Posts

Για πρώτη φορά οι επιστήμονες φωτογράφισαν περισσότερους από έναν πλανήτες να περιστρέφονται γύρω από ένα αστέρι σαν τον Ήλιο μας σε ένα μακρινό πολυπλανητικό ηλιακό σύστημα και μάλιστα, είναι πελώριοι!

 

Οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο της Χιλής (Very Large Telescope), για να «συλλάβουν» τις πρώτες εικόνες ενός νεαρού -σαν τον Ήλιο μας- αστεριού, με δύο γιγάντιους πλανήτες σε τροχιά γύρω του!

Αυτές οι εξαιρετικά σπάνιες φωτογραφίες, που λήφθηκαν ως μέρος της έρευνας Young Suns Exoplanet Survey (YSES) και δημοσιεύθηκαν στο Astrophysical Journal Letters, δείχνουν δύο γιγαντιαίους εξωπλανήτες αερίου να κινούνται γύρω από ένα αστέρι που ονομάζεται TYC 8998- 760-1.

Μέχρι τώρα, λοιπόν, οι αστρονόμοι δεν είχαν παρατηρήσει ή φωτογραφίσει άμεσα περισσότερους από έναν πλανήτες σε τροχιά γύρω από ένα αστέρι σαν τον Ήλιο.

Οι δύο πλανήτες, μάλιστα, είναι πελώριοι: 14 και 6 φορές μεγαλύτεροι από τον «γίγαντα» του δικού μας Ηλιακού συστήματος, του Δία!

 

Δείτε επίσης: Ο πλανήτης Άρης μέσα από 4Κ βίντεο και φωτογραφίες

 

Τι βλέπουμε στη φωτογραφία

Στην επάνω αριστερή γωνία της εικόνας βλέπουμε το νεαρό αστέρι που μοιάζει με τον Ήλιο, το TYC 8998-760-1, του οποίου το φως μπλοκαρίστηκε με τη χρήση ενός κορονογράφου. Αυτό το ειδικό όργανο επέτρεψε στο φως από τους δύο νέους καυτούς, κυριολεκτικά, πλανήτες, τον TYC 8998-760-1b και TYC 8998-760-1c, να αποκαλυφθούν σαν δύο φωτεινές κουκίδες στο κέντρο και κάτω δεξιά της φωτογραφίας.

Στο φόντο της φωτογραφίας, μάλιστα, βλέπουμε και πολλά αστέρια.

Το αστέρι TYC 8998- 760-1 των 17 εκατομμυρίων ετών απέχει περίπου 300 έτη φωτός από τη Γη στον αστερισμό της Μυία, η οποία είναι ορατή μόνο σε όσους ζουν στο νότιο ημισφαίριο της Γης.

 

Γιατί είναι σημαντική ανακάλυψη

Είναι η πρώτη φορά, όπως προείπαμε, που δύο πλανήτες απεικονίζονται σε τροχιά γύρω από ένα αστέρι σαν τον Ήλιο. «Είναι σαν μια πολύ νέα έκδοση του δικού μας Ήλιου», δήλωσε ο Alexander Bohn, διδακτορικός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Leiden στην Ολλανδία, που ηγήθηκε της έρευνας. «Αυτή η ανακάλυψη είναι ένα στιγμιότυπο ενός περιβάλλοντος που μοιάζει πολύ με το Ηλιακό μας σύστημα, αλλά σε πολύ πιο πρώιμο στάδιο της εξέλιξής του».

Δύο εξωπλανήτες έχουν φωτογραφηθεί ξανά να περιστρέφονται γύρω από ένα αστέρι, αλλά ήταν σε τροχιά γύρω από φαιούς, «αποτυχημένους», δηλαδή, αστέρες -που δεν κατάφεραν να γίνουν Ήλιοι, για να το πούμε απλά.

Αν και οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει πάνω από 4.000 εξωπλανήτες, η ύπαρξή τους συνάγεται κυρίως από δεδομένα και όχι από φωτογραφίες. «Παρόλο που οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει έμμεσα χιλιάδες πλανήτες στον γαλαξία μας, μόνο ένα μικρό μέρος αυτών των εξωπλανητών έχει απεικονιστεί άμεσα», δήλωσε ο συν-συγγραφέας της έρευνας, Μάθιου Κένγουορυ, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λάιντεν. «Οι άμεσες παρατηρήσεις είναι σημαντικές στην αναζήτηση περιβαλλόντων που μπορούν να στηρίξουν τη ζωή», δήλωσε ο Kenworthy.

 

 

Πηγή: gazzetta

Μοναδικής ομορφιάς shelf cloud δημιουργήθηκε την περασμένη Κυριακή στο Chesterfield του Καναδά. Δείτε τις φωτογραφίες.

 

Οι φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν από την Sheri Castro στο facebook και απεικονίζουν ένα απίστευτης ομορφιάς shelf cloud, το οποίο έγινε ορατό στην περιοχή του Chesterfield του Καναδά στις 19:30 (τοπική ώρα) την Κυριακή 21/6/2020.

Το shelf cloud προηγείται μιας καταιγίδας και δημιουργείται όταν ο ψυχρός καθοδικός αέρας μίας ισχυρής καταιγίδας εκτοπίζει και αναγκάζει σε ανοδική κίνηση τον θερμότερο επιφανειακό αέρα που βρίσκεται μπροστά από αυτήν. Τέτοια σύννεφα συνδέονται με την παρουσία πολύ ισχυρών ανέμων και αρκετά ισχυρών καταιγίδων.

 

 

Η Αφροδίτη, ο θερμότερος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος, ήταν κάποτε ένας κόσμος γεμάτος ωκεανούς και ειδυλλιακό κλίμα, σύμφωνα με νέα έρευνα.

 

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Πώς θα σβήσει ο ήλιος; Ποιό θα είναι το τέλος του ηλιακού μας συστήματος;

 

Η Αφροδίτη είναι τόσο ζεστή που στην επιφάνειά της o μόλυβδος λιώνει, με τις θερμοκρασίες να κυμαίνονται γύρω στους 470 βαθμούς Κελσίου, ενώ οι ουρανοί της είναι σκοτεινοί από τα τοξικά σύννεφα θειικού οξέως που τους καλύπτουν. Μέχρι σήμερα, κανένα διαστημικό σκάφος που έχει στείλει ο άνθρωπος δεν κατάφερε να αντέξει πάνω από δύο ώρες στην επιφάνειά της.

Παρόλο που το όνομά της το κρύβει καλά, η Αφροδίτη είναι κανονική κόλαση. Ωστόσο, δεν έμοιαζε πάντα με σκηνή βγαλμένη από τη νοσηρή φαντασία του Δάντη.

Σύμφωνα με νέα έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Geophysical Journal Letters και παρουσιάστηκε στο πρόσφατο συνέδριο της Αμερικάνικης Αστρονομικής Εταιρείας, η Αφροδίτη δεν αποκλείεται να ήταν ο πρώτος κατοικήσιμος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος και να υποστήριζε ζωή πριν από τη Γη.

 

Η επιφάνεια της Αφροδίτης

“Αν κάποιος ζούσε στην Αφροδίτη πριν 3 δισεκατομμύρια χρόνια σε χαμηλό υψόμετρο, θα ένιωθε παρόμοιες θερμοκρασίες με αυτές που έχουμε τώρα στον τροπικό κύκλο”, ανέφερε χαρακτηριστικά στον Guardian, ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Michael Way, ο οποίος εργάζεται στο Ινστιτούτο Μελέτης του Διαστήματος Goddard της NASA.

Οι ουρανοί της Αφροδίτης θα είχαν βέβαια πολλά νέφη και σχεδόν συνεχείς βροχοπτώσεις, αλλά τα απογεύματα σε μερικές περιοχές θα ήταν ορατά μερικά υπέροχα ηλιοβασιλέματα, πρόσθεσε.

Το πιο σημαντικό στοιχείο, βέβαια, στην έρευνα είναι ότι υποστηρίζει πως υπό προϋποθέσεις, η Αφροδίτη μπορεί να διέθετε ήπιες καιρικές συνθήκες, ωκεανούς που έφταναν σε βάθος τα 2000 μέτρα και να ήταν κατοικήσιμη μέχρι και 0,715 δισεκατομμύρια (715 εκατομμύρια) χρόνια πριν.

Αυτό το διάστημα είναι αρκετό ώστε να είχε αναπτυχθεί κλιματική σταθερότητα και ανάπτυξη ζωής, έστω και σε επίπεδο μικροβίων. Οι ωκεανοί της Αφροδίτης θα είχαν σταθερές θερμοκρασίες και αν υποθέσουμε ότι η ζωή αναπτύχθηκε πρώτα στη θάλασσα […] τότε αυτοί θα ήταν ένα καλό μέρος για να γίνει η αρχή”, συνέχισε ο Way.

 

 

Προσομοιώσεις με βάση διαθέσιμα δεδομένα

Για να καταλήξει στα ανωτέρω συμπεράσματα, η ομάδα του Way προσομοίασε τις καιρικές συνθήκες του πλανήτη στο παρελθόν, χρησιμοποιώντας διαθέσιμα δεδομένα για τη γεωγραφία, την ατμόσφαιρα και την τροχιά της Αφροδίτης, καθώς και για την ηλιακή ακτινοβολία που δέχεται ο πλανήτης και συνυπολογίζοντας την κρατούσα θεωρία για προηγούμενη ύπαρξη νερού στην επιφάνειά της.

Στις προσομοιώσεις, η Αφροδίτη ξεκίνησε με θερμοκρασία 11 βαθμών Κελσίου πριν 2.9 δισεκατομμύρια χρόνια, η οποία καθώς ο Ήλιος γινόταν πιο ισχυρός, έφτασε τους 15 βαθμούς πριν 715 εκατομμύρια χρόνια. Θεωρητικά, δηλαδή, όλο αυτό το διάστημα, οι συνθήκες στην επιφάνειά της, αν και διαφορετικές από τις σύγχρονες στη Γη, ήταν ικανές να υποστηρίξουν ζωή.

Η πυκνή ατμόσφαιρα της Αφροδίτης

 

Θα χρειαστούν, πάντως, πιο ακριβείς μετρήσεις της χημικής σύνθεσης της επιφάνειας και της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης, για να επιβεβαιωθεί η θεωρία ότι ο πλανήτης διέθετε ωκεανούς στο παρελθόν (στην οποία στηρίχθηκε η νέα έρευνα), αλλά και πόσο νερό ακριβώς διέθετε ο πλανήτης και πότε αυτό ξεκίνησε να εξαφανίζεται.

Μερικές από αυτές τις πληροφορίες δεν αποκλείεται να συγκεντρωθούν από την ιαπωνική αποστολή Akatsuki, η οποία έχει θέσει σκάφος σε τροχιά γύρω από την Αφροδίτη και συγκεντρώνει παρατηρήσεις με πρωτοφανή λεπτομέρεια.

Παρόλα αυτά, για πιο σοβαρές ενδείξεις ή ακόμα και αποδείξεις, όπως π.χ. ίχνη μικροβιακής ζωής, θα χρειαστεί προσεδάφιση οχήματος και αυτό αποτελεί μια πρόκληση που δεν έχει ξεπεραστεί ακόμα.

Τόσο η NASA όσο και παλαιότερα, η Σοβιετική Διαστημική Υπηρεσία, δεν κατάφεραν ποτέ να προσγειώσουν όχημα στην επιφάνεια της Αφροδίτης, το οποίο να αντέξει περισσότερα από περίπου 120 λεπτά πριν καταστραφεί, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες.

 

 

Ματιά στην Αφροδίτη, ματιά στο μέλλον μας;

Σύγκριση Αφροδίτης (χωρίς την ατμόσφαιρά της) και Γης

Εάν κάποτε, πάντως, η θεωρία του Way και της ομάδας του επιβεβαιωθεί, θα αποτελέσει ακόμα ένα ισχυρό χαρτί στα χέρια όσων υποστηρίζουν ότι μια ματιά στην Αφροδίτη είναι μία ματιά στο μέλλον της Γης, αν συνεχίσουμε να αγνοούμε τα σημάδια υπερθέρμανσης και επιμένουμε να τροφοδοτούμε την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας με αέρια του θερμοκηπίου.

Αυτήν τη στιγμή, γνωρίζουμε ότι η Αφροδίτη αναπτύσσει στην επιφάνεια της θερμοκρασίες κατά μέσο όρο 470 βαθμών Κελσίου, όχι μόνο λόγω της εγγύτητάς της με τον Ήλιο, αλλά και χάρη στην ατμόσφαιρά της, η οποία είναι 90 φορές πιο πυκνή από τη δική μας, αποτελούμενη κυρίως από διοξείδιο του άνθρακα, παγιδεύοντας τεράστιες ποσότητες ηλιακής ακτινοβολίας.

 

Πηγή: pathfinder.gr

Αυξημένη συγκέντρωση πληθυσμών μεδουσών παρατηρείται το τελευταίο διάστημα στον Θερμαϊκό κόλπο. Τι όμως μπορεί να επηρεάζει τις συγκεντρώσεις του θάλασσιου αυτού είδους στη χώρας μας;

 

Το northmeteo παραθέτει τμήματσα παλιότερης συνέντευξης της δρ. Ιωάννας Σιώκου-Φράγκου, ερευνήτριας στο Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ), στην ιστοσελίδα vita.gr με σκοπό να εξηγήσει το φαινόμενο αυτό.

 

Μεταξύ άλλων λοιπόν αναφέρει:

“Η εμφάνιση μεγάλων πληθυσμών από τσούχτρες στις ελληνικές παραλίες είναι συνηθισμένη. Χαρακτηριστικά σας αναφέρω ότι τσούχτρες είχαν κάνει την εμφάνισή τους στην παραλία του Παλαιού Φαλήρου στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και του ’70. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του ΕΛΚΕΘΕ, μετά το 1982 εμφανίζονται μεγάλοι πληθυσμοί από τσούχτρες στην Ελλάδα με μια περιοδικότητα 10-12 ετών. Στις θάλασσές μας οι τσούχτρες παραμένουν για 2-3 χρόνια, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει σε όλες τις θάλασσες της Μεσογείου. Στην Αδριατική π.χ. έχει παρατηρηθεί ότι οι τσούχτρες παραμένουν 6-7 χρόνια! Αυτό συμβαίνει επειδή κάθε θάλασσα της ­Μεσογείου χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερες περιβαλλοντικές συνθήκες, γεγονός που επηρεάζει και τη συμπεριφορά τους. Το βέβαιο, όμως, είναι ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τις τσούχτρες – δεν καταστρέφουμε τον πληθυσμό ενός είδους στη Γη, επειδή μας ενοχλεί στο κολύμπι.”

 

“Ως «τσούχτρες» αποκαλούμε ορισμένα είδη μέδουσας, το τσίμπημα των οποίων είναι οδυνηρό για τους ανθρώπους. Υπάρχουν, δηλαδή, πολλές μέδουσες που δεν είναι τσούχτρες, όπως η μέδουσα «γυαλί» που συνήθως βλέπουμε στον κόλπο της Ελευσίνας και στο Θερμαϊκό κόλπο. Η πιο κοινή τσούχτρα στις ελληνικές θάλασσες είναι η Pelagia noctiluca, που ζει στην ανοιχτή θάλασσα και η αύξηση του πληθυσμού της αποδεδειγμένα δεν έχει σχέση με τη ρύπανση των θαλασσών. Αντιθέτως, οι περιοδικές πληθυσμιακές εξάρσεις αυτής της τσούχτρας στη Μεσόγειο μάλλον συνδέονται με τις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας της θάλασσας, αλλά και με άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες που επηρεάζονται από τις κλιματικές αλλαγές (π.χ. περίοδοι ξηρασίας ή έντονων βροχοπτώσεων τους ανοιξιάτικους μήνες).”

 

Εδώ μπορείτε να δείτε όλη την συνέντευξή της.

 

 

Αυξημένος πληθυσμός μεδουσών μικρού μεγέθους στην παραλία της Θεσσαλονίκης (26/10/2019)

Πλέον υπάρχει απόδειξη! Οι μαύρες τρύπες στο διάστημα είναι υπαρκτές και τώρα πια ξέρουμε πως μοιάζουν. Αυτά είναι τα πέντε πράγματα που πρέπει να γνωρίζεις με αφορμή την πρώτη φωτογραφική απεικόνιση αυτού του κοσμικού θαύματος.

Πλέον υπάρχει απόδειξη! Οι μαύρες τρύπες στο διάστημα είναι υπαρκτές και τώρα πια ξέρουμε πως μοιάζουν. Αυτά είναι τα πέντε πράγματα που πρέπει να γνωρίζεις με αφορμή την πρώτη φωτογραφική απεικόνιση αυτού του κοσμικού θαύματος.

 

Μέχρι πρότινος μπορούσαμε να κάνουμε μόνο εικασίες για την ύπαρξή τους και αυτές χάρη σε προσομοιώσεις και καλλιτεχνικές απεικονίσεις με τις τις οποίες προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του σύμπαντος. Πώς θα μπορούσε άλλωστε κανείς να φωτογραφήσει κάτι στο αχανές διάστημα που πρακτικά είναι “αόρατο”, αφού απορροφά τα πάντα, ακόμη και το πλέον μικροσκοπικό σωματίδιο φωτός; Από σήμερα, όλα αυτά είναι ιστορία! Η ανθρωπότητα έχει πλέον στη διάθεσή της την πρώτη φωτογραφική απεικόνιση μιας “μαύρης τρύπας” που τραβήχτηκε χάρη στο υπερφιλόδοξο διεθνές πρόγραμμα Event Horizon Telescope (EHT).

Τα ερωτήματα που πλέον γεννιούνται είναι προφανώς περισσότερα και μεγαλύτερα από τις απαντήσεις που πήραμε. Όμως η ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης έχει δείξει ότι προχωρά ένα βήμα τη φορά. Και το βήμα στο οποίο γίναμε όλοι μάρτυρες την Τετάρτη 10 Απριλίου 2019 είναι ιστορικής σημασίας, ενώ σύμφωνα με τους πιο αισιόδοξους θα μπορούσε να μας φέρει πιο κοντά στην απάντηση τους πως δημιουργήθηκε το σύμπαν.

 

Αυτά είναι τα 5 πράγματα που πρέπει να ξέρεις με αφορμή τη δημοσιοποίηση της πρώτης εικόνας μιας “μαύρης τρύπας” στο διάστημα:

 

1. Φωτογραφίσαμε ένα “τέρας”

Το γνωρίζαμε πριν ακόμη δούμε την πρώτη φωτογραφία. Οι μαύρες τρύπες είναι μεγάλες. Πολύ μεγάλες! Για την ακρίβεια, η συγκεκριμένη μαύρη τρύπα που φωτογραφήθηκε στο γαλαξία Messier 87, σε απόσταση 55 εκατ. ετών φωτός από τη Γη, είναι ένα… “τέρας”, όπως τη χαρακτήρισαν επιστήμονες και αστρονόμοι.

 

 

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό, με μεγέθη που μπορεί να αντιληφθεί ένας μέσος ανθρώπινος νους, εκτιμάται ότι ο Ήλιος μας θα μπορούσε να είναι ένας κόκκος άμμου δίπλα της. Ή για να το κάνουμε πιο παραστατικό, το μέγεθός της εκτιμάται περίπου όσο το μέγεθος της τροχιάς του πλανήτη Ποσειδώνα, του 8ου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Που για την ιστορία χρειάζεται περί τα… 200 δικά μας χρόνια για μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον Ήλιο!

2. Αλίμονο σε όποιον βρεθεί στο δρόμο της!

Για να είμαστε ειλικρινείς, μόνο θεωρητικά θα μπορούσε να απαντήσει κανείς για το τι μπορεί να συμβεί σε έναν πλανήτη που θα έχει την ατυχία να βρεθεί στο εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας. Επί της ουσίας, το μεγαλύτερο ερώτημα όλων, τι συμβαίνει δηλαδή στο εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας, παραμένει αναπάντητο (και μάλλον… πρακτικά αδύνατο να απαντηθεί).

Τι θα συνέβαινε ωστόσο στην περίπτωση που ένας πλανήτης βρισκόταν σε τροχιά γύρω από μια μαύρη τρύπα, με την απόλυτη προϋπόθεση ότι μιλάμε πάντα για μια απόσταση ασφαλείας που θα απέκλειε το ενδεχόμενο να τον “ρουφήξει” μέσα της; Σε απλά ελληνικά, καλό θα ήταν να… κρατηθεί από κάπου. Όπως αναφέρει ο ερευνητής Geoffrey Crew του MIT στο Fortune, ο περίπλους θα διαρκούσε μόλις μια εβδομάδα, αφού ο πλανήτης θα κινούταν πρακτικά με την ταχύτητα του φωτός. Οι δραμαμίνες κρίνονται απαραίτητες αν και μάλλον… ανεπαρκείς.

3. Η πιο τέλεια φωτογραφία όλων των εποχών

Η ιστορική πλέον φωτογραφία τραβήχτηκε χάρη σε ένα δίκτυο οκτώ τηλεσκοπίων σε τέσσερις ηπείρους, του διεθνούς προγράμματος Event Horizon Telescope (EHT), του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών (NSF) των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και εξυπακούεται ότι δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Ο συγχρονικός και οι συνθήκες έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο από… απόλυτα τέλειες για να καταστεί αυτό το αποτέλεσμα εφικτό (που στην ουσία αποτελεί σύνθεση φωτογραφιών από διαφορετικές οπτικές γωνίες και χρονικές περιόδους). Για την συγκεκριμένη φωτογραφία, οι αστρονόμοι υποπτεύθηκαν ότι “έπιασαν λαβράκι” βλέποντας έγχρωμες φωτογραφίες του γαλαξία M87 όπως η ακόλουθη. Το μαύρο κέντρο στο εσωτερικό της πολύχρωμης φωτογραφίας κίνησε τις υποψίες τους. Και τούτο διότι, όπως σωστά εκτίμησαν, ήταν η ένδειξη τεράστιας πυκνότητας και ιλιγγιωδών ταχυτήτων.

 

Φωτογραφίες σαν αυτήν οδήγησαν τους επιστήμονες στον εντοπισμό της μαύρης τρύπας που φωτογραφήθηκε

 

Οι δυσκολίες δεν σταμάτησαν εκεί. Η φωτογραφία έπρεπε να μεγεθυνθεί ώστε να γίνεται αντιληπτή από το ανθρώπινο μάτι. Σύμφωνα με τους επιστήμονες χρειάστηκε ανάλυση ανάλογη αυτής που θα χρειαζόταν αν έπρεπε να διαβάσει κανείς ένα SMS από ένα κινητό στη Νέα Υόρκη, την ώρα που εκείνος απολαμβάνει τον καφέ του στο… Παρίσι!

4. Τελικά είναι “κακές” οι μαύρες τρύπες;

Επειδή πολλοί μπορεί να είναι ακόμη επηρεασμένοι από την επιστημονική φαντασία, ας εξηγήσουμε για μια ακόμη φορά τι ακριβώς είναι μια μαύρη τρύπα: Στην ουσία πρόκειται για τα απομεινάρια του πυρήνα ενός γιγάντιου άστρου που στο τέλος της εξέλιξής του έχασε την μάχη με την βαρύτητα. Το βαρυτικό πεδίο τους είναι τόσο ισχυρό που οτιδήποτε βρεθεί κοντά τους, ύλη ή φως, είναι αδύνατο να τις αποφύγει.

Οι μαύρες τρύπες δεν είναι τόσο σπάνιες όσο νομίζουμε. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι, μόνο στο γαλαξία μας, υπολογίζονται περί τα 100 εκατ. Ωστόσο, οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας…

 

5. Και τώρα τι;

Οι αστρονόμοι και οι ειδικοί δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους και μιλούν για μία νέα εποχή στην εξερεύνηση των μαύρων τρυπών. Εκτός από την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στον Μ87, το ενδιαφέρον τους έχει στραφεί και στην κεντρική μαύρη τρύπα του γαλαξία μας, η οποία είναι γνωστή ως “Τοξότης Α”.

Στο μεταξύ έχουν να αναλύσουν έναν ασύλληπτο όγκο δεδομένων για εμάς τους κοινούς θνητούς, αφού το κάθε ένα από τα οκτώ τηλεσκόπια που συνέβαλαν στο να τραβηχτεί η φωτογραφία έχε συγκεντρώσει περί το 1 petabyte – περίπου 1 δισ. gigabytes – δεδομένων.

 

Πηγή: News247, CNN

 

 

 

Είναι αλήθεια ότι το σχήμα των παγοκρυστάλλων μπορεί να μας δώσει πληροφορίες σχετικά με τις θερμοϋγρομετρικές συνθήκες που επικρατούν μέσα στα νέφη. Οι νιφάδες της “Σοφίας” μπαίνουν στο μικροσκόπιο.

 

Μπορεί να εκπλαγούμε όταν συνειδητοποιήσουμε από πόσα μικρά παγοκρυστάλλια μπορεί να αποτελείται μία νιφάδα χιονιού. Στην περίπτωση της “Σοφίας” το πρωινό της Παρασκευής (5/1/2019) στη Θεσσαλονίκη, οι νιφάδες αποτελούνταν από έναν μεγάλο αριθμό διαφορετικών παγοκρυστάλλων. Το πρώτο που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι οι πρωταρχκοί παγοκρύσταλλοι δύσκολα υπερβαίνουν το 0.5 με 1 χιλιοστό σε διάμετρο. Στη συνέχεια καθώς αυτοί πέφτουν προς τη γη υπάρχει η δυνατότητα να συσσωματωθούν δημιουργώντας μεγαλύτερες νιφάδες. Η ικανότητα των παγοκρυστάλλων να συνενωθούν αυξάνει όταν παγοκρύσταλλοι έχουν διαφορετική ταχύτητα πτώσης. Επίσης, αυξάνει για δενδριτικούς σχηματισμούς ιδιαίτερα όταν αυτοί βρίσκονται σε θερμοκρασίες κοντά στο 0°C, οπότε και οι απολήξεις τους γίνοται πιο υγρές και άρα πιο κολλώδεις.

Σχήμα 1 – Νιφάδες χιονιού κατά την κακοκαιρία “Σοφία” στη Θεσσαλονίκη.

 

Στην φωτογραφία φαίνεται με αρκετή λεπτομέρεια η σύσταση των νιφάδων το πρωινό της Πέμπτης. Παρατηρούμε ότι σε μία νιφάδα υπάρχουν τόσο δενδρίτες όσο και κάποια σφαιρικά συσσωματώματα που ονομάζονται graupel ή πιο κοινά χιονοχάλαζο. Και οι δύο τύποι παγοκρυστάλλων υποδηλώνουν ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα κορεσμού στα νέφη. Σύμφωνα με το σχήμα 2, οι δενδρίτες δημιουργούνται σε ιδιαίτερα κορεσμένα περιβάλλοντα με μεγάλα ποσά υδρατμών και θερμοκρασίες μεταξύ -10°C και -22°C στο νέφος. Για τον λόγο αυτό άλλωστε οι περιοχές που αποτελούνται από δενδρίτες στα νέφη θεωρούνται επικίνδυνες για τη διέλευση αεροσκαφών αφού η πιθανότητα να δημιουργηθεί πάγος (icing) πάνω σε αυτά είναι πολύ μεγάλη. Οι περισσότεροι δενδρίτες δεν παρουσιάζουν ξεκάθαρο σχήμα εξαιτίας της περαιτέρω ανάπτυξής τους συλλέγοντας μικρότερα νεφοσταγονίδια τα οποία παγώνουν πάνω τους (riming). Από την άλλη, τα graupel δημιουργούνται όταν ένα πρωτογενής παγοκρύσταλλος βρεθεί μέσα σε υπερκορεσμένο περιβάλλον, οπότε μικρά νεφοσταγονίδια παγώνουν πάνω σε αυτόν (riming). Τέλος, αν και όχι ξεκάθαρο, διακρίνονται κάποιοι παγοκρύσταλλοι σε σχήμα “βελώνας“, οι οποίοι δημιουργούνται σε θερμότερα περιβάλλοντα αλλά εξίσου κορεσμένα. Έτσι, οι δενδρίτες προερχόμενοι από υψηλότερες περιοχές των νεφών θα μπορούσαν να συγκρουστούν και ενωθούν με αυτούς τους βελωνοειδείς κρυστάλλους. Συνεπώς, και στις τρεις περιπτώσεις φαίνεται ξεκάθαρα ότι τα νέφη πάνω από τη Θεσσαλονίκη ήταν υπερκορεσμένα σε υδρατμούς (ή πρακτικά η τροπόσφαιρα περιείχε πολύ μεγάλα ποσά υγρασίας) και ότι οι θερμοκρασίες στις οποίες δημιουργούνταν οι παγοκρύσταλλοι κυμαίνονταν τουλάχιστον μεταξύ -10°C και -22°C. Αυτό σημαίνει (σύμφωνα και με τη ραδιοβόλιση στο αεροδρόμιο Μακεδονία εδώ) ότι οι παγοκρύσταλλοι δημιουργούνταν σε ύψη από 2 έως 4 km.

 

Σχήμα 2 – Εξάρτηση σχήματος παγοκρυστάλλων από τη θερμοκρασία και την υγρασία (Πηγή σχήματος)