Posts

Οι 22 ερευνητές από εννέα χώρες, με επικεφαλής τον καθηγητή Εξελικτικής Φενετικής Λόβε Ντάλεν του Κέντρου Παλαιογενετικής του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», ανέλυσαν τα γονιδιώματα τριών αρχαίων μαμούθ .

Μία διεθνής ομάδα επιστημόνων -μεταξύ των οποίων ένας ελληνικής καταγωγής ερευνητής της διασποράς- απομόνωσε και «διάβασε» το DNA από απομεινάρια δύο μαμούθ ηλικίας ενός έως 1,2 εκατομμυρίου ετών, που βρέθηκαν στη βορειοανατολική Σιβηρία. Πρόκειται για το αρχαιότερο DNA στον κόσμο, το οποίο, μεταξύ άλλων, ρίχνει φως στην εξέλιξη των πρώτων μαμούθ που είχαν εξαπλωθεί στη Βόρεια Αμερική. Το προηγούμενο ρεκόρ ανάκτησης DNA ήταν από ένα άλογο που είχε ζήσει προ 560.000 έως 780.000 ετών.

Οι 22 ερευνητές από εννέα χώρες, με επικεφαλής τον καθηγητή Εξελικτικής Φενετικής Λόβε Ντάλεν του Κέντρου Παλαιογενετικής του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», ανέλυσαν τα γονιδιώματα τριών αρχαίων μαμούθ, χρησιμοποιώντας γενετικό υλικό που βρέθηκε στα δόντια τους, τα οποία ήταν θαμμένα επί 0,7 έως 1,2 εκατομμύρια χρόνια στο μόνιμα παγωμένο έδαφος της Σιβηρίας. Στη μελέτη συμμετείχε και ο ελληνικής καταγωγής ερευνητής Γεώργιος Ξενικουδάκης του Ινστιτούτου Βιοχημείας και Βιολογίας του γερμανικού Πανεπιστημίου του Πότσνταμ.

Είναι η πρώτη φορά που εξάγεται και αλληλουχίζεται DNA από τόσο αρχαία δείγματα, κάτι καθόλου εύκολο, καθώς ελάχιστες ποσότητες γενετικού υλικού είχαν απομείνει και το DNA είχε διασπαστεί πια σε πολύ μικρά τμήματα μετά από τόσο καιρό. «Αυτό το DNA είναι απίστευτα παλαιό. Τα δείγματα είναι χίλιες φορές παλαιότερα από τα απομεινάρια των Βίκινγκς, είναι παλαιότερα ακόμη και από την εμφάνιση των ανθρώπων και των Νεάντερταλ», δήλωσε ο Ντάλεν.

Η χρονολόγηση των δειγμάτων έγινε τόσο με βάση γεωλογικά δεδομένα όσο και με τη μέθοδο του μοριακού ρολογιού. Από τα τρία δείγματα, το νεότερο με την ονομασία Τσουκότσια είχε ηλικία περίπου 700.000 ετών και τα άλλα δύο άνω του ενός εκατομμυρίου ετών. Το αρχαιότερο -περίπου 1,2 εκατ. ετών- ανήκε σε ένα άγνωστο έως τώρα είδος μαμούθ, που ονομάστηκε Κρέστοβκα (από την περιοχή όπου βρέθηκε) και το οποίο εκτιμάται ότι αποκόπηκε από τα άλλα σιβηρικά μαμούθ πριν τουλάχιστον δύο εκατομμύρια χρόνια.

«Αυτό αποτέλεσε απόλυτη έκπληξη για εμάς. Όλες οι προηγούμενες μελέτες έδειχναν ότι υπήρχε μόνο ένας τύπος μαμούθ στη Σιβηρία εκείνη την εποχή, το λεγόμενο μαμούθ της στέπας. Όμως, οι αναλύσεις μας δείχνουν ότι υπήρχαν δύο διαφορετικοί τύποι από γενετική άποψη, που πιθανώς, χωρίς να είμαστε απόλυτα βέβαιοι, αποτελούσαν δύο διαφορετικά είδη», ανέφερε ο ερευνητής Τομ βαν ντερ Βαλκ.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αυτά τα νεοανακαλυφθέντα μαμούθ Κρέστοβκα είναι που αποίκισαν τη Βόρεια Αμερική πριν τουλάχιστον ενάμισι εκατομμύριο χρόνια. Το λεγόμενο κολομβιανό μαμούθ, που ζούσε στη Β. Αμερική κατά την τελευταία εποχή των πάγων, αποτελούσε υβρίδιο ανάμεσα στο Κρέστοβκα και στο τριχωτό μαμούθ και εμφανίστηκε πριν περίπου 420.000 χρόνια. Το δεύτερο αρχαίο μαμούθ, ηλικίας τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου ετών, από το οποίο απομονώθηκε DNA, ονομάστηκε Αντίτσα και φαίνεται να υπήρξε πρόγονος του τριχωτού μαμούθ.

«Ένα από τα μεγάλα ερωτήματα, πλέον, είναι πόσο πίσω στο παρελθόν μπορούμε να πάμε. Δεν έχουμε φθάσει ακόμη το όριο. Μία βάσιμη εκτίμηση είναι ότι μπορούμε να απομονώσουμε DNA ηλικίας δύο εκατομμυρίων ετών, ίσως και έως 2,6 εκατ. ετών», σημείωσε ο καθηγητής Μοριακής Αρχαιολογίας Άντερς Γκέδερστρεμ του σουηδικού Κέντρου Παλαιογενετικής.

ΠΗΓΗ ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Στην Κίνα γίνονται πειράματα με τοποθέτηση ειδικών υφασμάτων όπου υπάρχουν πάγοι, με στόχο να εμποδιστεί ή έστω να καθυστερήσει όσο περισσότερο γίνεται η εξαφάνισή τους εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής.

Μια περιοχή του Οροπεδίου του Θιβέτ βρίσκεται εντός της κινεζικής επικράτειας και εκεί υπάρχει ο παγετώνας Dagu, ο οποίος, όπως και το σύνολο των παγετώνων του πλανήτη, επηρεάζεται από την κλιματική αλλαγή. Με απλά λόγια, ο παγετώνας λιώνει και μάλιστα με ταχύ ρυθμό. Επιστήμονες της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών αποφάσισαν να πειραματιστούν με μια μέθοδο προστασίας των παγετώνων που αναδείχθηκε τα τελευταία χρόνια και έχει εφαρμοστεί σε ορισμένα σημεία των Άλπεων που χρησιμοποιούνται για σκι. Η μέθοδος αυτή αφορά τη χρήση υφασμάτων με τα οποία καλύπτονται οι πάγοι για να εμποδίζεται η συρρίκνωσή τους. Οι κινέζοι ερευνητές τοποθέτησαν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε μια έκταση 500 τετραγωνικών μέτρων του παγετώνα ένα ειδικό για την περίσταση χνουδωτό ύφασμα που ανακλά την ηλιακή ακτινοβολία και μπλοκάρει την θερμότητα. Αυτή η απλή ιδέα αποδείχτηκε αποτελεσματική, αφού το σημείο του παγετώνα που είναι καλυμμένο με το ύφασμα διαπιστώθηκε ότι έχει μικρότερες απώλειες από τον υπόλοιπο παγετώνα.

Όπως αναφέρουν σε δημοσίευμά τους οι Times, ο παγετώνας παρουσιάζει σημαντική συρρίκνωση, αλλά το προστατευμένο σημείο έχει συρρικνωθεί ένα μέτρο λιγότερο από ό,τι τα υπόλοιπα σημεία του. «Θα συνεχίσουμε τα πειράματα επεκτείνοντας την προστασία του παγετώνα με τα υφάσματα για να συλλέξουμε περισσότερα δεδομένα. Ισως αυτή η μέθοδος προστατέψει τους μικρούς παγετώνες της χώρας, που χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση θα εξαφανιστούν σύντομα» δήλωσε ο Γουάνγκ Φέιτενγκ, επικεφαλής των πειραμάτων. Ο κινέζος επιστήμονας τονίζει πάντως ότι η μέθοδος του υφάσματος είναι μια λύση για μικρής κλίμακας χρήση και για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Προτείνει την εφαρμογή τεχνητού χιονιού σε μεγάλης έκτασης παγετώνες, το οποίο λειτουργεί σαν χνουδωτό ύφασμα.

 

πηγή ΕΔΩ .

Οι πάγοι λιώνουν 57% πιο γρήγορα από τα μέσα της δεκαετίας του '90

Οι πάγοι της Γης λιώνουν πιο γρήγορα σήμερα από ό,τι στα μέσα της δεκαετίας του 1990, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Αιτία είναι η κλιματική αλλαγή που ωθεί τις παγκόσμιες θερμοκρασίες ολοένα και πιο ψηλά. Συνολικά, περίπου 28 τρισεκατομμύρια τόνοι πάγου έχουν λιώσει μακριά από θαλάσσια παγόβουνα, παγετώνες κ.α από τα μέσα της δεκαετίας του 1990.   Ετησίως, ο ρυθμός που λιώνουν οι πάγοι είναι τώρα περίπου 57% ταχύτερος από ό, τι πριν από τρεις δεκαετίες, σύμφωνα με μελέτη, που δημοσίευσαν επιστήμονες, σήμερα στο περιοδικό The Cryosphere.

«Αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι είδαμε μια τόσο μεγάλη αύξηση σε μόλις 30 χρόνια», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Thomas Slater, ειδικός του πανεπιστημίου του Leeds στη Βρετανία.

Ενώ η κατάσταση είναι σαφής για εκείνους που εξαρτώνται από τους παγετώνες για πόσιμο νερό ή βασίζονται σε χειμερινό θαλάσσιο πάγο για την προστασία των παράκτιων σπιτιών από καταιγίδες, το λιώσιμο πάγου στον πλανήτη έχει αποτραβηχτεί πολύ μακριά από τις παγωμένες περιοχές, σημειώνει ο Slater.

Εκτός από τη γοητεία της ομορφιάς των πολικών περιοχών, «οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι, αν και ο πάγος βρίσκεται πολύ μακριά, τα αποτελέσματα της τήξης θα γίνουν αισθητά», είπε.

Η τήξη του χερσαίου πάγου, στην Ανταρκτική, τη Γροιλανδία και τους ορεινούς παγετώνες, πρόσθεσε αρκετό νερό στον ωκεανό κατά τη διάρκεια της περιόδου των τριών δεκαετιών αυξάνοντας τη μέση παγκόσμια στάθμη της θάλασσας κατά 3,5 εκατοστά.

Η απώλεια πάγου από τους ορεινούς παγετώνες αντιπροσώπευε το 22% των συνολικών ετήσιων απωλειών πάγου, κάτι που αξίζει να σημειωθεί δεδομένου ότι αντιπροσωπεύει μόνο περίπου το 1% του συνόλου των χερσαίων παγετώνων, δήλωσε ο Slater. Σε όλη την Αρκτική, ο θαλάσσιος πάγος συρρικνώνεται επίσης σε νέα χαμηλά επίπεδα το καλοκαίρι.

Πέρυσι, καταγράφηκε η δεύτερη χαμηλότερη έκταση θαλάσσιου πάγου σε περισσότερα από 40 χρόνια δορυφορικής παρακολούθησης. Καθώς ο θαλάσσιος πάγος εξαφανίζεται, αφήνει εκτεθειμένο το «βαθύ σκούρο» νερό που απορροφά την ηλιακή ακτινοβολία, αντί να την αντανακλά πίσω από την ατμόσφαιρα.

Αυτό το φαινόμενο της αύξησης της θερμοκρασίας στις πολικές περιοχές η οποία είναι μεγαλύτερη σε σύγκριση με την αύξηση της θερμοκρασίας σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη, ονομάζεται Αρκτική ενίσχυση και μπορεί να επιταχύνει περαιτέρω την αύξηση της θερμοκρασίας, πέρα από την Αρκτική, στις περιφερειακές θερμοκρασίες.

Παράλληλα, η παγκόσμια ατμοσφαιρική θερμοκρασία έχει αυξηθεί περίπου 1,1 βαθμούς Κελσίου από την προ-βιομηχανική εποχή. Όμως στην Αρκτική, ο ρυθμός «θέρμανσης» ήταν υπερδιπλάσιος του παγκόσμιου μέσου όρου τα τελευταία 30 χρόνια.   Χρησιμοποιώντας δορυφορικά δεδομένα από το 1994 ως το 2017, μετρήσεις και ορισμένες προσομοιώσεις υπολογιστών, η ομάδα των Βρετανών επιστημόνων υπολόγισε ότι ο πλανήτης έχανε κατά μέσο όρο 0,8 τρισεκατ. μετρικούς τόνους πάγου ετησίως τη δεκαετία του 1990, αλλά περίπου 1,2 τρισεκατομμύρια μετρικούς τόνους ετησίως τα τελευταία χρόνια.

Ο υπολογισμός ακόμη και ενός συνόλου απώλειας πάγου από τους παγετώνες, τις πολικές θάλασσες του πλανήτη και τα κομμάτια πάγου είναι «μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση και αρκετά απαραίτητη», δήλωσε ο γεωλόγος Gabriel Wolken από το τμήμα γεωλογικών και γεωφυσικών ερευνών της Αλάσκας.

Ο Wolken ήταν συν-συγγραφέας στην Arctic Report Card του 2020 που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο, αλλά δεν συμμετείχε στη νέα μελέτη. Στην Αλάσκα, οι άνθρωποι «γνωρίζουν πολύ καλά» την απώλεια των παγετώνων  δήλωσε ο Wolken. «Οι αλλαγές είναι ορατές με γυμνό μάτι» πρόσθεσε.

Η ερευνητής, Julienne Stroeve του Εθνικού Κέντρου Δεδομένων Χιονιού και Πάγου στο Boulder του Κολοράντο σημείωσε δε, ότι στη συγκεκριμένη μελέτη δεν συμπεριλαμβάνονται τα στοιχεία από την κάλυψη χιονιού πάνω από τη γη. Η έρευνα επίσης δεν έλαβε υπόψη τις περιπτώσεις πάγου από ποταμούς, λίμνες ή μόνιμους παγετώνες. Αρκέστηκε στην αναφορά ότι «αυτά τα στοιχεία της κρυοσφαίρας έχουν επίσης βιώσει σημαντικές αλλαγές τις τελευταίες δεκαετίες».

Πηγή: Lifo.gr

 

Οι καταστροφές που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή αυξάνονται τα τελευταία χρόνια και το 2020 προκάλεσαν τεράστια ζημιά σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Η κλιματική αλλαγή το 2020 προκάλεσε χιλιάδες θανάτους και απώλειες δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων σε όλο τον κόσμο, καθώς εντείνονται τα ακραία φαινόμενα.

Η φιλανθρωπική οργάνωση Christian Aid χαρακτηριστικά αναφέρει πως καταστροφές που προκλήθηκαν από ακραία καιρικά και κλιματολογικά φαινόμενα είχαν «καταστροφικά αποτελέσματα για εκατομμύρια ανθρώπους» σε πλούσιες και φτωχές χώρες το 2020.

Μάλιστα, δημοσιοποίησε έκθεση την Δευτέρα (28/12) στην οποία καταγράφει 15 από τις πιο σοβαρές κλιματικές καταστροφές της χρονιάς. Η έκθεση καλύπτει δασικές πυρκαγιές, πλημμύρες και καταιγίδες μέχρι και επιδρομές ακρίδων, ενώ εννέα από αυτές προκάλεσαν ζημιές τουλάχιστον 5 δισ. δολαρίων η κάθε μία, όπως καταγράφηκαν από ασφαλιστικούς οργανισμούς.

Επίσης, καταγράφει πως το οικονομικό κόστος τείνει να είναι υψηλότερο στις πιο πλούσιες χώρες καθώς έχουν πιο ακριβά περιουσιακά στοιχεία, ωστόσο ορισμένα ακραία καιρικά φαινόμενα το 2020 ήταν καταστροφικά σε πιο φτωχές χώρες, με γενικά υψηλότερους απολογισμούς θανάτων παρότι μπορεί να παρουσιάζουν μια χαμηλότερη ονομαστική τιμή, σημειώνεται στην έκθεση.

Ακολουθούν οι 8 μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές μέσα στο 2020, σύμφωνα με την έκθεση της Christian Aid, που φέρει τον τίτλο: «Καταμετρώντας το κόστος του 2020: Ένας χρόνος κλιματικής κατάρρευσης» (Counting the cost 2020: A year of climate breakdown).

Η συντάκτρια της έκθεσης Κατ Κρέιμερ, επικεφαλής κλιματικής πολιτικής της Christian Aid, δήλωσε πως η «κλιματική κατάρρευση» επιδείνωσε τις επιπτώσεις της πανδημίας της COVID-19 σε ευάλωτες περιοχές.

1.ΗΠΑ

Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέστησαν το μεγαλύτερο οικονομικό κόστος, καθώς δύο περίοδοι κυκλώνων-ρεκόρ και δασικών πυρκαγιών-ρεκόρ, συμποσούνται σε απώλειες τουλάχιστον 60 δισ. δολαρίων. Μπορεί οι πυρκαγιές να είναι ένα φυσικό μέρος ορισμένων οικοσυστημάτων, όμως ένα πιο ζεστό, πιο ξηρό κλίμα, που προκαλείται από ανθρώπινες δραστηριότητες, επηρεάζει την έκταση αυτών των πυρκαγιών, σημειώνεται στην έκθεση.

2. Αυστραλία

Οι πυρκαγιές στην Αυστραλία που ξεκίνησαν στα τέλη του 2019 και ενισχύθηκαν από επαναλαμβανόμενες ξηρασίες και υψηλές θερμοκρασίες, κατέστρεψαν χιλιάδες κτίρια, σκότωσαν περισσότερα από ένα δισ. άγρια ζώα και προκάλεσαν τουλάχιστον 34 θανάτους, με το κόστος να εκτιμάται στα 5 δισ. δολάρια. Η ομάδα επιστημόνων World Weather Attribution υπολόγισε πως η παγκόσμια υπερθέρμανση αύξησε τον κίνδυνο πυρκαγιών τουλάχιστον κατά 30%.

3.Ινδία

Ο κυκλώνας Άμφαν ήταν μία από τις ισχυρότερες καταιγίδες στα χρονικά στον Κόλπο της Βεγγάλης και ο πιο κοστοβόρος τροπικός κυκλώνας της χρονιάς, με απώλειες που ανέρχονται σε τουλάχιστον 13 δισ. δολάρια στην Ινδία, στο Μπανγκλαντές και στη Σρι Λάνκα. Θερμοκρασίες ρεκόρ στον Κόλπο της Βεγγάλης 30-33 βαθμών Κελσίου μπορεί να προκάλεσαν τη ραγδαία ενίσχυση της καταιγίδας, δήλωσε ο Ρόξι Μάθιου Κολ, κλιματικός επιστήμονας στο Ινστιτούτο Τροπικής Μετεωρολογίας της Ινδίας.

4. Ασία

Έξι από τα δέκα πιο κοστοβόρα κλιματικά φαινόμενα φέτος συνέβησαν στην Ασία, με πέντε από αυτά να συνδέονται με μια ασυνήθιστα βροχερή περίοδο των μουσώνων. Πλημμύρες που εκτείνονταν στη διάρκεια αρκετών μηνών στην Κίνα και στην Ινδία υπολογίζεται πως κόστισαν 32 και 10 δισ. δολάρια αντίστοιχα.

5.Ανατολική Αφρική

Στην Ανατολική Αφρική, τεράστια σμήνη ακρίδων κατέστρεψαν σοδειές και βλάστηση σε πολλές χώρες, προκαλώντας καταστροφές το ύψος των οποίων υπολογίζεται σε 8,5 δισ. δολάρια. Ο ασυνήθιστα υψηλός αριθμός κυκλώνων στον Ινδικό Ωκεανό – που οφείλονται εν μέρει στις αυξανόμενες θερμοκρασίες της θάλασσας – έφεραν τεράστιες ποσότητες βροχής στις ερήμους του Ομάν, δημιουργώντας τέλειες συνθήκες εκτροφής για τις ακρίδες.

6.Ευρώπη

Η Ευρώπη επλήγη από τις ανεμοθύελλες Κλάρα και Άλεξ που κόστισαν σχεδόν 6 δισ. δολάρια και προκάλεσαν τον θάνατο 30 ανθρώπων. Αυτοί οι «έξτρα τροπικοί κυκλώνες» αναμένεται να γίνουν πιο συνηθισμένοι και να προκαλούν καταστροφές στην Ευρώπη καθώς οι θερμοκρασίες αυξάνονται με την παγκόσμια υπερθέρμανση, σημειώνεται στην έκθεση.

7.Πακιστάν

Στο Πακιστάν, οι ισχυρές βροχοπτώσεις στη διάρκεια των μουσώνων προκάλεσαν 420 θανάτους, με τις ζημιές που προκλήθηκαν από τις πλημμύρες και τις κατολισθήσεις να εκτιμώνται σε τουλάχιστον 1,5 δισ. δολάρια. Η φετινή εποχή των μουσώνων ήταν αφύσικα βροχερή στην Ασία, σύμφωνα με την έκθεση, που σημειώνει πως η αυξημένη βροχόπτωση συνάδει με τις προβλέψεις για την κλιματική αλλαγή.

8.Νότιο Σουδάν

Το Νότιο Σουδάν βίωσε κάποιες από τις χειρότερες πλημμύρες στα χρονικά μετά την έντονη βροχόπτωση που προκάλεσε υπερχείλιση του Νείλου και άλλων ποταμών. Οι πλημμύρες σκότωσαν 138 ανθρώπους, επηρέασαν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο άλλους και κατέστρεψαν σοδειές. Καθώς ο πλανήτης θερμαίνεται, οι επιστήμονες αναμένουν περισσότερα τέτοια βαριά «κρούσματα» βροχών, σημειώνει η έκθεση.

Πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μεταξύ των κοινοτήτων Inuit Nunangat στον πολύ βόρειο Καναδά, υπάρχει ένα ρητό: Εάν χτυπάτε τον πάγο με το καμάκι σας και δεν περνάει στο πρώτο χτύπημα, είναι αρκετά παχύ για να περπατήσετε. Εάν μπορείτε να το χτυπήσετε τρεις φορές χωρίς να σπάσει, είναι καλό για τα χιόνια. Και αν μπορείτε να το χτυπήσετε πέντε φορές, μπορεί να υποστηρίξει τα πάντα.

Οι Αρκτικές κοινότητες χρησιμοποιούν την τεχνολογία για να διατηρήσουν την παράδοση ζωντανή

Αυτή η πολύτιμη συμβουλή έχει διατηρήσει τις γενιές κυνηγών Inuit ασφαλείς καθώς περιηγούνται στην παγωμένη θάλασσα αναζητώντας φάλαινες, φώκιες, ψάρια και πουλιά. Αλλά καθώς η κλιματική αλλαγή διαταράσσει τους ρυθμούς της ζωής στην Αρκτική, καθίσταται όλο και πιο δύσκολο να εφαρμοστεί η παραδοσιακή γνώση στον θαλάσσιο πάγο, τα καιρικά φαινόμενα και τις εποχές. Η Αρκτική στο σύνολό της θερμαίνεται δύο φορές πιο γρήγορα από τον υπόλοιπο κόσμο, και οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το καλοκαίρι o πάγος θα μπορούσε να εξαφανιστεί εντελώς μέχρι το έτος 2040.

Με τις παλιές γνώσεις να τρέχουν καθώς το περιβάλλον γίνεται απρόβλεπτο, οι άνθρωποι που ζουν στο μακρινό Βορρά πρέπει όλο και περισσότερο να αναζητούν νέες μεθόδους για να διατηρήσουν ζωντανές τις πολιτιστικές τους πρακτικές και μεθόδους διαβίωσης, όπως φαλαινοθηρία, βοσκή ταράνδων και ψάρεμα στον πάγο. Συχνά αυτό σημαίνει στροφή σε τεχνολογία – αισθητήρες που δείχνουν πότε ο πάγος είναι ασφαλής για διέλευση, κολάρα GPS για την παρακολούθηση ταράνδων και κατά παραγγελία κοινωνικά εργαλεία για κοινή χρήση γνώσεων μεταξύ κοινοτήτων.

Σε αντίθεση με πολλές περιοχές του κόσμου όπου οι λύσεις για την κλιματική αλλαγή συζητούνται για το μέλλον, οι αυτόχθονες κοινότητες προσαρμόζουν ενεργά τη ζωή τους με την τεχνολογία καθώς βλέπουν τις αλλαγές να συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο. Μεγάλο μέρος αυτής της τεχνολογίας προέρχεται από πρωτοβουλίες εντός των κοινοτήτων, μετά από αυτό που λέει ο Matthew Druckenmiller, ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Δεδομένων Χιονιού και Πάγου στο Boulder του Κολοράντο, είναι δεκαετίες αποτυχιών των διεθνών παγκόσμιων δυνάμεων για την αντιμετώπιση της κρίσης, η οποία «έχει πραγματικά θέσει το στάδιο για αυτοδιάθεση. Η αυξημένη πρόσβαση και η συμμετοχή στην επιστημονική έρευνα παρέχει στους Αρκτικούς αυτόχθονες πληθυσμούς τη δύναμη να οικοδομήσουν λύσεις με βάση την από πρώτο χέρι εμπειρία τους να βλέπουν περιβαλλοντικές αλλαγές», σύμφωνα με το cnet.

Πως το Siku βοηθάει τους κατοίκους;

Ξεκίνησε στα τέλη του 2019, το Siku είναι μια πλατφόρμα μερικής χαρτογράφησης, μέρος κοινωνικού δικτύου που παρέχει σε αυτόχθονες κοινότητες από όλη την Αρκτική εργαλεία και υπηρεσίες που χρειάζονται για την ασφαλή πλοήγηση στον πάγο, συμπεριλαμβανομένων των παλίρροια, των θαλάσσιων προβλέψεων και των μετρήσεων υφής πάγου. Ειδοποιήσεις εγγύτητας που θα προειδοποιούν τους ανθρώπους όταν βρίσκονται κοντά σε λεπτό πάγο χρησιμοποιώντας το GPS στα τηλέφωνά τους θα είναι το επόμενο μεγάλο χαρακτηριστικό.

Προς το παρόν, οι κυνηγοί μπορούν να δημοσιεύουν εικόνες, προειδοποιήσεις για λεπτό πάγο και χάρτες των ταξιδιών τους στην εφαρμογή για κινητά του Siku (διατίθεται σε iOS και Android), κοινοποιώντας τις πληροφορίες με τις δικές τους κοινότητες στην τοπική τους γλώσσες και επιστημονικοί ερευνητές – εάν το επιθυμούν. Η ασύρματη κάλυψη απέχει πολύ από το τέλειο στην περιοχή, αλλά όλες οι κοινότητες στο Nunavut διαθέτουν υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας.

Η εφαρμογή δημιουργήθηκε σε συνεννόηση με αυτόχθονες οργανώσεις νεολαίας και πρεσβύτερους, λέει ο Joel Heath, εκτελεστικός διευθυντής του ερευνητικού δικτύου Arctic Eider Society με έδρα το Sanikiluaq, Nunavut, το οποίο δημιούργησε και διαχειρίζεται το Siku. Ήταν σημαντικό από την αρχή ότι βασίστηκε σε ένα πλαίσιο που επέτρεπε στους ανθρώπους να διατηρήσουν την πλήρη ιδιοκτησία και τον έλεγχο των δικών τους δεδομένων για να προωθήσουν το κίνημα «αυτόχθονες σε αυτοδιάθεση».

Στο παρελθόν υπήρξε αποσύνδεση μεταξύ της επιστημονικής γνώσης και της γηγενής γνώσης, επειδή η γηγενής γνώση, ενώ περιλαμβάνει μεγάλες μετατοπίσεις οικοσυστημάτων, αποτελεί μέρος της προφορικής παράδοσης. Αλλά οι δύο έχουν περισσότερα κοινά από ό, τι πιστεύουν οι άνθρωποι, λέει ο Heath.

«Οι άνθρωποι είναι εκεί έξω κάθε μέρα κάνοντας προσεκτικές παρατηρήσεις», λέει. «Έχετε πολύπλοκα γλωσσικά συστήματα κατηγοριών για διαφορετικά είδη θαλάσσιου πάγου που είναι επιστημονικά με τον δικό τους τρόπο. Είναι το δικό τους είδος επιστήμης. Και μιλούν με άλλους δρομολογητές και κυνηγούς – ένα είδος συστήματος αξιολόγησης από ομοτίμους.»

 

Ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, δίνει όλες τις πληροφορίες για τις θερμοκρασίες στην Ανταρκτική. Η Ανταρκτική είναι μακράν η πιο μυστηριώδης ήπειρος στη Γη. Χωρίς μόνιμο πληθυσμό, γνωρίζουμε πολύ λίγα για αυτό το παράξενο και άγονο τοπίο.

Αλλά η Ανταρκτική φιλοξενεί επίσης μερικές από τις πιο κρύες θερμοκρασίες που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Σε ένα τόσο παγωμένο μέρος του πλανήτη μας, καταγράφεται θερμοκρασία -100 βαθμών Κελσίου, γεγονός που είχε σοκάρει τους επιστήμονες που είχαν εντοπίσει κάτι τέτοιο.

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ μικρού μήκος, δίνει ενδιαφέρουσες πληροφορίες, τόσο για τις ακραίες θερμοκρασίες αυτής της απομονωμένης ηπείρου, όσο και για τη γενικότερη κλιματολογία, γεωγραφία-γεωμορφολογία.

Περίπου 98% της Ανταρκτικής καλύπτεται από το Ανταρκτικό παγοκάλυμμα, ένα παγοκάλυμμα με μέσο πάχος τουλάχιστον 1,9 χλμ.

Η ήπειρος έχει περίπου το 90% του πάγου του πλανήτη (και συνεπώς το 70% του πόσιμου νερού του κόσμου). Αν όλος αυτός ο πάγος έλιωνε, η στάθμη της θάλασσας θα ανέβαινε περίπου 60 μέτρα.

Στο μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού της ηπείρου, η βροχόπτωση είναι πολύ χαμηλή, σχεδόν 20 mm ανά έτος.

Σε λίγες περιοχές μπλε πάγου η βροχόπτωση είναι μικρότερη από την απώλεια μάζας λόγω εξάχνωσης και έτσι η τοπική ισορροπία μάζας είναι αρνητική. Στις ξηρές κοιλάδες παρατηρείται το ίδιο φαινόμενο πάνω από βραχώδη βάση, με αποτέλεσμα ένα ξηρό τοπίο.

Μείωση ρεκόρ 7% στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα το 2020

Τα περιοριστικά μέτρα (lockdown) και γενικότερα οι επιπτώσεις της πανδημίας του κορωνοϊού στην οικονομική και κοινωνική ζωή είχαν ως αποτέλεσμα το 2020 τη μεγαλύτερη μείωση -περί του 7% σε σχέση με το 2019- στις ετήσιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων του διεθνούς προγράμματος Global Carbon Project.

Όμως, η μείωση αναμένεται πρόσκαιρη και σίγουρα όχι ικανή να «φρενάρει» την κλιματική αλλαγή, καθώς σταδιακά οι εκπομπές τείνουν να ανακάμψουν, κάτι που πιθανώς θα γίνει πιο ορατό το 2021. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι εκπομπές δεν φαίνεται να μειώνονται στη διάρκεια του δεύτερου επιδημικού κύματος τόσο πολύ όσο στο πρώτο κύμα της άνοιξης. Σε αρκετές χώρες, στο τέλος του 2020, οι ημερήσιες εκπομπές διοξειδίου προσεγγίζουν ξανά εκείνες του 2019.

Μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες που επλήγησαν ιδιαίτερα από τον κορωνοϊό, όπως η Γαλλία και η Βρετανία, εμφάνισαν φέτος τις μεγαλύτερες μειώσεις στα «αέρια του θερμοκηπίου» (15% και 13% αντίστοιχα), ενώ αντίθετα η Κίνα, που ευθύνεται για το 27% των παγκόσμιων εκπομπών και η οποία εφάρμοσε πρώτη lockdown αλλά φαίνεται να ξεπέρασε γρήγορα το πρόβλημα, εμφανίζει μείωση μόνο 1,7%. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις ΗΠΑ, η μείωση εκτιμάται σε 11% και 12%, αντίστοιχα, φέτος.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι εκπομπές άνθρακα το 2020 από την καύση ορυκτών καυσίμων θα διαμορφωθούν σε περίπου 34 γιγατόνους (δισεκατομμύρια τόνους), μειωμένες κατά 2,4 δισ. τόνους σε σχέση με πέρυσι, έναντι μείωσης μόνο 0,5 δισ. τόνου στη διάρκεια του έτους της τελευταίας διεθνούς ύφεσης του 2009 και μείωσης 0,9 δισ. τόνου στο τέλος του τελευταίου Παγκόσμιου Πολέμου το 1945. Οι συνολικές ανθρωπογενείς εκπομπές άνθρακα (όχι μόνο από καύση ορυκτών καυσίμων, αλλά επίσης από αποψίλωση δασών, αλλαγές χρήσης γης κ.ά.) αναμένεται να φθάσουν τους 39 γιγατόνους φέτος.

Η μείωση των εκπομπών διοξειδίου ήταν μεγαλύτερη στον τομέα των αερομεταφορών, που έχει πληγεί δραματικά από την πανδημία, φθάνοντας το 40% το 2020 σε σχέση με το 2019, ενώ η μείωση στον τομέα των οδικών μεταφορών ήταν πολύ μικρότερη (10%).

Οι επιστήμονες, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα περιβάλλοντος «Earth System Science Data», θεωρούν πιθανό ότι η μεγάλη παγκόσμια μείωση των εκπομπών άνθρακα δεν οφείλεται μόνο στην πανδημία, αλλά υποκρύπτει μία γενικότερη διαχρονική πτωτική τάση. Η μέση ετήσια αύξηση στις εκπομπές έχει πέσει από περίπου 3% στην αρχή του 21ού αιώνα σε 0,9% στη δεκαετία 2010-2020, πιθανότατα επειδή η ανθρωπότητα, αργά αλλά σταθερά, απομακρύνεται από τον άνθρακα ως πηγή ενέργειας.

Εκτιμάται ότι χρειάζονται μειώσεις ενός έως δύο γιγατόνων ετησίως στις εκπομπές άνθρακα μεταξύ 2020-2030, προκειμένου να τηρηθούν οι στόχοι της Συμφωνίας του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή. Σχεδόν όλοι οι επιστήμονες συμφωνούν ότι το 2021 οι εκπομπές άνθρακα θα ανακάμψουν (άγνωστο πόσο) προς τα επίπεδα του 2019, καθώς τα εμβόλια, μεταξύ άλλων, θα ομαλοποιήσουν σχετικά την κατάσταση.

Παρά τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου το 2020, τα επίπεδά του στην ατμόσφαιρα συνεχίζουν να συσσωρεύονται -κατά περίπου 2,5 μέρη ανά εκατομμύριο (ppm) φέτος- και προβλέπεται να φθάσουν τα 412 ppm το 2020 κατά 48% πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα άνθρακα, 16% πάνω από τα επίπεδα του 1990 και 3% πάνω από τα επίπεδα του 2015.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας που προκλήθηκε από την κλιματική αλλαγή θεωρείται σημαντική απειλή για τις ατόλες του Ειρηνικού.

Παρόλα αυτά όμως ορισμένα από τα νησιά του είδους αναπτύσσονται κανονικά. Πως;
Την απάντηση δίνει πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Geophysical Research.

Ας δούμε όμως τι είναι μια ατόλη. Η ατόλη είναι κατηγορία κοραλλιογενών νησιών, τα οποία έχουν δακτυλιοειδές σχήμα και βρίσκονται σε τροπικές θάλασσες. Στο κέντρο τους βρίσκεται λιμνοθάλασσα, η διάμετρος της οποίας μπορεί να είναι άνω των 75 χιλιομέτρων. Τέτοια νησιά απαρτίζουν και ολόκληρα κράτη, όπως οι Μαλδίβες, το Τουβαλού και η Γαλλική Πολυνησία, κυρίως στον Ειρηνικό και τον Ινδικό ωκεανό.

Όπως επισημαίνεται οι κοραλλιογενείς ύφαλοι που δίνουν στα νησιά αυτά τη δομή τους συνεχίζουν να παράγουν ιζήματα.

“Ο κοραλλιογενής ύφαλος μπορεί να χτίσει ένα νησί, ακόμη και αν η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει”, τονίζει ο συγγραφέας της μελέτης και το Πανεπιστήμιο του Όκλαντ λέκτορας Δρ Μουρέι Φόρντ.

Οι υγιείς κοραλλιογενείς ύφαλοι παράγουν φυσικά ιζήματα και από αυτά κατασκευάζονται οι ατόλες.

Η ατόλη είναι κατηγορία κοραλλιογενών νησιών. Έχουν δακτυλιοειδές σχήμα και βρίσκονται σε τροπικές θάλασσες. Στο κέντρο τους βρίσκεται λιμνοθάλασσα. Και η διάμετρος της μπορεί να είναι άνω των 75 χιλιομέτρων.

ατόλες 1

Τι δείχνουν παλιότερες μελέτες

Παλαιότερες μελέτες έχουν δείξει ότι αρκετά από αυτά τα νησιά έχουν αναπτυχθεί, παρά την απειλή της αύξησης της στάθμης της θάλασσας.

Μια ανάλυση του 2018 για 30 ατόλες του Ειρηνικού και του Ινδικού Ωκεανού, συμπεριλαμβανομένων 709 νησιών, διαπίστωσε ότι καμία από τις ατόλες δεν είχε χάσει έκταση κατά τις προηγούμενες δεκαετίες.
Και ότι το 88,6% των νησιών είτε είχε αυξήσει το μέγεθός τους είτε παρέμεινε το ίδιο.

Για να καταλάβουν τι συμβαίνει ο Δρ. Φόρντ και η ομάδα του επικεντρώθηκαν στο νησί Τζέι στα Νησιά Μάρσαλ. Εκεί η στάθμη της θάλασσας έχει αυξηθεί κατά 0,3 ίντσες το χρόνο από το 1993.

Χρησιμοποίησαν αεροφωτογραφίες για να επιβεβαιώσουν ότι το νησί είχε αυξηθεί σε μέγεθος κατά 13% μεταξύ 1943 και 2015. Στην πραγματικότητα, το ίζημα προκάλεσε τη συγχώνευση δύο ξεχωριστών νησιών.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν επίσης ραδιοανθρακικό, για να επιβεβαιώσουν ότι μεγάλο μέρος του νέου ιζήματος εναποτέθηκε μετά το 1950.

Αυτό είναι ένα σημαντικό εύρημα, επειδή οι επιστήμονες στο παρελθόν δεν ήταν σίγουροι εάν τα νησιά αυξάνονταν σε μέγεθος λόγω νέου υλικού ή ανακυκλωμένων κομματιών υφάλου.

Η νέα μελέτη είναι σημαντική επειδή δείχνει ότι τα νησιά μπορούν να συνεχίσουν να αναπτύσσονται, ακόμη και όταν η στάθμη της θάλασσας αυξάνεται.

Αυτό που δεν γνωρίζουν οι επιστήμονες είναι τι θα συμβεί τις επόμενες δεκαετίες. Σύμφωνα με τους ερευνητές, δεν είναι βέβαιο εάν οι κοραλλιογενείς ύφαλοι θα συνεχίσουν να προστατεύουν τις ατόλες από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας στο μέλλον.

ατόλες 2

Η άμεση απειλή των κατοίκων

Το γεγονός ότι ορισμένα νησιά δεν “βυθίζονται” δεν σημαίνει ότι η κλιματική αλλαγή δεν είναι ζήτημα. Και εξακολουθεί να ανησυχεί πάρα πολύ.

Έρευνα που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο από επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Χαβάης στο Μανάο δείχνει ότι τα νησιά Atoll αντιμετωπίζουν μια ποικιλία απειλών από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας.

Καθώς τα επίπεδα της θάλασσας αυξάνονται, τα νησιά ενδέχεται να αντιμετωπίζουν συχνότερες πλημμύρες που θα μπορούσαν να επιδεινώσουν τα αποθέματα γλυκού νερού και να καταστήσουν τις ατόλες ακατοίκητες.
Οι ακραίες παλίρροιες θα μπορούσαν επίσης να προκαλέσουν διάβρωση των ακτών.

Η κλιματική αλλαγή άμεσος κίνδυνος για τα έθνη Atoll

Ο πρόεδρος της Ασιατικής Τράπεζας Ανάπτυξης Ταχτίκο Νακάο, δήλωσε ότι τα τέσσερα έθνη Atoll (Νησιά Μάρσαλ, Τουβαλού, Κιριμπάτι και Μαλδίβες), που φιλοξενούν πάνω από μισό εκατομμύριο ανθρώπους, είναι τα πιο ευάλωτα στον πλανήτη στην κλιματική αλλαγή.

“Για τα κράτη Atoll, είπε η κλιματική αλλαγή δεν αποτελεί μακρινή απειλή για μια μελλοντική γενιά.
Είναι μια άμεση κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Με τις τροπικές καταιγίδες και αύξηση της στάθμης της θάλασσας να επηρεάζουν τις ανθρώπινες ζωές, τα μέσα διαβίωσης και τις υποδομές”.

 

Όλο και πιο νωρίς μέσα στον Αύγουστο αντί για τον Σεπτέμβριο, διεξάγεται πλέον η διαδικασία του τρύγου στις εγχώριες αμπελουργικές περιοχές. Η μετατόπιση του βλαστικού κύκλου, κατά τουλάχιστον 15 ημέρες που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια, είναι η πρώτη απτή επίπτωση της κλιματικής αλλαγής στον ελληνικό αμπελώνα.

Έρευνα που διεξάγεται από τα τμήματα Αμπελουργίας, Μετεωρολογίας και Κλιματολογίας του Α.Π.Θ, έχει δείξει πως η θερμοκρασία στη χώρα μας έχει αυξηθεί τα τελευταία 30 χρόνια έως και 2,5 βαθμούς Κελσίου, ενώ μεταβολές διαπιστώνονται και στην ένταση και την περιοδικότητα των καιρικών φαινομένων.

Το αρνητικό ισοζύγιο της συντελούμενης κλιματικής μεταβολής ενισχύει και η μείωση των υπόγειων υδάτινων αποθεμάτων, τα οποία σε περιοχές όπως η Επανομή Θεσσαλονίκης έχουν υποχωρήσει έως και πάνω από 10 μέτρα. Λύση σε αυτού του είδους τα προβλήματα, σύμφωνα με τους αμπελουργούς και την επιστημονική κοινότητα, μπορούν να δώσουν οι γηγενείς ποικιλίες, όπως το ξινόμαυρο Νάουσας, το Αγιωργίτικο Νεμέας ή το ασύρτικο Σαντορίνης, που είναι καλύτερα προσαρμοσμένες στην Ελλάδα και πλέον αποτελούν και εμπορική τάση στη διεθνή αγορά.

Εφόσον η άνοδος της θερμοκρασίας επιβεβαιώσει το απαισιόδοξο σενάριο, τότε στο τέλος του αιώνα η αμπελοκαλλιέργεια ίσως χρειαστεί να κάνει και άλλες προσαρμογές.

Εκτός από τις γηγενείς ποικιλίες, έναντι των ξενικών, ευνοημένες από την κλιματική αλλαγή αναμένεται να είναι και οι ερυθρές σε σχέση με τις λευκές.

ΠΗΓΗ:ΕΡΤ3, ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΛΙΑΜΗΣ

Επηρεάζει η κλιματική αλλαγή την πτώση των φύλλων;

Τι αποκαλύπτει ανατρεπτική έρευνα στα δέντρα της Ευρώπης για την επίδραση της κλιματικής αλλαγής.

 

Η κλιματική αλλαγή φαίνεται πως κάνει τα δέντρα να ρίχνουν τα φύλλα τους νωρίτερα, σύμφωνα με μία νέα ευρωπαϊκή έρευνα. Η μελέτη αφενός δείχνει ότι τα δέντρα αποθηκεύουν λιγότερο άνθρακα από ό,τι είχαν ελπίσει οι επιστήμονες αφετέρου έρχεται σε σύγκρουση με την καθιερωμένη έως τώρα αντίληψη ότι η άνοδος της θερμοκρασίας καθυστερεί την έλευση του φθινοπώρου, άρα και την πτώση των φύλλων.

Τα δέντρα δεσμεύουν και αποθηκεύουν τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα από τον αέρα, αποτελώντας έτσι έναν πολύτιμο σύμμαχο της ανθρωπότητας στη μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής. Η πρόωρη πτώση των φύλλων -στο μέτρο που σηματοδοτεί την πρόωρη έλευση του φθινοπώρου- σημαίνει ότι πολύ λιγότερος άνθρακας μπορεί να αποθηκευθεί στα δέντρα, από ό,τι είχε θεωρηθεί έως τώρα.

 

Οι επιστήμονες συνεχίζουν τις μελέτες για να κατανοήσουν πόσο μεγάλη είναι αυτή η επίπτωση, εκτιμούν πάντως ότι θα μπορούσε να φθάνει ακόμη και το ένα δισεκατομμύριο τόνους ετησίως, δηλαδή μεγαλύτερη ποσότητα άνθρακα από τις ετήσιες εκπομπές της Γερμανίας και σχεδόν το ένα δέκατο των παγκόσμιων ετήσιων εκπομπών, κάτι που μένει να επιβεβαιωθεί στο μέλλον.

Η νέα έρευνα, με επικεφαλής τον Κονσταντίν Τσόνερ της Πολυτεχνικής Σχολής ΕΤΗ της Ζυρίχης, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Science», σύμφωνα με τη «Γκάρντιαν» και το «New Scientist», εξέτασε περισσότερες από 430.000 παρατηρήσεις διάρκειας 67 ετών (1948-2015) για έξι διαφορετικά είδη δέντρων, όπως οι βελανιδιές, σε περίπου 3.800 τοποθεσίες της Ευρώπης, κυρίως της κεντρικής.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές από την Ελβετία και τη Γερμανία πραγματοποίησαν δύο εργαστηριακά πειράματα για να δουν τον ρόλο που παίζουν το διοξείδιο του άνθρακα και η ηλιακή ακτινοβολία στο πότε πέφτουν τα φύλλα του φθινοπώρου. Το πρώτο πείραμα συνέκρινε δέντρα εκτεθειμένα στα σημερινά επίπεδα ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα με δέντρα εκτεθειμένα σε διπλάσια ποσότητα CO2, ενώ το δεύτερο πείραμα μελέτησε την επίδραση της σκιάς στην πτώση των φύλλων.

Συνυπολογίζοντας τις παρατηρήσεις από τα ευρωπαϊκά δέντρα και από τα πειράματα, οι επιστήμονες εκτίμησαν -βάσει ενός νέου μαθηματικού μοντέλου που ανέπτυξαν- ότι έως το 2100, εάν τα επίπεδα διοξειδίου στην ατμόσφαιρα παραμείνουν υψηλά, τα φύλλα των δέντρων θα πέφτουν έως έξι μέρες νωρίτερα από ό,τι τώρα. Προηγούμενα μοντέλα είχαν προβλέψει το αντίθετο: Ότι το φθινόπωρο θα «πήγαινε» ολοένα πιο πίσω και ότι η πτώση των φύλλων στο τέλος του αιώνα θα συνέβαινε δύο έως τρεις εβδομάδες αργότερα σε σχέση με την εποχή μας.

«Το εύρημα-κλειδί είναι αυτή η τεράστια απόκλιση, αναφορικά με την έλευση του φθινοπώρου και την πτώση των φύλλων, ανάμεσα στο δικό μας και τα προηγούμενα μοντέλα», υπογράμμισε ο Τσόνερ, ο οποίος δήλωσε πεπεισμένος ότι η κλιματική αλλαγή και η άνοδος της θερμοκρασίας θα κάνουν τα φύλλα να είναι όλο και πιο παραγωγικά την άνοιξη και το καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να «βιάζονται» να πέσουν το φθινόπωρο.

«Αυτό που πιστεύουμε ότι συμβαίνει είναι πως τα φυτά έχουν ένα εσωτερικό όριο για το πόσο παραγωγικά μπορούν να είναι», εκτίμησε ο ίδιος. Οι ερευνητές παρομοίασαν αυτήν την κατάσταση με έναν άνθρωπο που έχει «σκάσει» από το φαϊ και δεν μπορεί να φάει άλλο.

«Επί δεκαετίες υποθέταμε ότι τα φύλλα του φθινοπώρου πέφτουν όλο και πιο αργά. Όμως, η νέα έρευνα δείχνει ότι όσο αυξάνεται η παραγωγικότητα των δέντρων τόσο στην πραγματικότητα τα φύλλα πέφτουν νωρίτερα», ανέφερε ο καθηγητής του ΕΤΗ Τόμας Κράουδερ.

Άλλες πρόσφατες μελέτες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όταν τα δέντρα αναπτύσσονται ταχύτερα λόγω της κλιματικής αλλαγής, η διάρκεια της ζωής τους συντομεύει σημαντικά. Και για να θυμηθεί κανείς λίγη σχολική Βιολογία, η φωτοσύνθεση στα φύλλα μετατρέπει το ατμοσφαιρικό διοξείδιο του άνθρακα σε μορφές άνθρακα, που το δέντρο μπορεί να αξιοποιήσει για να επιβιώσει και να αναπτυχθεί. Όταν το δέντρο δεν μπορεί πια να χρησιμοποιήσει αυτόν τον άνθρακα, σταματά να κρατά τα φύλλα του και τα ρίχνει.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ