Posts

Στην Κίνα γίνονται πειράματα με τοποθέτηση ειδικών υφασμάτων όπου υπάρχουν πάγοι, με στόχο να εμποδιστεί ή έστω να καθυστερήσει όσο περισσότερο γίνεται η εξαφάνισή τους εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής.

Μια περιοχή του Οροπεδίου του Θιβέτ βρίσκεται εντός της κινεζικής επικράτειας και εκεί υπάρχει ο παγετώνας Dagu, ο οποίος, όπως και το σύνολο των παγετώνων του πλανήτη, επηρεάζεται από την κλιματική αλλαγή. Με απλά λόγια, ο παγετώνας λιώνει και μάλιστα με ταχύ ρυθμό. Επιστήμονες της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών αποφάσισαν να πειραματιστούν με μια μέθοδο προστασίας των παγετώνων που αναδείχθηκε τα τελευταία χρόνια και έχει εφαρμοστεί σε ορισμένα σημεία των Άλπεων που χρησιμοποιούνται για σκι. Η μέθοδος αυτή αφορά τη χρήση υφασμάτων με τα οποία καλύπτονται οι πάγοι για να εμποδίζεται η συρρίκνωσή τους. Οι κινέζοι ερευνητές τοποθέτησαν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε μια έκταση 500 τετραγωνικών μέτρων του παγετώνα ένα ειδικό για την περίσταση χνουδωτό ύφασμα που ανακλά την ηλιακή ακτινοβολία και μπλοκάρει την θερμότητα. Αυτή η απλή ιδέα αποδείχτηκε αποτελεσματική, αφού το σημείο του παγετώνα που είναι καλυμμένο με το ύφασμα διαπιστώθηκε ότι έχει μικρότερες απώλειες από τον υπόλοιπο παγετώνα.

Όπως αναφέρουν σε δημοσίευμά τους οι Times, ο παγετώνας παρουσιάζει σημαντική συρρίκνωση, αλλά το προστατευμένο σημείο έχει συρρικνωθεί ένα μέτρο λιγότερο από ό,τι τα υπόλοιπα σημεία του. «Θα συνεχίσουμε τα πειράματα επεκτείνοντας την προστασία του παγετώνα με τα υφάσματα για να συλλέξουμε περισσότερα δεδομένα. Ισως αυτή η μέθοδος προστατέψει τους μικρούς παγετώνες της χώρας, που χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση θα εξαφανιστούν σύντομα» δήλωσε ο Γουάνγκ Φέιτενγκ, επικεφαλής των πειραμάτων. Ο κινέζος επιστήμονας τονίζει πάντως ότι η μέθοδος του υφάσματος είναι μια λύση για μικρής κλίμακας χρήση και για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Προτείνει την εφαρμογή τεχνητού χιονιού σε μεγάλης έκτασης παγετώνες, το οποίο λειτουργεί σαν χνουδωτό ύφασμα.

 

πηγή ΕΔΩ .

Εντυπωσιακή καταγραφή καθώς το αεροσκάφος πέταξε χαμηλά πάνω από το παγόβουνο έκτασης 4.200 τετραγωνικών χιλιομέτρων

Ένα αεροσκάφος της βασιλικής αεροπορίας (RAF) κατέγραψε εικόνες από το μεγαλύτερο παγόβουνο στον κόσμο καθώς αυτό κινείται εν μέσω του Νότιου Ατλαντικού.
Το αεροσκάφος πέταξε χαμηλά πάνω από το παγόβουνο έκτασης 4.200 τετραγωνικών χιλιομέτρων, γνωστό ως A68a, για να παρατηρήσει την κατάστασή του.
Οι πρώτες εικόνες που δημοσιεύθηκαν στο BBC, αποκαλύπτουν πολλαπλές ρωγμές, αμέτρητα παγωμένα τμήματα που έχουν πέσει στο νερό, και σήραγγες που εκτείνονται κάτω από την ίσαλο γραμμή.
Θραύσματα του παγόβουνου που επιπλέουν γύρω από πλευρές του
Μερικά από τα σπασμένα τμήματα του παγόβουνου είναι από μόνα τους σημαντικά σε μέγεθος παγόβουνα
To μεγαλύτερο παγόβουνο του κόσμου. Αυτός ο γκρεμός στην πλευρά του έχει ύψος 30μ, αλλά εκτιμάται πως κάτω από το νερό φτάνει τα 200 μέτρα.
Το παγόβουνο βρίσκεται επί του παρόντος στο βρετανικό υπερπόντιο έδαφος της Νότιας Γεωργίας.
Το A68a απέχει μόλις 200 χιλιόμετρα από το νησί και υπάρχει πραγματική πιθανότητα να οδηγηθεί και να εγκλωβιστεί σε ρηχά παράκτια νερά. «Με καθοδήγηση μέσω δορυφόρου, το A400M πλησίασε πιο κοντά στο παγόβουνο, επιτρέποντας πιο λεπτομερείς παρατηρήσεις», δήλωσε ο αρχηγός της μοίρας Michael Wilkinson ο οποίος δηλώνει πως το θέαμα ήταν εντυπωσιακό.
Οι δορυφορικές εικόνες που αποκτήθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες έχουν επίσης δείξει ότι τα άκρα του A68a καταρρέουν γρήγορα.
Τα κύματα σπάνε τις άκρες του παγόβουνου σε αμέτρητα μικρά θραύσματα, τα λεγόμενα “bergy bits”. Ωστόσο, μερικά από τα κομμάτια που γεννιούνται είναι σημαντικά μεγάλα παγόβουνα από μόνα τους και θα χρειαστούν παρακολούθηση λόγω του επιπλέον κινδύνου για τη ναυτιλία.
Οι νέες εικόνες του A400m θα αναλυθούν για να κατανοηθεί πώς μπορεί να κινηθεί το παγόβουνο κατά τις επόμενες εβδομάδες και μήνες.
Αν και αυτή τη στιγμή κατευθύνεται προς την Νότια Γεωργία, το A68a μεταφέρεται από νερά που μπορεί να το εκτρέψουν γύρω από το νότιο τμήμα του νησιού. Αυτό που ενδιαφέρει τους ερευνητές είναι αν τελικά μπορεί στη συνέχεια να εγκλωβιστεί στο ηπειρωτικό τμήμα της περιοχής, σε ρηχά νερά.
Εάν συμβεί αυτό, θα μπορούσε να προκαλέσει σημαντικές δυσκολίες για τις φώκιες και τους πιγκουίνους του νησιού καθώς προσπαθούν να βγουν στη θάλασσα για να ψάξουν για τροφή.
Όταν το A68a αποκολλήθηκε και απομακρύνθηκε από την Ανταρκτική τον Ιούλιο του 2017, είχε μέγεθος σχεδόν 6.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα – περίπου το ένα τέταρτο του μεγέθους της Ουαλίας.
Σήμερα είναι 4.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα και οι ειδικοί είναι έκπληκτοι με το γεγονός πως μετά από τόσο καιρός και τόσο μεγάλο ταξίδι δεν έχει χάσει περισσότερο από τον όγκο του. Πολλοί πίστευαν ότι θα είχε διαλυθεί σε πολλά μεγάλα κομμάτια εδώ και καιρό.
Πηγή: www.lifo.gr

Το λιώσιμο των πάγων φέρνει στο φως μούμιες πιγκουίνων 800 ετών στο Cape Irizar της Ανταρκτικής, στην υπό θέρμανση θάλασσα Ross.

 

Ο ορνιθολόγος Steven Emslie έκανε μία μοναδική ανακάλυψη μετά από ερευνητική εκστρατεία το 2016 στο Cape Irizar της Ανταρκτικής. Μερικά από τα λόγια του στο email που έστειλε στο Accuweather είναι: “Σε όλα τα χρόνια της έρευνάς μου, δεν έχω δει ποτέ κάτι σαν κι αυτό. Πήγα στο Cape Irizar μόλις είδα μία αναφορά για την εμφάνιση του αρχαίου πιγκουίνου Guano στην περιοχή.

Cape Irizar, Ross Sea, Antarctica, Jan. 20, 2016. (Steven Emslie)

 

Ο ορνιθολόγος έφτασε στο σημείο βρίσκοντας απομεινάρια των guano στο έδαφος, αλλά και κόκαλα πουλερικών που υποδήλωναν πρόσφατη δραστηριότητα στην περιοχή. Ωστόσο, κάτι τέτοιο με μία πρώτη σκέψη δεν θα μπορούσε να ευσταθεί. Μετά από περαιτέρω έρευνα, ο Emslie ανακάλυψε επίσης ότι ολόκληρα πτώματα πουλερικών με πούπουλα (σαν μούμιες) είχαν μπει σε διαδικασία αποσύνθεσης. Ο Emslie ήταν εκστασιασμένος από την ανακάλυψη μίας αποικίας πιγκουίνων, την οποία αγνοούσαν προκάτοχοί του που είχαν ερευνήσει την περιοχή πριν 100 χρόνια. Όλη αυτή η περιοχή ήταν καλυμμένη από πάγους και χιόνια σε μικρό χρονικό διάστημα από τότε που αυτή η αποικία αποφάσισε να εγκαταλείψει την περιοχή.

Αυτή η περιοχή περιλαμβάνει μία παραλία που είχε πρόσβαση κατά διαστήματα ανάλογα με την αλλαγή της κατάστασης του θαλάσσιου πάγου. Έτσι, κάποιες φορές ήταν διαθέσιμη ως πιθανή αποικία των πιγκουίνων, οι οποίοι εγκατέλειπαν το μέρος σε περίπτωση που η πρόσβαση στη θάλασσα σταματούσε να υπάρχει λόγω παγοκάλυψης. Η αλλαγή των συνθηκών ουσιαστικά σήμαινε λιγότερο φαγητό, πείνα και τελικά θάνατο για κάποια μέλη της αποικίας.

 

Μία εγκαταλειμμένη αποικία στο Cape Irazar. (Steven Emslie)

 

Από ραδιοχρονολόγηση φαίνεται πως η περιοχή είχε αποικηθεί στο παρελθόν τουλάχιστον άλλες τρεις φορές, αρχής γενομένης 5000 χρόνια πριν. Μία θερμή περίοδος μεταξύ 3000 και 4000 ετών πριν δημιούργησε συνθήκες για μία νέα αποικία. Ωστόσο, η τελευταία δημιουργήθηκε στη θερμή Μεσαιωνική περίοδο 1200 πριν, η οποία έληξε κατά τη μικρή παγετώδη περίοδο (little ice age) πριν από 800 χρόνια. Τα απομεινάρια και οι μούμιες των πιγκουίνων πρέπει να ανήκουν σε αυτήν την τελευταία περίοδο λοιπόν.

 

Κόκαλα αποκαλύπτονται από την τήξη του χιονιού στο Cape Irizar. (Steven Emslie)

 

Θα μπορούσαμε να δούμε τους πιγκουίνους να γυρνάνε στην περιοχή ξανά στο μέλλον;

Σίγουρα ναι και μάλιστα πιθανώς αρκετά σύντομα λόγω της τάσης της θέρμανσης που υπάρχει στον πλανήτη. Οι πάγοι σπάνε νωρίτερα μέσα στη θερινή περίοδο, κάτι που μπορεί να εξασφαλίσει πρόσβαση στους πιγκουίνους. Ο Emslie φαίνεται αποφασισμένος να επιστρέψει στην περιοχή ώστε να ερευνήσει και άλλες σπηλιές και τοποθεσίες που θα αποκαλυφθούν λόγω της τήξης του πάγου.

Η θάλασσα Ross έχει θερμανθεί κατά 1.5-2°C από το 1980 σύμφωνα με την Γεωλογική κοινότητα της Αμερικής.

Τα ευρήματά του έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικό περιοδικό εδώ.

 

Πηγή: Accuweather

Ερευνητές από την μεγαλύτερη παγκοσμίως αποστολή στον Βόρειο Πόλο επιστρέφουν στη Γερμανία φέροντας μαζί τους συγκλονιστικές αποδείξεις για έναν Αρκτικό Ωκεανό που καταστρέφεται και προειδοποιήσεις για καλοκαίρια χωρίς πάγους μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

 

Τo γερμανικό ερευνητικό πλοίο Polarstern του Ινστιτούτου Alfred Wegener επιστρέφει στο λιμάνι Μπρεμερχάβεν έπειτα από 389 ημέρες παραμονής του στην Αρκτική, που επέτρεψε στους επιστήμονες να συγκεντρώσουν ζωτικής σημασίας πληροφορίες για τις επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη στην περιοχή.

Η ομάδα, αποτελούμενη από πολλές εκατοντάδες επιστήμονες από 20 χώρες, διαπίστωσε ιδίοις όμμασι τις δραματικές επιπτώσεις της υπερθέμανσης του πλανήτη στον πάγο στην περιοχή, που θεωρείται “το επίκεντρο της κλιματικής αλλαγής”, σύμφωνα με τον αργηγό της αποστολής Μάρκους Ρεξ.

 

«Είδαμε με ποιόν τρόπο καταστρέφεται ο Αρκτικός Ωκεανός. Είδαμε αυτή τη διαδικασία ακριβώς έξω από τα παράθυρά μας ή όταν περπατήσαμε πάνω στον εύθραυστο πάγο», δήλωσε ο Ρεξ στο AFP.

Υπογραμμίζοντας την ποσότητα των πάγων που έχουν λιώσει, ο Ρεξ είπε ότι η αποστολή μπόρεσε να περάσει μέσα από μεγάλα τμήματα χωρίς πάγο, “που σε κάποιες περιπτώσεις εκτείνονταν όσο ο ορίζοντας”.

«Στον ίδιο τον Βόρειο Πόλο, βρήκαμε έντονα διαβρωμένο, λιωμένο, λεπτό και σπασμένο πάγο», τόνισε.

 Αρκτική χωρίς πάγους

Αν συνεχιστεί αυτή η τάση στον Βόρειο Πόλο, τότε μέσα σε μερικές δεκαετίες θα έχουμε μια “Αρκτική χωρίς πάγους τα καλοκαίρια”, προειδοποίησε ο Ρεξ.

Οι παρατηρήσεις των ερευνητών υποστηρίζονται από αμερικανικές δορυφορικές εικόνες που δείχνουν ότι το 2020 οι πάγοι στην θάλασσα της Αρκτικής έφθασαν στο δεύτερο χαμηλότερο επίπεδο ρεκόρ για καλοκαίρι, μετά το 2012.

 

Η αποστολή του Polarstern, που ονομάστηκε MOSAIC, πέρασε πάνω από έναν χρόνο συλλέγοντας δεδομένα από την ατμόσφαιρα, τον ωκεανό, τον πάγο και τα οικοσυστήματα για να βοηθήσει στην αξιολόγηση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στην περιοχή και στον κόσμο.

Για να πραγματοποιηθεί η έρευνα, χρειάστηκε να τοποθετηθούν τέσσερα παρατηρητήρια πάνω στους πάγους και σε μια ακτίνα έως και 40 χιλιομέτρων γύρω από το πλοίο.

Οι ερευνητές συνέλεξαν δείγματα νερού κάτω από την επιφάνεια του πάγου στη διάρκεια της πολικής νύχτας για να μελετήσουν το φυτοπλαγκτόν και τα βακτήρια και να κατανοήσουν καλύτερα πώς λειτουργεί το θαλάσσιο οικοσύστημα κάτω από ακραίες συνθήκες.

Κόστισε 140 εκατ. ευρώ

Η εκστρατεία, που κόστισε 140 εκατομμύρια ευρώ, φέρνει μαζί της και 150 τεραμπάιτ από δεδομένα και περισσότερα από 1.000 δείγματα πάγου.

 

Η ομάδα μέτρησε περισσότερες από 100 παραμέτρους σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του χρόνου και ευελπιστεί ότι “οι πληροφορίες αυτές θα αποτελέσουν μια σημαντική εξέλιξη στην κατανόηση της Αρκτικής και του κλιματικού συστήματος”, δήλωσε ο Ρεξ.

Η ανάλυση των δεδομένων θα διαρκέσει έως και δύο χρόνια και θα έχει στόχο την ανάπτυξη μοντέλων που θα βοηθήσουν να προβλεφθεί ποιά μορφή θα έχουν οι καύσωνες, οι σφοδρές βροχοπτώσεις και οι καταιγίδες σε 20, 50 ή 100 χρόνια.

20 πολικές αρκούδες

Από τότε που αναχώρησε το πλοίο από το Τρόμσο της Νορβηγίας, στις 20 Σεπτεμβρίου 2019, το πλήρωμά του έζησε την εμπειρία ολόκληρων μηνών στο απόλυτο σκοτάδι, θερμοκρασίες μέχρι και μείον 39,5 βαθμών Κελσίου και είδε περίπου 20 πολικές αρκούδες.

 

Η αποστολή σχεδόν ανατράπηκε από την πανδημία του κορωνοϊού την άνοιξη, ενώ το πλήρωμα αποκλείστηκε στον Βόρειο Πόλο για δύο μήνες.

Μια πολυεθνική ομάδα επιστημόνων επρόκειτο να μεταβεί στο πλοίο στο πλαίσιο μιας προγραμματισμένης αλλαγής στη σκυτάλη για να ξεκουραστούν εκείνοι που είχαν ήδη περάσει αρκετούς μήνες στους πάγους, αλλά το σχέδιο χρειάστηκε να επανεξεταστεί όταν ακυρώθηκαν οι πτήσεις σε όλο τον κόσμο στο πλαίσιο της διεθνούς προσπάθειας να αντιμετωπιστεί η εξάπλωση της πανδημίας.

Στη διάρκεια της επιχείρησης, ένα εναλλασσόμενο πλήρωμα από 300 ερευνητές πέρασε χρόνο πάνω στο γερμανικό πλοίο καθώς ταξίδευε στους πάγους κατά μήκος μιας διαδρομής γνωστής ως ωκεάνιο ρεύμα του Αρκτικού Ωκεανού.

 
Η Ρέντιανς Κάλμερ, μια ερευνήτρια στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο, η οποία επέβαινε στο Polarstern από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο, δήλωσε στο AFP ότι το περπάτημα πάνω στον πάγο ήταν μια «μαγική» στιγμή.

«Αν συγκεντρωθείς μπορείς να τον νιώσεις να κινείται», λέει.

Πηγές: ΑΜΠΕ, AFP

Για πρώτη φορά από όταν άρχισαν να καταγράφονται σχετικά στοιχεία, το κυριότερο στρώμα πάγου που καλύπτει τον Αρκτικό Ωκεανό στη Σιβηρία δεν έχει αρχίσει ακόμη να δημιουργείται στα τέλη Οκτωβρίου.

Η καθυστέρηση της ετήσιας ψύξης της Θάλασσας Λάπτεφ έχει προκληθεί από την εξωφρενικά παρατεταμένη ζέστη στη βόρεια Ρωσία και την είσοδο νερών από τον Ατλαντικό. Οι εξελίξεις αυτές, σύμφωνα με κλιματολόγους, ενδέχεται να προκαλέσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις σε ολόκληρη την πολική περιοχή.

Οι θερμοκρασίες του ωκεανού στην περιοχή πρόσφατα σκαρφάλωσαν στους 5 βαθμούς Κελσίου πάνω από τον μέσο όρο, έπειτα από έναν καύσωνα-ρεκόρ και την ασυνήθιστη πρόωρη υποχώρηση των πάγων του περσινού χειμώνα.

Η παγιδευμένη ζέστη χρειάζεται πολύ χρόνο για να διασκορπιστεί στην ατμόσφαιρα, ακόμη και αυτή την εποχή του χρόνου κατά την οποία ο ήλιος φωτίζει την περιοχή για λίγο περισσότερο από μία με δύο ώρες την ημέρα.

Γραφήματα του εύρους των πάγων στη θάλασσα Λάπτεφ, τα οποία συνήθως δείχνουν μια υγιή εποχιακή μεταβολή, φέτος εμφανίζονται επίπεδα. Ως αποτέλεσμα, ο αρκτικός κύκλος κυκλώνεται από ανοιχτή θάλασσα σε επίπεδα-ρεκόρ.

«Η απουσία πάγου μέχρι στιγμής φέτος το φθινόπωρο είναι πρωτόγνωρη για τη σιβηρική αρκτική περιοχή», δήλωσε ο Ζάχαρι Λάμπε, ένας μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, μιλώντας στον Guardian. Όπως λέει, η εξέλιξη συνάδει με τα αναμενόμενα αποτελέσματα της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής.

«Το 2020 είναι άλλη μία χρονιά που συνάδει με τις ραγδαίες αλλαγές στον αρκτικό κύκλο. Χωρίς συστηματική μείωση των αερίων του θερμοκηπίου, η πιθανότητα να έχουμε το πρώτο μας «καλοκαίρι χωρίς πάγους» θα συνεχίσει να αυξάνεται μέχρι τα μέσα του 21ου αιώνα», προειδοποίησε.

Ο φετινός καύσωνας της Σιβηρίας έγινε τουλάχιστον 600 φορές πιο πιθανός εξαιτίας των βιομηχανικών και αγροτικών εκπομπών, σύμφωνα με παλαιότερη έρευνα.

Οι θερμότερες θερμοκρασίες του αέρα δεν είναι ο μόνος παράγοντας που επιβραδύνει τη δημιουργία πάγου. Η κλιματική αλλαγή ωθεί τα θερμότερα θαλάσσια ρεύματα του Ατλαντικού προς τον αρκτικό, σπώντας την φυσιολογική στρωματοποίηση μεταξύ των θερμότερων βαθύτερων νερών και της ψυχρής επιφάνειας. Αυτό επίσης δυσκολεύει τη δημιουργία πάγου.

«Αυτό συνεχίζει μια σειρά από πολύ χαμηλά εύρη. Τα τελευταία 14 χρόνια, από το 2007 έως το 2020, είναι τα 14 χρόνια με το χαμηλότερο εύρος από όταν ξεκίνησε η δορυφορική καταγραφή το 1979», δήλωσε στον Guardian ο Γουόλτ Μάιερ, έμπειρος ερευνητής του αμερικανικού Κέντρου Δεδομένων για το Χιόνι και τους Πάγους. Όπως εξηγεί, μεγάλο μέρος των παλαιότερων πάγων του αρκτικού κύκλου πλέον εξαφανίζεται, αφήνοντας πίσω του μόνο τον λεπτότερο, εποχιακό πάγο. Συνολικά, η μέση πυκνότητα είναι η μισή σε σχέση με εκείνη της δεκαετίας του 1980.

Η καθοδική τάση είναι πιθανό να συνεχίσει μέχρι ο αρκτικός κύκλος να δει το πρώτο του καλοκαίρι χωρίς καθόλου πάγους, σύμφωνα με τον Μάιερ. Τα στοιχεία και τα μοντέλα δείχνουν ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή μεταξύ του 2030 και του 2050. «Το ζήτημα είναι το πότε και όχι το αν θα συμβεί», πρόσθεσε.

Αλυσιδωτές αντιδράσεις

Οι επιστήμονες ανησυχούν ότι η καθυστέρηση της ψύξης θα μπορούσε να μεγεθύνει παράγοντες που θα επιταχύνουν τη μείωση του παγοκαλύμματος. Είναι ήδη ευρέως γνωστό ότι ένα μικρότερο φύλλο πάγου συνεπάγεται και μικρότερη λευκή περιοχή που αντανακλά τη θερμότητα του ήλιου πίσω στο διάστημα. Όμως αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος που ο αρκτικός κύκλος θερμαίνεται σε υπερδιπλάσια ταχύτητα σε σχέση με τον υπόλοιπο πλανήτη.

Η Θάλασσα Λάπτεφ είναι γνωστή ως τόπος γέννησης του πάγου, ο οποίος σχηματίζεται στην ακτογραμμή της στις αρχές του χειμώνα, και έπειτα κινείται προς τα δυτικά, μεταφέροντας θρεπτικά συστατικά σε όλο τον αρκτικό κύκλο, πριν αρχίσει να υποχωρεί την άνοιξη στον πορθμό Φραμ μεταξύ Γροιλανδίας και Σβάλμπαρντ. Αν ο πάγος αργήσει να σχηματιστεί στη Θάλασσα Λάπτεφ, θα γίνει λεπτότερος, επομένως και πιο πιθανό να λιώσει πριν καν φτάσει στον πορθμό Φραμ. Αυτό θα μπορούσε να μειώσει τα θρεπτικά συστατικά που φτάνουν στο πλαγκτόν του αρκτικού κύκλου, πράγμα που με τη σειρά του θα μειώσει την ικανότητα της περιοχής να απορροφά το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα.

Μια πιο ανοιχτή θάλασσα συνεπάγεται και πιο ταραγμένα νερά στα ανώτερα στρώματα του Αρκτικού Ωκεανού, που θα ανεβάζει περισσότερα θερμά νερά από τα βάθη στην επιφάνεια.

Ο Δρ. Στέφαν Χέντρικς, επιστήμονας με ειδίκευση στη φυσική του θαλάσσιου πάγου στο Ινστιτούτο Άλφρεντ Βέγκενερ, δήλωσε ότι οι τάσεις των θαλάσσιων πάγων είναι δυσοίωνες, αλλά όχι αναπάντεχες: «Είναι περισσότερο εκνευριστικό παρά σοκαριστικό. Είναι κάτι που προβλέπαμε εδώ και πολύ καιρό, όμως έχουν υπάρξει ελάχιστες ουσιαστικές αντιδράσεις εκ μέρους των νομοθετών».

ΠΗΓΗ ΕΔΩ .

Συγκλονιστικά στοιχεία για το λιώσιμο των πάγων στην Αρκτική

Ερευνητές από την μεγαλύτερη παγκοσμίως αποστολή στον Βόρειο Πόλο θα επιστρέψουν σήμερα στη Γερμανία φέροντας μαζί τους συγκλονιστικές αποδείξεις για έναν Αρκτικό Ωκεανό που καταστρέφεται και προειδοποιήσεις για καλοκαίρια χωρίς πάγους μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

Τo γερμανικό ερευνητικό πλοίο Polarstern του Ινστιτούτου Alfred Wegener αναμένεται να επιστρέψει στο λιμάνι Μπρεμερχάβεν έπειτα από 389 ημέρες παραμονής του στην Αρκτική, που επέτρεψε στους επιστήμονες να συγκεντρώσουν ζωτικής σημασίας πληροφορίες για τις επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη στην περιοχή.

Η ομάδα, αποτελούμενη από πολλές εκατοντάδες επιστήμονες από 20 χώρες, διαπίστωσε ιδίοις όμμασι τις δραματικές επιπτώσεις της υπερθέμανσης του πλανήτη στον πάγο στην περιοχή, που θεωρείται «το επίκεντρο της κλιματικής αλλαγής», σύμφωνα με τον αργηγό της αποστολής Μάρκους Ρεξ.

«Είδαμε με ποιόν τρόπο καταστρέφεται ο Αρκτικός Ωκεανός. Είδαμε αυτή τη διαδικασία ακριβώς έξω από τα παράθυρά μας ή όταν περπατήσαμε πάνω στον εύθραυστο πάγο», δήλωσε ο Ρεξ στο AFP.

Υπογραμμίζοντας την ποσότητα των πάγων που έχουν λιώσει, ο Ρεξ είπε ότι η αποστολή μπόρεσε να περάσει μέσα από μεγάλα τμήματα χωρίς πάγο, «που σε κάποιες περιπτώσεις εκτείνονταν όσο ο ορίζοντας».

«Στον ίδιο τον Βόρειο Πόλο, βρήκαμε έντονα διαβρωμένο, λιωμένο, λεπτό και σπασμένο πάγο», τόνισε.

Αρκτική χωρίς πάγους

Αν συνεχιστεί αυτή η τάση στον Βόρειο Πόλο, τότε μέσα σε μερικές δεκαετίες θα έχουμε μια «Αρκτική χωρίς πάγους τα καλοκαίρια», προειδοποίησε ο Ρεξ.

Οι παρατηρήσεις των ερευνητών υποστηρίζονται από αμερικανικές δορυφορικές εικόνες που δείχνουν ότι το 2020 οι πάγοι στην θάλασσα της Αρκτικής έφθασαν στο δεύτερο χαμηλότερο επίπεδο ρεκόρ για καλοκαίρι, μετά το 2012.

Η αποστολή του Polarstern, που ονομάστηκε MOSAIC, πέρασε πάνω από έναν χρόνο συλλέγοντας δεδομένα από την ατμόσφαιρα, τον ωκεανό, τον πάγο και τα οικοσυστήματα για να βοηθήσει στην αξιολόγηση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στην περιοχή και στον κόσμο.

Για να πραγματοποιηθεί η έρευνα, χρειάστηκε να τοποθετηθούν τέσσερα παρατηρητήρια πάνω στους πάγους και σε μια ακτίνα έως και 40 χιλιομέτρων γύρω από το πλοίο.

Οι ερευνητές συνέλεξαν δείγματα νερού κάτω από την επιφάνεια του πάγου στη διάρκεια της πολικής νύχτας για να μελετήσουν το φυτοπλαγκτόν και τα βακτήρια και να κατανοήσουν καλύτερα πώς λειτουργεί το θαλάσσιο οικοσύστημα κάτω από ακραίες συνθήκες.

Η εκστρατεία, που κόστισε 140 εκατομμύρια ευρώ, φέρνει μαζί της και 150 τεραμπάιτ από δεδομένα και περισσότερα από 1.000 δείγματα πάγου.

Η ομάδα μέτρησε περισσότερες από 100 παραμέτρους σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του χρόνου και ευελπιστεί ότι «οι πληροφορίες αυτές θα αποτελέσουν μια σημαντική εξέλιξη στην κατανόηση της Αρκτικής και του κλιματικού συστήματος», δήλωσε ο Ρεξ.

Η ανάλυση των δεδομένων θα διαρκέσει έως και δύο χρόνια και θα έχει στόχο την ανάπτυξη μοντέλων που θα βοηθήσουν να προβλεφθεί ποιά μορφή θα έχουν οι καύσωνες, οι σφοδρές βροχοπτώσεις και οι καταιγίδες σε 20, 50 ή 100 χρόνια.

20 πολικές αρκούδες

Από τότε που αναχώρησε το πλοίο από το Τρόμσο της Νορβηγίας, στις 20 Σεπτεμβρίου 2019, το πλήρωμά του έζησε την εμπειρία ολόκληρων μηνών στο απόλυτο σκοτάδι, θερμοκρασίες μέχρι και μείον 39,5 βαθμών Κελσίου και είδε περίπου 20 πολικές αρκούδες.

Η αποστολή σχεδόν ανατράπηκε από την πανδημία του κορωνοϊού την άνοιξη, ενώ το πλήρωμα αποκλείστηκε στον Βόρειο Πόλο για δύο μήνες.

Μια πολυεθνική ομάδα επιστημόνων επρόκειτο να μεταβεί στο πλοίο στο πλαίσιο μιας προγραμματισμένης αλλαγής στη σκυτάλη για να ξεκουραστούν εκείνοι που είχαν ήδη περάσει αρκετούς μήνες στους πάγους, αλλά το σχέδιο χρειάστηκε να επανεξεταστεί όταν ακυρώθηκαν οι πτήσεις σε όλο τον κόσμο στο πλαίσιο της διεθνούς προσπάθειας να αντιμετωπιστεί η εξάπλωση της πανδημίας.

Στη διάρκεια της επιχείρησης, ένα εναλλασσόμενο πλήρωμα από 300 ερευνητές πέρασε χρόνο πάνω στο γερμανικό πλοίο καθώς ταξίδευε στους πάγους κατά μήκος μιας διαδρομής γνωστής ως ωκεάνιο ρεύμα του Αρκτικού Ωκεανού.

Η Ρέντιανς Κάλμερ, μια ερευνήτρια στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο, η οποία επέβαινε στο Polarstern από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο, δήλωσε στο AFP ότι το περπάτημα πάνω στον πάγο ήταν μια μαγική στιγμή.

«Αν συγκεντρωθείς μπορείς να τον νιώσεις να κινείται», λέει.

Ο μάγειρας του πλοίου Σβεν Σνάιντερ δεν υποτιμάει την αξία του ρόλου του στην αποστολή.

«Δουλειά μου ήταν να διατηρήσω υψηλό το ηθικό 100 ανθρώπων που ζούσαν σε πλήρες σκοτάδι», δήλωσε σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Die Zeit.

Πηγή: Cnn.gr

Ένα άγνωστο ως σήμερα νησί, αποκαλύφθηκε στην Ανταρκτική, ενώ οι πάγοι λιώνουν.

Καθώς οι παγετώνες υποχωρούν, το έδαφος αποκαλύπτεται και συχνά προκαλεί την ακόμα γρηγορότερη διάλυση των πάγων όπως σε αυτή την περίπτωση του νησιού, που εμφανίστηκε πρόσφατα ανοιχτά των ακτών της Ανταρκτικής. Μέλη της ομάδας THOR (Thwaites Offshore Research) κατέγραψαν για πρώτη φορά το νησί, καθώς ολοκλήρωναν αποστολή με ερευνητικό σκάφος “Nathaniel B. Palmer” και ενώ διέσχιζαν τον κόλπο του Pine Island.   Το νησί ονομάστηκε Σιφ. Η Σιφ είναι μία θεά της σκανδιναβικής μυθολογίας και σύζυγος του Θωρ. Το νησί είναι αρκετά μεγάλο ώστε να εντοπίζεται από δορυφόρους ωστόσο μέχρι πρόσφατα ήταν καλυμμένο από πάγους. Οι επιστήμονες δεν έχουν προσδιορίσει το ακριβές χρονικό σημείο όπου το νησί αποκαλύφθηκε, ωστόσο, σύμφωνα με το περιοδικό Nature News, πιθανότερη αιτία για την αποκάλυψη είναι η κλιματική αλλαγή. O παγετώνας Pine Island της Ανταρκτικής λιώνει με γρήγορους ρυθμούς. Τον προηγούμενο μήνα ένα παγόβουνο στο μέγεθος της Μάλτας αποκολλήθηκε από παγετώνα. Το πελώριο τμήμα πάγου έχει έκταση 300 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Καθώς τα πλοία σπάνια ταξιδεύουν τόσο μακριά όσο το “Nathaniel B. Palmer” το πλήρωμα της αποστολής είναι πιθανότητα οι πρώτοι άνθρωποι που είδαν το νησί. Σύμφωνα με το Nature News η θαλάσσια γεωλόγος Julia Wellner, επικεφαλής ερευνήτρια, ήταν η πρώτη που έκανε γνωστή την ανακάλυψη με ανάρτησή της στο Twitter. Το πλήρωμα του “Nathaniel B. Palmer” πήρε δείγματα από το νησί, ωστόσο τα πρώτα αποτελέσματα δεν θα είναι διαθέσιμα ως τα τέλη Μαρτίου, όπου το πλοίο θα επιστρέψει σε λιμάνι.

Δορυφορικές εικόνες του Eagle Island μέσα σε διάστημα εννέα ημερών

Όταν εντοπίστηκε η νήσος Σιφ, μεγάλο μέρος της βόρειας Ανταρκτικής δοκιμαζόταν από μια περίοδο έντονης ζέστης. Η NASA έδωσε στη δημοσιότητα δορυφορικές εικόνες που δείχνουν το δραματικό λιώσιμο στη βόρεια άκρη της χερσονήσου. Οι εικόνες, που έχουν ληφθεί μέσα σε διάστημα εννέα ημερών, δείχνουν σχεδόν «γυμνή» τη βόρεια ακτή του Eagle Island και λίμνες πάγου στη μέση του νησιού.    Το μεγαλύτερο μέρος του πάγου έλιωσε στις 6 Φεβρουαρίου, όταν οι μετεωρολογικοί σταθμοί κατέγραψαν ρεκόρ υψηλής θερμοκρασίας 18.2 βαθμών Φαρενάιτ. Μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου, το 20% του χιονιού και του πάγου του Eagle Island είχε λιώσει.

ΠΗΓΗ LIFO

Συχνό ερώτημα που τίθεται στην επιστημονική κοινότητα είναι το “πώς θα μπορούσε να αποτραπεί τολιώσιμο των πάγων στη Δυτική Ανταρκτική και η άνοδος της στάθμης των ωκεανών;”, μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται σήμερα στο Science Advances προτείνει, όμως, μια απρόσμενη λύση: να αντλείται το νερό που προκύπτει από το λιώσιμο και να ρίχνεται και πάλι, σαν τεχνητό χιόνι , στο παγοκάλυμμα.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη έχει ήδη προκαλέσει τόσο μεγάλο πρόβλημα στον νότιο πόλο που το τεράστιο στρώμα του πάγου αρχίζει να αποσαθρώνεται. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά τουλάχιστον τρία μέτρα τους επόμενους αιώνες.

Οι συγγραφείς της νέας μελέτης προτείνουν να χρησιμοποιηθεί η ενέργεια από 12.000 ανεμογγενήτριες για να αντληθεί το θαλασσινό νερό σε ύψος 1.500 μέτρων μέχρι την επιφάνεια και στη συνέχεια να ριφθεί από εκατοντάδες χιονοβόλα κανόνια σε μια έκταση ίση με την Κόστα Ρίκα.

“Έχουμε ήδη ξυπνήσει τον γίγαντα στον νότιο πόλο”, δήλωσε ο Άντερς Λέβερμαν, καθηγητής στο Ινστιτούτο Πότσδαμ για την Έρευνα των Κλιματικών Επιπτώσεων (PIK), αναφερόμενος στο λιώσιμο του παγοκαλύμματος. “Βρισκόμαστε ήδη στο σημείο χωρίς επιστροφή, αν δεν κάνουμε κάτι”, πρόσθεσε μιλώντας στο πρακτορείο Reuters. “Μπορούμε να το επαναφέρουμε σε σταθερό σημείο με μια μικρή παρέμβαση τώρα ή με μια ολοένα και μεγαλύτερη αργότερα”, πρόσθεσε.

Με τις ξηρασίες, τις πλημμύρες, τις καταιγίδες και τις πυρκαγιές που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή να εντείνονται σε παγκόσμιο επίπεδο, κάποιοι επιστήμονες αρχίζουν να εξετάζουν στα σοβαρά λύσεις που θα είχαν απορριφθεί χωρίς δεύτερη σκέψη ακόμη και πριν από λίγα χρόνια. Απηχώντας τις απόψεις πολλών άλλων επιστημόνων, ο Λέβερμαν είπε ότι η κατεπείγουσα προτεραιότητα είναι να μειωθούν τάχιστα οι εκπομπές καυσαερίων ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι που είχαν τεθεί με τη Συμφωνία του Παρισιού του 2015.

Αν και ο Λέβερμαν παραδέχεται ότι η άνοδος της στάθμης των ωκεανών που προβλέπεται ότι θα ακολουθήσει την κατάρρευση του Στρώματος Πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής μπορεί να χρειαστεί εκατοντάδες χρόνια για να συμβεί, είπε ότι δημοσίευσε αυτή τη μελέτη επειδή ανησυχεί για την τύχη όσων ζουν σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο.

“Με την άνοδο της στάθμης θα βυθιστούν τελικά στο νερό το Αμβούργο, η Σαγκάη, η Νέα Υόρκη, το Χονγκ Κονγκ. Δεν μπορείς να διαπραγματευτείς με τη φυσική: αυτό είναι το δίλημμα”, είπε ο φυσικός και ωκεανογράφος, που συνεργάζεται και με το Πανεπιστήμιο Κολούμπια στις ΗΠΑ.

Όπως αναφέρει το ΑΜΠΕ, ο Λέβερμαν και οι συνεργάτες του χρησιμοποιήσαν υπολογιστικά μοντέλα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το στρώμα πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί με την εναπόθεση τουλάχιστον 7.400 γιγατόνων τεχνητού χιονού σε διάστημα 10 ετών γύρω από τους Παγετώνες Πάιν Άιλαντ και Τουέιτς.

Το κόστος του εγχειρήματος δεν αναφέρεται στην έρευνα, όμως για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο ο Λέβερμαν είπε ότι θα χρειαζόταν “κάτι παρόμοιο με έναν σεληνιακό σταθμό στην Ανταρκτική”. Παραδέχτηκε επίσης ότι στην περίπτωση που τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιό του, οι συνέπειες θα ήταν “τρομαχτικές” για τον νότιο πόλο, όμως θα άξιζε τον κόπο, αν έτσι περιοριζόταν η άνοδος της στάθμης των ωκεανών. “Θα μετατρέπαμε τη Δυτική Ανταρκτική σε βιομηχανική ζώνη. Όμως αν αποσταθεροποιήσουμε τον παγετώνα, όλα θα αλλάξουν με δραματικό τρόπο”, κατέληξε.

Στο παρελθόν έχουν προταθεί και άλλες ευφάνταστες λύσεις για τη σταθεροποίηση του παγετώνα, όπως για παράδειγμα η κατασκευή τεσσάρων υποθαλάσσιων κολόνων, ύψους 300 μέτρων, ή ενός τοίχου ύψους 50-100 μέτρων και μήκους 80-120 χιλιομέτρων.

ΠΗΓΗ sofokleousin.gr

κλιματικη αλλαγη παγοι

Ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Κέμπριτζ ανέλαβε να εξερευνήσει ριζοσπαστικές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Οι ανησυχίες για το κατά πόσο οι ιδέες, που θα βρεθούν στο μικροσκόπιο, είναι υλοποιήσιμες ή για το αν έχουν παρενέργειες, υπάρχουν και οι ενστάσεις είναι πολλές. Ωστόσο οι συγκεκριμένοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι αξίζει να εξεταστεί κάθε πιθανή λύση για τη σωτηρία του πλανήτη.

Η ομάδα θα εργάζεται σε ένα νέο ερευνητικό κέντρο στην πόλη με την ονομασία «Κέντρο για την Αποκατάσταση του Κλίματος» (Centre for Climate Repair) και η προσπάθειά της στηρίζεται στην πεποίθηση ότι η γεω-μηχανική μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην προστασία της ανθρωπότητας.

Οι υπέρμαχοι των γεω-δυναμικών λύσεων υποστηρίζουν εδώ και καιρό ότι από τη στιγμή που μεγάλες οικονομίες και βιομηχανίες αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στους στόχους για μείωση των εκπομπών ρύπων, απαιτούνται πιο δραστικά μέτρα.

Ορισμένες περιβαλλοντικές οργανώσεις εξακολουθούν πάντως, σύμφωνα με το Naftemporiki.gr, να αντιτίθενται σθεναρά στην ιδέα κάνοντας λόγο για μη αποδεδειγμένες λύσεις, που αποσπούν την προσοχή από την ανάγκη για άμεση και αποφασιστική αλλαγή σε τεχνολογικό, πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, με στόχο την αισθητή μείωση των ρυπογόνων εκπομπών.

Ας δούμε όμως ποιες είναι οι ιδέες που θα εξετάσει η ομάδα του Κέμπριτζ.

α) Βάζοντας τους πόλους «στην κατάψυξη»

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μία από τις ιδέες είναι να γίνουν πιο «φωτεινά» τα σύννεφα πάνω από τους πόλους. Τροφοδοτώντας με θαλασσινό νερό ψηλούς ιστούς πλοίων μπορούν να παραχθούν μικροσκοπικά σωματίδια άλατος, που θα ψεκάζονται στην ατμόσφαιρα και θα διαχέονται στα σύννεφα, ενισχύοντας την αντανακλαστικότητά τους. Οι περιοχές κάτω από τα σύννεφα θα ψύχονται.

β) Ανακύκλωση του CO2

Mία άλλη προσέγγιση συνιστά παραλλαγή της ιδέας της δέσμευσης και αποθήκευσης άνθρακα (CCS). Με το CCS δεσμεύοντας εκπομπές από σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής που στηρίζονται στο λιγνίτη ή το αέριο ή από χαλυβουργίες και αποθηκεύονται σε υπόγειες εγκαταστάσεις. Ο Πίτερ Στίρινγκ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ, αναπτύσσει ένα πιλοτικό σύστημα δέσμευσης και χρήσης (CCU) σε συνεργασία με την Tata Steel στο Πορτ Τάλμποτ της Ουαλίας, το οποίο στην ουσία ανακυκλώνει διοξείδιο του άνθρακα.

γ) Πρασίνισμα των ωκεανών

Ακόμη μία ιδέα που θα εξετάσει το νέο κέντρο είναι το πρασίνισμα των ωκεανών ώστε να μπορούν να δεσμεύουν περισσότερο CO2. Σχετικά πειράματα στο παρελθόν είχαν δείξει ότι η προσπάθεια δεν είναι ιδιαίτερης αποτελεσματικότητας, ώστε να αξίζει το κόστος της, ενώ θα μπορούσε να έχει αρνητικές συνέπειες στο οικοσύστημα.

Την όλη πρωτοβουλία συντονίζει ο Σερ Ντέιβιντ Κινγκ, πρώην επιστημονικός σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης. «Τα όσα θα κάνουμε μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, θα καθορίσουν το μέλλον της ανθρωπότητας για τα επόμενα 10.000 χρόνια. Και παρόλα αυτά δεν υπήρχε κανένα μεγάλο κέντρο στον κόσμο που να εστιάζει σε αυτό το ζήτημα» δήλωσε ο ίδιος στο BBC, εκφράζοντας την ελπίδα το κέντρο να καταλήξει σε λύσεις.

 

Πηγή: GreenAgenda

Το 2018 ήταν το τέταρτο θερμότερο έτος στην ιστορία

Η ταχύτερη τήξη, ως συνέπεια από την κλιματική αλλαγή, θεωρείται πιθανότατα ότι θα οδηγήσει και σε συντομότερη άνοδο της στάθμης των θαλασσών.

Όπως η Ανταρκτική στο Νότο, έτσι και η Γροιλανδία στο Βορρά διαθέτει τον μεγαλύτερο όγκο πάγων και από το 2002 παρακολουθείται στενά από τους επιστήμονες.

Μέχρι τώρα η προσοχή ήταν στραμμένη στη νοτιοανατολική και στη βορειοδυτική περιοχή της Γροιλανδίας, όπου υπάρχουν μεγάλοι παγετώνες και κατά καιρούς αποκόπτονται ολοένα μεγαλύτερα κομμάτια πάγου μεγέθους παγόβουνου, τα οποία πέφτουν στον Ατλαντικό Ωκεανό.

Κλιματική Αλλαγή: Λιώνουν οι πάγοι, ανεβαίνουν οι ωκεανοί

Όμως η νέα έρευνα, με επικεφαλής τον καθηγητή γεωδυναμικής Μάικλ Μπέβις του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), διαπίστωσε ότι:

Κατά την τελευταία 15ετία μία ακόμη μεγαλύτερη απώλεια πάγου – δείγμα από την κλιματική αλλαγή – έχει συμβεί στη νοτιοδυτική περιοχή, παρά την απουσία μεγάλων παγετώνων εκεί. Οι επιφανειακοί πάγοι λιώνουν σταδιακά στην ενδοχώρα και δημιουργούν ποτάμια παγωμένου νερού που καταλήγουν στη θάλασσα”.

Το συμπέρασμα των ερευνητών είναι ότι η νοτιοδυτική Γροιλανδία, η οποία έως τώρα δεν είχε θεωρηθεί μεγάλη απειλή, τελικά αναμένεται να παίξει σημαντικό ρόλο στην άνοδο της στάθμης του Ατλαντικού, κάτι που μπορεί να έχει συνέπειες για μεγάλες παράκτιες πόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Μαϊάμι.

Ο δύο αμερικανο – γερμανικοί περιβαλλοντικοί δορυφόροι GRACE που παρακολουθούν τη Γροιλανδία, δείχνουν ότι στην περίοδο 2002 – 2016 χάνονταν περίπου 280 γιγατόνοι (δισεκατομμύρια τόνοι) πάγου κάθε χρόνο.

Η νέα έρευνα, που συνδύασε τα δορυφορικά στοιχεία με επίγεια δεδομένα από σταθμούς GPS, βρήκε ότι μετά το 2012 έχει σχεδόν τετραπλασιασθεί ο ρυθμός απώλειας πάγων σε σχέση με το 2003, με την επιτάχυνση να είναι μεγαλύτερη στη νοτιοδυτική περιοχή.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, στην περίπτωση της Γροιλανδίας, η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη έχει φέρει τις θερμοκρασίες του καλοκαιριού κοντά στο σημείο τήξης των πάγων. Ένα ειδικότερο περιοδικό καιρικό φαινόμενο, η “Ταλάντωση του Βόρειου Ατλαντικού”, που ζεσταίνει τα νερά και τον αέρα στον ωκεανό, δίνει την απαιτούμενη έξτρα ώθηση για “γείρει η ζυγαριά” και να λιώσουν μεγάλες παγωμένες περιοχές.

“Το μόνο πράγμα που μπορούμε πια να κάνουμε, είναι να προσαρμοστούμε και να μετριάσουμε την περαιτέρω άνοδο της θερμοκρασίας”, δήλωσε ο Μπέβις.

“Είναι πια πολύ αργά για να αποφύγουμε τις συνέπειες. Θα υπάρξει περαιτέρω άνοδος της στάθμης των θαλασσών, καθώς παρακολουθούμε τους πάγους να φθάνουν πλέον στο σημείο τήξης τους”, επισήμανε.

Οι επιστήμονες έχουν εκτιμήσει ότι αν έλιωναν όλοι οι γροιλανδικοί πάγοι, πάχους τριών χιλιομέτρων σε ορισμένα σημεία, η παγκόσμια στάθμη των θαλασσών θα ανέβαινε κατά επτά μέτρα – με ό,τι αυτό θα σήμαινε για τις παράκτιες πόλεις…