Posts

Η καταστροφή του ηλιακού συστήματος προβλέπεται νωρίτερα από όσο πιστεύαμε

Τίποτα στον πλανήτη μας δεν κρατάει για πάντα. Έτσι και το ηλιακό μας σύστημαμια μέρα θα πάψει να υπάρχει. Μία μέρα δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από ένα κρύο, σκοτεινό και νεκρό κομμάτι βράχου.

Σύμφωνα με νέες προσομοιώσεις, μετά τον θάνατο του ηλιακού συστήματος θα χρειαστούν μόλις 100 δισεκατομμύρια χρόνια για τους υπόλοιπους πλανήτες να πέσουν στον γαλαξία.

Οι αστρονόμοι και οι φυσικοί προσπαθούν να ξεγελάσουν την τελική μοίρα του ηλιακού συστήματος εδώ και τουλάχιστον εκατοντάδες χρόνια.

“Η κατανόηση της μακροπρόθεσμης δυναμικής σταθερότητας του ηλιακού συστήματος αποτελεί μια από τις παλαιότερες αναζητήσεις της αστροφυσικής, που ανιχνεύει τον ίδιο τον Νεύτωνα, ο οποίος εικάζει ότι οι αμοιβαίες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των πλανητών θα οδηγούσαν τελικά το σύστημα να είναι ασταθές”, έγραψαν οι αστρονόμοι Jon Zink του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας και του Λος Άντζελες, ο Konstantin Batygin του Caltech και ο Fred Adams του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν στο νέο τους έγγραφο.

Πρόβλημα Ν-Σωμάτων

Όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των σωμάτων που συμμετέχουν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους σε ένα δυναμικό σύστημα, τόσο πιο περίπλοκο είναι το σύστημα που μεγαλώνει και τόσο πιο δύσκολο είναι να προβλεφθεί. Αυτό στην αστροφυσική, ονομάζεται πρόβλημα Ν-Σωμάτων.

Λόγω αυτής της πολυπλοκότητας, είναι αδύνατο να προβλεφθούν οι τροχιές των αντικειμένων του Ηλιακού Συστήματος μετά από συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα.

Αλλά, αν καταλάβουμε τι πρόκειται να συμβεί στο Ηλιακό μας Σύστημα, θα μπορούσαμε ίσως να καταλάβουμε κάποια πράγματα για το πως θα εξελιχθεί το Σύμπαν, σε χρονικές κλίμακες πολύ μεγαλύτερες από την τρέχουσα των 13,8 δισεκατομμυρίων ετών.

Ίσως το ηλιακό σύστημα να καταρρεύσει νωρίτερα

Το 1999, οι αστρονόμοι προέβλεπαν ότι το Ηλιακό Σύστημα θα καταρρεύσει σιγά-σιγά μέσα σε μια περίοδο τουλάχιστον δισεκατομμυρίων χρόνων.

Αυτός ήταν ο χρόνος που θα χρειαζόταν για τον συντονισμό των τροχιών από τον Δία και τον Κρόνο που θα οδηγούσαν στον διαχωρισμό από τον Ουρανό.

Σύμφωνα με την ομάδα του Zink, αυτός ο υπολογισμός άφησε κάποιες σημαντικές επιρροές που θα μπορούσαν να διαταράξουν το Ηλιακό Σύστημα νωρίτερα από όσο πιστεύαμε.

Σε περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια, καθώς ο ήλιος πεθαίνει, θα διογκωθεί σε έναν κόκκινο γίγαντα, κατακλύζοντας τον Ερμή, την Αφροδίτη και τη Γη.

Όταν θα συμβεί αυτό σχεδόν η μισή μάζα του θα εκτοξευτεί στο διάστημα με αστρικούς ανέμους. Η υπόλοιπη λευκή μάζα που θα μείνει θα είναι περίπου το 54% της τρέχουσας ηλιακής μάζας.

Αυτή η μαζική απώλεια θα χαλαρώσει τη βαρυτική πρόσφυση του Ήλιου στους υπόλοιπους πλανήτες, τον Άρη και τους εξωτερικούς γίγαντες αερίου και πάγου, τον Δία, τον Κρόνο, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα.

Επιπλέον, καθώς το Ηλιακό Σύστημα περιστρέφεται γύρω από το γαλαξιακό κέντρο, άλλα αστέρια πρέπει να πλησιάζουν αρκετά για να διαταράξουν τις τροχιές των πλανητών, περίπου μία φορά κάθε 23 εκατομμύρια χρόνια.

Οι προσομοιώσεις και τα συμπεράσματα

Με αυτές τις πρόσθετες επιρροές που λαμβάνονται υπόψη στους υπολογισμούς τους, η ομάδα διεξήγαγε 10 προσομοιώσεις Ν-Σωμάτων, για τους εξωτερικούς πλανήτες, χρησιμοποιώντας το ισχυρό Shared Hoffman2 Cluster.

Αυτές οι προσομοιώσεις χωρίστηκαν σε δύο φάσεις: μέχρι το τέλος της μαζικής απώλειας του Ήλιου και της φάσης που ακολουθεί.

Αν και 10 προσομοιώσεις δεν είναι ένα ισχυρό στατιστικό δείγμα, η ομάδα διαπίστωσε ότι ένα παρόμοιο σενάριο έπαιζε κάθε φορά.

Οι εξωτερικοί πλανήτες έχουν μεγαλύτερη τροχιά από τον Ήλιο, αλλά παραμένουν σχετικά σταθεροί. Ο Δίας και ο Κρόνος, ωστόσο, έχουν έναν σταθερό συντονισμό 5:2, δηλαδή για κάθε πέντε φορές που ο Δίας περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο, ο Κρόνος περιστρέφεται δύο φορές.

Αυτές οι διευρυμένες τροχιές, καθώς και τα χαρακτηριστικά του πλανητικού συντονισμού, καθιστούν το σύστημα πιο επιρρεπές σε διαταραχές περνώντας αστέρια.

Μετά από 30 δισεκατομμύρια χρόνια, τέτοιες αστρικές διαταραχές μπλέκουν αυτές τις σταθερές τροχιές σε χαοτικές, με αποτέλεσμα την ταχεία απώλεια του πλανήτη. Όλοι εκτός από έναν πλανήτη ξεφεύγουν από τις τροχιές τους.

Αυτός ο τελευταίος, μοναχικός πλανήτης κολλάει για άλλα 50 δισεκατομμύρια χρόνια, αλλά η μοίρα του είναι σφραγισμένη.

Τελικά χάνεται και αυτός από τη βαρυτική επιρροή των περασμένων αστεριών. Τελικά, σε 100 δισεκατομμύρια χρόνια αφότου ο Ήλιος συρρικνωθεί, το Ηλιακό Σύστημα δεν θα υπάρχει πια.

Αυτό είναι ένα πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα από αυτό που προτάθηκε το 1999.

Ωστόσο, οι ερευνητές σημειώνουν ότι αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από τις τρέχουσες παρατηρήσεις του τοπικού γαλαξιακού περιβάλλοντος και τις αστρικές εκτιμήσεις των πτήσεων. Αυτό δεν σημαίνει ότι μελλοντικά δεν μπορεί να αλλάξουν.

Ακόμα κι αν αλλάξουν οι εκτιμήσεις του χρονοδιαγράμματος για τον θάνατο του Ηλιακού Συστήματος, χρειάζονται ακόμη πολλά δισεκατομμύρια χρόνια. Η πιθανότητα να μπορέσει η ανθρωπότητα να την δει είναι πολύ μικρή.

Πηγή: Ecozen.gr

Η πρώτη, ταχύτατη εκπομπή ραδιοκυμάτων (FRB) στον Γαλαξία μας καταγράφηκε από αστρονόμους, με πιθανή πηγή έναν αστέρα νετρονίων magnetar, σε απόσταση 30.000 ετών φωτός από τον Ήλιο μας

Για περισσότερο από μία δεκαετία, οι αστρονόμοι προσπαθούσαν να εντοπίσουν την προέλευση των μυστηριωδών και στιγμιαίων εκπομπών ραδιοκυμάτων που κατέφταναν από μακρινούς γαλαξίες. Τώρα οι επιστήμονες ανακάλυψαν την πρώτη «έκρηξη» από τον δικό μας γαλαξία, φτάνοντας ως την πιθανότερη πηγή του, ένα μικρό περιστρεφόμενο κατάλοιπο αστέρα που είχε καταρρεύσει στο παρελθόν.
Η απρόσμενη ανακάλυψη προσφέρει στους επιστήμονες πολύτιμα δεδομένα που ενισχύουν την θεωρία ότι τα FRB, προέρχονται από αστέρες νετρονίων, τα magnetars που απομένουν μετά από πανίσχυρες εκρήξεις supernovae. «Είναι η πιο λαμπρή εκπομπή ραδιοκυμάτων που έχει ποτέ εντοπιστεί στον Γαλαξία μας» εξηγεί η αστροφυσικός Daniele Michilli του πανεπιστημίου McGill University στο Μόντρεαλ, που εργάζεται στην ομάδα διαχείρισης του καναδικού τηλεσκοπίου Chime. Η πρώτη εκπομπή FRB είχε παρατηρηθεί το 2007, όταν ο Duncan Lorimer και ο φοιτητής του David Narkevic διερεύνησαν τα αρχεία παρατηρήσεων από το ραδιοτηλεσκόπιο Parkes στην Αυστραλία. Εκείνη η εκπομπή είχε διαρκέσει λιγότερο από 5 milliseconds και η προέλευσή της παρέμεινε ανεξήγητη, όπως και οι δεκάδες που ακολούθησαν – όλες εκτός του δικού μας Γαλαξία.
Η τελευταία ανακάλυψη έγινε στις 28 Απριλίου, όταν το τηλεσκόπιο Chime εντόπισε μια εκπομπή FRB διάρκειας ενός millisecond από την περιοχή που βρίσκεται το magnetar SGR1935+2154. Οι υψηλής ενέργειας αναλαμπές FRB είναι από τα πιο ισχυρά και μυστηριώδη φαινόμενα στο Σύμπαν, καθώς οι επιστήμονες δεν έχουν καταφέρει να βρουν μια απόλυτα ικανοποιητική εξήγηση για τη δημιουργία και την προέλευση τους.
Σε χρόνο πολύ μικρότερο του ενός δευτερολέπτου, απελευθερώνεται ενέργεια πάνω από 100 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου και αυτή είναι η πρώτη φορά που οι επιστήμονες συγκεντρώνουν παρητηριασιακά δεδομένα που δείχνουν ότι τα magnetar -μια ειδική υποκατηγορία των pulsar- είναι πιθανό να προκαλούν FRB.
Οι ερευνητές έκαναν τέσσερις σχετικές δημοσιεύσεις στο περιοδικό “Nature” και στη συνέντευξη τύπου επεσήμαναν πως εκτιμούν ότι τα magnetars μπορούν να παράγουν κάποιες FRB, αν όχι όλες, χωρίς να μπορούν να αποκλειστούν άλλες πιθανές πηγές. «Επικρατεί μεγάλο μυστήριο, όσον αφορά το τι παράγει αυτές τις μεγάλες εκρήξεις ενέργειας, τις οποίες έως τώρα έχουμε δει να έρχονται από το μισό σύμπαν. Είναι η πρώτη φορά που μπορέσαμε να συσχετίσουμε μια από αυτές τις εξωτικές FRBs με ένα μοναδικό αστροφυσικό αντικείμενο», δήλωσε ο επίκουρος καθηγητής φυσικής Κιγιόσι Μασούι του Πανεπιστημίου ΜΙΤ των ΗΠΑ. «Η συγκεκριμένη FRB, που προήλθε από τον δικό μας γαλαξία, είναι χιλιάδες φορές φωτεινότερη από οποιαδήποτε άλλη λάμψη magnetar έχουμε ποτέ δει», πρόσθεσε. Η εκπομπή συνοδεύτηκε και από μία έκρηξη ακτίνων X από την ίδια πηγή.
Οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη απαντήσει στο ερώτημα πώς τα magnetars παράγουν FRB. Οι περισσότερες ισχυρές εκπομπές ραδιοκυμάτων στο σύμπαν παράγονται μέσω της λεγόμενης ακτινοβολίας συγχρότρου, κατά την οποία ένα αέριο με ηλεκτρόνια υψηλής ενέργειας, αλληλεπιδρά με μαγνητικά πεδία ,εκπέμποντας πολλή ενέργεια στις ραδιοσυχνότητες.
Με τον ίδιο μηχανισμό, παράγονται συχνά ραδιοκύματα από τεράστιες μαύρες τρύπες, όταν αυτές περιβάλλονται από καυτά αέρια. Όμως οι αστροφυσικοί υποψιάζονται ότι τα magnetars παράγουν ραδιοκύματα μέσω μιας εντελώς διαφορετικής διαδικασίας.
Πηγή: www.lifo.gr
Η Nasa μετέτρεψε σε μουσική την εικόνα του Γαλαξία μας

Η Nasa μας δίνει την δυνατότητα να ακούσουμε την μουσική του Γαλαξία μας. Αξιοποιώντας σύγχρονες τεχνολογίες, κατάφερε να μετατρέψει τα δεδομένα παρατήρησης τηλεσκοπίων, σε ήχους.

Η ηχητική επεργασία δεδομένων δεν είναι κάτι νέο, ωστόσο είναι η πρώτη φορά που εικόνες του γαλαξία μας μετατράπηκαν σε μουσική. Η Nasa αξιοποίησε δεδομένα πολλών τηλεσκοπίων, μεταξύ αυτών είναι το διάσημο Hubble και το Chandra.

Ο συνδιασμός της οπτικής απεικόνισης και την ηχητικής επεξεργασίας, δίνουν αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα.

 

Από το Βόρειο Σέλας μέχρι τον Γαλαξία του Γλύπτη, οι νικήτριες φωτογραφίες του φετινού διαγωνισμού «Καλύτερος Φωτογράφος Αστρονομίας της Χρονιάς» μαγεύουν για μια ακόμη φορά.

Ο διαγωνισμός του Βασιλικού Αστεροσκοπείου του Γκρένιτς που διοργανώνεται για δωδέκατη χρονιά μόλις ανακοίνωσε τους φιναλίστ, επιλέγοντας ανάμεσα απο ένα ρεκόρ 5.300 συμμετοχών, από 70 διαφορετικές χώρες.

Επειτα από δύο εβδομάδες καταιγίδων, σύννεφων και χιονιού στα νησιά Λοφότεν, ο ουρανός τελικά καθάρισε, προσφέροντας τέλειες συνθήκες για τη φωτογράφιση του Βόρειου Σέλαος στο ψαροχώρι Χάμνοϊ ANDREAS ETTL/GERMANY

Εντυπωσιακή ολική έκλειψη Ηλίου πάνω από το αστεροσκοπείο La Silla στην έρημο Ατακάμα της Χιλής. Ο φωτογράφος ευθυγράμμισε και στοίβαξε 96 καρέ μαζί, αποκαλύπτοντας τις λωρίδες και την αχνή κορώνα. Τα αστέρια έγιναν επίσης ορατά, συμπεριλαμβανομένου του Betelgeuse, αριστερά, το οποίο άρχισε να εξασθενεί τους επόμενους μήνες

 

Χρησιμοποιώντας λήψεις μακράς έκθεσης και πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνων, η φωτογράφος φαντάζεται πώς θα ήταν η χερσόνησος της Κριμαίας στο μακρινό παρελθόν, μετά την έκρηξη χιλιάδων ηφαιστείων στη Γη ELENA PAKHALYUK/UKRAINE

 

Ο αυστραλός φωτογράφος μετεγκατέστησε το CDK17 τηλεσκόπιο του στη Χιλή, καταφέρνοντας έτσι να συγκεντρώσει θεαματικά δεδομένα στις ατελείωτες καθαρές νύχτες. Τράβηξε τρεις ώρες υδρογόνου, αρκετό για να τονίσει τις περιοχές γέννησης των αστεριών που εμφανίζονται στον γαλαξία MARTIN PUGH/AUSTRALIA

 

«Το Μάτι του Δράκου»: θέλοντας να δείξει πως τα συνηθισμένα πράγματα μπορούν να μεταμοφωθούν σε κάτι μαγικό κάτω από το Βόρειο Σέλας, η φωτογράφος διάλεξε και φώτισε τον βράχο και μετά περίμενε το σέλας να κάνει τα μαγικά του ELENA PAKHALYUK/UKRAINE

 

Ο Γαλαξίας του Γλύπτη, ένας από τους πιο φωτεινούς ορατούς σπειροειδείς γαλαξίες, ο οποίος συναντάται στο Νότιο Ημισφαίριο. Ο φωτογράφος ήθελε να δείξει τις λεπτές χρωματικές και περίπλοκες υφές του TERRY ROBINSON/CANADA

 

Ο Γαλαξίας αναδύεται πίσω από τα αγάλματα μοάι στο Νησί του Πάσχα, στον Ειρηνικό. H παραπάνω φωτογραφία τονίζει την κεντρική διόγκωση του Γαλαξία, τον αστερισμό του Σκορπιού και τους πλανήτες Δία και Κρόνο DAI JIANFENG/CHINA

 

«Όμορφες νύχτες του Περσικού Κόλπου» Σε ένα από τα πολλά μονοπάτια πεζοπορίας κατά μήκος της ακτής του Ιράν, ο εικονιζόμενος φωτογράφος ανακάλυψε αυτή το απίθανο μέρος και απαθανάτισε τον Γαλαξία σε μια πανοραμική εικόνα 360 μοιρών MOHAMMAD SADEGH HAY/IRAN

 

Αυτή η εικόνα της Σελήνης, με φωτισμό 39 τοις εκατό, αποτυπώθηκε μέσω 11 βίντεο διαφορετικών περιοχών, τα οποία έπειτα συνδέθηκαν όλα μαζί. Η διαδικασία κορεσμού αποκάλυψε τις ορυκτές συνθέσεις στους σεληνιακούς βασάλτες της επιφάνειας. Τα έντονα καφέ και μπλε οφείλονται στις υψηλές συγκεντρώσεις τιτανίου και σιδήρου RICHARD ADDIS/UK

 

Η πανσέληνος ανατέλλει πίσω από τον ουρανοξύστη Σαρντ στο Λονδίνο, σε μία εκπληκτική λήψη MATHEW BROWNE/UK

Πηγή: Protagon.gr