Posts

Πλάτανος ετών... 828: Ένα σπάνιο μνημείο της φύσης στη Θεσσαλονίκη

Ένα σπάνιο μνημείο της φύσης στη Θεσσαλονίκη.

Σε διατηρητέα μνημεία της φύσης αναμένεται να ανακηρυχθούν τέσσερα υπεραιωνόβια πλατάνια της Θεσσαλονίκης. Τα πλατάνια βρίσκονται διάσπαρτα στην περιοχή των Κάστρων, στην πλατεία Ναυαρίνου, στην οδό Αποστόλου Παύλου. Πιο συγκεκριμένα, στην είσοδο του τουρκικού προξενείου και στην περιοχή Λευκού Πύργου.

Η δενδροχρονολόγηση των πλατανιών έγινε με την επιστημονική μέθοδο των τρυπανιδίων. Το πλατάνι που βρίσκεται στα Κάστρα μετράει …828 έτη ζωής. Επίσης, το δέντρο που βρίσκεται στην πλατεία Ναυαρίνου είναι αρκετά νεότερο, μόλις 310 ετών! Τα πλατάνια στο Λευκό Πύργο και το τουρκικό προξενείο ξεπερνούν τους δύο αιώνες. Το πρώτο είναι 235 ετών και το δεύτερο 205.

Η κήρυξη των πλατανιών σε διατηρητέα μνημεία της φύσης θα συζητηθεί σε συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Θεσσαλονίκης.

Στόχος της διοίκησης του κεντρικού δήμου είναι να προστατευθούν και να διατηρηθούν στο διηνεκές ως φυσική κληρονομιά για την περιοχή και για τις μέλλουσες γενιές. Για το λόγο αυτό εκπονήθηκε μελέτη και ειδική έκθεση από μια ομάδα δασολόγων – περιβαλλοντολόγων και ειδικών επιστημών, σε συνεργασία με τον δήμο Θεσσαλονίκης.

Το σπάνιο μνημείο της φύσης στη Θεσσαλονίκη βρίσκονται όλο εντός των τειχών της παλιάς πόλης. Εντυπωσιάζει το γεγονός ότι βρίσκονται στο κομμάτι της πόλης το οποίο δεν κάηκε το έτος της μεγάλης πυρκαγιάς (1917).

Αυτός, άλλωστε, είναι και ο βασικός λόγος που δικαιολογεί στη Θεσσαλονίκη την παρουσία αυξημένου αριθμού πλατανιών.  Απαιτείται μια σημαντική ποσότητα νερού για την ανάπτυξη και επιβίωση τους.

Μπορεί να είναι νεότερος, όμως μεγαλύτερος σε μέγεθος είναι ο πλάτανος απέναντι από τον Λευκό Πύργο, στην πλατεία Τσιρογιάννη, με ύψος που φτάνει τα 26,4 μέτρα και στηθιαία διάμετρο 140 εκατοστά.

Ο πλάτανος στην περιοχή των Κάστρων, στην οδό Ακροπόλεως και Επταπυργίου, έχει ύψος 12 μέτρα και στηθιαία διάμετρο 122 εκ. και φαίνεται πως το μέγεθος του δεν έχει αλλάξει σημαντικά τα τελευταία 120 έτη. Μέρος του κορμού του έχει νεκρωθεί, όμως διατηρεί έναν ζωντανό ιστό, που το καθιστά πολύτιμο για την οικολογία της περιοχής.

Το πλατάνι που γειτονεύει με το τουρκικό προξενείο και το Μουσείο Ατατούρκ έχει ύψος σήμερα 21 μέτρα, ενώ στην πλατεία Ναυαρίνου, δίπλα στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου του Γαλεριανού συγκροτήματος, βρίσκεται ένα πλατάνι που έστεκε την εποχή της τουρκοκρατίας δίπλα στη δημόσια κρήνη.

Το δέντρο αποτελούσε το κέντρο της συνοικίας «Λευκό Τέμενος» και ήταν ένας τόπος λατρείας και συνάντησης των μεσοαστικών στρωμάτων.

Πηγή: Cnn.gr

 

Ήταν ένα φιλόδοξο όνειρο, για πολλούς «άπιαστο», που τον περασμένο Σεπτέμβριο άρχισε να γίνεται πραγματικότητα. Κέρδισε το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης, των απλών πολιτών- εθελοντών, της Σίλικον Βάλεϊ, που θέλησε να συμβάλλει με τεχνολογικές καινοτομίες, ακόμη και της Wall Street, που βλέπει στα πάντα επενδυτικές ευκαιρίες.

Η πρωτοβουλία για τον μεγαλύτερο καθαρισμό των ωκεανών που έχει γίνει ποτέ, με τελικό στόχο την απαλλαγή τους από το καταστροφικό πλαστικό, προχωράει, αλλά μετά σοβαρών εμποδίων. Οι φόβοι για αποτυχία ενισχύονται, αλλά η ελπίδα δεν έχει πεθάνει.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Κάθε χρόνο το ανθρώπινο γένος παράγει 300.000.000 τόνους πλαστικού και πετάει στους ωκεανούς πλαστικά περιτυλίγματα αξίας 80-120 δισ. δολαρίων. Σύμφωνα με μελέτη που παρουσιάστηκε στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, εάν δεν δράσουμε τώρα και αποφασιστικά, έως το 2050 οι ωκεανοί θα περιέχουν περισσότερα πλαστικά παρά ψάρια.

Η ζοφερή αυτή προοπτική κινητοποίησε τον νεαρό Ολλανδό, Μπόγιαν Σλατ, ο οποίος σκέφτηκε ότι η πρόληψη δεν αρκεί. Το να μειώσουμε το πλαστικό που καταλήγει στις θάλασσες είναι εξαιρετικά σημαντικό. Το πρόβλημα όμως είναι ήδη σοβαρό. Πρέπει να καθαριστούν οι τόνοι ρύπων που ήδη δοκιμάζουν τους ωκεανούς. Ο Σλατ σε ηλικία 16 μνόλις ετών, το 2013, ίδρυσε την εταιρεία Ocean Cleanup, η οποία και σχεδίασε μια πλατφόρμα που στερεώνεται στον βυθό της θάλασσας.

Η πλατφόρμα, σύμφωνα με το Naftemporiki.gr, φέρει δύο βραχίονες μήκους 30 μιλίων τοποθετημένους σε γωνία ώστε να σχηματίζουν μια χοάνη που διοχετεύει τα απορρίμματα προς την κεντρική πλατφόρμα και τροφοδοτείται με ενέργεια από ηλιακούς συλλέκτες. Σχεδιάστηκε με στόχο να συγκεντρώνει 65 κυβικά μέτρα πλαστικού την ημέρα και τον Σεπτέμβριο του 2018 άρχισε να λειτουργεί.

Στις αρχές του 2019 παρουσιάστηκαν τα πρώτα προβλήματα στην λειτουργία της και ο υπέρμετρος ενθουσιασμός με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η ιδέα έδωσε θέση σε μία υπερβολική απογοήτευση.

Ωστόσο όπως σημειώνουν ειδικοί στο Forbes, το γεγονός ότι φέρνει με πιο αργούς ρυθμούς από ό,τι αναμενόταν, αποτελέσματα, δεν σημαίνει ότι ήρθε το τέλος του. Σημαίνει ότι χρειάζεται περισσότερη στήριξη από όλους όσους αρχικά ενθουσιάστηκαν: τους εθελοντές, τους τεχνολογικούς κολοσσούς για λύσεις στα προβλήματα και τους επενδυτές για χρηματοδότηση.

Πηγή: GreenAgenda

Τα εντυπωσιακά, κρυμμένα δάση της Αρκτικής

Γνωρίζατε ότι υπάρχουν δάση στην Αρκτική; Τα καταπράσινα υποθαλάσσσια δάση από μεγάλα καφέ και πράσινα φύκια, που ονομάζονται kelps, είναι ιδιαιτέρως εντυπωσιακά στην Αρκτική, την ώρα που στην επιφάνεια ο πάγος και το σκληρό κλίμα αφήνουν το έδαφος άγονο, με ελάχιστη βλάστηση.

Δάση από kelp χουν παρατηρηθεί σε όλη την Αρκτική από ερευνητές. Μόνο η καναδική Αρκτική αντιπροσωπεύει το 10% των ακτών του κόσμου, αλλά γνωρίζουμε ελάχιστα από τα κρυμμένα δάση στην περιοχή. Σήμερα είναι η αλλαγή του κλίματος που έρχεται να μεταβάλλει θαλάσσιους οικοτόπους και να επεκτείνει τα δάση αυτή.

Στη δυτική Αυστραλία, τον ανατολικό Καναδά, τη νότια Ευρώπη, τη βόρεια Καλιφόρνια και τις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, τα φύκια εξαφανίζονται λόγω θερμοκρασιών θέρμανσης. Σε άλλες περιοχές καταλαμβάνονται από αχινούς. Οι συνθήκες στην Αρκτική αλλάζουν δραματικά. Η περιοχή θερμαίνεται ταχύτερα από ό, τι ο υπόλοιπος κόσμος. Αυτές οι αλλαγές που θεωρούνται απειλή για τον πλανήτη, αποδεικνύονται καλές για την ανάπτυξη των kelp.

Έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο Global Change Biology, αποκαλύπτει την κατανομή των δασών της Αρκτικής και καταγράφει το πώς αλλάζουν αυτά τα σημαντικά οικοσυστήματα με το κλίμα.

Τα kelps τα συναντά κανείς σε βραχώδεις ακτές σε ολόκληρη την Αρκτική. Το μεγαλύτερο που έχει καταγραφεί έχει μήκος 15 μέτρα. Τέτοιου είδους φύκια έχουν εντοπιστεί σε βάθος έως και 60 μέτρων στη Γροιλανδία. Για τους επιστήμονες είναι πραγματικά εντυπωσιακό που τα θαλάσσια φυτά αυτά μπορούν να αναπτυχθούν τόσο καλά σε σκληρά αρκτικά περιβάλλοντα.

Ουσιαστικά έχουν προσαρμοστεί στις συνθήκες, έχουν αναπτύξει ειδικές «στρατηγικές» για να επιβιώσουν σε θερμοκρασίες κατάψυξης και μακρές περιόδους σκοταδιού, ακόμη και να αναπτυχθούν κάτω από θαλάσσιους πάγους. Σε περιοχές με κρύο, πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά ύδατα, μπορούν να επιτύχουν μερικά από τα υψηλότερα ποσοστά πρωτογενούς παραγωγής οποιουδήποτε φυσικού οικοσυστήματος στη Γη. Η άνοδος της θερμοκασίας τα έχει βοηθήσει τα μέγιστα σε αυτό.

Τα kelp λειτουργούν κάτω από το νερό με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν τα δέντρα στην ξηρά. Δημιουργούν οικοτόπους και τροποποιούν το φυσικό περιβάλλον με σκίαση φωτός.  Τα υποθαλάσσια δάση που δημιουργούν χρησιμοποιούνται από πολλά ζώα για καταφύγιο και φαγητό. Περισσότερα από 350 διαφορετικά είδη – έως 100.000 μικρά ασπόνδυλα – μπορούν να ζήσουν σε ένα μοναδικό «θάμνο» φυκιών και πολλά ψάρια, πουλιά και θηλαστικά εξαρτώνται από το σύνολο του δάσους. Βοηθούν επίσης στην προστασία των ακτών μειώνοντας την ισχύ των κυμάτων κατά τη διάρκεια των καταιγίδων και τη διάβρωση των ακτών.

Πηγή: Naftemporiki.gr

κλιματικη αλλαγη παγοι

Ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ ανέλαβε να εξερευνήσει ριζοσπαστικές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Οι ανησυχίες για το κατά πόσο οι ιδέες, που θα βρεθούν στο μικροσκόπιο, είναι υλοποιήσιμες ή για το αν έχουν παρενέργειες, υπάρχουν και οι ενστάσεις είναι πολλές. Ωστόσο οι συγκεκριμένοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι αξίζει να εξεταστεί κάθε πιθανή λύση για τη σωτηρία του πλανήτη.

Η ομάδα θα εργάζεται σε ένα νέο ερευνητικό κέντρο στην πόλη με την ονομασία «Κέντρο για την Αποκατάσταση του Κλίματος» (Centre for Climate Repair) και η προσπάθειά της στηρίζεται στην πεποίθηση ότι η γεω-μηχανική μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην προστασία της ανθρωπότητας.

Οι υπέρμαχοι των γεω-δυναμικών λύσεων υποστηρίζουν εδώ και καιρό ότι από τη στιγμή που μεγάλες οικονομίες και βιομηχανίες αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στους στόχους για μείωση των εκπομπών ρύπων, απαιτούνται πιο δραστικά μέτρα.

Ορισμένες περιβαλλοντικές οργανώσεις εξακολουθούν πάντως, σύμφωνα με το Naftemporiki.gr, να αντιτίθενται σθεναρά στην ιδέα κάνοντας λόγο για μη αποδεδειγμένες λύσεις, που αποσπούν την προσοχή από την ανάγκη για άμεση και αποφασιστική αλλαγή σε τεχνολογικό, πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, με στόχο την αισθητή μείωση των ρυπογόνων εκπομπών.

Ας δούμε όμως ποιες είναι οι ιδέες που θα εξετάσει η ομάδα του Κέμπριτζ.

α) Βάζοντας τους πόλους «στην κατάψυξη»

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μία από τις ιδέες είναι να γίνουν πιο «φωτεινά» τα σύννεφα πάνω από τους πόλους. Τροφοδοτώντας με θαλασσινό νερό ψηλούς ιστούς πλοίων μπορούν να παραχθούν μικροσκοπικά σωματίδια άλατος, που θα ψεκάζονται στην ατμόσφαιρα και θα διαχέονται στα σύννεφα, ενισχύοντας την αντανακλαστικότητά τους. Οι περιοχές κάτω από τα σύννεφα θα ψύχονται.

β) Ανακύκλωση του CO2

Mία άλλη προσέγγιση συνιστά παραλλαγή της ιδέας της δέσμευσης και αποθήκευσης άνθρακα (CCS). Με το CCS δεσμεύοντας εκπομπές από σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής που στηρίζονται στο λιγνίτη ή το αέριο ή από χαλυβουργίες και αποθηκεύονται σε υπόγειες εγκαταστάσεις. Ο Πίτερ Στίρινγκ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ, αναπτύσσει ένα πιλοτικό σύστημα δέσμευσης και χρήσης (CCU) σε συνεργασία με την Tata Steel στο Πορτ Τάλμποτ της Ουαλίας, το οποίο στην ουσία ανακυκλώνει διοξείδιο του άνθρακα.

γ) Πρασίνισμα των ωκεανών

Ακόμη μία ιδέα που θα εξετάσει το νέο κέντρο είναι το πρασίνισμα των ωκεανών ώστε να μπορούν να δεσμεύουν περισσότερο CO2. Σχετικά πειράματα στο παρελθόν είχαν δείξει ότι η προσπάθεια δεν είναι ιδιαίτερης αποτελεσματικότητας, ώστε να αξίζει το κόστος της, ενώ θα μπορούσε να έχει αρνητικές συνέπειες στο οικοσύστημα.

Την όλη πρωτοβουλία συντονίζει ο Σερ Ντέιβιντ Κινγκ, πρώην επιστημονικός σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης. «Τα όσα θα κάνουμε μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, θα καθορίσουν το μέλλον της ανθρωπότητας για τα επόμενα 10.000 χρόνια. Και παρόλα αυτά δεν υπήρχε κανένα μεγάλο κέντρο στον κόσμο που να εστιάζει σε αυτό το ζήτημα» δήλωσε ο ίδιος στο BBC, εκφράζοντας την ελπίδα το κέντρο να καταλήξει σε λύσεις.

 

Πηγή: GreenAgenda

Μια προτότυπη δράση έρχεται στη Θεσσαλονίκη ανοίγοντας το κεφάλαιο ποιότητα αέρα και όμβρια ύδατα. Η δράση URwatair κινητοποιεί τους πολίτες αφού έχει ως στόχο μέσω σεμιναρίων να τους εκαπαιδεύσει πάνω στα ζητήματα αυτά.

Αναλυτικότερα, όπως εισαγωγικά αναφέρεται στον ιστότοπο της δράσης ”Το έργο URwatair προσκαλεί τους πολίτες να συμμετέχουν στην παρακολούθηση της ποιότητας αέρα και τη διαχείριση των ομβρίων υδάτων με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους. Στην παρούσα φάση απευθύνεται σε πολίτες  των Δήμων Θεσσαλονίκης και Καλαμαριάς. Οι πολίτες με τη συμμετοχή τους σε σεμινάρια εκπαίδευσης της διαχείρισης των νερών της βροχής και των τρόπων καταγραφής και παρακολούθησης της ποιότητας του αέρα, καλούνται να διαμορφώσουν, μαζί με τους εκπαιδευτές, βασικά σενάρια βελτίωσης της καθημερινότητάς τους στο αστικό περιβάλλον.”

Σαν ομάδα στηρίζουμε όλες τις προσπάθειες που θέτουν το πολίτη στο επίκεντρο και του δίνουν την δυνατότητα να συμβάλλει ο ίδιος στην επίλυση των προβλημάτων που τον απασχολούν. Χαρακτηριστικά στον ιστότοπο της δράσης αναφέρεται ότι στόχος της είναι.

η μετατροπή του πολίτη από παθητικό αποδέκτη περιβαλλοντικής ενημέρωσης σε συμμετέχοντα στην παρακολούθηση του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής του.

Περισσότερες εισαγωγικές πληροφορίες μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ . Επίσης μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή δωρεάν στα εργαστήρια και να ενημερωθείτε αναλυτικά για αυτά ΕΔΩ .

Τέλος σας καλούμε να γνωρίσετε την επιστημονική ομάδα της δράσης ΕΔΩ και να εξερευνήσετε όλο τον ιστότοπο του URwatair για να ενημερωθείτε επί του θέματος και των προβλημάτων είτε σκοπεύετε να παρακολουθήσετε τα σεμινάρια είτε όχι.

 

Η γη νοσεί βαριά μα υπάρχει ελπίδα

«Η γη νοσεί με πολλαπλές και επιδεινούμενες περιβαλλοντικές ασθένειες που σκοτώνουν εκατομμύρια ανθρώπους ετησίως»

Σε μία έκθεση 740 σελίδων όπου η λέξη «κίνδυνος» χρησιμοποιείται 561 φορές, περιγράφει ο ΟΗΕ την κρισιμότητα της περιβαλλοντικής κατάστασης στον πλανήτη, όπου «μη βιώσιμες ανθρώπινες δραστηριότητες παγκοσμίως έχουν υποβαθμίσει τα οικοσυστήματα του πλανήτη, βάζοντας σε κίνδυνο τα οικολογικά θεμέλια της κοινωνίας». Ωστόσο, σύμφωνα με την έκτη Παγκόσμια Περιβαλλοντική Πρόβλεψη του ΟΗΕ, «ίσως να μην είναι ακόμα αργά». Όπως, οι αλλαγές στον τρόπο που ο πλανήτης θρέφεται, καταναλώνει, δημιουργεί ενέργεια και διαχειρίζεται τα απόβλητά του ίσως διορθώσει τα προβλήματα.

 

Πηγή: Cnn.gr

Λιγότερες από τα δύο προηγούμενα έτη 2016 και 2017 και μικρότερες από τον μέγιστο αριθμό επιτρεπόμενων υπερβάσεων των αιωρούμενων σωματιδίων ανά έτος (35/έτος) καταγράφηκαν την περσινή χρόνια στον δήμο Παύλου Μελά, στη δυτική Θεσσαλονίκη, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του Σταθμού Μέτρησης PM10 (VEREWA F-701-20) ο οποίος είναι εγκατεστημένος στην οροφή του Πολιτιστικού Κέντρου Ευκαρπίας και τέθηκε σε λειτουργία τον Μάρτιο του 2015.

«Συνολικά για το 2018 παρατηρήθηκαν 10 υπερβάσεις του ανώτατου ορίου των 50 μg/m3, έναντι 12 το 2017 και 14 το 2016. Ο ετήσιος μέσος όρος υπολογίστηκε στα 22 μg/m3, αριθμός μικρότερος από τα δύο προηγούμενα έτη αλλά και από το ανώτατο ετήσιο όριο συγκέντρωσης (40 μg/m3)», λέει στη Greenagenda.gr ο Δρ. Χημικός Μηχανικός και επιστημονικός συνεργάτης του Δήμου Παύλου Μελά, Δημήτρης Κουτσονικόλας.

Πιο αναλυτικά, ο Δεκέμβριος ήταν ο μήνας με την υψηλότερη συγκέντρωση αιωρούμενων σωματιδίων για το 2018, στην περιοχή της Ευκαρπίας. Ο μέσος όρος του Δεκεμβρίου έφτασε τα 30 μg/m3, ενώ παρατηρήθηκαν και 5 υπερβάσεις του ημερήσιου ορίου των 50 μg/m3. Η υψηλότερη ημερήσια συγκέντρωση καταγράφηκε το Σάββατο 15/12/2018 και ήταν ίση με 79,5 μg/m.

Το 2018 πραγματοποιήθηκαν μετρήσεις αιωρούμενων σωματιδίων και τις 365 μέρες του έτους στην περιοχή. «Από το σύνολο των μετρήσεων προκύπτει ότι δεν παρατηρούνται αποκλίσεις από τα νομοθετημένα όρια», τονίζει ο κ. Κουτσονικόλας.

Από την πλευρά του, ο εντεταλμένος δημοτικός σύμβουλος Πρασίνου και Περιβάλλοντος του δήμου Παύλου Μελά, Σάκης Λαζαρίδης, σημειώνει: «Σε 24ωρη βάση γίνονται μετρήσεις με το σταθερό σταθμό μέτρησης, αλλά και με το φορητό σταθμό σε όποια περιοχή του δήμου μας ζητηθεί για να έχουν γνώση οι πολίτες. Το περιβάλλον και η ποιότητα ζωής προτεραιότητα στον δήμο Παύλου Μελά».

Σύμφωνα με την Οδηγία 2008/50/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για την ποιότητα του ατμοσφαιρικού αέρα και καθαρότερο αέρα για την Ευρώπη, η οποία ενσωματώθηκε στην Ελληνική νομοθεσία μέσω της ΚΥΑ ΗΠ 14122/549/Ε103 (ΦΕΚ 488Β/30.3.11), ορίζεται ως:

  • Ανώτατο ημερήσιο όριο συγκέντρωσης (μ.ο. 24ώρου) ίσο με 50 μg/m3. Μέγιστος αριθμός επιτρεπόμενων υπερβάσεων του ανωτέρου ορίου: 35/έτος.
  • Ανώτατο ετήσιο όριο συγκέντρωσης (μ.ο. έτους) ίσο με 40 μg/m3.

Ακολουθούν πίνακες και διαγράμματα με τα συγκριτικά αποτελέσματα για την περίοδο 2015-2018, αναφορικά με την περιοχή:

 

 

Πηγή: GreenAgenda

Η τρύπα του όζοντος μπορεί να κλείσει πλήρως μέχρι το 2060.

Το στρώμα του όζοντος βρίσκεται σε καλό στάδιο επιδιόρθωσης και αν συνεχιστεί ο τρέχων ρυθμός, πολλά κομμάτια του στρώματος μπορούν να επανέλθουν πλήρως μέχρι τη δεκαετία του 2030, σύμφωνα με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών. Ολόκληρο στρώμα, ακόμη και τα μέρη πάνω από τον Βόρειο Πόλο και τον Νότιο Πόλο που υπέστησαν μεγάλη βλάβη, θα μπορούσε να ανακάμψει εντελώς μέχρι το 2060.

Η μελέτη, με τίτλο «Επιστημονική εκτίμηση της εξάντλησης του όζοντος», παρακολουθεί την ανάκαμψη του όζοντος και δημοσιεύεται κάθε τέσσερα χρόνια από τον ΟΗΕ. Το όζον ανακάμπτει με σταθερό ρυθμό από 1 έως 3% από το 2000 λόγω των παγκόσμιων προσπαθειών για τη μείωση των χλωροφθορανθράκων CFC και άλλων χημικών ουσιών που καταστρέφουν το όζον.

 

Τις τελευταίες δεκαετίες, οι άνθρωποι έχουν κάνει σημαντική ζημιά στη στιβάδα του όζοντος, η οποία προστατεύει τη ζωή στη Γη από τις βλαβερές υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου. Μέσω παγκόσμιων συμφωνιών όπως το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ του 1987, έγιναν τεράστια βήματα προς την αντιμετώπιση του προβλήματος. Το πρωτόκολλο έδωσε εντολή στις χώρες να καταργήσουν τους χλωροφθοράνθρακες και άλλες χημικές ουσίες που καταστρέφουν το όζον, αποτελώντας ίσως την πιο επιτυχημένη παγκόσμια περιβαλλοντική δράση στην ιστορία, με 197 χώρες να υπογράφουν τη συμφωνία.

Σύμφωνα με την έκθεση, εάν δεν είχαν γίνει αυτές τις αλλαγές, τα δύο τρίτα του στρώματος του όζοντος θα είχαν καταστραφεί μέχρι το 2065.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι απαγορευμένες εκπομπές χλωροφθορανθράκων αυξάνονται τελευταία στην Κίνα, αλλά η κινεζική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να εξαλείψει το πρόβλημα.

Το 2019, το πρωτόκολλο του Μόντρεαλ πρόκειται να ενισχυθεί με την τροπολογία Κιγκάλι, η οποία αντιμετωπίζει την κλιματική αλλαγή στοχεύοντας στα αέρια του θερμοκηπίου που χρησιμοποιούνται στον κλιματισμό και την ψύξη.

Πηγή: Naftemporiki.gr

ΑΠΟΨΙΛΩΣΗ ΤΡΟΠΙΚΩΝ ΔΑΣΩΝ

Η συμβολή της αποψίλωσης των δασών στην κλιματική αλλαγή λαμβάνει λιγότερη προσοχή από τις εκπομπές ορυκτών καυσίμων. Όμως η απώλεια της δασικής κάλυψης συμβάλλει στις παγκόσμιες εκπομπές άνθρακα, διότι τα δέντρα δεσμεύουν φυσικά και απομονώνουν τον ατμοσφαιρικό άνθρακα καθώς αναπτύσσονται.

Όταν τα δέντρα καταστρέφονται από πυρκαγιές ή εκκαθαρίζονται για κτηνοτροφικούς ή πολεοδομικούς λόγους, ο άνθρακας που αποθηκεύτηκε για δεκαετίες, απελευθερώνεται σχεδόν αμέσως στην ατμόσφαιρα.

Σύμφωνα με την ανάλυση της ΜΚΟ Global Forest Watch, η απώλεια τροπικών δασών αντιπροσωπεύει σήμερα το 8% των ετήσιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα παγκοσμίως. Με άλλα λόγια, αν η αποψίλωση των τροπικών δασών θεωρηθεί ως χώρα, θα ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος εκπομπές σε παγκόσμια κλίμακα πίσω από την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες και σημαντικά πάνω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μάλιστα, σύμφωνα με την GFW, οι εκπομπές που σχετίζονται με τα δάση αυξήθηκαν και δεν μειώθηκαν μετά τη συμφωνία του Παρισιού. Μεταξύ 2015 και 2017, οι εκπομπές που σχετίζονται με τα δάση ήταν 63% υψηλότερες από το μέσο όρο των προηγούμενων 14 ετών, σημειώνοντας αύξηση από 3 σε 4,9 δισεκατομμύρια τόνους ετησίως.

Η αυξανόμενη παγκόσμια μεσαία τάξη, σύμφωνα με το Naftemporiki.gr, σημαίνει μεγαλύτερη ζήτηση για αγροτικές καλλιέργειες όπως το βόειο κρέας, η σόγια και το φοινικέλαιο, και η δημογραφική έκρηξη στην υποσαχάρια Αφρική σημαίνει ότι περισσότερες εκτάσεις γης μετατρέπονται σε γεωργικές για λόγους επιβίωσης. Εκτός από αυτές τις γεωργικές απαιτήσεις, οι πυρκαγιές και οι τυφώνες γίνονται όλο και πιο έντονοι και καταστροφικοί λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Ωστόσο, η ΜΚΟ εκτιμά ότι τα τροπικά δάση θα μπορούσαν ενδεχομένως να παράσχουν το 23% του μετριασμού της κλιματικής αλλαγής που απαιτείται για να διατηρηθεί η υπερθέρμανση του πλανήτη κάτω από δύο βαθμούς μέχρι το 2030, σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα. Τα τροπικά δάση έχουν τη δυνατότητα να μετριάσουν περίπου 7,1 δισεκατομμύρια τόνους διοξειδίου του άνθρακα ετησίως, εκπομπές ισοδύναμες με αυτές των ΗΠΑ το 2014.

Ωστόσο, παρά την ικανότητα των δασών να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, λιγότερο από το 3% των κλιματικών κονδυλίων κατευθύνεται προς τα δάση. Μάλιστα, με τη Βραζιλία να αναμένεται να εκλέξει τον πολέμιο του κλίματος Ζαΐχ Μπολσονάρου στο τέλος του μήνα, οι οικολόγοι ανησυχούν ότι η χώρα ενδέχεται να χαλαρώσει σύντομα τους περιβαλλοντικούς κανονισμούς και να ευνοήσει ακόμη περισσότερο την αποψίλωση του τροπικού δάσους του Αμαζονίου.

 

Πηγή: GreenAgenda

Τα τελευταία 20 χρόνια έχει σημειωθεί δραματική άνοδος της τάξης του 151% στις άμεσες οικονομικές απώλειες από τις καταστροφές που σχετίζονται με το κλίμα, σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύθηκε από την Υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών για τη μείωση του κινδύνου καταστροφών.

Κατά την περίοδο 1998-2017, οι χώρες που επλήγησαν από καταστροφές ανέφεραν άμεσες οικονομικές απώλειες ύψους 2,908 δισεκατομμυρίων δολαρίων, εκ των οποίων οι καταστροφές που σχετίζονται ευθέως με το κλίμα αντιστοιχούσαν σε 2,245 δισεκατομμύρια δολάρια ή το 77% του συνόλου.

Ενδεικτικά, οι συνολικές απώλειες για την περίοδο 1978-1997 ήταν ύψους 1,313 δισεκατομμυρίων δολαρίων, και οι καταστροφές που σχετίζονται με το κλίμα αντιστοιχούσαν σε 895 δισεκατομμύρια δολάρια ή 68%.

Οι πλημμύρες, με ποσοστό 43,4% και οι καταιγίδες, με ποσοστό 28,2%, είναι οι δύο πιο συχνές καταστροφές.

Οι μεγαλύτερες οικονομικές απώλειες παρατηρήθηκαν στις ΗΠΑ, με 944,8 δισεκατομμύρια δολάρια, στην Κίνα, με 492,2 δισεκατομμύρια, στην Ιαπωνία (376,3 δισ.), την Ινδία (79,5 δισ.) και το Πουέρτο Ρίκο, με 71,7 δισεκατομμύρια. Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ταϊλάνδη, και Μεξικό συμπληρώνουν τη λίστα.

Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 4,4 εκατομμύρια άνθρωποι τραυματίστηκαν, έχασαν την κατοικία τους, εκτοπίστηκαν ή χρειάστηκαν επείγουσα βοήθεια. 563 σεισμοί, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών τσουνάμι, αντιπροσώπευαν το 56% των συνολικών θανάτων ή συγκεκριμένα 747.234 απώλειες ζωών.

Χαρακτηριστική είναι η δυσανάλογη επίπτωση των καταστροφών στις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος, ακόμη και αν οι χώρες υψηλού εισοδήματος επιβαρύνονται περισσότερο από οικονομικές απώλειες.

Η Ειδική Εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για την Μείωση Καταστροφών, Μάμι Μιζουτόρι, σύμφωνα με το Naftemporiki.gr, δήλωσε: «Αυτή η έκθεση επισημαίνει τις βασικές τάσεις τα τελευταία 40 χρόνια. Πρέπει να γίνουν πολλά για να αντιμετωπιστεί ο μεγάλος αριθμός θανάτων σε σεισμικές ζώνες. Ο θάνατος και ο πόνος που προκάλεσε ο σεισμός και το τσουνάμι αυτό το μήνα στην Ινδονησία δείχνουν την ανάγκη να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση του κοινού και να εφαρμοστούν υψηλά πρότυπα για την κατασκευή σε σεισμικές ζώνες. Η έκθεση καθιστά σαφές ότι οι οικονομικές απώλειες από ακραίες καιρικές συνθήκες δεν είναι βιώσιμες και αποτελούν σημαντικό εμπόδιο στην εξάλειψη της φτώχειας.

Η έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κλιματική αλλαγή αυξάνει τη συχνότητα και τη σοβαρότητα των ακραίων καιρικών φαινομένων και ότι οι καταστροφές θα εξακολουθήσουν να αποτελούν μείζονα εμπόδια για την αειφόρο ανάπτυξη, εφόσον τα οικονομικά κίνητρα για την οικοδόμηση και την ανάπτυξη σε επικίνδυνες τοποθεσίες υπερτερούν αντί της πρόληψης.

 

Πηγή: GreenAgenda