Posts

Ποιά είναι η τρέχουσα παγοκάλυψη στο βόρειο ημισφαίριο; Έχει πάντα ενδιαφέρον να παρατηρούμε την εξέλιξη της παγοκάλυψης, η οποία επηρεάζεται σημαντικά από την κλιματική αλλαγή.

 

Ο χειμώνας 2020-2021 μπορεί να αποτέλεσε έναν χειμώνα με ιδιαίτερες αντιθέσεις. Χαρακτηρίστηκε τουλάχιστον στην Ευρωπαϊκή ήπειρο από μία θερμή εκκίνηση, αλλά και ένα ψυχρό και παρατεταμένο τελείωμα. Συνήθως βέβαια η ψυχρή όψη του φετινού χειμώνα κυμάνθηκε εντός των μέσο όρο.

 

Το 2020, αλλά και οι πρώτοι μήνες του 2021, φαίνεται ότι κινήθηκαν και κινούνται, από πλευράς όγκου πάγου στο βόρειο ημισφαίριο, σε έναν νέο μέσο όρο που έχει διαμορφωθεί την τελευταία δεκαετία. Αυτός ο μέσος όρος θέλει μέγιστο όγκου αρκτικού πάγου τον Απρίλιο στα 22000 κυβικά χιλιόμετρα, που είναι χαμηλότερος κατά περίπου 5000 κυβικά χιλιόμετρα σε σχέση με τον μέσο όρο της προηγούμενης 40ετίας.

Υπενθυμίζουμε ότι από τα τέλη της δεκαετίας του 90′, ο όγκος του αρκτικού πάγου είναι χαμηλότερος του μέσου όρου και μάλιστα παρουσιάσει διαρκώς αρνητική τάση, όπως φαίνεται και από τα ακόλουθα διαγράμματα.

 

 

Όσον αφορά την παγοκάλυψη, δηλαδή την έκταση που καταλαμβάνει ο πάγος, τα πράγματα φαινομενικά είναι καλύτερα. Ωστόσο, αυτό οφείλεται σε πρόσκαιρες ψυχρές εξάρσεις. Στην πραγματικότητα, για να δημιουργηθεί ένας παγετώνας χρειάζεται παρέλευση δεκαετιών χωρίς σημαντική τήξη των πάγων. Τον περασμένο μήνα η μέση έκταση ήταν μικρότερη σε σχέση με τον μέσο όρο της περιόδου 1981-2010. Ενώ οι περιφερειακές περιοχές των αρκτικών πάγων φαίνεται πως αποτελούνται κατά ποσοστό μικρότερο του 50% από πάγο. Στις ίδιες περιοχές η τάση που παρουσιάζουν σε σχέση με το μέσο όρο είναι σαφώς αρνητική. Πάντως πρέπει να αναφερθεί ότι κάποιες μικρές περιοχές βόρεια της Σιβηρίας, αλλά και μεταξύ Σιβηρίας και Αλάσκας παρουσιάζουν αυξημένη συγκέντρωση πάγου, η οποία οφείλεται ακριβώς σε περιστασιακές ψυχρές εξάρσεις.

 

Χαμηλά επίπεδα παγοκάλυψης παρουσιάζει ο Αρκτικός κύκλος το φετινό φθινόπωρο. Σε τι φάση βρίσκεται τώρα; Τι προβλέπεται για τη συνέχεια;

 

 

Η παγοκάλυψη έως τώρα έχει κινηθεί σε χαμηλότερα του μέσου όρου επίπεδα. Μάλιστα φαίνεται πως σταδιακά αρχίζει και διαμορφώνεται μία νέα κλιματική πραγματικότητα για τους πάγους του Αρκτικού Κύκλου, οι οποίο την τελευταία πενταετία παρουσιάζουν μονίμως έκταση μικρότερη κατά 1-2 εκατομύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα σε σχέση με την περίοδο 1981-2000.

 

 

Όσον αφορά την συγκέντρωση θαλάσσιου πάγου το μήνα Οκτώβριο, η κατάσταση είναι αποκαρδιωτική. Συγκεκριμένα, παρατηρήθηκαν μειωμένες συγκεντρώσεις έως και πάνω από -50% σε σχέση με την περίοδο 1980-2000 σε μεγάλο τμήματα του Αρκτικού Κύκλου και ιδιαίτερα στα τμήματα κοντά στη Σιβηρία και τις ακτές του Καναδά. Ελαφρά αυξημένες οι συγκεντρώσεις κατά 10-20% εκεί όπου εντοπίζεται και ο κύριος πυρήνας του παγετώνα πλέον στην Αρκτική, δηλαδή βορειότερα της Γροιλανδία.

 

 

 

Στην τελευταία ενημέρωση (18/11/2020) φαίνεται πως η έκταση και η συγκέντρωση του θαλάσσιου πάγου στις βόρειες ακτές της Σιβηρίας και του Καναδά βρίσκεται σε ανάκαμψη. Ωστόσο, συνολικά τόσο η έκταση, αλλά κυρίως η συγκέντρωση είναι σαφώς μειωμένες σε σχέση με την περίοδο αναφοράς.

 

Η προοπτική για τη συνέχεια είναι σχετικά ελπιδοφόρα, καθώς η κυκλοφορία στο βόρειο ημισφαίριο ενδεχομένως να παρουσιάσει ζωνικότητα, κάτι που σημαίνει (αν τελικά επαληθευτεί) ότι οι ψυχρές αέριες μάζες του αρκτικού κύκλου θα αρχίσουν να συσσωρεύονται στην περιοχή που “γεννιούνται”, χωρίς να διαρρέουν σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη.

Μία τέτοια εξέλιξη ουσιαστικά θα “φορτίσει” με ψύχος τις αποθήκες του βορείου ημισφαιρίου, κάτι που θα αυξήσει και τις πιθανότητες για κάποιο ακραίο επεισόδιο ψύχους σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη αργότερα.