Posts

Για δεκαετίες, οι οργανικές ενώσεις που βρέθηκαν σε αυτόν τον μετεωρίτη στην Ανταρκτική υπήρξαν πηγές διαμάχης : Προήλθαν από τον Άρη ή μολύνθηκαν οι μετεωρίτες στη Γη; Τώρα, μια ομάδα Ιαπώνων ερευνητών επανεξέτασε τους μετεωρίτες και είπε ότι βρήκαν ίχνη αρχαίων ωκεανών, πλούσια σε άνθρακα και άζωτο – βασικά συστατικά για τη ζωή.

Kομμάτι από έναν 4 δισεκατομμυρίων ετών βράχο αποκολλήθηκε από την επιφάνεια του Άρη πριν από περίπου 15 εκατομμύρια χρόνια και τελικά προσγειώθηκε στην Ανταρκτική, όπου οι εξερευνητές το βρήκαν το 1984.

Για δεκαετίες, οι οργανικές ενώσεις που βρέθηκαν σε αυτόν τον μετεωρίτη υπήρξαν πηγές διαμάχης : Προήλθαν από τον Άρη ή μολύνθηκαν οι μετεωρίτες στη Γη; Τώρα, μια ομάδα Ιαπώνων ερευνητών επανεξέτασε τους μετεωρίτες και είπε ότι βρήκαν ίχνη αρχαίων ωκεανών, πλούσια σε άνθρακα και άζωτο – βασικά συστατικά για τη ζωή.

Ο μετεωρίτης, γνωστός ως Allan Hills 84001, ήταν γνωστό από καιρό ότι περιέχει οργανικά υλικά. Το κομμάτι του «διαστημικού» βράχου αποτέλεσε αντικείμενο ερευνών που διαπραγματεύονται το αν αυτά τα υλικά προέρχονταν από τη Γη ή τον Άρη. Υπήρξε ακόμη και ένας αμφιλεγόμενος ισχυρισμός, όπως ανέφερε το Space.com το 2016, ότι στοιχεία για την πραγματική ζωή του Άρη κρύβονται στο βράχο.

Το πρόβλημα ήταν ότι οι ερευνητές δεν μπορούσαν να αποκλείσουν το ενδεχόμενο τα οργανικά μόρια από την Ανταρκτική να έχουν αναμιχθεί με τους μετεωρίτες κατά τη διάρκεια των αιώνων τους που είναι κλειδωμένα σε πάγο. Εναλλακτικά, ο μετεωρίτης θα μπορούσε να είχε μολυνθεί με οργανική ύλη σε εργαστήριο.

Αλλά τώρα οι ερευνητές έχουν καταβάλει εξαιρετική προσπάθεια για να αποκλείσουν αυτές τις δυνατότητες. Τα αποτελέσματά τους δείχνουν ότι οι οργανικές ενώσεις προέρχονται από τον Άρη – και για πρώτη φορά δείχνουν ότι ο μετεωρίτης περιέχει επίσης οργανικά υλικά που φέρουν άζωτο. Το περισσότερο άζωτο που έχει ανακαλυφθεί στον Άρη είναι εμπεριέχεται σε αδρανές αέριο άζωτο (N2) ή σε σκληρές χημικές ουσίες στο έδαφος που διαλύουν την οργανική ύλη, όπως έγραψαν οι ερευνητές. Αυτές οι πρόσφατα ανακαλυφθείσες οργανικές ενώσεις αζώτου στο ανθρακικό άλας υποδηλώνουν ότι εάν υπήρχε ζωή στον Άρη, θα είχε πρόσβαση στις ίδιες μορφές αζώτου στην οποία βασίζεται η γήινη ζωή.

Επίσης,  όπως οι ερευνητές έγραψαν στην εφημερίδα, που δημοσιεύθηκε στις 24 Απριλίου στο περιοδικό Nature Communications, αυτά τα ευρήματα ισοδυναμούν με την υπογραφή ενός περιβάλλοντος υπόγειων υδάτων με άφθονο δυνητικά ζωογόνο οργανικό υλικό.

Προηγούμενη έρευνα στο Allan Hills 84001, όπως μια μελέτη του 1999 στο περιοδικό Advances in Space Research υποστήριζε ότι τα οργανικά πιθανότατα προέρχονταν από τον Άρη.

Στο περιβάλλον που είχαν δημιουργήσει οι επιστήμονες «ξεφλούδισαν» μικροσκοπικούς κόκκους ανθρακικού άλατος – την ένωση στους μετεωρίτες ηλικίας 4 δισεκατομμυρίων ετών. Στη συνέχεια, ανατίναξαν τις επιφάνειες των κόκκων με μια δέσμη εστιασμένων φορτισμένων μορίων, ή ιόντων, για την απομάκρυνση επιφανειακών ρύπων. Το υλικό κάτω από αυτό το επιφανειακό στρώμα, υποστήριξαν οι ερευνητές, αντιπροσωπεύει μια στενή προσέγγιση των χημικών μέσα στους μετεωρίτες προτού εκτεθούν στη Γη.

Βρήκαν επίπεδα οργανικού αζώτου πολύ υψηλότερα από ό, τι θα μπορούσε εύκολα να εξηγηθεί από μόλυνση από πάγο της Ανταρκτικής, υποδηλώνοντας ότι το οργανικό υλικό που φέρει άζωτο εισήλθε στο βράχο όπως ήταν. Το ανθρακικό άλας στο Allan Hills 84001 σχηματίζεται στο νερό, πιστεύουν οι ερευνητές.

Στη Γη, τα ανθρακικά άλατα όπως ο ασβεστόλιθος και ο ασβεστίτης είναι επίσης τα αποξηραμένα υπολείμματα παλιών πηγών νερού.

Συνολικά, αυτές οι ενδείξεις δείχνουν ότι οι οργανικές ενώσεις αζώτου ήταν άφθονες στους πρώτους ωκεανούς του Άρη.

Αυτό είναι σημαντικό επειδή «το άζωτο είναι ένα βασικό στοιχείο για όλη τη ζωή στη Γη, καθώς είναι απαραίτητο για πρωτεΐνες, DNA, RNA και άλλα ζωτικά υλικά», έγραψαν οι ερευνητές.

Αυτά τα αποτελέσματα ταιριάζουν με άλλα στοιχεία από τον Κόκκινο Πλανήτη. Οι εκσκαφείς Curiosity της NASA και Viking βρήκαν ίχνη οργανικού υλικού στην επιφάνεια του Άρη. Όμως τα όργανα rover δεν μπορούν να κάνουν τις δοκιμές που μπορεί να κάνει ένα εργαστήριο Earthbound , έτσι τα δεδομένα του rover δεν λένε στους επιστήμονες από πού προέρχονται οι οργανικές ενώσεις, πόσο χρονών είναι ή πώς σχηματίστηκαν. Αυτή η έρευνα, αν επιβεβαιωθεί, υποδηλώνει ότι σε ένα σημείο, όταν ο Άρης ήταν καλυμμένος σε ωκεανούς, αυτοί οι ωκεανοί έτρεχαν με οργανική ύλη.

Όλα αυτά, τα οργανικά υλικά σχηματίζονται σε πολλά άψυχα μέρη στο ηλιακό σύστημα, κυρίως κομήτες. Υπάρχουν ακόμη στοιχεία για οργανικό υλικό στη σκόνη που αιωρείται μεταξύ των αστεριών, ανέφερε το Space.com το 2011. Επομένως, εάν αυτοί οι φαινομενικοί αρχαίοι, πλούσιοι σε βιολογικούς ωκεανούς στον Άρη φιλοξένησαν ποτέ τη ζωή είναι ακόμα ένα μυστήριο.
ΠΗΓΗ LIVESCIENCE

Νέα, πρωτοφανή στοιχεία για την κλιματική ιστορία της Ανταρκτικής ανακάλυψε διεθνής ομάδας με επικεφαλής γεωεπιστήμονες του Alfred Wegener Institute, Helmholtz Centre for Polar and Marine Research.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του ινστιτούτου, σε πυρήνα ιζήματος που ανακαλύφθηκε στη Θάλασσα Αμούντσεν, στη δυτική Ανταρκτική, τον Φεβρουάριο του 2017, οι επιστήμονες ανακάλυψαν εξαιρετικά καλοδιατηρημένο δασικό έδαφος από την Κρητιδική Περίοδο, που περιελάμβανε γύρη φυτών, σπόρους, και ένα πυκνό δίκτυο ριζών. Τα εν λόγω απομεινάρια φυτών επιβεβαιώνουν πως, περίπου 90 εκατομμύρια χρόνια πριν, η ακτή της δυτικής Ανταρκτικής φιλοξενούσε εύκρατες, ελώδεις ζούγκλες, όπου η ετήσια θερμοκρασία κυμαινόταν γύρω στους 12 βαθμούς Κελσίου- εξαιρετικά θερμό κλίμα για μια περιοχή κοντά στον Νότιο Πόλο.

Οι επιστήμονες θεωρούν πως η θερμοκρασία αυτή ήταν δυνατή επειδή δεν υπήρχε ανταρκτικός παγετώνας και επειδή η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα ήταν σημαντικά υψηλότερη από ό,τι υποδείκνυαν ως τώρα τα κλιματικά μοντέλα. Η μελέτη αυτή, που δημιουργεί νέες προκλήσεις για τα κλιματικά μοντέλα ανά τον κόσμο, δημοσιεύτηκε στο Nature.

Το χρονικό διάστημα στη μέση της Κρητιδικής, 115 με 80 εκατομμύρια χρόνια πριν, δεν θεωρείται μόνο η εποχή των δεινοσαύρων, αλλά ήταν επίσης η θερμότερη περίοδος των τελευταίων 140 εκατομμυρίων ετών. Οι θερμοκρασίες στην επιφάνεια της θάλασσας στους τροπικούς τότε ήταν γύρω στους 35 βαθμούς Κελσίου και η στάθμη της θάλασσας ήταν 170 μέτρα ψηλότερα από ό,τι σήμερα. Ωστόσο λίγα είναι γνωστά για τις περιβαλλοντικές συνθήκες νότια του πολικού κύκλου, καθώς δεν υπάρχουν αξιόπιστα κλιματικά στοιχεία που να φτάνουν τόσο πίσω. Οι νέοι πυρήνες ιζημάτων παρέχουν στους ειδικούς τη δυνατότητα αναδημιουργίας του κλίματος της δυτικής Ανταρκτικής κατά το θερμότερο διάστημα της Κρητιδικής, χάρη στα στοιχεία που περιέχουν.

Σε πυρήνα ιζήματος που συνελέγη με τρυπάνι του Πανεπιστημίου της Βρέμης, κοντά στον παγετώνα της Νήσου Πάιν, σε αποστολή του RV Polarstern, βρέθηκε πολύ καλά διατηρημένο έδαφος της Κρητιδικής. «Κατά τις αρχικές αναλύσεις, ο ασυνήθιστος χρηματισμός του στρώματος ιζήματος γρήγορα τράβηξε την προσοχή μας, ξεκάθαρα διέφερε από τα στρώματα από πάνω του. Επιπλέον, οι πρώτες αναλύσεις έδειξαν ότι, σε βάθος 27-30 μέτρων κάτω από τον πυθμένα του ωκεανού, είχαμε βρει ένα στρώμα που είχε αρχικά σχηματιστεί στην ξηρά, όχι στον ωκεανό» αναφέρει ο Γιόχαν Κλάγκες, γεωλόγος του AWI και πρώτος συντάκτης της έρευνας.

AWI.DE

Όταν έγινε ανάλυση με ακτίνες Χ αποκαλύφθηκε ένα πυκνό δίκτυο ριζών που εξαπλώνονταν σε ολόκληρο το στρώμα και είχαν διατηρηθεί τόσο καλά που οι ερευνητές μπορούσαν να διακρίνουν μεμονωμένες κυτταρικές δομές. Επιπρόσθετα, στο δείγμα υπάρχουν ίχνη γύρης και σπόρων από διάφορα φυτά- μεταξύ των οποίων και τα πρώτα απομεινάρια λουλουδιών που βρέθηκαν ποτέ σε εκείνες τις ζώνες.

«Τα πολλά απομεινάρια φυτών υποδεικνύουν ότι 93 με 83 εκατομμύρια χρόνια πριν, η ακτή της δυτικής Ανταρκτικής ήταν μια ελώδης περιοχή όπου φύτρωναν εύκρατες ζούγκλες- σαν τα δάση τα οποία μπορεί να βρει κανείς, πχ, στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας» εξηγεί ο καθηγητής Ούλριχ Σάλτζμαν του Northumbria University, άλλος ένας εκ των ερευνητών.

Οι αναλύσεις που ακολούθησαν οδήγησαν σε μια σειρά συμπερασμάτων: Περίπου 90 εκατομμύρια χρόνια πριν, υπήρχε εύκρατο κλίμα περίπου 900 χλμ από τον Νότιο Πόλο. Η μέση ετήσια θερμοκρασία αέρα ήταν γύρω στους 12 βαθμούς Κελσίου- με άλλα λόγια, κατά την Κρητιδική, η μέση θερμοκρασία κοντά στον Νότιο Πόλο ήταν περίπου δύο βαθμούς υψηλότερη από τη μέση θερμοκρασία στη σημερινή Γερμανία. Οι θερμοκρασίες το καλοκαίρι ήταν κατά μέσο όρο γύρω στους 19 βαθμούς. Οι θερμοκρασίες του νερού στα ποτάμια και τους βάλτους έφταναν γύρω στους 20 βαθμούς, και η ποσότητα και η ένταση των βροχοπτώσεων στη δυτική Ανταρκτική ήταν παρόμοιες με αυτές στη σημερινή Ουαλία.

Τα στοιχεία αυτά οδήγησαν στο συμπέρασμα πως οι συνθήκες αυτές θα μπορούσαν να προκύψουν μόνο αν α) η Ανταρκτική ήταν καλυμμένη με πυκνή βλάστηση β) δεν υπήρχαν μάζες χερσαίων πάγων έκτασης παγετώνα στην περιοχή του Νοτίου Πόλου και γ) η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα ήταν πολύ υψηλότερη από ό,τι πιστευόταν στο παρελθόν για την Κρητιδική.

AWI.DE

Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι: Εάν ήταν τόσο ζεστά στην Ανταρκτική τότε, τι ήταν αυτό που έκανε το κλίμα να ψυχράνει τόσο δραματικά για να σχηματιστούν παγετώνες; «Οι κλιματικές μας προσομοιώσεις δεν έχουν δώσει ακόμα ικανοποιητική απάντηση» λέει άλλος ένας εκ των ερευνητών, ο Γκέριτ Λόμαν του AWI, ειδικός σε κλιματικά μοντέλα.

Oι επιστήμονες που αναλύουν τα δεδομένα του ευρωπαϊκού δορυφόρου Copernicus Sentinel-5P, ανακάλυψαν μια σχετικά μικρή τρύπα του όζοντος πάνω από την Αρκτική. Οι ασυνήθιστες ατμοσφαιρικές συνθήκες, που περιλαμβάνουν πολύ χαμηλές θερμοκρασίες στη στρατόσφαιρα πάνω από τον βόρειο πόλο, έχουν οδηγήσει σε μεγάλη μείωση των συγκεντρώσεων και αραίωση του όζοντος.

Το στρώμα του αέριου όζοντος στη στρατόσφαιρα αποτελεί μια ασπίδα προστασίας για τη ζωή στη Γη από την επιβλαβή υπεριώδη ακτινοβολία του Ήλιου, η οποία μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του δέρματος και καταρράκτες στα μάτια, καθώς και άλλα περιβαλλοντικά προβλήματα.

Η πιο γνωστή και μεγαλύτερη τρύπα του όζοντος είναι αυτή πάνω από την Ανταρκτική στο νότιο πόλο, που σχηματίζεται κάθε χρόνο στη διάρκεια του φθινοπώρου. Και οι δύο πόλοι εμφανίζουν εποχικές απώλειες όζοντος κατά τη διάρκεια του χειμώνα, αλλά η αραίωση πάνω από την Αρκτική συνήθως είναι σημαντικά μικρότερη από ό,τι πάνω από την Ανταρκτική. Στο παρελθόν μίνι τρύπες έχουν ανιχνευθεί και πάνω από το βόρειο πόλο, αλλά φέτος η τρύπα είναι πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.

Οι ερευνητές του Γερμανικού Αεροδιαστημικού Κέντρου (DLR), σύμφωνα με ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), πρόσεξαν ότι πάνω από την περιοχή του βορείου πόλου έχει δημιουργηθεί μια τρύπα έκτασης σχεδόν ενός εκατομμυρίου τετραγωνικών χιλιομέτρων, έναντι 20 έως 25 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα που μπορεί να φθάσει η τρύπα πάνω από τον νότιο πόλο και η οποία συνήθως διαρκεί τρεις έως τέσσερις μήνες.

Η τρύπα του όζοντος εμφανίζει εποχική αραίωση εξαιτίας των πολύ χαμηλών θερμοκρασιών στη στρατόσφαιρα (κάτω από μείον 80 βαθμούς Κελσίου), του ηλιακού φωτός, των ανέμων και ουσιών όπως οι χλωροφθοράνθρακες. Οι αρκτικές θερμοκρασίες συνήθως δεν πέφτουν τόσο πολύ όσο οι ανταρκτικές, αλλά φέτος οι ισχυροί άνεμοι που πνέουν πέριξ του Βορείου Πόλου έχουν παγιδεύσει παγωμένο αέρα στη στρατόσφαιρα, πράγμα που αραιώνει περισσότερο το στρώμα όζοντος. Παρ’ όλα αυτά, η αρκτική τρύπα παραμένει ακόμη μικρή σε σχέση με την ανταρκτική. Η τρύπα στην Αρκτική αναμένεται να κλείσει ξανά σε μεγάλο βαθμό έως τα μέσα Απριλίου φέτος.

Το στρώμα όζοντος ανακάμπτει με ρυθμό 1% έως 3% ανά δεκαετία μετά το 2000. Με αυτόν τον ρυθμό, το όζον στο βόρειο ημισφαίριο αναμένεται να έχει αποκατασταθεί περίπου το 2030, στο νότιο ημισφαίριο γύρω στο 2050, ενώ πάνω από τις πολικές περιοχές έως το 2060.

 

Πηγή: GreenAgenda

 

Ουκρανοί επιστήμονες που βρίσκονται στην ερευνητική βάση Vernadsky στο Galindez Island, σε αρχιπέλαγος της Ανταρκτικής, αντίκρισαν ένα θέαμα που τους εντυπωσίασε.

Το χιόνι γύρω από τη βάση τους είχε μετατραπεί από λευκό σε αποχρώσεις του κόκκινου και του ροζ. Κανένας λόγος ανησυχίας όμως, όπως μας λένε, δεν είναι αίμα φώκιας. Ο υπαίτιος πίσω από το αιματοβαμμένο χρώμα είναι ένα κόκκινο φύκι (Chlamydomonas nivalis), που συναντάται συνήθως σε αλπικά χιόνια. Μας το εξήγησε το ουκρανικό Υπουργείο Παιδείας και Επιστήμης σε post στο Facebook, παρομοιάζοντας το χρώμα με «μαρμελάδα βατόμουρο». Και βέβαια δεν είναι καθόλου καλό σημάδι, καθώς δείχνει πως αυτοί οι οργανισμοί βρήκαν τον δρόμο τους για το εξαιρετικά αφιλόξενο τοπίο της Ανταρκτικής. Γεγονός που αποκαλύπτει πως η θερμοκρασία έχει ανέβει στην παγωμένη ήπειρο. Και πράγματι αυτόν τον μήνα σημειώθηκε η υψηλότερη ποτέ θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στην Ανταρκτική, αυτό το τρομακτικό 18,3 βαθμοί Κελσίου. Το συγκεκριμένο φύκι αλλάζει χρώμα από πράσινο σε πορτοκαλί και κόκκινο τελικά κατά τη διάρκεια του κύκλου της ζωής του…

 

 

Ένα άγνωστο ως σήμερα νησί, αποκαλύφθηκε στην Ανταρκτική, ενώ οι πάγοι λιώνουν.

Καθώς οι παγετώνες υποχωρούν, το έδαφος αποκαλύπτεται και συχνά προκαλεί την ακόμα γρηγορότερη διάλυση των πάγων όπως σε αυτή την περίπτωση του νησιού, που εμφανίστηκε πρόσφατα ανοιχτά των ακτών της Ανταρκτικής. Μέλη της ομάδας THOR (Thwaites Offshore Research) κατέγραψαν για πρώτη φορά το νησί, καθώς ολοκλήρωναν αποστολή με ερευνητικό σκάφος “Nathaniel B. Palmer” και ενώ διέσχιζαν τον κόλπο του Pine Island.   Το νησί ονομάστηκε Σιφ. Η Σιφ είναι μία θεά της σκανδιναβικής μυθολογίας και σύζυγος του Θωρ. Το νησί είναι αρκετά μεγάλο ώστε να εντοπίζεται από δορυφόρους ωστόσο μέχρι πρόσφατα ήταν καλυμμένο από πάγους. Οι επιστήμονες δεν έχουν προσδιορίσει το ακριβές χρονικό σημείο όπου το νησί αποκαλύφθηκε, ωστόσο, σύμφωνα με το περιοδικό Nature News, πιθανότερη αιτία για την αποκάλυψη είναι η κλιματική αλλαγή. O παγετώνας Pine Island της Ανταρκτικής λιώνει με γρήγορους ρυθμούς. Τον προηγούμενο μήνα ένα παγόβουνο στο μέγεθος της Μάλτας αποκολλήθηκε από παγετώνα. Το πελώριο τμήμα πάγου έχει έκταση 300 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Καθώς τα πλοία σπάνια ταξιδεύουν τόσο μακριά όσο το “Nathaniel B. Palmer” το πλήρωμα της αποστολής είναι πιθανότητα οι πρώτοι άνθρωποι που είδαν το νησί. Σύμφωνα με το Nature News η θαλάσσια γεωλόγος Julia Wellner, επικεφαλής ερευνήτρια, ήταν η πρώτη που έκανε γνωστή την ανακάλυψη με ανάρτησή της στο Twitter. Το πλήρωμα του “Nathaniel B. Palmer” πήρε δείγματα από το νησί, ωστόσο τα πρώτα αποτελέσματα δεν θα είναι διαθέσιμα ως τα τέλη Μαρτίου, όπου το πλοίο θα επιστρέψει σε λιμάνι.

Δορυφορικές εικόνες του Eagle Island μέσα σε διάστημα εννέα ημερών

Όταν εντοπίστηκε η νήσος Σιφ, μεγάλο μέρος της βόρειας Ανταρκτικής δοκιμαζόταν από μια περίοδο έντονης ζέστης. Η NASA έδωσε στη δημοσιότητα δορυφορικές εικόνες που δείχνουν το δραματικό λιώσιμο στη βόρεια άκρη της χερσονήσου. Οι εικόνες, που έχουν ληφθεί μέσα σε διάστημα εννέα ημερών, δείχνουν σχεδόν «γυμνή» τη βόρεια ακτή του Eagle Island και λίμνες πάγου στη μέση του νησιού.    Το μεγαλύτερο μέρος του πάγου έλιωσε στις 6 Φεβρουαρίου, όταν οι μετεωρολογικοί σταθμοί κατέγραψαν ρεκόρ υψηλής θερμοκρασίας 18.2 βαθμών Φαρενάιτ. Μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου, το 20% του χιονιού και του πάγου του Eagle Island είχε λιώσει.

ΠΗΓΗ LIFO

Ένας 9ήμερος “καύσωνας” για τα δεδομένα της Ανταρκτικής επηρεάζει βορειότερα τμήματά της. Οι εικόνες της NASA αποκαλύπτουν το μέγεθος της τήξης του χιονιού σε ένα νησί.

 

Σίγουρα δεν αποτελεί νέο, το γεγονός ότι αυτήν την περίοδο πάγοι λιώνουν στην Ανταρκτική καθώς η περιοχή διανύει το δικό της καλοκαίρι. Ωστόσο, τέτοιου είδους φαινόμενα γίνονται συχνότερα στα παράκτια τμήματα της Ανταρκτικής λόγω κλιματικής αλλαγής.

Οι εικόνες συγκρίνουν την κατάσταση του νησιού Eagle στα βορειοανατολικά της Ανταρκτικής στην αρχή και στο τέλος Φεβρουαρίου. Μετά το πέρας του 9ήμερου επεισοδίου μεταφοράς θερμών αερίων μαζών, μεγάλο μέρος του εδάφους του νησιού που καλυπτόταν από πάγο, αποκαλύφθηκε, ενώ δημιουργήθηκαν και λίμνες από τους λιωμένους πάγους.

 

 

Η θερμοκρασία μέσα στον Φεβρουάριο άγγιξε τους 18°C στην περιοχή αποτελόντας ένα νέο ρεκόρ υψηλής θερμοκρασίας. Ο Mauri Pelto, γεωλόγος στο Nichols College της Μασαχουσέτης, υποστηρίζει πως δεν έχει ξαναδεί τόσο γρήγορη δημιουργία λιμνών από λιωμένο πάγο στην Ανταρκτική.

Ο Xavier Fettweis δημιούργησε ένα γράφημα που απεικονίζει την ποσότητα των υδάτων που προήλθαν από την τήξη των πάγων και κατέληξαν στους Ωκεανούς.

 

Πηγή: CNN

 

Οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι της Ανταρκτικής θα βρεθούν σε δεινή θέση έως το 2100 εάν συνεχιστεί η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη με τους ίδιους ρυθμούς.

Οι ειδικοί εξηγούν ότι οι πιγκουίνοι μεγαλώνουν τα μικρά τους σε θαλάσσιους πάγους και η διαθέσιμη πλατφόρμα φαίνεται να περιορίζεται συνεχώς. Εάν δεν γίνει κάτι θα έχουμε απότομη πτώση στον πληθυσμό τους, με τις προβλέψεις να κάνουν λόγο έως και για μείωση στο μισό έως το τέλος του αιώνα.

Προς το παρόν οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι είναι στην κατηγορία των «σχεδόν επαπειλούμενων ειδών» (Near Threatened). Σύντομα αναμένεται να υποβληθεί πρόταση για την ένταξή τους στην κατηγορία «ευάλωτα είδη», για τα οποία ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος.

Image result for αυτοκρατορικοι πιγκουινοι

«Αυτά τα πολύ ανθεκτικά πτηνά βιώνουν πραγματικά σκληρούς χειμώνες και επιστρέφουν κάθε χρόνο για να μεγαλώσουν τους νεοσούς. Είναι μαχητές, αλλά η ανησυχία μας είναι για πόσο η ανθεκτικότητά τους θα συνεχίσει στο μέλλον» τονίζει στο BBC η Dr Michelle LaRue.

Σήμερα υπολογίζεται ότι υπάρχουν 250.000 ζευγάρια πιγκουίνων στην Ανταρκτική.

ΠΗΓΗ naftemporiki.gr 

Συχνό ερώτημα που τίθεται στην επιστημονική κοινότητα είναι το “πώς θα μπορούσε να αποτραπεί τολιώσιμο των πάγων στη Δυτική Ανταρκτική και η άνοδος της στάθμης των ωκεανών;”, μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται σήμερα στο Science Advances προτείνει, όμως, μια απρόσμενη λύση: να αντλείται το νερό που προκύπτει από το λιώσιμο και να ρίχνεται και πάλι, σαν τεχνητό χιόνι , στο παγοκάλυμμα.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη έχει ήδη προκαλέσει τόσο μεγάλο πρόβλημα στον νότιο πόλο που το τεράστιο στρώμα του πάγου αρχίζει να αποσαθρώνεται. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά τουλάχιστον τρία μέτρα τους επόμενους αιώνες.

Οι συγγραφείς της νέας μελέτης προτείνουν να χρησιμοποιηθεί η ενέργεια από 12.000 ανεμογγενήτριες για να αντληθεί το θαλασσινό νερό σε ύψος 1.500 μέτρων μέχρι την επιφάνεια και στη συνέχεια να ριφθεί από εκατοντάδες χιονοβόλα κανόνια σε μια έκταση ίση με την Κόστα Ρίκα.

“Έχουμε ήδη ξυπνήσει τον γίγαντα στον νότιο πόλο”, δήλωσε ο Άντερς Λέβερμαν, καθηγητής στο Ινστιτούτο Πότσδαμ για την Έρευνα των Κλιματικών Επιπτώσεων (PIK), αναφερόμενος στο λιώσιμο του παγοκαλύμματος. “Βρισκόμαστε ήδη στο σημείο χωρίς επιστροφή, αν δεν κάνουμε κάτι”, πρόσθεσε μιλώντας στο πρακτορείο Reuters. “Μπορούμε να το επαναφέρουμε σε σταθερό σημείο με μια μικρή παρέμβαση τώρα ή με μια ολοένα και μεγαλύτερη αργότερα”, πρόσθεσε.

Με τις ξηρασίες, τις πλημμύρες, τις καταιγίδες και τις πυρκαγιές που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή να εντείνονται σε παγκόσμιο επίπεδο, κάποιοι επιστήμονες αρχίζουν να εξετάζουν στα σοβαρά λύσεις που θα είχαν απορριφθεί χωρίς δεύτερη σκέψη ακόμη και πριν από λίγα χρόνια. Απηχώντας τις απόψεις πολλών άλλων επιστημόνων, ο Λέβερμαν είπε ότι η κατεπείγουσα προτεραιότητα είναι να μειωθούν τάχιστα οι εκπομπές καυσαερίων ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι που είχαν τεθεί με τη Συμφωνία του Παρισιού του 2015.

Αν και ο Λέβερμαν παραδέχεται ότι η άνοδος της στάθμης των ωκεανών που προβλέπεται ότι θα ακολουθήσει την κατάρρευση του Στρώματος Πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής μπορεί να χρειαστεί εκατοντάδες χρόνια για να συμβεί, είπε ότι δημοσίευσε αυτή τη μελέτη επειδή ανησυχεί για την τύχη όσων ζουν σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο.

“Με την άνοδο της στάθμης θα βυθιστούν τελικά στο νερό το Αμβούργο, η Σαγκάη, η Νέα Υόρκη, το Χονγκ Κονγκ. Δεν μπορείς να διαπραγματευτείς με τη φυσική: αυτό είναι το δίλημμα”, είπε ο φυσικός και ωκεανογράφος, που συνεργάζεται και με το Πανεπιστήμιο Κολούμπια στις ΗΠΑ.

Όπως αναφέρει το ΑΜΠΕ, ο Λέβερμαν και οι συνεργάτες του χρησιμοποιήσαν υπολογιστικά μοντέλα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το στρώμα πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί με την εναπόθεση τουλάχιστον 7.400 γιγατόνων τεχνητού χιονού σε διάστημα 10 ετών γύρω από τους Παγετώνες Πάιν Άιλαντ και Τουέιτς.

Το κόστος του εγχειρήματος δεν αναφέρεται στην έρευνα, όμως για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο ο Λέβερμαν είπε ότι θα χρειαζόταν “κάτι παρόμοιο με έναν σεληνιακό σταθμό στην Ανταρκτική”. Παραδέχτηκε επίσης ότι στην περίπτωση που τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιό του, οι συνέπειες θα ήταν “τρομαχτικές” για τον νότιο πόλο, όμως θα άξιζε τον κόπο, αν έτσι περιοριζόταν η άνοδος της στάθμης των ωκεανών. “Θα μετατρέπαμε τη Δυτική Ανταρκτική σε βιομηχανική ζώνη. Όμως αν αποσταθεροποιήσουμε τον παγετώνα, όλα θα αλλάξουν με δραματικό τρόπο”, κατέληξε.

Στο παρελθόν έχουν προταθεί και άλλες ευφάνταστες λύσεις για τη σταθεροποίηση του παγετώνα, όπως για παράδειγμα η κατασκευή τεσσάρων υποθαλάσσιων κολόνων, ύψους 300 μέτρων, ή ενός τοίχου ύψους 50-100 μέτρων και μήκους 80-120 χιλιομέτρων.

ΠΗΓΗ sofokleousin.gr

Υπάρχουν τόσα πολλά που δεν γνωρίζουμε ακόμη για τον πλανήτη Γη και κυρίως για απομακρυσμένες περιοχές όπως είναι η Ανταρκτική.

Δείτε παρακάτω μερικά παράξενα στοιχεία για αυτό το μυστηριώδες μέρος του πλανήτη…

  • Υπάρχουν μέρη στην Ανταρκτική που δεν έχει βρέξει ή χιονίσει εδώ και 2 εκατομμύρια χρόνια.
  • Έχουν βρεθεί περισσότεροι μετεωρίτες στην Ανταρκτική από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.
  • Η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στην Ανταρκτική είναι -98° C.
  • Το 70% του παγκόσμιου γλυκού νερού βρίσκεται στην Ανταρκτική.
  • Η Ανταρκτική δεν έχει επίσημη ζώνη ώρας.
  • Το μεγαλύτερο καταγεγραμμένο παγόβουνο στην Ανταρκτική ήταν μεγαλύτερο από το νησί της Τζαμάικα.
  • Περισσότερα από 300 μεγάλες λίμνες υπάρχουν κάτω από την επιφάνεια του πάγου.
  • Η Ανταρκτική είναι η μοναδική ήπειρος χωρίς ερπετά και φίδια.
  • Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ στην Ανταρκτική ήταν 17,5° C
  • Υπάρχουν επτά χριστιανικές εκκλησίες στην Ανταρκτική.

 

Πηγή: GreenAgenda

Η μάζα των πάγων που χάνονται από την Ανταρκτική κάθε χρόνο και καταλήγουν στη θάλασσα έχει εμφανίσει αύξηση κατά έξι περίπου φορές από το 1979 μέχρι σήμερα, σύμφωνα με νέες εκτιμήσεις Αμερικανών και Ολλανδών επιστημόνων. Το φαινόμενο αποδίδεται κυρίως στην κλιματική αλλαγή και αναμένεται να οδηγήσει σε μεγαλύτερη άνοδο της στάθμης των ωκεανών διεθνώς τις επόμενες δεκαετίες.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Ιρβάιν, της NASA και του Πανεπιστημίου της Ουτρέχτης, με επικεφαλής τον ειδικό στους παγετώνες καθηγητή Ερίκ Ρινιό, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), βρήκαν ότι η επιταχυνόμενη τήξη των πάγων έχει ήδη οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης των θαλασσών κατά σχεδόν ενάμισι εκατοστό (14 χιλιοστά) μέσα στα τελευταία 40 χρόνια.

«Πρόκειται απλώς για την κορυφή του παγόβουνου. Καθώς η παγοκάλυψη της Ανταρκτικής συνεχίζει να λιώνει, αναμένουμε πολύ μεγαλύτερη άνοδο της στάθμης των θαλασσών μέσα στους επόμενους αιώνες», δήλωσε ο Ρινιό.

Η νέα μελέτη της διαχρονικής εξέλιξης των ανταρκτικών πάγων, όπως μεταδίδει το ΑΜΠΕ, εξέτασε 18 διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές, καθώς και νησιά γύρω από την Ανταρκτική, ενώ τα στοιχεία ελήφθησαν κυρίως από εναέριες και δορυφορικές φωτογραφίες.

Εκτιμάται ότι μεταξύ 1979-1990 η παγωμένη ήπειρος έχανε μέσω αποκόλλησης κατά μέσο όρο 40 γιγατόνους (δισεκατομμύρια τόνους) μάζας πάγων ετησίως, ενώ η ποσότητα αυτή έφθασε τους περίπου 252 γιγατόνους κατά την περίοδο 2009-2017.

Επίσης, ενώ μεταξύ 1979-2001 η μέση ετήσια τήξη πάγων υπολογιζόταν σε 48 γιγατόνους, έφθασε τους 134 γιγατόνους μεταξύ 2001-2017, εμφανίζοντας μέση ετήσια αύξηση 280%.

 

Πηγή: GreenAgenda