Posts

Μεταξύ των κοινοτήτων Inuit Nunangat στον πολύ βόρειο Καναδά, υπάρχει ένα ρητό: Εάν χτυπάτε τον πάγο με το καμάκι σας και δεν περνάει στο πρώτο χτύπημα, είναι αρκετά παχύ για να περπατήσετε. Εάν μπορείτε να το χτυπήσετε τρεις φορές χωρίς να σπάσει, είναι καλό για τα χιόνια. Και αν μπορείτε να το χτυπήσετε πέντε φορές, μπορεί να υποστηρίξει τα πάντα.

Οι Αρκτικές κοινότητες χρησιμοποιούν την τεχνολογία για να διατηρήσουν την παράδοση ζωντανή

Αυτή η πολύτιμη συμβουλή έχει διατηρήσει τις γενιές κυνηγών Inuit ασφαλείς καθώς περιηγούνται στην παγωμένη θάλασσα αναζητώντας φάλαινες, φώκιες, ψάρια και πουλιά. Αλλά καθώς η κλιματική αλλαγή διαταράσσει τους ρυθμούς της ζωής στην Αρκτική, καθίσταται όλο και πιο δύσκολο να εφαρμοστεί η παραδοσιακή γνώση στον θαλάσσιο πάγο, τα καιρικά φαινόμενα και τις εποχές. Η Αρκτική στο σύνολό της θερμαίνεται δύο φορές πιο γρήγορα από τον υπόλοιπο κόσμο, και οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το καλοκαίρι o πάγος θα μπορούσε να εξαφανιστεί εντελώς μέχρι το έτος 2040.

Με τις παλιές γνώσεις να τρέχουν καθώς το περιβάλλον γίνεται απρόβλεπτο, οι άνθρωποι που ζουν στο μακρινό Βορρά πρέπει όλο και περισσότερο να αναζητούν νέες μεθόδους για να διατηρήσουν ζωντανές τις πολιτιστικές τους πρακτικές και μεθόδους διαβίωσης, όπως φαλαινοθηρία, βοσκή ταράνδων και ψάρεμα στον πάγο. Συχνά αυτό σημαίνει στροφή σε τεχνολογία – αισθητήρες που δείχνουν πότε ο πάγος είναι ασφαλής για διέλευση, κολάρα GPS για την παρακολούθηση ταράνδων και κατά παραγγελία κοινωνικά εργαλεία για κοινή χρήση γνώσεων μεταξύ κοινοτήτων.

Σε αντίθεση με πολλές περιοχές του κόσμου όπου οι λύσεις για την κλιματική αλλαγή συζητούνται για το μέλλον, οι αυτόχθονες κοινότητες προσαρμόζουν ενεργά τη ζωή τους με την τεχνολογία καθώς βλέπουν τις αλλαγές να συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο. Μεγάλο μέρος αυτής της τεχνολογίας προέρχεται από πρωτοβουλίες εντός των κοινοτήτων, μετά από αυτό που λέει ο Matthew Druckenmiller, ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Δεδομένων Χιονιού και Πάγου στο Boulder του Κολοράντο, είναι δεκαετίες αποτυχιών των διεθνών παγκόσμιων δυνάμεων για την αντιμετώπιση της κρίσης, η οποία «έχει πραγματικά θέσει το στάδιο για αυτοδιάθεση. Η αυξημένη πρόσβαση και η συμμετοχή στην επιστημονική έρευνα παρέχει στους Αρκτικούς αυτόχθονες πληθυσμούς τη δύναμη να οικοδομήσουν λύσεις με βάση την από πρώτο χέρι εμπειρία τους να βλέπουν περιβαλλοντικές αλλαγές», σύμφωνα με το cnet.

Πως το Siku βοηθάει τους κατοίκους;

Ξεκίνησε στα τέλη του 2019, το Siku είναι μια πλατφόρμα μερικής χαρτογράφησης, μέρος κοινωνικού δικτύου που παρέχει σε αυτόχθονες κοινότητες από όλη την Αρκτική εργαλεία και υπηρεσίες που χρειάζονται για την ασφαλή πλοήγηση στον πάγο, συμπεριλαμβανομένων των παλίρροια, των θαλάσσιων προβλέψεων και των μετρήσεων υφής πάγου. Ειδοποιήσεις εγγύτητας που θα προειδοποιούν τους ανθρώπους όταν βρίσκονται κοντά σε λεπτό πάγο χρησιμοποιώντας το GPS στα τηλέφωνά τους θα είναι το επόμενο μεγάλο χαρακτηριστικό.

Προς το παρόν, οι κυνηγοί μπορούν να δημοσιεύουν εικόνες, προειδοποιήσεις για λεπτό πάγο και χάρτες των ταξιδιών τους στην εφαρμογή για κινητά του Siku (διατίθεται σε iOS και Android), κοινοποιώντας τις πληροφορίες με τις δικές τους κοινότητες στην τοπική τους γλώσσες και επιστημονικοί ερευνητές – εάν το επιθυμούν. Η ασύρματη κάλυψη απέχει πολύ από το τέλειο στην περιοχή, αλλά όλες οι κοινότητες στο Nunavut διαθέτουν υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας.

Η εφαρμογή δημιουργήθηκε σε συνεννόηση με αυτόχθονες οργανώσεις νεολαίας και πρεσβύτερους, λέει ο Joel Heath, εκτελεστικός διευθυντής του ερευνητικού δικτύου Arctic Eider Society με έδρα το Sanikiluaq, Nunavut, το οποίο δημιούργησε και διαχειρίζεται το Siku. Ήταν σημαντικό από την αρχή ότι βασίστηκε σε ένα πλαίσιο που επέτρεπε στους ανθρώπους να διατηρήσουν την πλήρη ιδιοκτησία και τον έλεγχο των δικών τους δεδομένων για να προωθήσουν το κίνημα «αυτόχθονες σε αυτοδιάθεση».

Στο παρελθόν υπήρξε αποσύνδεση μεταξύ της επιστημονικής γνώσης και της γηγενής γνώσης, επειδή η γηγενής γνώση, ενώ περιλαμβάνει μεγάλες μετατοπίσεις οικοσυστημάτων, αποτελεί μέρος της προφορικής παράδοσης. Αλλά οι δύο έχουν περισσότερα κοινά από ό, τι πιστεύουν οι άνθρωποι, λέει ο Heath.

«Οι άνθρωποι είναι εκεί έξω κάθε μέρα κάνοντας προσεκτικές παρατηρήσεις», λέει. «Έχετε πολύπλοκα γλωσσικά συστήματα κατηγοριών για διαφορετικά είδη θαλάσσιου πάγου που είναι επιστημονικά με τον δικό τους τρόπο. Είναι το δικό τους είδος επιστήμης. Και μιλούν με άλλους δρομολογητές και κυνηγούς – ένα είδος συστήματος αξιολόγησης από ομοτίμους.»

 

Ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, δίνει όλες τις πληροφορίες για τις θερμοκρασίες στην Ανταρκτική. Η Ανταρκτική είναι μακράν η πιο μυστηριώδης ήπειρος στη Γη. Χωρίς μόνιμο πληθυσμό, γνωρίζουμε πολύ λίγα για αυτό το παράξενο και άγονο τοπίο.

Αλλά η Ανταρκτική φιλοξενεί επίσης μερικές από τις πιο κρύες θερμοκρασίες που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Σε ένα τόσο παγωμένο μέρος του πλανήτη μας, καταγράφεται θερμοκρασία -100 βαθμών Κελσίου, γεγονός που είχε σοκάρει τους επιστήμονες που είχαν εντοπίσει κάτι τέτοιο.

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ μικρού μήκος, δίνει ενδιαφέρουσες πληροφορίες, τόσο για τις ακραίες θερμοκρασίες αυτής της απομονωμένης ηπείρου, όσο και για τη γενικότερη κλιματολογία, γεωγραφία-γεωμορφολογία.

Περίπου 98% της Ανταρκτικής καλύπτεται από το Ανταρκτικό παγοκάλυμμα, ένα παγοκάλυμμα με μέσο πάχος τουλάχιστον 1,9 χλμ.

Η ήπειρος έχει περίπου το 90% του πάγου του πλανήτη (και συνεπώς το 70% του πόσιμου νερού του κόσμου). Αν όλος αυτός ο πάγος έλιωνε, η στάθμη της θάλασσας θα ανέβαινε περίπου 60 μέτρα.

Στο μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού της ηπείρου, η βροχόπτωση είναι πολύ χαμηλή, σχεδόν 20 mm ανά έτος.

Σε λίγες περιοχές μπλε πάγου η βροχόπτωση είναι μικρότερη από την απώλεια μάζας λόγω εξάχνωσης και έτσι η τοπική ισορροπία μάζας είναι αρνητική. Στις ξηρές κοιλάδες παρατηρείται το ίδιο φαινόμενο πάνω από βραχώδη βάση, με αποτέλεσμα ένα ξηρό τοπίο.

Χαμηλά επίπεδα παγοκάλυψης παρουσιάζει ο Αρκτικός κύκλος το φετινό φθινόπωρο. Σε τι φάση βρίσκεται τώρα; Τι προβλέπεται για τη συνέχεια;

 

 

Η παγοκάλυψη έως τώρα έχει κινηθεί σε χαμηλότερα του μέσου όρου επίπεδα. Μάλιστα φαίνεται πως σταδιακά αρχίζει και διαμορφώνεται μία νέα κλιματική πραγματικότητα για τους πάγους του Αρκτικού Κύκλου, οι οποίο την τελευταία πενταετία παρουσιάζουν μονίμως έκταση μικρότερη κατά 1-2 εκατομύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα σε σχέση με την περίοδο 1981-2000.

 

 

Όσον αφορά την συγκέντρωση θαλάσσιου πάγου το μήνα Οκτώβριο, η κατάσταση είναι αποκαρδιωτική. Συγκεκριμένα, παρατηρήθηκαν μειωμένες συγκεντρώσεις έως και πάνω από -50% σε σχέση με την περίοδο 1980-2000 σε μεγάλο τμήματα του Αρκτικού Κύκλου και ιδιαίτερα στα τμήματα κοντά στη Σιβηρία και τις ακτές του Καναδά. Ελαφρά αυξημένες οι συγκεντρώσεις κατά 10-20% εκεί όπου εντοπίζεται και ο κύριος πυρήνας του παγετώνα πλέον στην Αρκτική, δηλαδή βορειότερα της Γροιλανδία.

 

 

 

Στην τελευταία ενημέρωση (18/11/2020) φαίνεται πως η έκταση και η συγκέντρωση του θαλάσσιου πάγου στις βόρειες ακτές της Σιβηρίας και του Καναδά βρίσκεται σε ανάκαμψη. Ωστόσο, συνολικά τόσο η έκταση, αλλά κυρίως η συγκέντρωση είναι σαφώς μειωμένες σε σχέση με την περίοδο αναφοράς.

 

Η προοπτική για τη συνέχεια είναι σχετικά ελπιδοφόρα, καθώς η κυκλοφορία στο βόρειο ημισφαίριο ενδεχομένως να παρουσιάσει ζωνικότητα, κάτι που σημαίνει (αν τελικά επαληθευτεί) ότι οι ψυχρές αέριες μάζες του αρκτικού κύκλου θα αρχίσουν να συσσωρεύονται στην περιοχή που “γεννιούνται”, χωρίς να διαρρέουν σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη.

Μία τέτοια εξέλιξη ουσιαστικά θα “φορτίσει” με ψύχος τις αποθήκες του βορείου ημισφαιρίου, κάτι που θα αυξήσει και τις πιθανότητες για κάποιο ακραίο επεισόδιο ψύχους σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη αργότερα.

Η Παγκόσμια Τράπεζα Σπόρων στο Σβάλμπαρντ κατασκευάστηκε υπογείως σε μία ζώνη μόνιμης ψύξης, ως μέτρο ασφαλείας σε περίπτωση που κινδυνεύσουν οι πηγές τροφίμων, λόγω συγκρούσεων ή φυσικών καταστροφών.

 

Βρίσκεται στο νησί Σπιτσβέργη του Νορβηγικού αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ, το οποίο βρίσκεται αρκετά κοντά στον Βόρειο Πόλο, σε μια απόσταση 1120 χλμ..

 

 

Η λειτουργία της άρχισε στις αρχές του 2008 και στόχος της είναι να βοηθήσει στη συντήρηση της βιοποικιλότητας στον πλανήτη, φιλοδοξώντας να συγκεντρώσει σπόρους από κάθε γνωστό είδος φυτού του πλανήτη.

Η κατασκευή της κόστισε 8 εκ. δολάρια ΗΠΑ και χρηματοδοτήθηκε από τη νορβηγική κυβέρνηση. Διοικείται μετά από τριμερή συμφωνία της Νορβηγικής κυβέρνησης, του διεθνούς οργανισμού Global Crop Diversity Trust και του Nordic Genetic Resource Center (Κέντρο Γενετικών Πόρων των Σκανδιναβικών χωρών).

Το θησαυροφυλάκιο σπόρων χτίστηκε σε ένα παλιό ορυχείο και στο εσωτερικό του υπάρχουν κρυμμένα αποθέματα σπόρων από όλη τη διατροφική αλυσίδα. Βρίσκεται ψηλά στο βουνό για να αποφύγει την αύξηση της στάθμης της θάλασσας, αλλά και πολύ βαθιά στη γη για να είναι προστατευμένο ακόμη και από μία πυρηνική έκρηξη ή σύγκρουση μεγάλου μετεωρίτη με τη Γη.

Ο βασικός σκοπός της «Κιβωτού των Σπόρων», είναι η προστασία της βιοποικιλότητας προσφέροντας ένα οργανωμένο χώρο αποθήκευσης επιπρόσθετα στις κατά τόπους τράπεζες σπόρων. Η διαχείριση των τοπικών αποθηκών πολλές φορές οδηγεί σε απώλεια ειδών. Η πρόσβαση στους σπόρους ορίζεται από τη Διεθνή Συνθήκη Γενετικών Πόρων Φυτών.

Το 2017, το Διεθνές Κέντρο για τη Γεωργική Έρευνα στις Ξηρές Περιοχές κατέθεσε στην Παγκόσμια Τράπεζα πάνω από 15.000 δείγματα από τη Συρία μαζί με σπόρους από το Μπενίν, την Ινδία, το Πακιστάν, τον Λίβανο, το Μαρόκο, την Ολλανδία, το Μεξικό, τη Βοσνία, τη Λευκορωσία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία.

Το 2019, ανάμεσα στο απόθεμα σπόρων εντάχθηκαν και 21.500 σπόροι της ευρύτερης οικογένειας της κάνναβης και οι οποίοι έχουν κατατεθεί από επιστημονικά σωματεία από 17 διαφορετικές χώρες όπως η Αυστρία, η Ολλανδία, η Γερμανία, η Νορβηγία, η Σουηδία, η Πολωνία, και η Βόρεια Κορέα.

Πίσω από τη θωρακισμένη πόρτα της, στις τρεις μεγάλες αίθουσες της Κιβωτού μπορούν να αποθηκευτούν μέχρι και 4,5 εκατομμύρια ποικιλίες φυτών. Μέχρι στιγμής εκεί φυλάσσονται 865.000 δείγματα από 65 τράπεζες τροφίμων.

Η τράπεζα των σπόρων, είναι επίσης γνωστή με το προσωνύμιο «θησαυροφυλάκιο του τέλους του κόσμου», αν και η πλειοψηφία των επιστημόνων διαφωνεί με αυτό.

Αξίζει να σημειωθεί πως η τράπεζα του Σβάλμπαρντ είναι η διασημότερη, αλλά υπάρχουν συνολικά 1.700 αντίστοιχες τράπεζες σε ολόκληρο τον κόσμο, οι οποίες προστατεύουν τη βιοποικιλότητα.

 

 

 

Χρήση σπόρων της κιβωτού στη Συρία

Η τράπεζα σπόρων του Χαλεπιού έχει καταστραφεί από τις συγκρούσεις και το Διεθνές Κέντρο Αγροτικών Ερευνών των Άνυδρων Ζωνών (Icarda) ζήτησε τους σπόρους για να ξαναφτιάξει τα αποθέματά του σε γειτονικές χώρες, όχι όμως και στην ίδια τη Συρία, όπως ανέφερε ο Όσμουντ Άσνταλ, ο συντονιστής του Παγκόσμιου Θησαυροφυλακίου.

 

 

Ο κίνδυνος από την κλιματική αλλαγή

Το Global Seed Vault, όμως, βρίσκεται και αυτό αντιμέτωπο με τις αρνητικές επιπτώσεις από την κλιματική αλλαγή, αφού δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστο.

Μπορεί το καταφύγιο να είναι χτισμένο σε μία κατά τα άλλα ιδανική τοποθεσία, αφού η περιοχή δεν κινδυνεύει από ηφαίστεια, σεισμούς ή άλλους εξωγενείς παράγοντες, ωστόσο οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι η Κιβωτός μπορεί να μην καταφέρει να διασωθεί από την κλιματική αλλαγή.

Σύμφωνα με την έρευνα της Ίνγκερ Χάνσεν-Μπάουερ, του Μετεωρολογικού Ινστιτούτου της Νορβηγίας, το κλίμα στην πρωτεύουσα του Σβάλμπαρντ θερμαίνεται ταχύτερα από κάθε άλλο μέρος της Γης.

Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Λονγκιμπέρμπιεν το 1900 ήταν -7,8°C. Από τότε έχει ανέβει 3,7°C – τουλάχιστον τρεις φορές περισσότερο από τον παγκόσμιο μέσο όρο του ενός βαθμού Κελσίου.

Οι θερμοκρασίες στο Νορβηγικό αρχιπέλαγος μπορεί να φτάσουν μέχρι και τους 10°C πριν το τέλος του αιώνα, γεγονός το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε πλημμύρες, κατολισθήσεις και χιονοστιβάδες στην περιοχή.

Ήδη τον Μάιο του 2017, οι υψηλές θερμοκρασίες ρεκόρ που σημειώθηκαν στη Βόρεια Νορβηγία έκαναν τους πάγους να λιώσουν πιο γρήγορα, με αποτέλεσμα το Global Seed Vault να πλημμυρίσει.

Το νερό μπήκε στη σήραγγα της εισόδου του καταφυγίου κι αμέσως μετατράπηκε σε πάγο, είχε τονίσει τότε στον Guardian στέλεχος της νορβηγικής κυβέρνησης. Παρότι οι σπόροι έμειναν ασφαλείς, καθώς το νερό παρέμεινε στην είσοδο, το περιστατικό ενέγειρε ερωτήματα για τη μελλοντική ασφάλεια του καταφυγίου.

Εκτός από την άνοδο της θερμοκρασίας, το Σβάλμπαρντ μπορεί να αντιμετωπίσει αύξηση από 45% έως 65% στις βροχοπτώσεις μέχρι το 2100.

 

Πηγές: ecozen, iefimerida.gr, cnn

Σε έξι σημεία η απελευθέρωση του μεθανίου στη Σιβηρία – Έως και 400 φορές μεγαλύτερες οι τιμές από το κανονικό – Πώς επηρεάζει την κλιματική αλλαγή στον πλανήτη.

Κλιματική αλλαγή, άνοδος της μέσης θερμοκρασίας, καταστροφικές καταιγίδες σε μεγαλύτερη συχνότητα, ερημοποίηση περιοχών, έλλειψη πόσιμου νερού και πόρων… Όλα τα περικλείονται σε μία κατάσταση: Το «Φαινόμενο του Θερμοκηπίου». Η ανθρώπινη δραστηριότητα εντείνει την κατάσταση, επισπεύδοντας τις φυσικές διεργασίες στον πλανήτη. Όπως αποκαλύπτει ο Guardian, επιστήμονες ανακάλυψαν πρόσφατα μία τεράστια πηγή απελευθέρωσης μεθανίου στην Ανατολική Σιβηρία, η οποία είναι άγνωστο σε τι ποσοστό θα επηρεάσει το «Φαινόμενο του Θερμοκηπίου». Πρόκειται για την απελευθέρωση τεραστίων ποσοτήτων μεθανίου, από το κοίτασμα που αναφέρεται ως «κοιμώμενος γίγαντας του κύκλου του άνθρακα».

Υψηλά επίπεδα του ισχυρού αερίου, που ενισχύει το Φαινόμενο του Θερμοκηπίου έχουν ανιχνευθεί σε βάθος 350 μέτρων στη Θάλασσα του Λάπτοφ κοντά στη Ρωσία, προκαλώντας ανησυχία μεταξύ των ερευνητών ότι μπορεί να έχει προκληθεί ένας νέος βρόχος ανατροφοδότησης του κλίματος που θα μπορούσε να επιταχύνει τον ρυθμό της παγκόσμιας θέρμανσης.

Τεράστιες ποσότητες μεθανίου στην περιοχή

Τα ιζήματα πλαγιάς στην Αρκτική περιέχουν μια τεράστια ποσότητα κατεψυγμένου μεθανίου και άλλων αερίων – γνωστά ως ένυδρα. Το μεθάνιο έχει αποτέλεσμα θέρμανσης 80 φορές ισχυρότερο από το διοξείδιο του άνθρακα και διατηρείται για πάνω από 20 χρόνια. Η Γεωλογική Έρευνα των Ηνωμένων Πολιτειών ανέφερε προηγουμένως την αποσταθεροποίηση της ένυδρης Αρκτικής ως ένα από τα τέσσερα πιο σοβαρά σενάρια για απότομη κλιματική αλλαγή.

Η διεθνής ομάδα στο ρωσικό ερευνητικό πλοίο R/V Akademik Keldysh δήλωσε ότι οι περισσότερες φυσαλίδες διαλύονται επί του παρόντος στο νερό, αλλά τα επίπεδα μεθανίου στην επιφάνεια ήταν τέσσερα έως οκτώ φορές πάνω από αυτό που κανονικά θα περίμενε κανείς και αυτό εξαερώθηκε στην ατμόσφαιρα.

akademic

«Αυτή τη στιγμή, είναι απίθανο να υπάρξει σημαντική επίδραση στην υπερθέρμανση του πλανήτη, αλλά το θέμα είναι ότι αυτή η διαδικασία έχει πλέον ενεργοποιηθεί. Αυτό το σύστημα ένυδρου μεθανίου της ανατολικής Σιβηρίας έχει διαταραχθεί και η διαδικασία θα συνεχιστεί», δήλωσε ο Σουηδός επιστήμονας janrjan Gustafsson, του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, σε δορυφορική κλήση από το πλοίο.

Οι επιστήμονες – που είναι μέρος μιας πολυετούς Διεθνούς Αποστολής Μελέτης Πλαγιών – τόνισαν ότι τα ευρήματά τους ήταν προκαταρκτικά. Η κλίμακα των απελευθερώσεων μεθανίου δεν θα επιβεβαιωθεί έως ότου επιστρέψουν, αναλύσουν τα δεδομένα και δημοσιεύσουν τις μελέτες τους σε ένα επιστημονικό περιοδικό.

Ωστόσο, η ανακάλυψη του δυνητικά αποσταθεροποιημένου κατεψυγμένου μεθανίου προκαλεί ανησυχίες ότι έχει επιτευχθεί ένα νέο σημείο ανατροπής που θα μπορούσε να αυξήσει την ταχύτητα της παγκόσμιας θέρμανσης.

Με τη θερμοκρασία της Αρκτικής να αυξάνεται πλέον με υπερδιπλάσια ταχύτητα σε σχέση με τον παγκόσμιο μέσο όρο, το ζήτημα του πότε – ή ακόμα και αν – θα απελευθερωθούν στην ατμόσφαιρα ήταν ζήτημα σημαντικής αβεβαιότητας στα μοντέλα υπολογιστών του κλίματος.

Η 60μελής ομάδα του Akademik Keldysh πιστεύει ότι είναι οι πρώτοι που επιβεβαιώνουν παρατηρητικά ότι η απελευθέρωση μεθανίου είναι ήδη σε εξέλιξη σε μια ευρεία περιοχή της πλαγιάς περίπου 600 χιλιόμετρα ανοικτά από τις ακτές.

Σε έξι σημεία η απελευθέρωση του μεθανίου

Σε έξι σημεία παρακολούθησης σε μια περιοχή κλίσης μήκους 150km και πλάτους 10km, είδαν σύννεφα φυσαλίδων να απελευθερώνονται από ιζήματα.

Σε μια τοποθεσία στην πλαγιά της Θάλασσας του Λάπτοφ σε βάθος περίπου 300 μέτρων, βρήκαν συγκεντρώσεις μεθανίου έως 1.600 νανογραμμομόρια ανά λίτρο, που είναι 400 φορές υψηλότερες από τις αναμενόμενες.

Ο Igor Semiletov, της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, ο οποίος είναι ο επικεφαλής επιστήμονας στο πλοίο, δήλωσε ότι οι απορρίψεις ήταν «σημαντικά μεγαλύτερες» από οτιδήποτε είχε βρεθεί προηγουμένως. «Η ανακάλυψη της απελευθέρωσης ενεργών υδριτών πλαγιών ραφιών είναι πολύ σημαντική και άγνωστη μέχρι τώρα», είπε. «Αυτή είναι μια νέα σελίδα. Ενδεχομένως να έχουν σοβαρές κλιματικές συνέπειες, αλλά χρειαζόμαστε περισσότερη μελέτη για να το επιβεβαιώσουμε», πρόσθεσε.

Η πιο πιθανή αιτία της αστάθειας είναι η εισβολή θερμών ρευμάτων του Ατλαντικού στην ανατολική Αρκτική. Αυτή η «Ατλαντικοποίηση», όπως αποκαλείται από τους επιστήμονες, καθοδηγείται από την ανθρώπινη κλιματική διαταραχή.

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, η ομάδα του βρήκε κρατήρες στα ρηχά σημεία της Θάλασσας του Λάπτεβ και της Ανατολικής Σιβηρίας που εκτοξεύουν φυσαλίδες μεθανίου, οι οποίες φτάνουν στην επιφάνεια της θάλασσας σε επίπεδα δεκάδες έως εκατοντάδες φορές υψηλότερα από το κανονικό. Αυτό είναι παρόμοιο με τους κρατήρες και τις καταβόθρες που αναφέρθηκαν από την τούνδρα της Σιβηρίας στην ενδοχώρα το φθινόπωρο.

Οι θερμοκρασίες στη Σιβηρία ήταν 5 βαθμούς Κελσίου υψηλότερες από τον μέσο όρο από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, μια ανωμαλία που προκλήθηκε κατά πάσα πιθανότητα από τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και μεθανίου που προκαλούνται από τον άνθρωπο. Ο θαλάσσιος πάγος του περασμένου χειμώνα έλιωσε ασυνήθιστα νωρίς. Το πάγωμα αυτού του χειμώνα δεν έχει ακόμη ξεκινήσει και έχει ήδη καθυστερήσει σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη χρονιά.

Για περισσότερα νέα από τον Βόρειο Πόλο δείτε ΕΔΩ .

ΠΗΓΗ  ΕΔΩ .

Ερευνητές από την μεγαλύτερη παγκοσμίως αποστολή στον Βόρειο Πόλο επιστρέφουν στη Γερμανία φέροντας μαζί τους συγκλονιστικές αποδείξεις για έναν Αρκτικό Ωκεανό που καταστρέφεται και προειδοποιήσεις για καλοκαίρια χωρίς πάγους μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

 

Τo γερμανικό ερευνητικό πλοίο Polarstern του Ινστιτούτου Alfred Wegener επιστρέφει στο λιμάνι Μπρεμερχάβεν έπειτα από 389 ημέρες παραμονής του στην Αρκτική, που επέτρεψε στους επιστήμονες να συγκεντρώσουν ζωτικής σημασίας πληροφορίες για τις επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη στην περιοχή.

Η ομάδα, αποτελούμενη από πολλές εκατοντάδες επιστήμονες από 20 χώρες, διαπίστωσε ιδίοις όμμασι τις δραματικές επιπτώσεις της υπερθέμανσης του πλανήτη στον πάγο στην περιοχή, που θεωρείται “το επίκεντρο της κλιματικής αλλαγής”, σύμφωνα με τον αργηγό της αποστολής Μάρκους Ρεξ.

 

«Είδαμε με ποιόν τρόπο καταστρέφεται ο Αρκτικός Ωκεανός. Είδαμε αυτή τη διαδικασία ακριβώς έξω από τα παράθυρά μας ή όταν περπατήσαμε πάνω στον εύθραυστο πάγο», δήλωσε ο Ρεξ στο AFP.

Υπογραμμίζοντας την ποσότητα των πάγων που έχουν λιώσει, ο Ρεξ είπε ότι η αποστολή μπόρεσε να περάσει μέσα από μεγάλα τμήματα χωρίς πάγο, “που σε κάποιες περιπτώσεις εκτείνονταν όσο ο ορίζοντας”.

«Στον ίδιο τον Βόρειο Πόλο, βρήκαμε έντονα διαβρωμένο, λιωμένο, λεπτό και σπασμένο πάγο», τόνισε.

 Αρκτική χωρίς πάγους

Αν συνεχιστεί αυτή η τάση στον Βόρειο Πόλο, τότε μέσα σε μερικές δεκαετίες θα έχουμε μια “Αρκτική χωρίς πάγους τα καλοκαίρια”, προειδοποίησε ο Ρεξ.

Οι παρατηρήσεις των ερευνητών υποστηρίζονται από αμερικανικές δορυφορικές εικόνες που δείχνουν ότι το 2020 οι πάγοι στην θάλασσα της Αρκτικής έφθασαν στο δεύτερο χαμηλότερο επίπεδο ρεκόρ για καλοκαίρι, μετά το 2012.

 

Η αποστολή του Polarstern, που ονομάστηκε MOSAIC, πέρασε πάνω από έναν χρόνο συλλέγοντας δεδομένα από την ατμόσφαιρα, τον ωκεανό, τον πάγο και τα οικοσυστήματα για να βοηθήσει στην αξιολόγηση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στην περιοχή και στον κόσμο.

Για να πραγματοποιηθεί η έρευνα, χρειάστηκε να τοποθετηθούν τέσσερα παρατηρητήρια πάνω στους πάγους και σε μια ακτίνα έως και 40 χιλιομέτρων γύρω από το πλοίο.

Οι ερευνητές συνέλεξαν δείγματα νερού κάτω από την επιφάνεια του πάγου στη διάρκεια της πολικής νύχτας για να μελετήσουν το φυτοπλαγκτόν και τα βακτήρια και να κατανοήσουν καλύτερα πώς λειτουργεί το θαλάσσιο οικοσύστημα κάτω από ακραίες συνθήκες.

Κόστισε 140 εκατ. ευρώ

Η εκστρατεία, που κόστισε 140 εκατομμύρια ευρώ, φέρνει μαζί της και 150 τεραμπάιτ από δεδομένα και περισσότερα από 1.000 δείγματα πάγου.

 

Η ομάδα μέτρησε περισσότερες από 100 παραμέτρους σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του χρόνου και ευελπιστεί ότι “οι πληροφορίες αυτές θα αποτελέσουν μια σημαντική εξέλιξη στην κατανόηση της Αρκτικής και του κλιματικού συστήματος”, δήλωσε ο Ρεξ.

Η ανάλυση των δεδομένων θα διαρκέσει έως και δύο χρόνια και θα έχει στόχο την ανάπτυξη μοντέλων που θα βοηθήσουν να προβλεφθεί ποιά μορφή θα έχουν οι καύσωνες, οι σφοδρές βροχοπτώσεις και οι καταιγίδες σε 20, 50 ή 100 χρόνια.

20 πολικές αρκούδες

Από τότε που αναχώρησε το πλοίο από το Τρόμσο της Νορβηγίας, στις 20 Σεπτεμβρίου 2019, το πλήρωμά του έζησε την εμπειρία ολόκληρων μηνών στο απόλυτο σκοτάδι, θερμοκρασίες μέχρι και μείον 39,5 βαθμών Κελσίου και είδε περίπου 20 πολικές αρκούδες.

 

Η αποστολή σχεδόν ανατράπηκε από την πανδημία του κορωνοϊού την άνοιξη, ενώ το πλήρωμα αποκλείστηκε στον Βόρειο Πόλο για δύο μήνες.

Μια πολυεθνική ομάδα επιστημόνων επρόκειτο να μεταβεί στο πλοίο στο πλαίσιο μιας προγραμματισμένης αλλαγής στη σκυτάλη για να ξεκουραστούν εκείνοι που είχαν ήδη περάσει αρκετούς μήνες στους πάγους, αλλά το σχέδιο χρειάστηκε να επανεξεταστεί όταν ακυρώθηκαν οι πτήσεις σε όλο τον κόσμο στο πλαίσιο της διεθνούς προσπάθειας να αντιμετωπιστεί η εξάπλωση της πανδημίας.

Στη διάρκεια της επιχείρησης, ένα εναλλασσόμενο πλήρωμα από 300 ερευνητές πέρασε χρόνο πάνω στο γερμανικό πλοίο καθώς ταξίδευε στους πάγους κατά μήκος μιας διαδρομής γνωστής ως ωκεάνιο ρεύμα του Αρκτικού Ωκεανού.

 
Η Ρέντιανς Κάλμερ, μια ερευνήτρια στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο, η οποία επέβαινε στο Polarstern από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο, δήλωσε στο AFP ότι το περπάτημα πάνω στον πάγο ήταν μια «μαγική» στιγμή.

«Αν συγκεντρωθείς μπορείς να τον νιώσεις να κινείται», λέει.

Πηγές: ΑΜΠΕ, AFP

Για πρώτη φορά από όταν άρχισαν να καταγράφονται σχετικά στοιχεία, το κυριότερο στρώμα πάγου που καλύπτει τον Αρκτικό Ωκεανό στη Σιβηρία δεν έχει αρχίσει ακόμη να δημιουργείται στα τέλη Οκτωβρίου.

Η καθυστέρηση της ετήσιας ψύξης της Θάλασσας Λάπτεφ έχει προκληθεί από την εξωφρενικά παρατεταμένη ζέστη στη βόρεια Ρωσία και την είσοδο νερών από τον Ατλαντικό. Οι εξελίξεις αυτές, σύμφωνα με κλιματολόγους, ενδέχεται να προκαλέσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις σε ολόκληρη την πολική περιοχή.

Οι θερμοκρασίες του ωκεανού στην περιοχή πρόσφατα σκαρφάλωσαν στους 5 βαθμούς Κελσίου πάνω από τον μέσο όρο, έπειτα από έναν καύσωνα-ρεκόρ και την ασυνήθιστη πρόωρη υποχώρηση των πάγων του περσινού χειμώνα.

Η παγιδευμένη ζέστη χρειάζεται πολύ χρόνο για να διασκορπιστεί στην ατμόσφαιρα, ακόμη και αυτή την εποχή του χρόνου κατά την οποία ο ήλιος φωτίζει την περιοχή για λίγο περισσότερο από μία με δύο ώρες την ημέρα.

Γραφήματα του εύρους των πάγων στη θάλασσα Λάπτεφ, τα οποία συνήθως δείχνουν μια υγιή εποχιακή μεταβολή, φέτος εμφανίζονται επίπεδα. Ως αποτέλεσμα, ο αρκτικός κύκλος κυκλώνεται από ανοιχτή θάλασσα σε επίπεδα-ρεκόρ.

«Η απουσία πάγου μέχρι στιγμής φέτος το φθινόπωρο είναι πρωτόγνωρη για τη σιβηρική αρκτική περιοχή», δήλωσε ο Ζάχαρι Λάμπε, ένας μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, μιλώντας στον Guardian. Όπως λέει, η εξέλιξη συνάδει με τα αναμενόμενα αποτελέσματα της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής.

«Το 2020 είναι άλλη μία χρονιά που συνάδει με τις ραγδαίες αλλαγές στον αρκτικό κύκλο. Χωρίς συστηματική μείωση των αερίων του θερμοκηπίου, η πιθανότητα να έχουμε το πρώτο μας «καλοκαίρι χωρίς πάγους» θα συνεχίσει να αυξάνεται μέχρι τα μέσα του 21ου αιώνα», προειδοποίησε.

Ο φετινός καύσωνας της Σιβηρίας έγινε τουλάχιστον 600 φορές πιο πιθανός εξαιτίας των βιομηχανικών και αγροτικών εκπομπών, σύμφωνα με παλαιότερη έρευνα.

Οι θερμότερες θερμοκρασίες του αέρα δεν είναι ο μόνος παράγοντας που επιβραδύνει τη δημιουργία πάγου. Η κλιματική αλλαγή ωθεί τα θερμότερα θαλάσσια ρεύματα του Ατλαντικού προς τον αρκτικό, σπώντας την φυσιολογική στρωματοποίηση μεταξύ των θερμότερων βαθύτερων νερών και της ψυχρής επιφάνειας. Αυτό επίσης δυσκολεύει τη δημιουργία πάγου.

«Αυτό συνεχίζει μια σειρά από πολύ χαμηλά εύρη. Τα τελευταία 14 χρόνια, από το 2007 έως το 2020, είναι τα 14 χρόνια με το χαμηλότερο εύρος από όταν ξεκίνησε η δορυφορική καταγραφή το 1979», δήλωσε στον Guardian ο Γουόλτ Μάιερ, έμπειρος ερευνητής του αμερικανικού Κέντρου Δεδομένων για το Χιόνι και τους Πάγους. Όπως εξηγεί, μεγάλο μέρος των παλαιότερων πάγων του αρκτικού κύκλου πλέον εξαφανίζεται, αφήνοντας πίσω του μόνο τον λεπτότερο, εποχιακό πάγο. Συνολικά, η μέση πυκνότητα είναι η μισή σε σχέση με εκείνη της δεκαετίας του 1980.

Η καθοδική τάση είναι πιθανό να συνεχίσει μέχρι ο αρκτικός κύκλος να δει το πρώτο του καλοκαίρι χωρίς καθόλου πάγους, σύμφωνα με τον Μάιερ. Τα στοιχεία και τα μοντέλα δείχνουν ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή μεταξύ του 2030 και του 2050. «Το ζήτημα είναι το πότε και όχι το αν θα συμβεί», πρόσθεσε.

Αλυσιδωτές αντιδράσεις

Οι επιστήμονες ανησυχούν ότι η καθυστέρηση της ψύξης θα μπορούσε να μεγεθύνει παράγοντες που θα επιταχύνουν τη μείωση του παγοκαλύμματος. Είναι ήδη ευρέως γνωστό ότι ένα μικρότερο φύλλο πάγου συνεπάγεται και μικρότερη λευκή περιοχή που αντανακλά τη θερμότητα του ήλιου πίσω στο διάστημα. Όμως αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος που ο αρκτικός κύκλος θερμαίνεται σε υπερδιπλάσια ταχύτητα σε σχέση με τον υπόλοιπο πλανήτη.

Η Θάλασσα Λάπτεφ είναι γνωστή ως τόπος γέννησης του πάγου, ο οποίος σχηματίζεται στην ακτογραμμή της στις αρχές του χειμώνα, και έπειτα κινείται προς τα δυτικά, μεταφέροντας θρεπτικά συστατικά σε όλο τον αρκτικό κύκλο, πριν αρχίσει να υποχωρεί την άνοιξη στον πορθμό Φραμ μεταξύ Γροιλανδίας και Σβάλμπαρντ. Αν ο πάγος αργήσει να σχηματιστεί στη Θάλασσα Λάπτεφ, θα γίνει λεπτότερος, επομένως και πιο πιθανό να λιώσει πριν καν φτάσει στον πορθμό Φραμ. Αυτό θα μπορούσε να μειώσει τα θρεπτικά συστατικά που φτάνουν στο πλαγκτόν του αρκτικού κύκλου, πράγμα που με τη σειρά του θα μειώσει την ικανότητα της περιοχής να απορροφά το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα.

Μια πιο ανοιχτή θάλασσα συνεπάγεται και πιο ταραγμένα νερά στα ανώτερα στρώματα του Αρκτικού Ωκεανού, που θα ανεβάζει περισσότερα θερμά νερά από τα βάθη στην επιφάνεια.

Ο Δρ. Στέφαν Χέντρικς, επιστήμονας με ειδίκευση στη φυσική του θαλάσσιου πάγου στο Ινστιτούτο Άλφρεντ Βέγκενερ, δήλωσε ότι οι τάσεις των θαλάσσιων πάγων είναι δυσοίωνες, αλλά όχι αναπάντεχες: «Είναι περισσότερο εκνευριστικό παρά σοκαριστικό. Είναι κάτι που προβλέπαμε εδώ και πολύ καιρό, όμως έχουν υπάρξει ελάχιστες ουσιαστικές αντιδράσεις εκ μέρους των νομοθετών».

ΠΗΓΗ ΕΔΩ .

Κάθε άνοιξη, στις αλπικές περιοχές του κόσμου, λαμβάνει χώρα μια μετανάστευση διαφορετική από τις άλλες.

Οι «μετανάστες» είναι μονοκύτταροι οργανισμοί, άλγη όμοια με τα φύκια, αλλά αντί να ζει στη θάλασσα, ζει στο χιόνι. Τον χειμώνα τον περνάνε χωμένα βαθιά μέσα στο χιόνι. Την άνοιξη, ξυπνούν και κολυμπούν προς την επιφάνεια μέσα από τις χαραμάδες του χιονιού που λιώνει. Σε αυτή τη διαδρομή πολλαπλασιάζεται και φωτοσυνθέτει. Φτάνοντας στην επιφάνεια, έχει γίνει κόκκινο, δημιουργώντας το φαινόμενο που οι επιστήμονες ονομάζουν «ροζ χιόνι», «χιόνι καρπούζι» ή «ματωμένο χιόνι».

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το χρώμα προέρχεται από την ασταξανθίνης, έναν μοριακό ξάδερφο της χημικής ουσίας που κάνει τα καρότα πορτοκαλί. Είναι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί που παράγουν βιολογικά αντιηλιακά μόρια για να προστατευθούν από τον ήλιο: απορροφά την υπεριώδη ακτινοβολία, θερμαίνονται και ουσιαστικά λιώνουν το χιόνι που βρίσκεται γύρω. «Η τήξη τα βοηθά πολύ», λέει στον New Yorker ο Ρόμαν Ντάιαλ, βιολόγος στο Alaska Pacific University. «Η επιφάνεια του χιονιού μπορεί να είναι ένα πολύ ξηρό μέρος. Δεν υπάρχει πολύ νερό σε υγρή μορφή. Και οποιαδήποτε μορφή ζωής δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάπως το παγωμένο νερό. Είναι σαν να βρισκόσασταν σε κάμπινγκ και το μπουκάλι με το νερό ήταν παγωμένο. Θα διψούσατε μέχρι να λιώσει».

Το ροζ χιόνι είναι ένα απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο, αλλά σε μια εποχή που εξαφανίζονται οι παγετώνες, είναι προβληματικό. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η άλγη είχε μειώσει την ποσότητα του ηλιακού φωτός που ανακλάται από κάποιους παγετώνες στη Σκανδιναβία. Το γεγονός αυτό αύξησε την ποσότητα του ηλιακού φωτός που απορροφάται ανά 13%.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το αποτέλεσμα είναι, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Geoscience, η ταχύτερη τήξη.

Όπως και σε άλλα μέρη του πλανήτη αυτό που συμβαίνει είναι πιθανόν αυτοδιαιωνιζόμενο. Ήδη ο πάγος έχει γίνει πιο σκούρος από την σκόνη, την αιθάλη και την τέφρα. Αυτά είναι υπεύθυνα για την επιτάχυνση της τήξης καθώς και την αύξηση των θρεπτικών συστατικών που χρειάζεται η άλγη.

Όσο οι οργανισμοί αυτοί πολλαπλασιάζονται, τόσο περισσότερο λιώνουν τα χιόνια, γεγονός που τους επιτρέπει να πολλαπλασιάζονται ξανά. «Μόλις αρχίσει το φαινόμενο, εξαπλώνεται πολύ πιο γρήγορα από ότι νομίζουν οι άνθρωποι», λέει ο Ντάιαλ.

Το ροζ χιόνι ήταν γνωστό από τον Αριστοτέλη πριν από 2.000 χρόνια και η βιολογική του προέλευση έγινε εμφανής στις αρχές του 19ου αιώνα. Έκτοτε η άλγη του χιονιού έχουν απασχολήσει τους βιολόγους επιστήμονες που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί τρία γένη – Coenochloris, Chloromonas και Chlamydomonas – που περιλαμβάνουν ίσως δεκάδες είδη.

Υπάρχουν πορτοκαλί άλγη χιονιού και κίτρινα άλγη χιόνι, ενώ κάποια από αυτά, εάν για κάποιο λόγο τα φάτε, λειτουργούν σαν καθαρτικό.

Από τη έρευνα του Ντάιαλ και των συνεργατών του αποδείχθηκε ότι από το 17% του πάγου που έλιωνε, ήταν από χιόνι που είχε πάνω του άλγη.

Όπως τονίζει ο New Yorker, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να ανησυχούμε για την άλγη του χιόνι. Και, ούτως ή άλλως, δεν προκαλεί την κλιματική αλλαγή, εμείς την προκαλούμε. Δημιουργείται το ιδανικό περιβάλλον για να ευδοκιμήσουν, και αποτελούν έναν ακόμη δείκτη ότι η ανθρωπότητα μόλις τώρα άρχισε να καταλαβαίνει τις επιπτώσεις της δικής της ύπαρξης. Και, φυσικά, η άλγη αυτή χρειάζεται χιόνι για να υπάρχει. Μόλις αυτό εξαφανιστεί, θα εξαφανιστεί και η άλγη. Αλλά πριν αυτό συμβεί, είναι πιθανό, το τελευταίο χιόνι που θα δούμε στη Γη να είναι ροζ ή ακόμα και κόκκινο –σαν το αίμα.

Πηγή: Huffingtonpost.gr

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν αποφάσισε να κηρύξει σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης την πόλη Νορίλσκ που βρίσκεται στην Αρκτική, μετά την διαρροή χιλιάδων λίτρων καυσίμων σε παρακείμενο ποταμό επικρίνοντας τους τοπικούς αξιωματούχους για την ολιγωρία που έδειξαν στην αντιμετώπιση της διαρροής

Η διαρροή 20.000 τόνων από μια δεξαμενή του σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας σημειώθηκε στις 29 Μαΐου, με αποτέλεσμα να καταλήξουν στον ποταμό Αμπάρναγια, ανακοίνωσε η Ανακριτική Επιτροπή της Ρωσίας η οποία διερεύνησε το συμβάν, αλλά οι αρχές ενημερώθηκαν δύο ημέρες μετά.

https://twitter.com/Nord_Sol/status/1268227185959190529?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1268227185959190529&ref_url=https%3A%2F%2F3pointmagazine.gr%2Fterastia-oikologiki-katastrofi-stin-arktiki-20-000-tonoi-petrelaioy-ston-potamo-amparnagia%2F

Κατά την διάρκεια κυβερνητικής τηλεδιάσκεψης με θέμα την αντιμετώπιση της ρύπανσης του ποταμού από την τεράστια πετρελαιοκηλίδα ο Ρώσος πρόεδρος επέκρινε την διεύθυνση της ενεργειακής εταιρείας του Νορίσλκ επειδή καθυστέρησε να ενημερώσει έγκαιρα για τον συμβάν το Υπουργείο Εκτάκτων Αναγκών της Ρωσίας

Ο Πούτιν ασκώντας κριτική στον διευθυντή της ενεργειακής εταιρείας του Νοριλσκ είπε φανερά οργισμένος: «Τι θα γίνει λοιπόν θα μαθαίνουμε για την κατάσταση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Είστε καλά εκεί με την υγεία σας;»

Ο Ρώσος πρόεδρος εκνευρίστηκε και με την ομιλία του κυβερνήτη στο Κρασνογιάρσκ Αλεξάντρ Ους λέγοντας «Τελειώσατε με την ομιλία σας; Και ρωτάτε τι να κάνουμε; Μα εσείς είστε ο κυβερνήτης».

Κατά την διάρκεια της τηλεδιάσκεψης πολλοί από τους συμμετέχοντες πρότειναν να εξαλείψουν την κηλίδα με την μέθοδο της ανάφλεξης, ωστόσο ο υπουργός Προστασίας της Φύσης Ντμίτρι Κομπίλκιν απέρριψε την πρόταση.

Η κατάσταση στο Νορίλσκ παραμένει εξαιρετικά κρίσιμη. Σύμφωνα με του υπολογισμούς της ρωσικής ρυθμιστικής αρχής προστασίας της Φύσης, οι ποσότητες των επιβλαβών ουσιών που έπεσαν στον ποταμό υπερβαίνουν τους φυσιολογικούς δείκτες κατά δεκάδες χιλιάδες φορές. Όπως δήλωσε η πρόεδρος της εν λόγω αρχής, Σβετλάνα Ραντιόνοβα, στο έδαφος διαχύθηκαν 6.000 τόνοι πετρελαίου ντίζελ και στον ποταμό 15.000 τόνοι.

Το Νορίλσκ, μια απομονωμένη 180.000 κατοίκων, βρίσκεται 300χλμ εντός του Αρτικτού Κύκλου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι φωτιές “ζόμπι”, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι εστίες που σιγοκαίνε κάτω από την επιφάνεια τον χειμώνα και μπορούν να αναζωπυρωθούν με τη βλάστηση, όταν εξαφανίζεται το χιόνι.

Η ευρωπαϊκή υπηρεσία παρακολούθησης της ατμόσφαιρας Copernicus εξέφρασε την Τετάρτη (27/05) την ανησυχία της για τις “ανωμαλίες” που παρατηρούνται στη θερμοκρασία στις περιοχές της Αρκτικής, φοβούμενη την ύπαρξη φωτιών “ζόμπι”, που υποβόσκουν κάτω από την επιφάνεια μετά τις πρωτοφανείς περυσινές φωτιές στον Αρκτικό Κύκλο.

Καθώς η αύξηση της θερμοκρασίας και ο πολλαπλασιασμός των κύκλων της ξηρασίας και των κυμάτων καύσωνα, που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή, δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες για τον πολλαπλασιασμό των πυρκαγιών σε όλο τον κόσμο, το 2019 ο Αρκτικός Κύκλος έπεσε θύμα ενός πύρινου μετώπου τεράστιας έκτασης.

Για παράδειγμα, μόνον τον Ιούνιο του περασμένου έτους, αυτές οι πυρκαγιές απελευθέρωσαν περίπου 50 μεγατόνους CO2 στην ατμόσφαιρα, ποσότητα ισοδύναμη με τις ετήσιες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στη Σουηδία.

Φέτος, οι επιστήμονες παρακολουθούν στενότατα τι συμβαίνει στην περιοχή κι “εξετάζουν το ενδεχόμενο πυρκαγιών ‘ζόμπι’ στην Αρκτική”, τονίζει το πρόγραμμα Copernicus.

Αυτές οι φωτιές “ζόμπι” είναι εστίες “που σιγοκαίνε κάτω από την επιφάνεια κατά τη διάρκεια του χειμώνα και μπορούν να αναζωπυρωθούν με τη βλάστηση στην επιφάνεια την άνοιξη, όταν εξαφανίζονται το χιόνι και ο πάγος”, λέει ο Mαρκ Πάρινγκτον ειδικός της ευρωπαϊκής υπηρεσίας παρακολούθησης της ατμόσφαιρας Copernicus.

Η δραστηριότητα των πυρκαγιών προς το παρόν μπορεί να χαρακτηρισθεί “σχετικά κλασική” κατά την αρχή της σχετικής περιόδου.

Ωστόσο “υπάρχουν δορυφορικές παρατηρήσεις για ενεργές πυρκαγιές, που υποδηλώνουν ότι οι πυρκαγιές ‘ζόμπι’ έχουν ξαναρχίσει, ακόμη κι εάν αυτό ακόμη δεν έχει επιβεβαιωθεί στο πεδίο”, δήλωσε ο Πάρινγκτον.

“Οι θερμοκρασιακές ανωμαλίες αυτές είναι σχετικά εκτεταμένες σε περιοχές που κάηκαν το περασμένο καλοκαίρι”, πρόσθεσε ο ίδιος. Εάν αυτό επιβεβαιωθεί, υπό ορισμένες περιβαλλοντικές συνθήκες, θα μπορούσε να “οδηγήσει σε πυρκαγιές μεγάλης κλίμακας και για μεγάλο χρονικό διάστημα στην ίδια περιοχή”.

Τα σημερινά δεδομένα δείχνουν ότι οι περιοχές αυτές αντιμετωπίζουν ήδη ιδιαίτερα ζεστές και ξηρές καιρικές συνθήκες για την εποχή. Οι θερμοκρασίες τον Απρίλιο κυμάνθηκαν πάνω από το κανονικό επίπεδο, ιδίως στη βόρεια Γροιλανδία και σε μεγάλο μέρος της Σιβηρίας, σύμφωνα με το Copernicus.

ΠΗΓΗ