Έπεσε σήμερα 1 Δεκεμβρίου το πρώτο ελαφρύ χιόνι στον πανέμορφο Λαϊλιά, στις Σέρρες

Το χιονοδρομικό κέντρο παραμένει κλειστό σύμφωνα με τα νέα μέτρα για την αποφυγή διάδοσης του covid 19

Σε κανονικές συνθήκες λειτουργεί κατά τη διάρκεια της χειμερινής σεζόν περίπου τρεις με τέσσερις μήνες τον χρόνο, ανάλογα με την ποσότητα του χιονιού

Στο Χ.Κ Λαϊλιά βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες προετοιμασίας, σύμφωνα με το snowreport.gr/lailias

Ολοκληρώθηκε η συντήρηση του δρόμου που οδηγεί στο χιονοδρομικό ενώ πραγματοποιούνται ενέργειες για να ανοίξει φέτος και το lift της κορυφής. Επίσης εκσυγχρονίζεται όλος ο φωτισμός της πίστας για νυκτερινό σκι με LED. Παράλληλα προετοιμάζονται το καταφύγιο και το σαλέ που θα λειτουργήσουν και πάλι

πηγή : epiloges.tv

Στη Μετεωρολογία με τον όρο Άλως νοείται το φαινόμενο εκείνο που προκαλείται από τη διάθλαση και ανάκλαση του ηλιακού ή σεληνιακού φωτός επί των παγοκρυστάλλων των νεφών.

Συνεπώς απαντώνται δύο είδη άλω, οι ηλιακοί και οι σεληνιακοί.

Επειδή βασική προϋπόθεση είναι η δημιουργία των παγοκρυστάλλων δεν μπορεί να προκαλέσουν το φαινόμενο αυτό εκτός από νέφη που βρίσκονται σε ύψος πάνω από 6.000μ. Και τέτοια νέφη είναι τα λεγόμενα ανώτερα ή θυσανοστρώματα (Cirrostratus).

 

Με τον όρο «άλως» παρατηρούνται πολλά φαινόμενα ατελή, κύρια όμως εικόνα της άλω είναι εκείνη που παρατηρείται ως μέγας κύκλος σε απόσταση (ακτίνα) 22° έως 46° από το κέντρο της πηγής Ηλίου ή Σελήνης.

Στη πρώτη περίπτωση ο κύκλος έχει χρώμα λευκό, όταν όμως είναι έντονο το φαινόμενο το εσωτερικό είναι χρώμα ερυθρό με διάφορες χρωματικές ζώνες (πορτοκαλί, κίτρινη και σπανίως πράσινη) προς το εσωτερικό.

Πολύ σπάνια παρατηρείται και κυανή εξωτερική όλων.

Το μέρος του Ουρανού που περικλείει η άλως είναι πάντα ασθενέστερα φωτιζόμενο σε σχέση με την υπόλοιπη έκταση. Στη περίπτωση της ακτίνας των 46° οι παραπάνω χρωματισμοί είναι έντονα ευδιάκριτοι.

Αλλά συνήθως η Άλως αυτή δεν διακρίνεται ολόκληρη, αλλά μέρος αυτής πάνω από τον ορίζοντα. Σε σπάνια περίπτωση απέχει 90°, τότε παρατηρούνται δύο τόξα.

Ανάλογα της θέσης όμως που βρίσκεται ο Ήλιος ή η Σελήνη το φαινόμενο της άλω μπορεί να συνοδεύεται και με άλλα συναφή φαινόμενα όπως: στήλες, φωτεινός σταυρός, περιζενιθιακό τόξο κ.ά.
Στη Μετεωρολογία η μεν άλω η ηλιακή συμβολίζεται με κύκλο στον οποίο φέρεται κάθετος και οριζόντια διάμετρος ως σταυρός, ενώ η σεληνιακή άλως με άνω ημικύκλιο με οριζόντια διάμετρο και κάθετη ακτίνα (δηλαδή το μισό του συμβόλου της ηλιακής)

Γενικά το φαινόμενο αυτό ανήκει στι «υφεσιακές» καταστάσεις δηλαδή όταν ακολουθεί Ύφεση χωρίς αυτό όμως να αποτελεί και ασφαλές προγνωστικό κριτήριο καιρού παρότι συνήθως το ακολουθούν θύελλες.

Στα γεωγραφικά πλάτη, όπως της Ελλάδας το φαινόμενο αυτό μάλλον κρίνεται ασύνηθες αλλά όχι και σπάνιο ιδίως το θέρος και το μήνα Φεβρουάριο.

Πηγή: hellenicaworld.com

Μικρή η πιθανότητα εξαφάνισης του ανθρώπινου είδους από φυσική καταστροφή

Μικρή η πιθανότητα εξαφάνισης του ανθρώπινου είδους από φυσική καταστροφή

Η πιθανότητα εξάλειψης του ανθρώπινου είδους εξαιτίας είτε γνωστών φυσικών καταστροφών (πρόσκρουση αστεροειδούς, εκρήξεις υπερ-ηφαιστείων, κοντινή αστρική έκρηξη κ.α.), είτε άγνωστων, είναι το πολύ έως μία στις 14.000 μέσα σε οποιαδήποτε χρονιά, υποστηρίζει νέα επιστημονική μελέτη.

Μείνετε μαζί μας για να ενημερώνεστε έγκυρα και έγκαιρα για τον καιρό. Ακολουθήστε μας σε facebookinstagram και youtube!

Μια τέτοια πιθανότητα -στο μέτρο που έχει βάση και δεν είναι υπερβολικά απαισιόδοξη- δεν διαφέρει πολύ από την πιθανότητα να χτυπηθεί κανείς από κεραυνό στη ζωή του, αν ζήσει έως τα 80 του, που είναι μία στις 15.300, σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ. Υπόψη ότι η μέγιστη πιθανότητα 1:14.000 δεν περιλαμβάνει την πιθανότητα εξαφάνισης της ανθρωπότητας λόγω δικής της αυτοκαταστροφής ή λάθους (κλιματική αλλαγή, πυρηνικός ή βιολογικός πόλεμος κ.α.).

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, με επικεφαλής τον ‘Αντριου Σνάιντερ-Μπιτλ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Scientific Reports» (An upper bound for the background rate of human extinction), επισημαίνουν ότι «από όλα τα είδη που έχουν υπάρξει (στη Γη), πάνω από το 99% έχουν σήμερα εξαφανιστεί». Τονίζουν ότι «αν και η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει αυξήσει δραματικά τους ρυθμούς εξαφάνισης πολλών ειδών, οι εξαφανίσεις των ειδών ήσαν τακτικό φαινόμενο πολύ πριν εμφανιστεί η ανθρωπότητα».

Μερικές από αυτές τις μαζικές εξαφανίσεις του μακρινού παρελθόντος συνέβησαν βαθμιαία, καθώς προκλήθηκαν από σταδιακές μεταβολές των συνθηκών του περιβάλλοντος ή από τον εξελικτικό ανταγωνισμό μεταξύ των ειδών, ενώ άλλες συνέβησαν πιο απότομα εξαιτίας μιας πτώσης στον πλανήτη μας κάποιου μεγάλου αστεροειδούς, λόγω τεράστιων ηφαιστειακών εκρήξεων ή άλλων άγνωστων ακόμη φυσικών διαδικασιών.

Θα μπορούσε κάτι ανάλογο να συμβεί και στην εποχή μας και μάλιστα χωρίς καν να βάλουμε εμείς το (αυτοκαταστροφικό) δαχτυλάκι μας; Δυστυχώς ναι, είναι η απάντηση-προειδοποίηση των επιστημόνων και μάλιστα η πιθανότητα για κάτι τέτοιο δεν είναι αμελητέα. Βέβαια, οι σχετικοί υπολογισμοί ενέχουν μεγάλη αβεβαιότητα.

Όπως λένε οι ερευνητές, «χρησιμοποιώντας μόνο την πληροφορία ότι ο Homo sapiens έχει υπάρξει για τουλάχιστον 200.000 χρόνια, συμπεραίνουμε πως η πιθανότητα η ανθρωπότητα να εξαφανιστεί λόγω φυσικών αιτίων μέσα σε οποιοδήποτε έτος είναι σχεδόν εγγυημένο ότι είναι μικρότερη από μία στις 14.000 και πιθανώς είναι μικρότερη και από μία στις 87.000».

Με άλλα λόγια, αν το δει κανείς με άλλη πιο θετική ματιά, η πιθανότητα να μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μέσα στο 2020, σχεδόν σίγουρα δεν είναι μεγαλύτερη από μία στις 14.000, ενώ πιθανώς είναι μικρότερη και από μία στις 87.000.

Η συχνότητα των φυσικών κινδύνων για μαζική εξαφάνιση των ανθρώπων, σύμφωνα με τη μελέτη, είναι περίπου ο εξής: πτώση αστεροειδούς διαμέτρου άνω του ενός χιλιομέτρου κάθε 500.000 χρόνια κατά μέσο όρο, πτώση αστεροειδούς διαμέτρου άνω των πέντε χιλιομέτρων κάθε έξι εκατομμύρια χρόνια, έκρηξη υπερ-ηφαιστείου κάθε 1,1 εκατομμύριο χρόνια, έκρηξη άστρου σούπερ-νόβα κοντά στη Γη κάθε 100 εκατομμύρια χρόνια και έκρηξη ακτίνων γάμα με στόχο τη Γη κάθε 170 εκατομμύρια χρόνια.

Μικρή η πιθανότητα εξαφάνισης του ανθρώπινου είδους από φυσική καταστροφή

Πέντε μεγάλες καταστροφές συν μισή στην εποχή μας

Μέχρι τώρα, κατά τα τελευταία 541 εκατομμύρια χρόνια έχουν υπάρξει στον πλανήτη μας πέντε μεγάλες μαζικές εξαφανίσεις ειδών και άλλες 13 μικρότερες, σύμφωνα με το «αρχείο» των απολιθωμάτων. Αρκετοί επιστήμονες θεωρούν ότι ήδη βρισκόμαστε στο μέσον μιας έκτης εξαφάνισης, εν πολλοίς ανθρωπογενούς.

Οι μικρότερες φυσικές καταστροφές είναι συχνότερες, αλλά έχουν επίσης μικρότερη πιθανότητα να προκαλέσουν μαζική εξαφάνιση των ανθρώπων. Από την άλλη, υπό επιστημονική συζήτηση βρίσκεται το κατά πόσο ο πραγματικός υπαρξιακός κίνδυνος για την ανθρωπότητα προέρχεται από τις ίδιες τις πράξεις και παραλείψεις της (πόλεμοι, καταστροφή περιβάλλοντος, διαφυγή επικίνδυνων ιών κ.α.). Μερικοί υποστηρίζουν ότι κατά κύριο λόγο ο κίνδυνος για εξαφάνιση της ανθρωπότητας είναι ανθρωπογενής και όχι φυσικός.

Σύμφωνα και με τους ερευνητές, «η επιβίωση του Homo sapiens εδώ και τουλάχιστον 200.000 χρόνια δεν μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα πολύ υψηλότερων πιθανοτήτων εξαφάνισης στο μέλλον από σύγχρονες αιτίες όπως τα πυρηνικά όπλα ή η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή».

Τονίζουν επίσης ότι ορισμένοι φυσικοί κίνδυνοι μπορεί να κλιμακωθούν επικίνδυνα από ανθρωπογενείς παράγοντες. Για παράδειγμα, μια πρόσκρουση μικρομεσαίου αστεροειδούς σε μια χώρα με πυρηνικά μπορεί λανθασμένα να εκληφθεί ως πυρηνική επίθεση από άλλη χώρα και να οδηγήσει σε πραγματική απάντηση με πυρηνικά. Από την άλλη, μια μεταδοτική ασθένεια που παλαιότερα θα έμενε ένα τοπικό συμβάν, σήμερα μπορεί να εξαπλωθεί γρήγορα σε παγκόσμιο επίπεδο λόγω των ταξιδιών και της παγκοσμιοποίησης.

Οι ερευνητές συμφωνούν ότι οι ανθρωπογενείς κίνδυνοι εξαφάνισης της ανθρωπότητας γενικά είναι μεγαλύτεροι από τους φυσικούς. Και αυτό θα είναι ακόμη πιο ορατό στο μέλλον, καθώς αναδύονται οι νέες υπαρξιακές απειλές της βιοτεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης.

Σύμφωνα με τη μελέτη πάντως, «παρά τη χαμηλή πιθανότητα εξαφάνισης των ανθρώπων από φυσικές αιτίες, θα ήταν συνετό να μειώσουμε αυτούς τους κινδύνους» για χάρη των μελλοντικών γενεών. Αυτό αφορά ιδιαίτερα τους κινδύνους από έναν αστεροειδή και ήδη οι διαστημικές υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο εντείνουν τα σχέδια τους για έγκαιρη ανίχνευση, προειδοποίηση και αποτροπή ενός τέτοιου απευκταίου συμβάντος.

Μείνετε μαζί μας για να ενημερώνεστε έγκυρα και έγκαιρα για τον καιρό. Ακολουθήστε μας σε facebookinstagram και youtube!

Πηγή: https://physicsgg.me

Η Μετεωρολογία γράφει Ιστορία

Η επιλογή του σημείου της σύγκρουσης με τους Πέρσες στη Σαλαμίνα ήταν άριστα μελετημένη από τους αρχαίους Έλληνες και καθόλου τυχαία, καθώς βασιζόταν στη γνώση των τοπικών κλιματολογικών συνθηκών. Αυτό δείχνει μία νέα μελέτη από το Κέντρο Ερεύνης Φυσικής της Ατμόσφαιρας και Κλιματολογίας της Ακαδημίας Αθηνών, με επικεφαλής τον ακαδημαϊκό καθηγητή Χρήστο Ζερεφό, η οποία δημοσιεύθηκε στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Atmosphere.

Η Μετεωρολογία γράφει Ιστορία

Μπορείτε να ακολουθείτε το γκρουπ μας στο facebook και στο instagram, αλλά και το κανάλι μας στο youtube όπου αναμένεται συνεχής ενημέρωση με πλούσιο φωτο-βιντεο-ρεπορτάζ.

Ο φετινός Σεπτέμβριος σηματοδότησε την επέτειο των 2.500 ετών από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ. ο ελληνικός στόλος, με μικρές δυνάμεις αλλά με άριστη τακτική και υπό την ηγεσία του Θεμιστοκλή, πραγματοποίησε μία από τις αποφασιστικότερες νίκες της ιστορίας. Η νέα μελέτη δείχνει ότι η εμπνευσμένη στρατηγική τού μεγάλου ηγέτη βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες και ο ίδιος ο Θεμιστοκλής γνώριζαν τις κλιματολογικές συνθήκες και ιδιαίτερα τους ανέμους που έπνεαν στο στενό της Σαλαμίνας, προσαρμόζοντας τον στρατηγικό σχεδιασμό τους ανάλογα, ώστε να επωφεληθούν από την ημερήσια διακύμανσή τους.

Τα επιστημονικά ευρήματα δείχνουν πως ο συνδυασμός ενός βορειοδυτικού ανέμου που έπνεε κατά τη διάρκεια της νύχτας, με τη θαλάσσια αύρα που σηκώθηκε μετά τις 10:00, σχημάτισε μία «λαβίδα» ανέμου, η οποία, όσο περνούσε η μέρα, εγκλώβισε τον περσικό στόλο στη Σαλαμίνα. Η κλιματολογική ανάλυση του ανεμολογικού πεδίου στην περιοχή όπου διεξήχθη η ναυμαχία βασίστηκε στις διαθέσιμες μετρήσεις των μετεωρολογικών σταθμών στην περιοχή, καθώς και σε δεδομένα των κλιματικών και μετεωρολογικών μοντέλων ERA5 και WRF για το χρονικό διάστημα 1960-2019, παράλληλα με τις ιστορικές μαρτυρίες από τις αρχαίες πηγές («Ιστορίαι» του Ηρόδοτου, «Πέρσαι» του Αισχύλου κ.ά.).

Όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα της έρευνας, οι κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν σήμερα στην περιοχή είναι παρόμοιες με αυτές που επικρατούσαν πριν από 2.500 χρόνια. Η κυριότερη αιτία του μελτεμιού, που πνέει από βόρειες, γενικά, διευθύνσεις στο Αιγαίο κατά τη διάρκεια της θερμής περιόδου, είναι ο συνδυασμός του μουσωνικού χαμηλού, δηλαδή ενός θερμικού χαμηλού που δημιουργείται πάνω από την ευρύτερη περιοχή της Ινδικής Χερσονήσου, με τις υψηλές πιέσεις που επικρατούν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού πάνω από τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη.

Ο παραπάνω συνδυασμός έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ενισχυμένου βορείου ρεύματος στο Αιγαίο με την ονομασία «ετησίαι» (που σημαίνει «ετησίως επαναλαμβανόμενοι»). Οι εν λόγω κλιματολογικές συνθήκες περιγράφηκαν για πρώτη φορά από τον Αριστοτέλη στο βιβλίο του «Μετεωρολογικά». Σε τοπικό επίπεδο, η αποδυνάμωσή των μελτεμιών τον Σεπτέμβριο ευνοεί την επικράτηση μικρότερων συστημάτων κυκλοφορίας, όπως είναι οι θαλάσσιες αύρες (μπάτης-μπουκαδούρα).

Οι Έλληνες είχαν γνώση της τοπικής κλιματολογίας και προσάρμοσαν ανάλογα το στρατηγικό σχέδιό τους. Ο περσικός στόλος έλαβε θέσεις μάχης στην ακτή της Αττικής (Αμφιάλη-Πέραμα) κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ωστόσο, με το πρώτο φως της ημέρας τα ελληνικά πλοία, αντί να προσπαθήσουν να διαφύγουν, όπως περίμεναν οι Πέρσες, εμφανίστηκαν επίσης παρατεταγμένα σε σχηματισμό μάχης από την πλευρά της Σαλαμίνας.

Όταν ο περσικός στόλος κινήθηκε εναντίον του ελληνικού, τα ελληνικά πλοία κινήθηκαν ανάποδα, κωπηλατώντας συντεταγμένα μέχρι την ακτή της Σαλαμίνας. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, αυτός ο ελιγμός αποτελούσε μέρος του στρατηγικού σχεδίου του Θεμιστοκλή και αποσκοπούσε στο να παρασύρει τους Πέρσες βαθύτερα μέσα στο στενό και να καθυστερήσει τη σύγκρουση, περιμένοντας την αλλαγή του ανέμου. Πράγματι, μετά τις 10:00 ο άνεμος στράφηκε σε νοτιοδυτικό (θαλάσσια αύρα) και μόνο τότε ξεκίνησε η ελληνική αντεπίθεση.

Η θαλάσσια αύρα, σε συνδυασμό με τη στενότητα του διαύλου, αποδιοργάνωσε τον περσικό στόλο. Τα ψηλότερα περσικά πλοία ήταν πιο δύσκολο να κυβερνηθούν, καθώς στρέφονταν πλάγια από τον άνεμο και το κύμα, και έτσι έγιναν εύκολος στόχος για τα έμβολα των ελληνικών τριήρεων. Επιπλέον, η ισχυρή νοτιοανατολική αύρα δεν επέτρεψε στους Πέρσες να ανοίξουν πανιά για να υποχωρήσουν γρήγορα προς τον ανοιχτό Σαρωνικό Κόλπο και να μεταφέρουν εκεί τη σύγκρουση.

Αυτό είχε ως συνέπεια, ένα μεγάλο μέρος του περσικού στόλου να χαθεί, ενώ τα υπόλοιπα πλοία διέφυγαν προς τον Κόλπο του Φαλήρου κατά τις απογευματινές ώρες, όταν οι άνεμοι ολοκλήρωσαν τον καθημερινό κύκλο τους και γύρισαν ξανά σε βορειοδυτικούς. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο δυτικός άνεμος «Ζέφυρος» μετέφερε τα συντρίμμια του περσικού στόλου μέχρι την περιοχή του σημερινού Αγίου Κοσμά, σηματοδοτώντας το τέλος της περσικής παρουσίας στη Μεσόγειο.

Η ερευνητική ομάδα περιελάμβανε, πέρα από τον Χρήστο Ζερεφό, τους ερευνητές της Ακαδημίας Αθηνών Σταύρο Σολωμό, Ιωάννη Καψωμενάκη και Χρήστο Ρεπαπή, καθώς επίσης τον καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Δημήτρη Μελά. Η μελέτη χρηματοδοτήθηκε από το Μαριολοπούλειο – Καναγκίνειο Ίδρυμα Επιστημών Περιβάλλοντος.

πηγή:  www.physicsgg.me/

Τι είναι θερμοκρασιακή αναστροφή ακτινοβολίας;

Κυρίως κατά την περίοδο του φθινοπώρου, του χειμώνα και της άνοιξης παρατηρούμε ότι σε πολλές περιοχές της χώρας μας (κυρίως στα ηπειρωτικά) κατά τις βραδινές και πρωινές ώρες η θερμοκρασία σε πεδινά τμήματα είναι χαμηλότερη από ότι σε ορεινές περιοχές. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται θερμοκρασιακή αναστροφή ακτινοβολίας.

Αρχικά, ας δούμε τι ορίζουμε ως αναστροφή. Αναστροφή ονομάζεται ένα φαινόμενο κατά το οποίο η θερμοκρασία σε ένα ατμοσφαιρικό στρώμα αυξάνεται καθ ΄ύψος (αντί να μειώνεται όπως φυσιολογικά συμβαίνει). Το αναστροφικό στρώμα (εικόνα 1) χαρακτηρίζεται από την ένταση του (ρυθμός με τον οποίο αυξάνεται η θερμοκρασία καθ΄ ύψος), το πάχος του (δηλαδή τη διαφορά ύψους της βάσης του αναστροφικού στρώματος από την κορυφή του) και το ύψος του (δηλαδή το ύψος της κορυφής του). Να τονιστεί ότι συνήθως στο αναστροφικό στρώμα επικρατούν συνθήκες ευστάθειας που περιορίζουν την κατακόρυφη ανάμειξη του αέρα.

Εικόνα 1. Προφίλ κατώτερης τροπόσφαιρας κατά τη διάρκεια του φαινομένου της αναστροφής ακτινοβολίας

 

Αναστροφή ακτινοβολίας

 

Κατά  την διάρκεια της νύχτας το έδαφος εκπέμπει την ακτινοβολία που έχει απορροφήσει κατά την διάρκεια της ημέρας. Πρόκειται για υπέρυθρη ακτινοβολία που φέρει θερμική ενέργεια. Έτσι, το έδαφος ψύχεται, ψύχοντας και την υπερκείμενη στιβάδα αέρα. Η στιβάδα αέρα οποία μπορεί να εκτείνεται σε ύψος από μερικές δεκάδες έως και εκατοντάδες μέτρα.

Ταυτόχρονα απαιτείται όσο το δυνατόν πιο ανέφελος ουρανός, διότι τα νέφη απορροφούν μέρος της ακτινοβολίας που εκπέμπει το έδαφος και την επανεκπέμπουν προς αυτό μην αφήνοντας τελικά το έδαφος να ψυχθεί. Σε περίπτωση, λοιπόν, νεφελώδους ουρανού η δημιουργία αναστροφικού στρώματος αποτρέπεται.

Τέλος, μια ακόμα αναγκαία συνθήκη για τον σχηματισμό αναστροφής ακτινοβολίας είναι η επικράτηση ασθενών ανέμων. Με αυτόν τον τρόπο η υπερκείμενη του ψυχρού εδάφους αέρια μάζα δεν ανακυκλώνεται. Παραμένει στάσιμη και αποκτά τη θερμοκρασία του υποκείμενου εδάφους. Ο ψυχρός αέρας κοντά στο έδαφος όντας πυκνότερος εγκλωβίζεται και δεν αναμειγνύεται με τον θερμότερο υπερκείμενο αέρα.

Η φυσική διαδικασία της αναστροφής ευνοείται και λαμβάνει χώρα σε ηπειρωτικές περιοχές μακριά από την θάλασσα. Συμβαίνει κυρίως σε κλειστούς κάμπους-πεδιάδες και σε οροπέδια-λεκανοπέδια. Το αναστροφικό στρώμα που δημιουργείται από τους παράγοντες που αναλύθηκαν παραπάνω συνήθως διαλύεται τις προμεσημβρινές ώρες εκτός κι αν το πάχος της ομίχλης είναι σημαντικό, οπότε υπό συνθήκες άπνοιας η ομίχλη διατηρείται με αποτέλεσμα να αποτρέπει την ακτινοβολία να φτάνει στο έδαφος και να διατηρεί τις χαμηλές θερμοκρασίες στην επιφάνεια (εικόνα 2).

Εικόνα 2. Σχηματική αναπαράσταση του μηχανισμού που διατηρεί τις χαμηλές θερμοκρασίες επιφανείας κατά τη διάρκεια της ημέρας σε περίπτωση ομίχλης.

 

Κάθε άνοιξη, στις αλπικές περιοχές του κόσμου, λαμβάνει χώρα μια μετανάστευση διαφορετική από τις άλλες.

Οι «μετανάστες» είναι μονοκύτταροι οργανισμοί, άλγη όμοια με τα φύκια, αλλά αντί να ζει στη θάλασσα, ζει στο χιόνι. Τον χειμώνα τον περνάνε χωμένα βαθιά μέσα στο χιόνι. Την άνοιξη, ξυπνούν και κολυμπούν προς την επιφάνεια μέσα από τις χαραμάδες του χιονιού που λιώνει. Σε αυτή τη διαδρομή πολλαπλασιάζεται και φωτοσυνθέτει. Φτάνοντας στην επιφάνεια, έχει γίνει κόκκινο, δημιουργώντας το φαινόμενο που οι επιστήμονες ονομάζουν «ροζ χιόνι», «χιόνι καρπούζι» ή «ματωμένο χιόνι».

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το χρώμα προέρχεται από την ασταξανθίνης, έναν μοριακό ξάδερφο της χημικής ουσίας που κάνει τα καρότα πορτοκαλί. Είναι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί που παράγουν βιολογικά αντιηλιακά μόρια για να προστατευθούν από τον ήλιο: απορροφά την υπεριώδη ακτινοβολία, θερμαίνονται και ουσιαστικά λιώνουν το χιόνι που βρίσκεται γύρω. «Η τήξη τα βοηθά πολύ», λέει στον New Yorker ο Ρόμαν Ντάιαλ, βιολόγος στο Alaska Pacific University. «Η επιφάνεια του χιονιού μπορεί να είναι ένα πολύ ξηρό μέρος. Δεν υπάρχει πολύ νερό σε υγρή μορφή. Και οποιαδήποτε μορφή ζωής δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάπως το παγωμένο νερό. Είναι σαν να βρισκόσασταν σε κάμπινγκ και το μπουκάλι με το νερό ήταν παγωμένο. Θα διψούσατε μέχρι να λιώσει».

Το ροζ χιόνι είναι ένα απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο, αλλά σε μια εποχή που εξαφανίζονται οι παγετώνες, είναι προβληματικό. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η άλγη είχε μειώσει την ποσότητα του ηλιακού φωτός που ανακλάται από κάποιους παγετώνες στη Σκανδιναβία. Το γεγονός αυτό αύξησε την ποσότητα του ηλιακού φωτός που απορροφάται ανά 13%.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το αποτέλεσμα είναι, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Geoscience, η ταχύτερη τήξη.

Όπως και σε άλλα μέρη του πλανήτη αυτό που συμβαίνει είναι πιθανόν αυτοδιαιωνιζόμενο. Ήδη ο πάγος έχει γίνει πιο σκούρος από την σκόνη, την αιθάλη και την τέφρα. Αυτά είναι υπεύθυνα για την επιτάχυνση της τήξης καθώς και την αύξηση των θρεπτικών συστατικών που χρειάζεται η άλγη.

Όσο οι οργανισμοί αυτοί πολλαπλασιάζονται, τόσο περισσότερο λιώνουν τα χιόνια, γεγονός που τους επιτρέπει να πολλαπλασιάζονται ξανά. «Μόλις αρχίσει το φαινόμενο, εξαπλώνεται πολύ πιο γρήγορα από ότι νομίζουν οι άνθρωποι», λέει ο Ντάιαλ.

Το ροζ χιόνι ήταν γνωστό από τον Αριστοτέλη πριν από 2.000 χρόνια και η βιολογική του προέλευση έγινε εμφανής στις αρχές του 19ου αιώνα. Έκτοτε η άλγη του χιονιού έχουν απασχολήσει τους βιολόγους επιστήμονες που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί τρία γένη – Coenochloris, Chloromonas και Chlamydomonas – που περιλαμβάνουν ίσως δεκάδες είδη.

Υπάρχουν πορτοκαλί άλγη χιονιού και κίτρινα άλγη χιόνι, ενώ κάποια από αυτά, εάν για κάποιο λόγο τα φάτε, λειτουργούν σαν καθαρτικό.

Από τη έρευνα του Ντάιαλ και των συνεργατών του αποδείχθηκε ότι από το 17% του πάγου που έλιωνε, ήταν από χιόνι που είχε πάνω του άλγη.

Όπως τονίζει ο New Yorker, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να ανησυχούμε για την άλγη του χιόνι. Και, ούτως ή άλλως, δεν προκαλεί την κλιματική αλλαγή, εμείς την προκαλούμε. Δημιουργείται το ιδανικό περιβάλλον για να ευδοκιμήσουν, και αποτελούν έναν ακόμη δείκτη ότι η ανθρωπότητα μόλις τώρα άρχισε να καταλαβαίνει τις επιπτώσεις της δικής της ύπαρξης. Και, φυσικά, η άλγη αυτή χρειάζεται χιόνι για να υπάρχει. Μόλις αυτό εξαφανιστεί, θα εξαφανιστεί και η άλγη. Αλλά πριν αυτό συμβεί, είναι πιθανό, το τελευταίο χιόνι που θα δούμε στη Γη να είναι ροζ ή ακόμα και κόκκινο –σαν το αίμα.

Πηγή: Huffingtonpost.gr

 

 

Σε αυτό το άρθρο θα δείτε ένα βίντεο του Met office  στο οποίο παρουσιάζονται πέντε εκπληκτικά οπτικά καιρικά φαινόμενα  που αν και σπάνια ,υπό τις κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις αλλά και με αρκετή τύχη μπορεί να τα συναντήσετε μια μέρα.  πρώτα όμως έχουμε μια μικρή αναφορά στο καθένα .

 

      1.  Παρήλιον   ( Parhelion )

το παρήλιον είναι ένα ατμοσφαιρικό φαινόμενο το οποίο δημιουργεί σημεία φωτός σε ένα φωτεινό δαχτυλίδι σε ακτίνα 22 μοιρών από κάθε πλευρά του Ηλίου. Εμφανίζονται όταν το φως διαθλάται από κρυστάλλους πάγου των θυσανόμορφων νεφών- εξαιρετικά λεπτά και αραιά στην τροπόσφαιρα. Το φαινόμενο είναι πιο συχνό το χειμώνα.

 

     2.  Ακτίνες λυκόφωτος    (Crepuskular rays)

Ακτίνες λυκόφωτος είναι οι ηλιακές ακτίνες, που ξεγλιστράνε ανάμεσα από τα σύννεφα , κατά τη διάρκεια του σούρουπου  . Εκείνη την ώρα οι αντιθέσεις μεταξύ του φωτός και του σκοταδιού είναι πιο εμφανείς και έτσι μπορούμε να έχουμε εκπληκτικές εικόνες όπως της σχετικής φώτο.

    3. Ιριδίζοντα νέφη  ( Circumzenithal  ARK)

Το φαινόμενο του ιριδισμού οφείλεται στο γεγονός ότι τα ιριδίζοντα σώματα έχουν την ιδιότητα να παρουσιάζονται με ένα χρώμα όταν διαθλούν το φως και με ένα διαφορετικό χρώμα όταν αντανακλούν το φως. Στα σώματα αυτά, το προσπίπτον φως ανακλάται πάνω σε πολλαπλές επιστρώσεις ημιδιαφανών επιφανειών. Μέσα από τη μετατόπιση των φάσεων και τη συμβολή αυτών των ανακλάσεων, το σώμα αλλάζει χρώμα, αφού διάφορες περιοχές συχνοτήτων ενισχύονται διαφορετικά ή γίνονται πιο ασθενείς.

 

   4.   Άλως   ( Haloes )

πρόκειται για ένα λευκό ή ελαφρώς χρωματιστό «δαχτυλίδι» που εμφανίζεται μερικές φορές γύρω από τον Ήλιο ή και σε σπάνιες φορές τη Σελήνη. Συνεπώς, απαντώνται δύο είδη άλω, οι ηλιακές και οι σεληνιακές. Πρόκειται για ένα οπτικό φαινόμενο που προκαλείται από τη διάθλαση και ανάκλαση του ηλιακού ή σεληνιακού φωτός πάνω στους παγοκρυστάλλους των νεφών.

 

   5.   Σέλας  (Aurora)

Το σέλας είναι είναι ένα εντυπωσιακό φωτεινό ουράνιο φαινόμενο που παρατηρείται στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας και είναι ορατό στους πόλους, για αυτό και ονομάζεται επίσης Πολικό Σέλας.τα φορτισμένα σωματίδια που προέρχονται από τους ηλιακούς ανέμους, φτάνουν στο μαγνητικό πεδίο της Γης και ταξιδεύουν κατά μήκος των μαγνητικών γραμμών του.Από αυτά τα σωματίδια, μερικά εκτρέπονται προς τη Γη, ενώ κάποια άλλα αλληλεπιδρούν με τις μαγνητικές γραμμές δημιουργώντας ρεύμα φορτισμένων σωματιδίων με κατεύθυνση τους δύο πόλους (γι’ αυτό παρατηρείται Σέλας ταυτόχρονα και στους δύο). Όταν φτάσουν στην ιονόσφαιρα, τα σωματίδια συγκρούονται με τα ιόντα του οξυγόνου και του αζώτου, τα οποία απορροφούν την ενέργεια και φτάνουν σε υψηλότερη ενεργειακή κατάσταση. Στη συνέχεια αποδιεγείρονται εκπέμποντας την ενέργεια με τη μορφή ορατής ακτινοβολίας. Αυτή η αποδιέγερση των διαφορετικών ιόντων προκαλεί και τα διαφορετικά χρώματα του φαινομένου.

 

 

 

 

 

 

Οι καταιγίδες είναι από τα  ομορφότερα αλλά και καταστροφικότερα φαινόμενα του κόσμου και ειδικά τώρα το καλοκαίρι θα έχουμε την ευκαιρία να τα τις εντοπίσουμε  σε όλη  την χωρά μας ,μιας  και το καλοκαίρι έχουμε τις κατάλληλες συνθήκες για την δημιουργία τους. Κάθε καταιγίδα έχει κάτι διαφορετικό από μία άλλη όσον αφορά τα χαρακτηριστικά της . Δηλαδή ανάλογα με τις συνθήκες δημιουργίας τους αποκτούν κάποια βασικά χαρακτηριστικά που με βάση αυτά χωρίζονται σε κάποιες κατηγορίες  τις οποίες θα δείτε στην συνέχεια του άρθρου.

 

Single cell storm  

(Single  cell storm) Μονοκυτταρική καταιγίδα  είναι όπως φαίνεται και από το όνομα της η καταιγίδα η οποία είναι απλά ένας μεμονωμένος πυρήνας η κύτταρο. Είναι οι συνηθισμένες καταιγίδες που συναντάμε τα καλοκαιρινά απογεύματα εξαιτίας της υψηλής θερμοκρασίας . Είναι σύντομης διάρκειας και είναι ικανές να παράγουν σύντομη και έντονη βροχόπτωση με αστραπόβροντα . Η διάρκεια ζωής τους από την στιγμή που θα δημιουργηθούν μέχρι να διαλυθούν είναι περίπου μία ώρα η και λιγότερο . 

 

Multi-cell storm  

Multi-cell storm Πολυκυτταρική καταιγίδα είναι ουσιαστικά μια καταιγίδα πολλαπλών κυττάρων ή πυρήνων όπου νέα ανοδικά ρεύματα σχηματίζονται κατά μήκος του κύριου πυρήνα και έτσι έχουμε νέους πυρήνες μικρής διάρκειας ο ένας μετά τον άλλο . Ο κάθε πυρήνας διαρκεί 30-60 λεπτά ενώ ολόκληρο το σύστημα μπορεί να διαρκέσει για αρκετές ώρες . Σε ένα τέτοιο σύστημα πολλαπλών πυρήνων εκτός της βροχόπτωσης μπορεί να παραχθεί χαλάζι αλλά και ισχυροί άνεμοι που μπορούν να οδηγήσουν και σε πλημμύρες . 

 

Squall line 

(Sqyall line)  Γραμμή λαίλαπας είναι μια ομάδα καταιγίδων  που κινούνται σε μια γραμμή και συνήθως συνοδεύονται από θύελλες με ισχυρές ριπές ανέμων και έντονη βροχόπτωση. Οι γραμμές λαίλαπας τείνουν να κινούνται πολύ γρήγορα και έτσι έστω και σε σύντομο χρονικό διάστημα είναι ικανές να προκαλέσουν ζημιές λόγο της ραγδαιότητας τους . Τέλος αν και μπορούν να εκτείνονται σε πολλά εκατοντάδες χιλιόμετρα δεν πιάνουν το ίδιο  μεγάλες εκτάσεις σε φάρδος. 

 

Supercell storm  

(Supercell storm) Υπερκυτταρική καταιγίδα είναι μια  μεγάλης διάρκειας καταιγίδα η οποία είναι εξαιρετικά οργανωμένη. Η υπερκυτταρική καταιγίδα τροφοδοτείται από ένα επίμονο αυξανόμενο ανοδικό ρεύμα το οποίο στροβιλίζεται . Αυτός ο στροβιλισμός λέγεται μεσοκυκλώνας (mesocyclone) και οι ανεμοστρόβιλοι είναι μια μικρή προέκταση αυτού του βασικού στροβιλισμού. Η υπερκυτταρική καταιγίδα είναι κυριολεκτικά η βασίλισσα των καταιγίδων . Έχει την δυνατότητα να κυριαρχήσει σε αποστάσεις έως και 32 χιλιόμετρα μόνη της υπό τις κατάλληλες συνθήκες για την ύπαρξη της και να διαρκέσει 2-4 ώρες δίνοντας έντονα φαινόμενα και ανεμοστρόβιλους σε κάποιες περιπτώσεις . Αυτή η καταιγίδα ευθύνεται για τούς πιο καταστροφικούς ανεμοστρόβιλους που έχουν πλήξει την Αμερική κυρίως αλλά και άλλες χώρες . Τέλος αν και σπάνιος τύπος καταιγίδας τα (supercell)  που συναντώνται κυρίως στις ΗΠΑ υπό τις κατάλληλες συνθήκες μπορούν να δημιουργηθούν και σε άλλες χώρες .

 

 

Ετνονότατη καταιγίδα έπληξε την πόλη της Δράμας, λίγο μετά την αλλαγή της μέρας.

Η καταιγίδα προήλθε από έναν καταιγιδοπυρήνα που δημιουργήθηκε ουσιαστικά πάνω από την πόλη της Δράμας και λόγω των ατμοσφαιρικών συνθηκών παρέμεινε στάσιμος πάνω απο την περιοχή για περίπου 1 ώρα(έπειτα άρχισε να διαλύεται). Η τοπικότητα ήταν εξαιρετικά μεγάλη αφού περιοχές ακριβώς νοτιότερα της πόλης  μείναν σχεδόν ανεπηρέαστες. Ενδεικτικό, ότι περιοχές στο νότιο τμήμα της πόλης κατέγραψαν 13mm ενώ στο κέντρο μετεωρολογικός σταθμός πρωτού διακοπεί η λειτουργεία του είχε καταγράψει 30mm υετού(30 λίτρα νερού ανά τετραγωνικό μέτρο). Η συνολική ποσότητα υετού που έπεσε σίγουρα ήταν παραπάνω αφού ο υπολογισμός έχει μεγάλο σφάλμα λόγω του χαλαζιού.

Ακολουθεί πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό από το κέντρο της πόλης.

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες

 

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

To χαλάζι σε συνδυασμό με τους ισχυρούς ανέμους ξερίζωσε-έριξε δέντρα.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και υπαίθριες δραστηριότητες

 

Ακολουθούν εντυπωσιακά βίντεο στην διάρκεια της καταιγίδας από την σελίδα DRAMAWEATHER.

Τέλος ένα εντυπωσιακό βίντεο από τις εργασίες αποκατάστασης των ζημιών.

 

ΠΗΓΕΣ: ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΜΑΜΣΑΚΟΣ, ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΠΑΚΟΓΛΟΥ , ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΙΟΥΡΑΣ

 

 

 

 

 

 

 

+

Τα red spites δεν είναι απαραιτήτως σπάνια, αν έχεις τον σωστό εξοπλισμό και τη γνώση. Δείτε το βίντεο του καναλιού Pecos Hank.

 

Υπάρχουν άνθρωποι που κυνηγούν καταιγίδες, όμως αυτό που πραγματικά θέλουν να “πιάσουν” στον φακό τους είναι τα λεγόμενα Red Sprites. Ένας από αυτούς είναι ο Αμερικανός Paul Smith, ο οποίος δημιούργησε ένα πανέμορφο βίντεο σε ανάλυση 4Κ. Το βίντεο που δείχνει τα εντυπωσιακά red sprites ανέβηκε στο κανάλι του Pecos Hank στο youtube.

 

Πως δημιουργούνται και τι είναι όμως τα red sprites;

Το πρώτο Red Sprite φαίνεται να αναφέρθηκε από τον Johann Georg Estor το 1730. Τα Red Sprites είναι ηλεκτρικές εκκενώσεις που δημιουργούνται πάνω από μία ισχυρή καταιγίδα στη Μεσόσφαιρα, δηλαδή σε ύψος 50-95km πάνω από την επιφάνεια της γης. Το φαινόμενο δεν είναι τόσο σπάνιο, ωστόσο γίνεται δύσκολα αντιληπτό και είναι ακόμα πιο δύσκολο να καταγραφεί από κάμερες.

 

Μία πιθανή αιτία σύνδεει τα red sprites με την εκδήλωση κεραυνών προς την επιφάνεια της γης. Ουσιαστικά, λίγο πριν την εκφόρτιση του νέφους και την δημιουργία ηλεκτρικής εκκένωσης προς την επιφάνεια της γης, το νέφος “φορτίζεται” αποκτώντας θετικό φορτίο στα μέσα και κατώτερα στρώματά του, ενώ η κορυφή του είναι πιθανόν να φορτιστεί αρνητικά. Ωστόσο, η ιονόσφαιρα (στρώμα μεταξύ θερμόσφαιρας και εξώσφαιρας) είναι φορτισμένη θετικά. Με αυτό τον τρόπο μπορεί πρόσκαιρα να δημιουργηθεί πρακτικά ένας τεράστιος παράλληλος “πυκνωτής”. Αυτό το ισχυρό ηελκτρικό πεδίο που δημιουργείται μεταξύ της κορυφής του καταιγιδοφόρου νέφους και της ιονόσφαιρας είναι ικανό να προκαλέσει ηλεκτρικές εκκενώσεις μέσα στην μεσόσφαιρα, που είναι τα λεγόμενα Red Sprites.

 

Δείτε επίσης: Γνωριμία με τις καταιγίδες ( 2 ) Τύποι καταιγίδων

 

 

Πηγή: Greifinger and Greifinger, 1976