαν εξαιρετικά καλοδιατηρημένο δασικό έδαφος από την Κρητιδική Περίοδο, που περιελάμβανε γύρη φυτών, σπόρους, και ένα πυκνό δίκτυο ριζών. Τα εν λόγω απομεινάρια φυτών επιβεβαιώνουν πως, περίπου 90 εκατομμύρια χρόνια πριν, η ακτή της δυτικής Ανταρκτικής φιλοξενούσε εύκρατες, ελώδεις ζούγκλες, όπου η ετήσια θερμοκρασία κυμαινόταν γύρω στους 12 βαθμούς Κελσίου- εξαιρετικά θερμό κλίμα για μια περιοχή κοντά στον Νότιο Πόλο.

Οι επιστήμονες θεωρούν πως η θερμοκρασία αυτή ήταν δυνατή επειδή δεν υπήρχε ανταρκτικός παγετώνας και επειδή η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα ήταν σημαντικά υψηλότερη από ό,τι υποδείκνυαν ως τώρα τα κλιματικά μοντέλα. Η μελέτη αυτή, που δημιουργεί νέες προκλήσεις για τα κλιματικά μοντέλα ανά τον κόσμο, δημοσιεύτηκε στο Nature.

Το χρονικό διάστημα στη μέση της Κρητιδικής, 115 με 80 εκατομμύρια χρόνια πριν, δεν θεωρείται μόνο η εποχή των δεινοσαύρων, αλλά ήταν επίσης η θερμότερη περίοδος των τελευταίων 140 εκατομμυρίων ετών. Οι θερμοκρασίες στην επιφάνεια της θάλασσας στους τροπικούς τότε ήταν γύρω στους 35 βαθμούς Κελσίου και η στάθμη της θάλασσας ήταν 170 μέτρα ψηλότερα από ό,τι σήμερα. Ωστόσο λίγα είναι γνωστά για τις περιβαλλοντικές συνθήκες νότια του πολικού κύκλου, καθώς δεν υπάρχουν αξιόπιστα κλιματικά στοιχεία που να φτάνουν τόσο πίσω. Οι νέοι πυρήνες ιζημάτων παρέχουν στους ειδικούς τη δυνατότητα αναδημιουργίας του κλίματος της δυτικής Ανταρκτικής κατά το θερμότερο διάστημα της Κρητιδικής, χάρη στα στοιχεία που περιέχουν.

Σε πυρήνα ιζήματος που συνελέγη με τρυπάνι του Πανεπιστημίου της Βρέμης, κοντά στον παγετώνα της Νήσου Πάιν, σε αποστολή του RV Polarstern, βρέθηκε πολύ καλά διατηρημένο έδαφος της Κρητιδικής. «Κατά τις αρχικές αναλύσεις, ο ασυνήθιστος χρηματισμός του στρώματος ιζήματος γρήγορα τράβηξε την προσοχή μας, ξεκάθαρα διέφερε από τα στρώματα από πάνω του. Επιπλέον, οι πρώτες αναλύσεις έδειξαν ότι, σε βάθος 27-30 μέτρων κάτω από τον πυθμένα του ωκεανού, είχαμε βρει ένα στρώμα που είχε αρχικά σχηματιστεί στην ξηρά, όχι στον ωκεανό» αναφέρει ο Γιόχαν Κλάγκες, γεωλόγος του AWI και πρώτος συντάκτης της έρευνας.

AWI.DE

Όταν έγινε ανάλυση με ακτίνες Χ αποκαλύφθηκε ένα πυκνό δίκτυο ριζών που εξαπλώνονταν σε ολόκληρο το στρώμα και είχαν διατηρηθεί τόσο καλά που οι ερευνητές μπορούσαν να διακρίνουν μεμονωμένες κυτταρικές δομές. Επιπρόσθετα, στο δείγμα υπάρχουν ίχνη γύρης και σπόρων από διάφορα φυτά- μεταξύ των οποίων και τα πρώτα απομεινάρια λουλουδιών που βρέθηκαν ποτέ σε εκείνες τις ζώνες.

«Τα πολλά απομεινάρια φυτών υποδεικνύουν ότι 93 με 83 εκατομμύρια χρόνια πριν, η ακτή της δυτικής Ανταρκτικής ήταν μια ελώδης περιοχή όπου φύτρωναν εύκρατες ζούγκλες- σαν τα δάση τα οποία μπορεί να βρει κανείς, πχ, στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας» εξηγεί ο καθηγητής Ούλριχ Σάλτζμαν του Northumbria University, άλλος ένας εκ των ερευνητών.

Οι αναλύσεις που ακολούθησαν οδήγησαν σε μια σειρά συμπερασμάτων: Περίπου 90 εκατομμύρια χρόνια πριν, υπήρχε εύκρατο κλίμα περίπου 900 χλμ από τον Νότιο Πόλο. Η μέση ετήσια θερμοκρασία αέρα ήταν γύρω στους 12 βαθμούς Κελσίου- με άλλα λόγια, κατά την Κρητιδική, η μέση θερμοκρασία κοντά στον Νότιο Πόλο ήταν περίπου δύο βαθμούς υψηλότερη από τη μέση θερμοκρασία στη σημερινή Γερμανία. Οι θερμοκρασίες το καλοκαίρι ήταν κατά μέσο όρο γύρω στους 19 βαθμούς. Οι θερμοκρασίες του νερού στα ποτάμια και τους βάλτους έφταναν γύρω στους 20 βαθμούς, και η ποσότητα και η ένταση των βροχοπτώσεων στη δυτική Ανταρκτική ήταν παρόμοιες με αυτές στη σημερινή Ουαλία.

Τα στοιχεία αυτά οδήγησαν στο συμπέρασμα πως οι συνθήκες αυτές θα μπορούσαν να προκύψουν μόνο αν α) η Ανταρκτική ήταν καλυμμένη με πυκνή βλάστηση β) δεν υπήρχαν μάζες χερσαίων πάγων έκτασης παγετώνα στην περιοχή του Νοτίου Πόλου και γ) η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα ήταν πολύ υψηλότερη από ό,τι πιστευόταν στο παρελθόν για την Κρητιδική.

AWI.DE

Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι: Εάν ήταν τόσο ζεστά στην Ανταρκτική τότε, τι ήταν αυτό που έκανε το κλίμα να ψυχράνει τόσο δραματικά για να σχηματιστούν παγετώνες; «Οι κλιματικές μας προσομοιώσεις δεν έχουν δώσει ακόμα ικανοποιητική απάντηση» λέει άλλος ένας εκ των ερευνητών, ο Γκέριτ Λόμαν του AWI, ειδικός σε κλιματικά μοντέλα.

Ένα άγνωστο ως σήμερα νησί, αποκαλύφθηκε στην Ανταρκτική, ενώ οι πάγοι λιώνουν.

Καθώς οι παγετώνες υποχωρούν, το έδαφος αποκαλύπτεται και συχνά προκαλεί την ακόμα γρηγορότερη διάλυση των πάγων όπως σε αυτή την περίπτωση του νησιού, που εμφανίστηκε πρόσφατα ανοιχτά των ακτών της Ανταρκτικής. Μέλη της ομάδας THOR (Thwaites Offshore Research) κατέγραψαν για πρώτη φορά το νησί, καθώς ολοκλήρωναν αποστολή με ερευνητικό σκάφος “Nathaniel B. Palmer” και ενώ διέσχιζαν τον κόλπο του Pine Island.   Το νησί ονομάστηκε Σιφ. Η Σιφ είναι μία θεά της σκανδιναβικής μυθολογίας και σύζυγος του Θωρ. Το νησί είναι αρκετά μεγάλο ώστε να εντοπίζεται από δορυφόρους ωστόσο μέχρι πρόσφατα ήταν καλυμμένο από πάγους. Οι επιστήμονες δεν έχουν προσδιορίσει το ακριβές χρονικό σημείο όπου το νησί αποκαλύφθηκε, ωστόσο, σύμφωνα με το περιοδικό Nature News, πιθανότερη αιτία για την αποκάλυψη είναι η κλιματική αλλαγή. O παγετώνας Pine Island της Ανταρκτικής λιώνει με γρήγορους ρυθμούς. Τον προηγούμενο μήνα ένα παγόβουνο στο μέγεθος της Μάλτας αποκολλήθηκε από παγετώνα. Το πελώριο τμήμα πάγου έχει έκταση 300 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Καθώς τα πλοία σπάνια ταξιδεύουν τόσο μακριά όσο το “Nathaniel B. Palmer” το πλήρωμα της αποστολής είναι πιθανότητα οι πρώτοι άνθρωποι που είδαν το νησί. Σύμφωνα με το Nature News η θαλάσσια γεωλόγος Julia Wellner, επικεφαλής ερευνήτρια, ήταν η πρώτη που έκανε γνωστή την ανακάλυψη με ανάρτησή της στο Twitter. Το πλήρωμα του “Nathaniel B. Palmer” πήρε δείγματα από το νησί, ωστόσο τα πρώτα αποτελέσματα δεν θα είναι διαθέσιμα ως τα τέλη Μαρτίου, όπου το πλοίο θα επιστρέψει σε λιμάνι.

Δορυφορικές εικόνες του Eagle Island μέσα σε διάστημα εννέα ημερών

Όταν εντοπίστηκε η νήσος Σιφ, μεγάλο μέρος της βόρειας Ανταρκτικής δοκιμαζόταν από μια περίοδο έντονης ζέστης. Η NASA έδωσε στη δημοσιότητα δορυφορικές εικόνες που δείχνουν το δραματικό λιώσιμο στη βόρεια άκρη της χερσονήσου. Οι εικόνες, που έχουν ληφθεί μέσα σε διάστημα εννέα ημερών, δείχνουν σχεδόν «γυμνή» τη βόρεια ακτή του Eagle Island και λίμνες πάγου στη μέση του νησιού.    Το μεγαλύτερο μέρος του πάγου έλιωσε στις 6 Φεβρουαρίου, όταν οι μετεωρολογικοί σταθμοί κατέγραψαν ρεκόρ υψηλής θερμοκρασίας 18.2 βαθμών Φαρενάιτ. Μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου, το 20% του χιονιού και του πάγου του Eagle Island είχε λιώσει.

ΠΗΓΗ LIFO

Ένας 9ήμερος “καύσωνας” για τα δεδομένα της Ανταρκτικής επηρεάζει βορειότερα τμήματά της. Οι εικόνες της NASA αποκαλύπτουν το μέγεθος της τήξης του χιονιού σε ένα νησί.

 

Σίγουρα δεν αποτελεί νέο, το γεγονός ότι αυτήν την περίοδο πάγοι λιώνουν στην Ανταρκτική καθώς η περιοχή διανύει το δικό της καλοκαίρι. Ωστόσο, τέτοιου είδους φαινόμενα γίνονται συχνότερα στα παράκτια τμήματα της Ανταρκτικής λόγω κλιματικής αλλαγής.

Οι εικόνες συγκρίνουν την κατάσταση του νησιού Eagle στα βορειοανατολικά της Ανταρκτικής στην αρχή και στο τέλος Φεβρουαρίου. Μετά το πέρας του 9ήμερου επεισοδίου μεταφοράς θερμών αερίων μαζών, μεγάλο μέρος του εδάφους του νησιού που καλυπτόταν από πάγο, αποκαλύφθηκε, ενώ δημιουργήθηκαν και λίμνες από τους λιωμένους πάγους.

 

 

Η θερμοκρασία μέσα στον Φεβρουάριο άγγιξε τους 18°C στην περιοχή αποτελόντας ένα νέο ρεκόρ υψηλής θερμοκρασίας. Ο Mauri Pelto, γεωλόγος στο Nichols College της Μασαχουσέτης, υποστηρίζει πως δεν έχει ξαναδεί τόσο γρήγορη δημιουργία λιμνών από λιωμένο πάγο στην Ανταρκτική.

Ο Xavier Fettweis δημιούργησε ένα γράφημα που απεικονίζει την ποσότητα των υδάτων που προήλθαν από την τήξη των πάγων και κατέληξαν στους Ωκεανούς.

 

Πηγή: CNN

 

Μια νέα, εξόχως ανησυχητική έρευνα βουλιάζει παράκτιες πόλεις μέχρι το 2100, και στις οποίες συμπεριλαμβάνεται τμήμα της Θεσσαλονίκης, με ολόκληρο το αεροδρόμιο, αλλά και κομμάτια στο Μεσολόγγι, στη Ναύπακτο, στην Άρτα και στην Καλαμάτα!

 

Η έρευνα της Climate Central δείχνει ότι τεράστιες εκτάσεις παγκοσμίως είναι πολύ πιθανό να έχουν βυθιστεί εντελώς μέσα στα επόμενα 80 χρόνια.

Στη Μεγάλη Βρετανία, για παράδειγμα, κομμάτια του Λίβερπουλ, του Λονδίνου και του Χάμπερσαϊντ αναμένεται να… βουλιάξουν!

Αλλά και άλλες πόλεις -και περιοχές- του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως το Κάρντιφ, το Σουόνσι και η βόρεια Ουαλία, το ανατολικό Yorkshire και το Hull, το Peterborough και το Norfolk προβλέπεται, επίσης, να βυθιστούν, σύμφωνα με τον αποκαλυπτικό χάρτη που δημοσιεύεται μαζί με τη μελέτη, η οποία δείχνει με κόκκινο χρώμα τις περιοχές που θα μπορούσαν να βρεθούν κάτω από τη στάθμη της θάλασσας.

 

 

Η αύξηση των επιπέδων της θάλασσας αποδίδεται στην κλιματική αλλαγή, η οποία προκαλεί το λιώσιμο των πάγων.

​Όπως μπορείτε, ωστόσο, να διαπιστώστε και οι ίδιοι, ούτε η Ελλάδα θα μείνει ανεπηρέαστη!

Σύμφωνα με τον χάρτη, μεγάλο τμήμα δυτικά της Θεσσαλονίκης θα βουλιάξει, όπως και ολόκληρη σχεδόν η περιοχή όπου βρίσκεται το αεροδρόμιο «Μακεδονία»! Βλέπουμε, δε και τμήματα στο Μεσολόγγι, στη Ναύπακτο, στην Άρτα και στην Καλαμάτα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας.

 

 

 

Αλλού, βέβαια, τα πράγματα είναι πολύ πολύ χειρότερα, όπως, για παράδειγμα, στο Βιετνάμ, το οποίο αναμένεται να χαθεί εντελώς από τον χάρτη και μάλιστα νωρίτερα, μέχρι το 2050!

 

Ο Δρ Scott Kulp, ανώτερος επιστήμονας στο Climate Central και κύριος συγγραφέας της μελέτης, δήλωσε, πάντως, ότι δεν είναι πολύ αργά για να αποφευχθεί αυτό το καταστροφικό και καταθλιπτικό σενάριο.

«Αυτές οι εκτιμήσεις δείχνουν τι μπορεί να προκαλέσει η κλιματική αλλαγή, ώστε να αναθεωρήσουμε, έστω και τώρα, ορισμένα πράγματα και να αναδιαμορφώσουμε τις πόλεις, τις οικονομίες, τις ακτές και ολόκληρες τις παγκόσμιες περιοχές κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Τώρα, όχι αύριο. Πολύ σύντομα τα έθνη θα κληθούν να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα», τόνισε.

Η μελέτη διαπίστωσε, δε, ότι, μέσα σε τρεις δεκαετίες, οι χρόνιες πλημμύρες θα μπορούσαν να επηρεάσουν περιοχές όπου ζουν συνολικά 300 εκατομμύρια άνθρωποι! Τα παράκτια μέρη της Ασίας διατρέχουν ιδιαίτερα υψηλό κίνδυνο (όπως το Βιετνάμ, που προαναφέραμε) και, μέχρι τα τέλη του αιώνα, οι περιοχές που φιλοξενούν 200 εκατομμύρια άτομα θα μπορούσαν να βρεθούν μόνιμα κάτω από την παλίρροια…

 

 

Η μελέτη καταλήγει: «Οι μεγάλες και άμεσες περικοπές στις παγκόσμιες εκπομπές αερίων θα μείωνε τον κίνδυνο που θέτει η αύξηση των θαλασσών αυτού του αιώνα. Τέτοιες περικοπές θα μειώσουν τον συνολικό αριθμό ατόμων που απειλούνται από ετήσιες πλημμύρες και μόνιμες πλημμύρες στα τέλη του αιώνα, κατά 20 εκατομμύρια, σε σχέση με τις μέτριες περικοπές εκπομπών που έγιναν με τη συμφωνία του Παρισιού».

Και συνεχίζει: «Αν οι κυβερνήσεις επιδιώξουν να περιορίσουν τις μελλοντικές επιπτώσεις από τις πλημμύρες των ωκεανών, θα μπορούσαν, επίσης, να αποφύγουν νέες κατασκευές σε περιοχές με υψηλό κίνδυνο πλημμύρας, προστατεύοντας, παράλληλα, μετεγκαθιστώντας ή ακόμη και εγκαταλείποντας υπάρχουσες υποδομές και οικισμούς. Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας αποτελεί εγγενή κίνδυνο: Οι σημερινές κοινότητες πρέπει να κάνουν επιλογές όχι μόνο για τις μελλοντικές γενιές, αλλά και για τους εαυτούς τους».

 

Το ρωσικό ναυτικό ανακάλυψε πέντε νέα νησιά που ήρθαν στο φως μετά το λιώσιμο των παγετώνων στην απομακρυσμένη Αρκτική.

 

Για ό,τι νεότερο μπορείτε να ακολουθείτε την ομάδα μας στο facebook, το κανάλι μας στο youtube και τον λογαριασμό μας στο Instagram.

 

Αποστολή που ερεύνησε κατά τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο χαρτογράφησε τα νησιά, που ακόμη δεν έχουν ονομαστεί και προηγουμένως ήταν κρυμμένα κάτω από πάγο, δήλωσε ο αντιναύαρχος Alexander Moiseyev.

«Αυτό συνέβη προφανώς λόγω των αλλαγών στην κατάσταση του παγετώνα. Πριν από αυτά [τα νησιά] υπήρχαν πάγοι. Εμείς νομίζαμε πως ήταν κομμάτι του κυρίως παγετώνα. Το λιώσιμο και οι αλλαγές της θερμοκρασίας οδήγησαν στην αποκάλυψη αυτών των νησιών», συνέχισε ο Moiseyev, που ηγείτο της αποστολής.

 

Σχήμα 1. Δορυφορική άποψη των νησιών. Διακρίνεται στην αριστερή εικόνα η παρουσία χερσαίων περιοχών που δυνδέονται με παγετώνες.

Σχήμα 2. Τοποθεσία αποκεκαλυμένων νήσων στην Αρκτική.

 

Η απώλεια παγετώνων στην Αρκτική στην περίοδο από το 2015 μέχρι το 2019 ήταν μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη καταγεγραμμένη πενταετή περίοδο, σύμφωνα με έρευνα των Ηνωμένων Εθνών πάνω στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Δείτε ΕΔΩ πρόσφατο άρθρο για την παγοκάλυψη της αρκτικής το 2019.

Οι φετινές καλοκαιρινές αποστολές σε δυο αρχιπελάγη -Franz Josef Land και Novaya Zemlya- περιλάμβαναν μια ομάδα 60 ανθρώπων, ανάμεσά τους πολίτες από τη Ρωσική Γεωγραφική Εταιρεία. «Οι δυο μήνες φέτος που κάναμε την αποστολή στο Franz Josef περιγράφονται ως θερμοί. Ήμασταν πολύ τυχεροί επειδή μπορούσαμε να φτάσουμε σε νησιά όπου η ακτή και τα παράκτια νερά δεν είναι κάθε χρόνο ελεύθερα από πάγο», σχολίασε ο Denis Krets, επικεφαλής της αποστολής.

Στη διάρκεια της αποστολής, ο υπουργός Άμυνας ανακοίνωσε πως βρήκε πέντε νέα νησιά στο Vize Bay, ένα σχετικά ορεινό αρχιπέλαγος με δυο βασικά νησιά. Τα νησιά είχαν εντοπιστεί προηγουμένως σε δορυφορικές εικόνες αλλά η αποστολή ήταν η πρώτη που τα είδε.

 

 

Με πληροφορίες από Lifo και Guardian

Πηγή: Green Agenda

Κατώτερη του αναμενωμένου η ανάκαμψη της παγοκάλυψης τον τελευταίο μήνα με άκρως ανησυχητικά μηνύματα. Το διάγραμμα του πανεπιστημίου του Colorado είναι αποκαλυπτικό.

 

Το ποσοστό παγοκάλυψης στην αρκτική σπάει τα κατώτατα επίπεδα του 2012. Η αναμενόμενη λόγω εποχής ανάκαμψη των ποσοστών παγοκάλυψης είναι κατώτερη του αναμενομενου και συντελείται με αργούς ρυθμούς.

 

Στον χάρτη που ακολουθεί διακρίνεται η σαφής απουσία παγοκάλυψης στο κομμάτι της αρκτικής που βρίσκεται κοντά στα ανατολικότερα της Σιβηρίας και την Αλάσκα.

 

Οι χάρτες προέρχονται από τον ακόλουθο σύνδεσμο ΕΔΩ.

Άλλο ένα άσχημο νέο για το παγκόσμιο κλίμα μας έρχεται από την αρκτική όσον αφορά τους παγετώνες.

 

Ως επί το πλείστον, το ποσοστό παγοκάλυψης στην αρκτική κινήθηκε στα επίπεδα του 2012, έτος που αποτελεί αρνητικό ρεκόρ παγοκάλυψης. Ωστόσο, το δίμηνο Αύγουστος-Σεπτέμβριος η παγοκάλυψη παρουσίασε σημάδια ανάκαμψης πιθανώς εξαιτίας της ανάπτυξης αντικυκλωνικών πεδίων πάνω από την περιοχή, κάτι που ουσιαστικά λειτούργησε σαν ασπίδα σε θερμότερες αέριες μάζες από νοτιότερα γεωγραφικά πλάτη.

Ωστόσο, μέσα στον Οκτώβριο η ανάπτυξη και παρουσία κυκλωνικών συστημάτων στον βόρειο πόλο και τον βόρειο Ατλαντικό τείνει να “καταναλώνει” και να αναδιανέμουν τις ψυχρότερες αέριες μάζες που συγκεντρώνονται εκεί αρχικά.

Βάσει των τελευταίων προγνωστικών στοιχείων, φαίνεται εκ νέου να δημιουργείται ένα πεδίο αντικυκλωνικών πιέσεων στην περιοχή, το οποίο θα συμβάλλει στην αύξηση των παγετώνων, όπως είναι και το προσδοκώμενο για την εποχή. Πρέπει να σημειωθεί όμως πως είανι αμφίβολο το κατά πόσο η παγοκάλυψη θα καταφέρει να “ξεφύγει” από τα επίπεδα του 2012 παραμένοντας σίγουρα τουλάχιστον για τον τρέχοντα μήνα μακρυά από τον μέσο όρο των ετών 1981-2010.

Σίγουρα το λιώσιμο των πάγων στην Ανταρκτική είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για όλο τον κόσμο, όμως όπως φαίνεται ανησυχητικό λιώσιμο παγετώνων έχουμε και στη γειτονιά μας.

Οι ελβετικοί παγετώνες, και ιδιαίτερα στις Άλπεις, έχασαν το 10% του όγκου τους στη διάρκεια των πέντε τελευταίων χρόνων λόγω της κλιματικής αλλαγής, κάτι πρωτόγνωρο σε ένα διάστημα 100 χρόνων, προειδοποίησε η ελβετική Ακαδημία φυσικών επιστημών.

Οι μετρήσεις που πραγματοποίησε η Επιτροπή ειδικών για την κρυόσφαιρα σε 20 παγετώνες δείχνουν πως, έπειτα από αρκετούς καύσωνες στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2019, το λιώσιμό τους έφθασε σε «επίπεδα ρεκόρ».

 

Ισχυρές βροχοπτώσεις

Κι όμως, ο χειμώνας του 2018/19 χαρακτηρίστηκε σε όλη την Ελβετία από έναν πολύ κρύο Ιανουάριο με ισχυρές βροχοπτώσεις, ιδιαίτερα στη βόρεια πλαγιά των Άλπεων. Έπεσαν μεγάλες ποσότητες χιονιού, κυρίως στο ανατολικό τμήμα της χώρας που κατέγραψε «ποσότητες ρεκόρ».

Ως εκ τούτου τον Απρίλιο και τον Μάιο υπήρχε 20 έως 40% περισσότερο χιόνι στους παγετώνες σε σχέση με ό,τι συμβαίνει συνήθως. Στις αρχές Ιουνίου, χιόνι ύψους έξι μέτρων υπήρχε ακόμη κατά τόπους, σύμφωνα με τους ειδικούς.

 

Χάθηκαν ποσότητες που αντιστοιχούν σε απόθεμα νερού… ενός έτους

Ωστόσο «στη διάρκεια των δύο έντονων καυσώνων διάρκειας μίας εβδομάδας στα τέλη Ιουνίου και στα τέλη Ιουλίου, ποσότητες χιονιού και πάγου που αντιστοιχούσαν στην κατανάλωση πόσιμου νερού για ένα έτος έλιωσαν στους ελβετικούς παγετώνες μέσα σε μόλις 15 ημέρες», υπογραμμίζουν οι ειδικοί.

Το λιώσιμο του χιονιού και των πάγων συνεχίστηκε μέχρι και τις αρχές Σεπτεμβρίου.

Στη διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών, περίπου το 2% του συνολικού όγκου των ελβετικών παγετώνων χάθηκε. Τα πέντε τελευταία χρόνια, το ποσοστό αυτό ξεπέρασε το 10% — τέτοιες απώλειες δεν είχαν ποτέ παρατηρηθεί μέχρι τώρα σύμφωνα με δεδομένα τα οποία καλύπτουν μια περίοδο που υπερβαίνει τα 100 χρόνια.

Στο ανατολικό και στο βόρειο τμήμα των Άλπεων, οι απώλειες ήταν μεγαλύτερες από τον μέσο όρο της τελευταίας δεκαετίας.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Πολυτεχνικής Σχολής της Ζυρίχης, οι περίπου 4.000 αλπικοί παγετώνες, που αποτελούν τουριστικό πόλο έλξης, αλλά παρέχουν επίσης νερό το καλοκαίρι σε εκατομμύρια ανθρώπους, κινδυνεύουν να λιώσουν σε ποσοστό άνω του 90% μέχρι τα τέλη του 21ου αιώνα, αν δεν γίνει τίποτα προκειμένου να μειωθούν οι εκπομπές αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και θεωρούνται υπεύθυνα για την κλιματική αλλαγή.

Στην Ελβετία, περισσότεροι από 500 παγετώνες έχουν εξαφανιστεί από το 1900.

 

Πηγή: GreenAgenda

Συχνό ερώτημα που τίθεται στην επιστημονική κοινότητα είναι το “πώς θα μπορούσε να αποτραπεί τολιώσιμο των πάγων στη Δυτική Ανταρκτική και η άνοδος της στάθμης των ωκεανών;”, μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται σήμερα στο Science Advances προτείνει, όμως, μια απρόσμενη λύση: να αντλείται το νερό που προκύπτει από το λιώσιμο και να ρίχνεται και πάλι, σαν τεχνητό χιόνι , στο παγοκάλυμμα.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη έχει ήδη προκαλέσει τόσο μεγάλο πρόβλημα στον νότιο πόλο που το τεράστιο στρώμα του πάγου αρχίζει να αποσαθρώνεται. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά τουλάχιστον τρία μέτρα τους επόμενους αιώνες.

Οι συγγραφείς της νέας μελέτης προτείνουν να χρησιμοποιηθεί η ενέργεια από 12.000 ανεμογγενήτριες για να αντληθεί το θαλασσινό νερό σε ύψος 1.500 μέτρων μέχρι την επιφάνεια και στη συνέχεια να ριφθεί από εκατοντάδες χιονοβόλα κανόνια σε μια έκταση ίση με την Κόστα Ρίκα.

“Έχουμε ήδη ξυπνήσει τον γίγαντα στον νότιο πόλο”, δήλωσε ο Άντερς Λέβερμαν, καθηγητής στο Ινστιτούτο Πότσδαμ για την Έρευνα των Κλιματικών Επιπτώσεων (PIK), αναφερόμενος στο λιώσιμο του παγοκαλύμματος. “Βρισκόμαστε ήδη στο σημείο χωρίς επιστροφή, αν δεν κάνουμε κάτι”, πρόσθεσε μιλώντας στο πρακτορείο Reuters. “Μπορούμε να το επαναφέρουμε σε σταθερό σημείο με μια μικρή παρέμβαση τώρα ή με μια ολοένα και μεγαλύτερη αργότερα”, πρόσθεσε.

Με τις ξηρασίες, τις πλημμύρες, τις καταιγίδες και τις πυρκαγιές που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή να εντείνονται σε παγκόσμιο επίπεδο, κάποιοι επιστήμονες αρχίζουν να εξετάζουν στα σοβαρά λύσεις που θα είχαν απορριφθεί χωρίς δεύτερη σκέψη ακόμη και πριν από λίγα χρόνια. Απηχώντας τις απόψεις πολλών άλλων επιστημόνων, ο Λέβερμαν είπε ότι η κατεπείγουσα προτεραιότητα είναι να μειωθούν τάχιστα οι εκπομπές καυσαερίων ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι που είχαν τεθεί με τη Συμφωνία του Παρισιού του 2015.

Αν και ο Λέβερμαν παραδέχεται ότι η άνοδος της στάθμης των ωκεανών που προβλέπεται ότι θα ακολουθήσει την κατάρρευση του Στρώματος Πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής μπορεί να χρειαστεί εκατοντάδες χρόνια για να συμβεί, είπε ότι δημοσίευσε αυτή τη μελέτη επειδή ανησυχεί για την τύχη όσων ζουν σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο.

“Με την άνοδο της στάθμης θα βυθιστούν τελικά στο νερό το Αμβούργο, η Σαγκάη, η Νέα Υόρκη, το Χονγκ Κονγκ. Δεν μπορείς να διαπραγματευτείς με τη φυσική: αυτό είναι το δίλημμα”, είπε ο φυσικός και ωκεανογράφος, που συνεργάζεται και με το Πανεπιστήμιο Κολούμπια στις ΗΠΑ.

Όπως αναφέρει το ΑΜΠΕ, ο Λέβερμαν και οι συνεργάτες του χρησιμοποιήσαν υπολογιστικά μοντέλα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το στρώμα πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί με την εναπόθεση τουλάχιστον 7.400 γιγατόνων τεχνητού χιονού σε διάστημα 10 ετών γύρω από τους Παγετώνες Πάιν Άιλαντ και Τουέιτς.

Το κόστος του εγχειρήματος δεν αναφέρεται στην έρευνα, όμως για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο ο Λέβερμαν είπε ότι θα χρειαζόταν “κάτι παρόμοιο με έναν σεληνιακό σταθμό στην Ανταρκτική”. Παραδέχτηκε επίσης ότι στην περίπτωση που τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιό του, οι συνέπειες θα ήταν “τρομαχτικές” για τον νότιο πόλο, όμως θα άξιζε τον κόπο, αν έτσι περιοριζόταν η άνοδος της στάθμης των ωκεανών. “Θα μετατρέπαμε τη Δυτική Ανταρκτική σε βιομηχανική ζώνη. Όμως αν αποσταθεροποιήσουμε τον παγετώνα, όλα θα αλλάξουν με δραματικό τρόπο”, κατέληξε.

Στο παρελθόν έχουν προταθεί και άλλες ευφάνταστες λύσεις για τη σταθεροποίηση του παγετώνα, όπως για παράδειγμα η κατασκευή τεσσάρων υποθαλάσσιων κολόνων, ύψους 300 μέτρων, ή ενός τοίχου ύψους 50-100 μέτρων και μήκους 80-120 χιλιομέτρων.

ΠΗΓΗ sofokleousin.gr

Κάθε άνοιξη, στις αλπικές περιοχές του κόσμου, λαμβάνει χώρα μια μετανάστευση διαφορετική από τις άλλες.

Οι «μετανάστες» είναι μονοκύτταροι οργανισμοί, άλγη όμοια με τα φύκια, αλλά αντί να ζει στη θάλασσα, ζει στο χιόνι. Τον χειμώνα τον περνάνε χωμένα βαθιά μέσα στο χιόνι. Την άνοιξη, ξυπνούν και κολυμπούν προς την επιφάνεια μέσα από τις χαραμάδες του χιονιού που λιώνει. Σε αυτή τη διαδρομή πολλαπλασιάζεται και φωτοσυνθέτει. Φτάνοντας στην επιφάνεια, έχει γίνει κόκκινο, δημιουργώντας το φαινόμενο που οι επιστήμονες ονομάζουν «ροζ χιόνι», «χιόνι καρπούζι» ή «ματωμένο χιόνι».

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το χρώμα προέρχεται από την ασταξανθίνης, έναν μοριακό ξάδερφο της χημικής ουσίας που κάνει τα καρότα πορτοκαλί. Είναι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί που παράγουν βιολογικά αντιηλιακά μόρια για να προστατευθούν από τον ήλιο: απορροφά την υπεριώδη ακτινοβολία, θερμαίνονται και ουσιαστικά λιώνουν το χιόνι που βρίσκεται γύρω. «Η τήξη τα βοηθά πολύ», λέει στον New Yorker ο Ρόμαν Ντάιαλ, βιολόγος στο Alaska Pacific University. «Η επιφάνεια του χιονιού μπορεί να είναι ένα πολύ ξηρό μέρος. Δεν υπάρχει πολύ νερό σε υγρή μορφή. Και οποιαδήποτε μορφή ζωής δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάπως το παγωμένο νερό. Είναι σαν να βρισκόσασταν σε κάμπινγκ και το μπουκάλι με το νερό ήταν παγωμένο. Θα διψούσατε μέχρι να λιώσει».

Το ροζ χιόνι είναι ένα απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο, αλλά σε μια εποχή που εξαφανίζονται οι παγετώνες, είναι προβληματικό. Πέρυσι, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η άλγη είχε μειώσει την ποσότητα του ηλιακού φωτός που ανακλάται από κάποιους παγετώνες στη Σκανδιναβία, και αύξησε την ποσότητα του ηλιακού φωτός που απορροφάται ανά 13%.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το αποτέλεσμα είναι, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Geoscience, η ταχύτερη τήξη.

Όπως και σε άλλα μέρη του πλανήτη αυτό που συμβαίνει είναι πιθανόν αυτοδιαιωνιζόμενο. Ήδη ο πάγος έχει γίνει πιο σκούρος από την σκόνη, την αιθάλη και την τέφρα, τα οποία επιταχύνουν την τήξη και αυξάνουν τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται η άλγη.

Όσο οι οργανισμοί αυτοί πολλαπλασιάζονται, τόσο περισσότερο λιώνουν τα χιόνια, γεγονός που τους επιτρέπει να πολλαπλασιάζονται ξανά. «Μόλις αρχίσει το φαινόμενο, εξαπλώνεται πολύ πιο γρήγορα από ότι νομίζουν οι άνθρωποι», λέει ο Ντάιαλ.

Το ροζ χιόνι ήταν γνωστό από τον Αριστοτέλη πριν από 2.000 χρόνια και η βιολογική του προέλευση έγινε εμφανής στις αρχές του 19ου αιώνα. Έκτοτε η άλγη του χιονιού έχουν απασχολήσει τους βιολόγους επιστήμονες που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί τρία γένη – Coenochloris, Chloromonas και Chlamydomonas – που περιλαμβάνουν ίσως δεκάδες είδη.

Υπάρχουν πορτοκαλί άλγη χιονιού και κίτρινα άλγη χιόνι, ενώ κάποια από αυτά, εάν για κάποιο λόγο τα φάτε, λειτουργούν σαν καθαρτικό.

Από τη έρευνα του Ντάιαλ και των συνεργατών του αποδείχθηκε ότι από το 17% του πάγου που έλιωνε, ήταν από χιόνι που είχε πάνω του άλγη.

Όπως τονίζει ο New Yorker, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να ανησυχούμε για την άλγη του χιόνι. Και, ούτως ή άλλως, δεν προκαλεί την κλιματική αλλαγή, εμείς την προκαλούμε. Αλλά δημιουργείται το ιδανικό περιβάλλον για να ευδοκιμήσουν, και αποτελούν έναν ακόμη δείκτη ότι η ανθρωπότητα μόλις τώρα άρχισε να καταλαβαίνει τις επιπτώσεις της δικής της ύπαρξης –αλλά πολύ λιγότερο τα μέτρα που πρέπει να λάβει για να εξασφαλίσει την επιβίωσή της. Και, φυσικά, η άλγη αυτή χρειάζεται χιόνι για να υπάρχει. Μόλις αυτό εξαφανιστεί, θα εξαφανιστεί και η άλγη. Αλλά πριν αυτό συμβεί, είναι πιθανό, το τελευταίο χιόνι που θα δούμε στη Γη να είναι ροζ ή ακόμα και κόκκινο –σαν το αίμα.

ΠΗΓΗ HUFFINGTONPOST.