Posts

Πλέον υπάρχει απόδειξη! Οι μαύρες τρύπες στο διάστημα είναι υπαρκτές και τώρα πια ξέρουμε πως μοιάζουν. Αυτά είναι τα πέντε πράγματα που πρέπει να γνωρίζεις με αφορμή την πρώτη φωτογραφική απεικόνιση αυτού του κοσμικού θαύματος.

Πλέον υπάρχει απόδειξη! Οι μαύρες τρύπες στο διάστημα είναι υπαρκτές και τώρα πια ξέρουμε πως μοιάζουν. Αυτά είναι τα πέντε πράγματα που πρέπει να γνωρίζεις με αφορμή την πρώτη φωτογραφική απεικόνιση αυτού του κοσμικού θαύματος.

 

Μέχρι πρότινος μπορούσαμε να κάνουμε μόνο εικασίες για την ύπαρξή τους και αυτές χάρη σε προσομοιώσεις και καλλιτεχνικές απεικονίσεις με τις τις οποίες προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του σύμπαντος. Πώς θα μπορούσε άλλωστε κανείς να φωτογραφήσει κάτι στο αχανές διάστημα που πρακτικά είναι “αόρατο”, αφού απορροφά τα πάντα, ακόμη και το πλέον μικροσκοπικό σωματίδιο φωτός; Από σήμερα, όλα αυτά είναι ιστορία! Η ανθρωπότητα έχει πλέον στη διάθεσή της την πρώτη φωτογραφική απεικόνιση μιας “μαύρης τρύπας” που τραβήχτηκε χάρη στο υπερφιλόδοξο διεθνές πρόγραμμα Event Horizon Telescope (EHT).

Τα ερωτήματα που πλέον γεννιούνται είναι προφανώς περισσότερα και μεγαλύτερα από τις απαντήσεις που πήραμε. Όμως η ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης έχει δείξει ότι προχωρά ένα βήμα τη φορά. Και το βήμα στο οποίο γίναμε όλοι μάρτυρες την Τετάρτη 10 Απριλίου 2019 είναι ιστορικής σημασίας, ενώ σύμφωνα με τους πιο αισιόδοξους θα μπορούσε να μας φέρει πιο κοντά στην απάντηση τους πως δημιουργήθηκε το σύμπαν.

 

Αυτά είναι τα 5 πράγματα που πρέπει να ξέρεις με αφορμή τη δημοσιοποίηση της πρώτης εικόνας μιας “μαύρης τρύπας” στο διάστημα:

 

1. Φωτογραφίσαμε ένα “τέρας”

Το γνωρίζαμε πριν ακόμη δούμε την πρώτη φωτογραφία. Οι μαύρες τρύπες είναι μεγάλες. Πολύ μεγάλες! Για την ακρίβεια, η συγκεκριμένη μαύρη τρύπα που φωτογραφήθηκε στο γαλαξία Messier 87, σε απόσταση 55 εκατ. ετών φωτός από τη Γη, είναι ένα… “τέρας”, όπως τη χαρακτήρισαν επιστήμονες και αστρονόμοι.

 

 

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό, με μεγέθη που μπορεί να αντιληφθεί ένας μέσος ανθρώπινος νους, εκτιμάται ότι ο Ήλιος μας θα μπορούσε να είναι ένας κόκκος άμμου δίπλα της. Ή για να το κάνουμε πιο παραστατικό, το μέγεθός της εκτιμάται περίπου όσο το μέγεθος της τροχιάς του πλανήτη Ποσειδώνα, του 8ου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Που για την ιστορία χρειάζεται περί τα… 200 δικά μας χρόνια για μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον Ήλιο!

2. Αλίμονο σε όποιον βρεθεί στο δρόμο της!

Για να είμαστε ειλικρινείς, μόνο θεωρητικά θα μπορούσε να απαντήσει κανείς για το τι μπορεί να συμβεί σε έναν πλανήτη που θα έχει την ατυχία να βρεθεί στο εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας. Επί της ουσίας, το μεγαλύτερο ερώτημα όλων, τι συμβαίνει δηλαδή στο εσωτερικό μιας μαύρης τρύπας, παραμένει αναπάντητο (και μάλλον… πρακτικά αδύνατο να απαντηθεί).

Τι θα συνέβαινε ωστόσο στην περίπτωση που ένας πλανήτης βρισκόταν σε τροχιά γύρω από μια μαύρη τρύπα, με την απόλυτη προϋπόθεση ότι μιλάμε πάντα για μια απόσταση ασφαλείας που θα απέκλειε το ενδεχόμενο να τον “ρουφήξει” μέσα της; Σε απλά ελληνικά, καλό θα ήταν να… κρατηθεί από κάπου. Όπως αναφέρει ο ερευνητής Geoffrey Crew του MIT στο Fortune, ο περίπλους θα διαρκούσε μόλις μια εβδομάδα, αφού ο πλανήτης θα κινούταν πρακτικά με την ταχύτητα του φωτός. Οι δραμαμίνες κρίνονται απαραίτητες αν και μάλλον… ανεπαρκείς.

3. Η πιο τέλεια φωτογραφία όλων των εποχών

Η ιστορική πλέον φωτογραφία τραβήχτηκε χάρη σε ένα δίκτυο οκτώ τηλεσκοπίων σε τέσσερις ηπείρους, του διεθνούς προγράμματος Event Horizon Telescope (EHT), του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών (NSF) των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και εξυπακούεται ότι δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Ο συγχρονικός και οι συνθήκες έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο από… απόλυτα τέλειες για να καταστεί αυτό το αποτέλεσμα εφικτό (που στην ουσία αποτελεί σύνθεση φωτογραφιών από διαφορετικές οπτικές γωνίες και χρονικές περιόδους). Για την συγκεκριμένη φωτογραφία, οι αστρονόμοι υποπτεύθηκαν ότι “έπιασαν λαβράκι” βλέποντας έγχρωμες φωτογραφίες του γαλαξία M87 όπως η ακόλουθη. Το μαύρο κέντρο στο εσωτερικό της πολύχρωμης φωτογραφίας κίνησε τις υποψίες τους. Και τούτο διότι, όπως σωστά εκτίμησαν, ήταν η ένδειξη τεράστιας πυκνότητας και ιλιγγιωδών ταχυτήτων.

 

Φωτογραφίες σαν αυτήν οδήγησαν τους επιστήμονες στον εντοπισμό της μαύρης τρύπας που φωτογραφήθηκε

 

Οι δυσκολίες δεν σταμάτησαν εκεί. Η φωτογραφία έπρεπε να μεγεθυνθεί ώστε να γίνεται αντιληπτή από το ανθρώπινο μάτι. Σύμφωνα με τους επιστήμονες χρειάστηκε ανάλυση ανάλογη αυτής που θα χρειαζόταν αν έπρεπε να διαβάσει κανείς ένα SMS από ένα κινητό στη Νέα Υόρκη, την ώρα που εκείνος απολαμβάνει τον καφέ του στο… Παρίσι!

4. Τελικά είναι “κακές” οι μαύρες τρύπες;

Επειδή πολλοί μπορεί να είναι ακόμη επηρεασμένοι από την επιστημονική φαντασία, ας εξηγήσουμε για μια ακόμη φορά τι ακριβώς είναι μια μαύρη τρύπα: Στην ουσία πρόκειται για τα απομεινάρια του πυρήνα ενός γιγάντιου άστρου που στο τέλος της εξέλιξής του έχασε την μάχη με την βαρύτητα. Το βαρυτικό πεδίο τους είναι τόσο ισχυρό που οτιδήποτε βρεθεί κοντά τους, ύλη ή φως, είναι αδύνατο να τις αποφύγει.

Οι μαύρες τρύπες δεν είναι τόσο σπάνιες όσο νομίζουμε. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι, μόνο στο γαλαξία μας, υπολογίζονται περί τα 100 εκατ. Ωστόσο, οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας…

 

5. Και τώρα τι;

Οι αστρονόμοι και οι ειδικοί δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους και μιλούν για μία νέα εποχή στην εξερεύνηση των μαύρων τρυπών. Εκτός από την υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στον Μ87, το ενδιαφέρον τους έχει στραφεί και στην κεντρική μαύρη τρύπα του γαλαξία μας, η οποία είναι γνωστή ως “Τοξότης Α”.

Στο μεταξύ έχουν να αναλύσουν έναν ασύλληπτο όγκο δεδομένων για εμάς τους κοινούς θνητούς, αφού το κάθε ένα από τα οκτώ τηλεσκόπια που συνέβαλαν στο να τραβηχτεί η φωτογραφία έχε συγκεντρώσει περί το 1 petabyte – περίπου 1 δισ. gigabytes – δεδομένων.

 

Πηγή: News247, CNN

 

 

 

Το ρόβερ Curiosity της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA) που τριγυρνά στην επιφάνεια του Άρη, εντόπισε ένα παράξενο λαμπερό αντικείμενο, που ξεχωρίζει από το περιβάλλον του χάρη στην ασυνήθιστη λάμψη του.

Οι επιστήμονες που χειρίζονται το ρόβερ, θα το καθοδηγήσουν για να ρίξει μια πιο προσεκτική ματιά στο αντικείμενο, αν και υποψιάζονται ότι πρόκειται για κάποια πέτρα που έπεσε από το διάστημα στο αρειανό έδαφος.

«Νομίζουμε ότι είναι μάλλον ένας μετεωρίτης, γι’ αυτό είναι τόσο λαμπερό. Όμως μερικές φορές τα φαινόμενα απατούν και η απόδειξη θα έλθει μόνο από τη χημική ανάλυση», δήλωσε η Σούζαν Σβέντσερ, μέλος της επιστημονικής ομάδας του Curiosity. Το ρόβερ θα χρησιμοποιήσει τα επιστημονικά όργανά του ChemCam (κάμερα, φασματογράφος και λέιζερ) για να εξετάσει το αντικείμενο από κοντινή απόσταση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το Curiosity έχει βρει λαμπερά αντικείμενα στον Άρη. Το 2012, ένα περίεργο γυαλιστερό κομμάτι αποδείχθηκε τελικά ότι ήταν πλαστικό τμήμα που είχε αποκολληθεί από το ίδιο το ρόβερ. Νωρίτερα το 2018, ένα άλλο παράξενο αντικείμενο ταυτοποιήθηκε ως αρειανός βράχος, ενώ το 2008 το άλλο ρόβερ της NASA, το Opportunity, είχε για πρώτη φορά βρει στον Άρη ένα μικρό μετεωρίτη από σίδηρο.

Πηγή: Cnn.gr

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΟ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟ ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗ

Η NASA εντόπισε παγόβουνο με τέλειο παραλληλόγραμμο σχήμα. Αν και δεν είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται κάτι τέτοιο, είναι σίγουρα αξιοθαύμαστο.

Η αποστολή “Operation IceBridge” έχει σχεδιαστεί για να παρατηρεί αλλαγές στο επίπεδα των πάγων στην Ανταρκτική. ήταν μία από αυτές τις περίεργες πτήσεις, όπου ο επιστημονικός συνεργάτης Jeremy Harbeck εντόπισε ένα ασυνήθιστο παγόβουνο με παραλληλόγραμμο σχήμα στο σημείο Larsen C. Ο Jeremy Harbeck μάλιστα αναφέρει πως συχνά παρατηρεί παγόβουνα σε περίεργα σχήματα, αλλά ποτέ δεν έχει ξαναδεί κάτι παρόμοιο.

Μετά την ανάρτηση της εικόνας με το παγόβουνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από την NASA, δημιουργήθεηκε η απορία αν το εν λόγω παγόβουνο δημιουργήθηκε από φυσικά αίτια. Ο Jan Lieser, που ασχολείται με τον θαλάσσιο αρκτικό πάγο σε συνεργασία με το Antarctic Climate & Ecosystems Cooperative Research Center, αναφέρει πως δεν είναι περίεργο να βλέπουμε ευθεία μοτίβα και απότομες γωνίες στα παγοκαλύματα. Επιπρόσθετα αναφέρει πως στο παρελθόν έχει παρατηρήσει πολύ ιδιαίτερα σχήματα στα παγόβουνα. Στη συνέχεια εξηγεί ότι οι ευθείες γραμμές σχηματίζονται εξαιτίας της δομής των παγοκρυστάλλων και τον τρόπο με τον οποίο διαχωρίζονται όταν δέχονται πίεση από εξωτερικούς παράγοντες και ότι τέτοια σχήματα παρατηρούνται σε  παγόβουνα που πρόσφατα “ξεκόλλησαν” από μία ευρύτερη παγοκαλύμένη περιοχή. Υπογραμμίζει δε ότι “δεν υπάρχει κάποιος με αλυσοπρίονο που πηγαίνει και κόβει τον πάγο σε τέτοια σχήματα”.

 

Από το 0:35 και μετά μπορείτε να δείτε αυτό το περίεργο παγόβουνο:

 

Πηγή: CNN

Φθινοπωρινή ισημερία: οι κάτοικοι του βορείου ημισφαιρίου υποδέχθηκαν και επισήμως σήμερα το φθινόπωρο με την έλευση της, ενώ ταυτόχρονα στο νότιο ημισφαίριο ξεκινά η άνοιξη.

Κατά τη διάρκεια της ισημερίας μέρα και νύχτα διαρκούν 12 ώρες, μόνο στη θεωρία όμως, καθώς η «μοιρασιά» δεν είναι τόσο ίση.

Πότε σημειώνεται;

Η φθινοπωρινή είναι η δεύτερη ισημερία που σημειώνεται εντός του 2018, καθώς είχε προηγηθεί η εαρινή. Το φθινόπωρο φέτος ξεκίνησε κι επίσημα το ξημέρωμα της Κυριακής 23 Σεπτεμβρίου στις 04:54 ώρα Ελλάδος.

Γιατί σημειώνεται;

Η Γη γυρίζει γύρω από μία νοητή γραμμή που διατρέχει τον Βόρειο και τον Νότιο Πόλο της και χωρίζει τη μέρα από τη νύχτα.  Αυτός ο νοητός άξονας έχει κλίση 23.5 μοιρών, σύμφωνα με την NASA.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ένα ημισφαίριο του πλανήτη να δέχεται περισσότερο ηλιακό φως από το άλλο, όσο η Γη γυρίζει. Ανάλογα με το πόσο φως δέχεται κάθε ημισφαίριο, αλλάζουν και οι εποχές.

Το φαινόμενο κορυφώνεται στα τέλη Ιουνίου και τέλη Δεκεμβρίου. Τότε σημειώνονται τα ηλιοστάσια, όταν παρατηρούνται οι πιο ακραίες αλλαγές ανάμεσα σε μέρα και νύχτα, ειδικά κοντά στους πόλους. Αυτός είναι ο λόγος που τους καλοκαιρινούς μήνες στις Σκανδιναβικές χώρες η μέρα διαρκεί τόσο πολύ.

Από το θερινό ηλιοστάσιο του Ιουνίου και μετά οι μέρες αρχίζουν να μικραίνουν στο βόρειο ημισφαίριο και οι νύχτες να μεγαλώνουν.

Γιατί η μέρα και η νύχτα δεν διαρκούν το ίδιο;

Κατά τη διάρκεια της φθινοπωρινής ισημερίας, η μέρα διαρκεί λίγο περισσότερο από τη νύχτα. Όπως σε όλα τα αισιόδοξα σενάρια, το φως κερδίζει λοιπόν.

Το Αμερικάνικο Εθνικό Κέντρο Μετεωρολογίας εξηγεί πως η μέρα κερδίζει μερικά λεπτά λόγω του περίπλοκου τρόπου που μετράται η αντανάκλαση του ηλιακού φωτός στην ατμόσφαιρα της Γης.

Σε μεγαλύτερα υψόμετρα η μέρα είναι μεγαλύτερη, ενώ η διάρκειά της μειώνεται όσο πλησιάζει σε περιοχές κοντά στον ισημερινό. Αναλόγως με το πού βρίσκεται λοιπόν κανείς, η διάρκεια της μέρας είναι διαφορετική.

Συγκεκριμένα, σε περιοχές του ισημερινού όπως το Κίτο του Εκουαδόρ ή η Καμπάλα της Ουγκάντας η ημέρα διαρκεί 12 ώρες και 6,5 λεπτά.

Στο Όστιν του Τέξας ή το Κάιρο της Αιγύπτου η ημέρα διαρκεί 12 ώρες και 8 λεπτά.

Ενώ στο Ελσίνκι της Φινλανδίας διαρκεί 12 ώρες και 16 λεπτά.

Στις 28 Σεπτεμβρίου, πέντε ημέρες μετά την φθινοπωρινή ισημερία, η μέρα και η νύχτα στο βόρειο ημισφαίριο θα έχουν ίση διάρκεια 12 ωρών.

πηγή: cnn