Ο πλανήτης Άρης βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής της NASA. Το Perseverance έστειλε φωτογραφία με ένα σχηματισμό που μοιάζει με ουράνιο τόξο. Διχασμένοι οι επιστήμονες.

Το Perseverance της NASA παραμένει στον πλανήτη Άρη και συνεχίζει την εξερεύνηση του. Φυσικά στέλνει και αρκετό υλικό στη Γη. Κάποιες φωτογραφίες που έστειλε τώρα έγιναν viral. Σε αυτές φαίνεται κάτι… σαν ουράνιο τόξο στον Άρη. Αλλά κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να συμβεί.

 

 

Tο ουράνιο τόξο στη Γη χρειάζεται το φως του Ήλιου και στάλες βροχής για να σχηματιστεί στον ουρανό και όλοι ξέρουμε πόσο ξηρή είναι η λεπτή ατμόσφαιρα του Άρη.

Η NASA δεν έχει δώσει ακόμα μία επίσημη απάντηση, ωστόσο άλλοι επιστήμονες έσπευσαν να δώσουν εξηγήσεις. Μετεωρολόγοι θεωρούν πως μπορεί να πρόκειται για ένα τόξο σκόνης, όπου αντί για τις σταγόνες βροχής την αντανάκλαση την κάνουν οι παγωμένοι κόκκοι σκόνης.

Μία ακόμα απάντηση έρχεται από τη Lisa May του Mars Program της NASA, η οποία δήλωσε στο Forbes πως δεν πρόκειται για τίποτα περισσότερο από αντανάκλαση στους φακούς της κάμερας HazCam. «Σίγουρα δεν είναι ουράνιο τόξο… Είναι απλά εσωτερικές αντανακλάσεις στο φακό της κάμερας. Το rover βρίσκεται βόρεια από το ελικόπτερο οπότε η κάμερά του κοιτάει νότια στις 2μ.μ. σε τοπική ώρα Άρη όταν και καταγράφηκαν αυτές οι φωτογραφίες», σημειώνει.

Οι φωτογραφίες έχουν ανέβει και στο επίσημο site της NASA.

 

 

Πηγή: itspossible.gr

Πιστεύω ότι η πόλη του Άρη θα μπορούσε να ξεκινήσει σαν κατασκευή το 2054, έτσι θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι το 2100 και τότε θα μπορούν να κατοικήσουν σε αυτή οι πρώτοι άνθρωποι», δηλώνει ο  Alfredo Muñoz.

Έπειτα από τις έρευνες της Nasa στον Άρη και τις δηλώσεις του Έλον Μασκ ότι ελπίζει να μπορέσει να στείλει χιλιάδες ανθρώπους εκεί, το στούντιο αρχιτεκτονικής ABIBOO κυκλοφόρησε ένα βίντεο, στο οποίο παρουσιάζεται το πώς μπορεί να είναι η ζωή στον Άρη. Οι αρχιτέκτονες έχουν σχεδιάσει μία πόλη, βασισμένοι στην περιοχή Tempe Mensa στον Άρη. Ο ιστότοπος ABIBOO εξηγεί ότι: “Η πόλη Nüwa βρίσκεται στην πλαγιά ενός από τους βράχους του Άρη. Έχει πρόσβαση σε άφθονο νερό, το οποίο βρίσκεται στην Tempe Mensa. Ένα απότομο έδαφος μάς προσφέρει την ευκαιρία για τη δημιουργία μίας κατακόρυφης πόλης, η οποία θα εισάγεται ουσιαστικά μέσα στο βράχο και θα είναι προστατευμένη από την ακτινοβολία και τους μετεωρίτες, ενώ θα έχει πρόσβαση σε έμμεσο ηλιακό φως.”

Οι δημιουργοί συνεργάστηκαν με επιστήμονες, προκειμένου να αποφασίσουν τι προμήθειες θα χρειαστεί ένας άνθρωπος στον Άρη. Ο ιστότοπος ABIBOO αναφέρει σχετικά: “Η αειφορία, αλλά ιδιαίτερα η αυτοβιώσιμη ανάπτυξη αποτελεί τον πυρήνα σχεδιασμού της Nüwa. Προκειμένου να είναι αυτοβιώσιμος ένας οικισμός στον Άρη, πρέπει πρώτα να μπορέσει να αποκτήσει όλους τους πόρους τοπικά”

και εξηγεί: “Σε μία αρχική φάση, θα υπάρξουν επενδύσεις κεφαλαίου, αλλά και προμήθειες από τη Γη. Όμως, θα είναι ένα σύντομο διάστημα. Μετά το σύστημα θα πρέπει να μπορεί να διατηρήσει μόνο του την ανάπτυξη του με τοπικούς πόρους. “

Ο ιδρυτής του ιστότοπου, Alfredo  Muñoz  δήλωσε στο Euronews.com: “Πιστεύουμε ότι -από τεχνικής απόψεως- είναι εφικτό. Αυτό, που απαιτεί χρόνο είναι να διασφαλίσουμε ότι υπάρχει αρκετή προθυμία και ενότητα στη διεθνή κοινότητα. Πιστεύω ότι η πόλη του Άρη θα μπορούσε να ξεκινήσει σαν κατασκευή το 2054, έτσι θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι το 2100 και τότε θα μπορούν να κατοικήσουν σε αυτή οι πρώτοι άνθρωποι.”
Λόγω της ραδιενέργειας, των χαμηλών θερμοκρασιών και της έλλειψης οξυγόνου, οι άνθρωποι θα πρέπει να ζουν σε ειδικά προστατευμένα σπίτια. Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι ο πλανήτης θα μπορούσε να “πλαστεί” διαφορετικά προκειμένου η ατμόσφαιρα και το περιβάλλον να μοιάζουν περισσότερο στις συνθήκες, που επικρατούν στη Γη. Η “Γαιοπλασία” θα ωφελήσει στο να δημιουργηθεί ένα σωστό περιβάλλον, όπου θα μπορούν να αναπτυχθούν φυτά, ακριβώς όπως στη Γη και συνεπώς στην παροχή οξυγόνου. Για να γίνει, βέβαια, εφικτό κάτι τέτοιο, ο άνθρωπος θα πρέπει να προκαλέσει μεγάλες ατμοσφαιρικές και περιβαλλοντικές αλλαγές, ενδεχομένως με πυρηνικές εκρήξεις.

Παρ’ όλα αυτά, ένας μεγάλος αριθμών μελετών έχει δείξει ότι η γαιοπλασία ολόκληρου του πλανήτη Άρη και η αλλαγή της ατμόσφαιρας του, πιθανότατα δε θα καταστεί δυνατόν, ακόμα και αν όλοι οι πάγοι λιώσουν και απελευθερώσουν διοξείδιο του άνθρακα.

Ο Άρης είναι ένας πλανήτης για τον οποίον ακόμα ξέρουμε λίγα. Ήδη έχουμε όμως μία βάση δεδομένων για να γνωρίσουμε την μετεωρολογία του κόκκινου πλανήτη.

 

Τα μετεωρολογικά δεδομένα που κατέγραψε το ρομποτικό όχημα Curiosity, το οποίο έμεινε στον κόκκινο πλανήτη για 458 sols (1 sol = 1 ημέρα στον πλανήτη Άρη, στην οποία ο πλανήτης κάνει μία πλήρη περιστροφή γύρω από τον εαυτό του), ήταν άκρως ενδιαφέροντα. Μάθαμε λοιπόν ότι ο Άρης παρουσιάζει εποχές όπως και η Γη, αλλά ο πλανήτης είναι αρκετά ψυχρότερος και ξηρότερος. Οι επιστήμονες συμπεραίνουν επίσης ότι ο Άρης στο παρελθόν έμοιαζε περισσότερο στη Γη, με μία πιο πυκνή ατμόσφαιρα, υψηλότερες θερμοκρασίες και τρεχούμενο νερό στην επιφάνειά του. Αυτό που δεν γνωρίζουμε ακόμα είναι το πως κατέληξε ο κόκκινος πλανήτης στη σημερινή του μορφή.

Στη συνέχεια, η αποστολή Insight προσεδαφίστηκε στον Άρη τον Οκτώβριο του 2018 με σκοπό να συλλέξει πληροφορίες για την ατμόσφαιρα και την τεκτονική του πλανήτη, ώστε να γίνει τελικά αναπαράσταση της ζωής του από την δημιουργία του έως σήμερα.

Τα μετεωρολογικά δεδομένα που λαμβάνονται από τα όργανα μέτρησης προέρχονται από την περιοχή Elysium Planitia, η οποία βρίσκεται κοντά στον “ισημερινό” του πλανήτη, σε γεωγραφικό πλάτος 1.8° Βόρειο και υψόμετρο -2600 μέτρα. Να σημειωθεί εδώ ότι ως σημείο μηδέν έχει οριστεί το σημείο με ατμοσφαιρική πίεση τα 610.5 Pascals ή αλλιώς 6 mb (η μέση ατμοσφαιρική πίεση στην επιφάνεια της Γης είναι 1015mb). Αυτό είναι το τριπλό σημείο του νερού στον Άρη, στο οποίο μπορεί να βρίσκεται σε αέρια, υγρή και στερεή μορφή.

 

 

Πάμε να ρίξουμε μία ματια στα εποχιακά στοιχεία από τότε που προσεδαφίστηκε το Insight στον κόκκινο πλανήτη. Στο ακόλουθο γράφημα, ο γήινος χρόνος φαίνεται στο επάνω μέρος, ενώ στον κάτω άξονα φαίνονται η μέρες στον Άρη (sols). Οι κατακόρυφες χρωματισμένες στήλες διαχωρίζουν τις επχές στον Άρη.

Το πρώτο γράφημα απεικονίζει μέση ημερήσια θερμοκρασία (μαύρη γραμμή) και ημερήσια ελάχιστη/μέγιστη θερμοκρασία με τις γκρι μπάρες. Φαίνεται πως αν και η μέση θερμοκρασία δεν παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις μέσα σε ένα έτος κυμαίνοντας γύρω στους -60°C, η θερμοκρασιακή διαφορά μέσα σε μία μέρα είναι τρομακτική φτάνοντας ένα εύρος ακόμα και 90°C. Φαίνεται πως ένα βράδυ μέσα στην άνοιξη η θερμοκρασία μπορεί να πέσει και κάτω από τους -100°C, ενώ μία καλοκαιρινή ή φθινοπωρινή ημέρα μπορεί να ξεπεράσει και τους 0°C.

Το δεύτερο γράφημα δείχνει την ατμοσφαιρική πίεση, η οποία φαίνεται να εμφανίζει σημαντική μείωση το καλοκαίρι λόγω πιθανώς και της αύξησης θερμοκρασίας, η οποία έχει ως αποτέλεσμα και μία πιο αραιή ατμόσφαιρα.

Στο τρίτο και τέταρτο γράφημα φαίνεται η ταχύτητα και η διεύθυνση του ανέμου αντίστοιχα. Αν και δεν υπάρχει απαραίτητα ευκρινής τάση όσον αφορά την ταχύτητα, φαίνεται πως τους θερινούς μήνες είναι πιο αυξημένη ξεπερνώντας τα 20m/s ή αλλιώς τα 9 μποφόρ μέσα σε μία τυπική ημέρα. Η μέση ημερήσια ταχύτητα πάντως κυμαίνεται στα 3-4 μποφόρ (~5m/s). Όσον αφορά τη διεύθυνση του ανέμου το καλοκαίρι οι άνεμοι είναι νοτιάδες, ενώ τις υπόλοιπες εποχές πνέουν από βορειοδυτικές διευθύνσεις.

Το τελευταίο διάγραμμα δείχνει την αδιαφάνεια της ατμόσφαιρας. Πρόκειται για ένα μέτρο της ποσότητας του ηλιακού φωτός που μπλοκάρεται εξαιτίας της σκόνης. Φαίνεται πως τους χειμερινούς μήνες παρατηρείται μία αύξηση της αδιαφάνειας, η οποία ίσως να υπονοεί και πιο ασταθείς συνθήκες και επεισόδια καταιγίδων σκόνης.

 

Τονίζουμε ότι τα δεδομένα αφορούν συγκεκριμένο σημείο κοντά στον ισημερινό του Άρη. Αυτό σημαίνει ότι άλλες περιοχές του πλανήτη μπορεί να έχουν διαφορετικά κλιματικά χαρακτηριστικά.

 

 

Πηγή γραφήματος: NASA/JPL-Caltech/Cornell/CAB

 

 

Περισσότερες λεπτομέρεις μπορείτε να βρείτε και στα παρακάτω Links:

mars.nasa.gov

weather.com

www.abc.net.au

 

 

 

 

 

Μετρήθηκε για πρώτη φορά ο πυρήνας του Άρη

Ο Άρης, είναι ο πρώτος πλανήτης μετά τη Γη που υπάρχει πλέον μια κατά προσέγγιση εκτίμηση για τον πυρήνα του, η ακτίνα του οποίου υπολογίζεται σε 1.810 έως 1.860 χιλιόμετρα, περίπου το μισό της ακτίνας του γήινου πυρήνα.

Οι επιστήμονες έκαναν για πρώτη φορά μια μέτρηση του μεγέθους της «καρδιάς» του ‘Αρη, δηλαδή του λιωμένου μεταλλικού πυρήνα του, με τη βοήθεια του ρομποτικού εργαστηρίου InSight της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA).

Είναι ο πρώτος πλανήτης μετά τη Γη που υπάρχει πλέον μια κατά προσέγγιση εκτίμηση για τον πυρήνα του, η ακτίνα του οποίου υπολογίζεται σε 1.810 έως 1.860 χιλιόμετρα, περίπου το μισό της ακτίνας του γήινου πυρήνα.

Η μέτρηση αυτή, που βασίστηκε στα σεισμικά κύματα στο εσωτερικό του ‘Αρη, τα οποία καταγράφει το InSight, είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τις προηγούμενες πιο θεωρητικές εκτιμήσεις, πράγμα που σημαίνει ότι ο πυρήνας του ‘Αρη είναι λιγότερο πυκνός του αναμενομένου και περιέχει πιο ελαφριά στοιχεία, όπως οξυγόνο, πέρα από το σίδηρο και το θείο που εκτιμάται ότι αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του.

Συμπεράσματα για την εξέλιξη

Η επιστημονική ομάδα του InSight, με επικεφαλής τον Σάιμον Στέλερ του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Ζυρίχης (ΕΤΗ), έκανε τη σχετική ανακοίνωση στο διαδικτυακό συνέδριο πλανητικής επιστήμης «Lunar and Planetary Conference» στο Τέξας, σύμφωνα με το «Nature» και το «New Scientist».

Οι βραχώδεις πλανήτες, όπως η Γη και ο ‘Αρης, διαθέτουν τρία βασικά γεωλογικά στρώματα: φλοιό, μανδύα και πυρήνα. Ο υπολογισμός του μεγέθους καθενός από τα τρία επιτρέπει να εξαχθούν βάσιμα συμπεράσματα για το σχηματισμό και την εξέλιξη ενός πλανήτη. Ο μεταλλικός αρειανός πυρήνας πιθανότατα είναι ακόμη σε ρευστή κατάσταση. Εκτός από τη Γη και τον ‘Αρη, το μόνο άλλο ουράνιο σώμα που έχει μετρηθεί ο πυρήνας του, είναι η Σελήνη.

Ο στατικός ρομποτικός γεωλόγος (ή καλύτερα «πλανητολόγος») InSight έφθασε στην επιφάνεια του ‘Αρη το 2018, αναφέρει το ΑΠΕ, και έκτοτε είναι το πρώτο μηχάνημα που έχει «ακούσει» αρειανούς σεισμούς και μελετά το εσωτερικό του πλανήτη. Μέχρι στιγμής έχει ανιχνεύσει περίπου 500 σεισμούς, αποκαλύπτοντας ότι ο ‘Αρης έχει λιγότερους σεισμούς από τη Γη, αλλά περισσότερους από τη Σελήνη. Περίπου 50 αρειανοί σεισμοί βρέθηκαν να έχουν μέγεθος δύο έως τεσσάρων βαθμών, αρκετά ισχυροί για να ρίξουν φως στο εσωτερικό του γειτονικού πλανήτη, ενώ οι υπόλοιποι ήσαν μικρότεροι.

Όπως κάνουν και οι σεισμογράφοι στη Γη, το InSight μέτρησε το μέγεθος του αρειανού πυρήνα αναλύοντας την κίνηση και τη χρονική διάρκεια του «ταξιδιού» των σεισμικών κυμάτων μεταξύ μανδύα και πυρήνα. Με αυτό τον τρόπο, οι επιστήμονες μπόρεσαν να υπολογίσουν σε πόσο βάθος αρχίζει το σύνορο μεταξύ μανδύα και πυρήνα, άρα και το μέγεθος του ίδιου του πυρήνα.

Οι δυσκολίες

Στο μεταξύ, ο ‘Αρης έχει αρχίσει να κάνει δύσκολη τη ζωή του InSight, καθώς η αρειανή σκόνη συσσωρεύεται σταδιακά πάνω στα δίμετρα ηλιακά πάνελ του, μειώνοντας έτσι ολοένα περισσότερο τη διαθέσιμη ηλεκτρική ενέργεια για να λειτουργήσει. Το γεγονός ότι η τωρινή τροχιά τον ‘Αρη τον απομακρύνει συνεχώς από τον Ήλιο, άρα λιγοστεύει την ηλιακή ενέργεια στην επιφάνεια του, καθιστά πιο δύσκολες τις συνθήκες για το InSight, το οποίο ίσως δεν έχει ακόμη πολύ χρόνο μπροστά του για νέες ανακαλύψεις.

Ήδη, τον Ιανουάριο οι χειριστές του InSight στη Γη αναγκάστηκαν να θεωρήσουν οριστικά νεκρό το γερμανικής κατασκευής τρυπάνι του, το οποίο συνάντησε προβλήματα και δεν κατάφερε να σκάψει βαθιά.

Πηγή: tanea.gr

Τις επόμενες μέρες θα περάσει από τη Γη ο μεγαλύτερος αστεροειδής για το 2021

Θα κινείται με μεγάλη ταχύτητα 124.000 χλμ. την ώρα και έχει διάμετρο 440 έως 680 μέτρων, γεγονός που τον καθιστά τον μεγαλύτερο που έχει εντοπιστεί φέτος.

Ο εν λόγω αστεροειδής έχει χαρακτηριστεί ως «δυνητικά επικίνδυνος» από το Κέντρο Μελετών Κοντινών στη Γη Αντικειμένων (CNEOS) της NASA και θα ξαναπλησιάσει τον πλανήτη μας το 2052.

Οι αστρονόμοι εντόπισαν το 2020 τον αριθμό-ρεκόρ των 2.958 προηγουμένως άγνωστων αστεροειδών που πέρασαν σχετικά κοντά από τη Γη. Πιθανώς υπήρξαν και άλλοι που ποτέ δεν έγιναν αντιληπτοί.

Φέτος, στις 21 Μαρτίου, αναμένεται να περάσει σε απόσταση ασφαλείας από τον πλανήτη μας ο μεγαλύτερος αστεροειδής που έχει κάνει κάτι τέτοιο μέσα στο 2021.

Παρά τις δυσκολίες που έχει προκαλέσει η πανδημία Covid-19στην αστρονομική κοινότητα, οι αστρονόμοι, έχοντας βελτιώσει τις διαθέσιμες τεχνικές δυνατότητές τους, κατάφεραν να παρατηρήσουν πέρυσι περισσότερες κοντινές διελεύσεις αστεροειδών από κάθε άλλη χρονιά, σύμφωνα με το «Nature». Από το 1998, όταν η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) άρχισε τη σχετική αναζήτηση, έχουν παρατηρηθεί περισσότεροι από 25.000.

Οι περισσότερες ανιχνεύσεις κοντινών διελεύσεων αστεροειδών το 2020 (οι 1.548) έγιναν από τα τρία τηλεσκόπια Catalina Sky Survey στην Αριζόνα και άλλες 1.152 προήλθαν από το επίσης αμερικανικό τηλεσκόπιο Pan-STARRS στη Χαβάη. Από τους συνολικά 2.958 που εντοπίστηκαν, μερικοί πλησίασαν αρκετά τηΓη, καθώς οι 107 πέρασαν σε μικρότερη απόσταση από την απόσταση Γης – Σελήνης.

Οι κοντινότερες γνωστές διελεύσεις έγιναν από τον μικροσκοπικό αστεροειδή 2020 QG, ο οποίος πέρασε πέρυσι τον Αύγουστο μόνο 2.950 χιλιόμετρα πάνω από τον Ινδικό Ωκεανό, καθώς επίσης από τον επίσης πολύ μικρό 2020 VT4, που πέρασε τον Νοέμβριο μόλις 400 χιλιόμετρα από τη Γη.

Όλες αυτές οι ανακαλύψεις κάνουν τους αστρονόμους πιο συνειδητούς για το «μπιλιάρδο» που παίζεται στο ηλιακό σύστημά μας, με ουκ ολίγους αστεροειδείς να εκτοξεύονται προς τη Γη. Αυτό αυξάνει τους κινδύνους για τη μελλοντική πρόσκρουση κάποιου στη Γη, όπως κατά καιρούς έχει συμβεί στο παρελθόν και που, όπως δείχνουν οι πολυπληθείς κρατήρες στις επιφάνειες όλων των άλλων πλανητών και δορυφόρων, έχει κατ’ επανάληψη συμβεί σε άλλα κοντινά (Σελήνη)και πιο μακρινά ουράνια σώματα (π.χ. Άρης).

Σε λίγες ημέρες, στις 21 Μαρτίου, ακόμη ένας αστεροειδής, ο 2001 FO32, θα περάσει σε απόσταση δύο εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της NASA, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή απειλή για πρόσκρουση με τον πλανήτη μας.

Σε κάθε περίπτωση, οι διαστημικές υπηρεσίες ανά τον κόσμο ετοιμάζουν διάφορα σχέδια πλανητικής άμυνας, για να μην «πιαστούν στον ύπνο».Χαρακτηριστική θεωρείται η περίπτωση του διαμέτρου 340 μέτρων διαστημικού βράχου «Άποφι», που πέρασε με ασφάλεια από τη Γη στις 6 Μαρτίου, αλλά θα επιστρέψει το 2029 με μία ανησυχητικά πιο κοντινή διέλευση σε απόσταση το πολύ 40.000 χιλιομέτρων, κοντά στο επίπεδο τροχιάς ορισμένων δορυφόρων.

Πηγή: Protothema.gr

Η καταστροφή του ηλιακού συστήματος προβλέπεται νωρίτερα από όσο πιστεύαμε

Τίποτα στον πλανήτη μας δεν κρατάει για πάντα. Έτσι και το ηλιακό μας σύστημαμια μέρα θα πάψει να υπάρχει. Μία μέρα δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από ένα κρύο, σκοτεινό και νεκρό κομμάτι βράχου.

Σύμφωνα με νέες προσομοιώσεις, μετά τον θάνατο του ηλιακού συστήματος θα χρειαστούν μόλις 100 δισεκατομμύρια χρόνια για τους υπόλοιπους πλανήτες να πέσουν στον γαλαξία.

Οι αστρονόμοι και οι φυσικοί προσπαθούν να ξεγελάσουν την τελική μοίρα του ηλιακού συστήματος εδώ και τουλάχιστον εκατοντάδες χρόνια.

“Η κατανόηση της μακροπρόθεσμης δυναμικής σταθερότητας του ηλιακού συστήματος αποτελεί μια από τις παλαιότερες αναζητήσεις της αστροφυσικής, που ανιχνεύει τον ίδιο τον Νεύτωνα, ο οποίος εικάζει ότι οι αμοιβαίες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των πλανητών θα οδηγούσαν τελικά το σύστημα να είναι ασταθές”, έγραψαν οι αστρονόμοι Jon Zink του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας και του Λος Άντζελες, ο Konstantin Batygin του Caltech και ο Fred Adams του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν στο νέο τους έγγραφο.

Πρόβλημα Ν-Σωμάτων

Όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των σωμάτων που συμμετέχουν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους σε ένα δυναμικό σύστημα, τόσο πιο περίπλοκο είναι το σύστημα που μεγαλώνει και τόσο πιο δύσκολο είναι να προβλεφθεί. Αυτό στην αστροφυσική, ονομάζεται πρόβλημα Ν-Σωμάτων.

Λόγω αυτής της πολυπλοκότητας, είναι αδύνατο να προβλεφθούν οι τροχιές των αντικειμένων του Ηλιακού Συστήματος μετά από συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα.

Αλλά, αν καταλάβουμε τι πρόκειται να συμβεί στο Ηλιακό μας Σύστημα, θα μπορούσαμε ίσως να καταλάβουμε κάποια πράγματα για το πως θα εξελιχθεί το Σύμπαν, σε χρονικές κλίμακες πολύ μεγαλύτερες από την τρέχουσα των 13,8 δισεκατομμυρίων ετών.

Ίσως το ηλιακό σύστημα να καταρρεύσει νωρίτερα

Το 1999, οι αστρονόμοι προέβλεπαν ότι το Ηλιακό Σύστημα θα καταρρεύσει σιγά-σιγά μέσα σε μια περίοδο τουλάχιστον δισεκατομμυρίων χρόνων.

Αυτός ήταν ο χρόνος που θα χρειαζόταν για τον συντονισμό των τροχιών από τον Δία και τον Κρόνο που θα οδηγούσαν στον διαχωρισμό από τον Ουρανό.

Σύμφωνα με την ομάδα του Zink, αυτός ο υπολογισμός άφησε κάποιες σημαντικές επιρροές που θα μπορούσαν να διαταράξουν το Ηλιακό Σύστημα νωρίτερα από όσο πιστεύαμε.

Σε περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια, καθώς ο ήλιος πεθαίνει, θα διογκωθεί σε έναν κόκκινο γίγαντα, κατακλύζοντας τον Ερμή, την Αφροδίτη και τη Γη.

Όταν θα συμβεί αυτό σχεδόν η μισή μάζα του θα εκτοξευτεί στο διάστημα με αστρικούς ανέμους. Η υπόλοιπη λευκή μάζα που θα μείνει θα είναι περίπου το 54% της τρέχουσας ηλιακής μάζας.

Αυτή η μαζική απώλεια θα χαλαρώσει τη βαρυτική πρόσφυση του Ήλιου στους υπόλοιπους πλανήτες, τον Άρη και τους εξωτερικούς γίγαντες αερίου και πάγου, τον Δία, τον Κρόνο, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα.

Επιπλέον, καθώς το Ηλιακό Σύστημα περιστρέφεται γύρω από το γαλαξιακό κέντρο, άλλα αστέρια πρέπει να πλησιάζουν αρκετά για να διαταράξουν τις τροχιές των πλανητών, περίπου μία φορά κάθε 23 εκατομμύρια χρόνια.

Οι προσομοιώσεις και τα συμπεράσματα

Με αυτές τις πρόσθετες επιρροές που λαμβάνονται υπόψη στους υπολογισμούς τους, η ομάδα διεξήγαγε 10 προσομοιώσεις Ν-Σωμάτων, για τους εξωτερικούς πλανήτες, χρησιμοποιώντας το ισχυρό Shared Hoffman2 Cluster.

Αυτές οι προσομοιώσεις χωρίστηκαν σε δύο φάσεις: μέχρι το τέλος της μαζικής απώλειας του Ήλιου και της φάσης που ακολουθεί.

Αν και 10 προσομοιώσεις δεν είναι ένα ισχυρό στατιστικό δείγμα, η ομάδα διαπίστωσε ότι ένα παρόμοιο σενάριο έπαιζε κάθε φορά.

Οι εξωτερικοί πλανήτες έχουν μεγαλύτερη τροχιά από τον Ήλιο, αλλά παραμένουν σχετικά σταθεροί. Ο Δίας και ο Κρόνος, ωστόσο, έχουν έναν σταθερό συντονισμό 5:2, δηλαδή για κάθε πέντε φορές που ο Δίας περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο, ο Κρόνος περιστρέφεται δύο φορές.

Αυτές οι διευρυμένες τροχιές, καθώς και τα χαρακτηριστικά του πλανητικού συντονισμού, καθιστούν το σύστημα πιο επιρρεπές σε διαταραχές περνώντας αστέρια.

Μετά από 30 δισεκατομμύρια χρόνια, τέτοιες αστρικές διαταραχές μπλέκουν αυτές τις σταθερές τροχιές σε χαοτικές, με αποτέλεσμα την ταχεία απώλεια του πλανήτη. Όλοι εκτός από έναν πλανήτη ξεφεύγουν από τις τροχιές τους.

Αυτός ο τελευταίος, μοναχικός πλανήτης κολλάει για άλλα 50 δισεκατομμύρια χρόνια, αλλά η μοίρα του είναι σφραγισμένη.

Τελικά χάνεται και αυτός από τη βαρυτική επιρροή των περασμένων αστεριών. Τελικά, σε 100 δισεκατομμύρια χρόνια αφότου ο Ήλιος συρρικνωθεί, το Ηλιακό Σύστημα δεν θα υπάρχει πια.

Αυτό είναι ένα πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα από αυτό που προτάθηκε το 1999.

Ωστόσο, οι ερευνητές σημειώνουν ότι αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από τις τρέχουσες παρατηρήσεις του τοπικού γαλαξιακού περιβάλλοντος και τις αστρικές εκτιμήσεις των πτήσεων. Αυτό δεν σημαίνει ότι μελλοντικά δεν μπορεί να αλλάξουν.

Ακόμα κι αν αλλάξουν οι εκτιμήσεις του χρονοδιαγράμματος για τον θάνατο του Ηλιακού Συστήματος, χρειάζονται ακόμη πολλά δισεκατομμύρια χρόνια. Η πιθανότητα να μπορέσει η ανθρωπότητα να την δει είναι πολύ μικρή.

Πηγή: Ecozen.gr

NASA: Εντυπωσιακές εικόνες από τα πρώτα μέτρα του Perseverance στον Άρη

Tις πρώτες φωτογραφίες από τα ίχνη που άφησαν οι τροχοί του Perseverance στο κοκκινωπό αμμώδες έδαφος του Άρη, έδωσε στη δημοσιότητα η NASA.

Πρόκειται για εικόνες υψηλής ευκρίνειας από τον κρατήραJezero, το σημείο όπου προσεδαφίστηκε ο «Πέρσι».

Οι επιστήμονες φιλοδοξούν να εντοπίσουν ίχνη αρχαίας ζωής, καθώς εκεί είναι το δέλτα ενός ποταμού που υπήρχε πριν από 3 με 4 δισεκατομμύρια χρόνια. Μέχρι σήμερα, οι καλύτερες εικόνες που είχαν οι επιστήμονες από τον Κόκκινο Πλανήτη ήταν οι λήψεις από το όχημα Curiosity. Στατικές, μέτριας καθαρότητας και κυρίως από το έδαφος.

Προς το παρόν, οι επιστήμονες της NASA μελετούν τα διαθέσιμα δεδομένα για τη γύρω περιοχή, προκειμένου να αποφασίσουν ποια θα είναι η καλύτερη διαδρομή για το ρόβερ. Η τελική απόφαση τους πιθανώς θα ληφθεί, αφού το μικρό ρομποτικό ελικόπτερο Ingenuity βάρους δύο κιλών πετάξει και κατοπτεύει τη «γειτονιά» του ρόβερ (θα είναι η πρώτη φορά που ένα drone θα πετάξει σε άλλο κόσμο). Προς το παρόν, το ελικοπτεράκι βρίσκεται προσδεμένο κάτω από την «κοιλιά» του ρόβερ.

Το Perseverance, προγραμματίζεται να διανύσει 15 χιλιόμετρα μέσα στο επόμενο αρειανό έτος (αντιστοιχεί σε περίπου δύο γήινα έτη).

Πηγή: Protothema.gr

 

 

 

Συγκλονισμένος ο πλανήτης παρακολούθησε με κομμένη την ανάσα την προσεδάφιση του Perseverance στον Άρη. To ρόβερ της NASA μεγέθους SUV ταξίδεψε 470 εκατομμύρια χιλιόμετρα για 7 ολόκληρους μήνες και προσεδαφίστηκε στη συγκεκριμένη περιοχή που είχε οριστεί. Πρόκειται για τον κρατήρα Jezero, όπου το Percy θα αναζητήσει ίχνη μικροβιακής ζωής και θα κάνει γεωλογικές αναλύσεις.

Το ρόβερ Percy διαθέτει επίσης μια πειραματική συσκευή που θα μετατρέπει το διοξείδιο της ατμόσφαιρας του Άρη σε καθαρό οξυγόνο, καθώς επίσης μίνι μετεωρολογικό σταθμό, 19 κάμερες και δύο μικρόφωνα που θα καταγράψουν τους πρώτους ήχους στον πλανήτη. Επίσης θα απελευθερώσει το Ingenuity, ένα μικρό ρομποτικό ελικόπτερο βάρους 1.8 κιλών, το πρώτο στην ιστορία που θα πετάξει σε άλλο κόσμο.

Η στιγμή που ακούγεται η φράση «landing confirm» και οι επιστήμονες της NASA ξεσπούν σε χειροκροτήματα και πανηγυρισμούς, θα μείνει για πολύ καιρό χαραγμένη, τουλάχιστον σε όσους έχουν συνειδητοποιήσει την τεράστια σημασία και το μέγεθος του επιτεύγματος.

Η NASA έδωσε στη δημοσιότητα ένα βίντεο που συγκεντρώνει όλα τα συναισθήματα και τις εικόνες από τα «επτά λεπτά του τρόμου», δηλαδή τα επτά λεπτά που χρειάστηκαν για να επιβεβαιωθεί η επιτυχής προσεδάφιση, από τη στιγμή που το ρομποτικό διαστημόπλοιο εισήλθε στην ατμόσφαιρα του «Κόκκινου Πλανήτη».

Εκτός από το παραπάνω βίντεο, η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία έδωσε και δύο νέες φωτογραφίες από την αποστολή:

 

Εντοπίστηκε το πιο μακρινό κβάζαρ. Μαύρη τρύπα στο κέντρο του.

Το κβάζαρ βρίσκεται στον γαλαξία J0313-1803 και είναι τουλάχιστον 1.000 φορές πιο λαμπρό από όλον τον δικό μας γαλαξία.

Σε απόσταση 13,03 δισ. ετών φωτός από τη Γη και μόνο 670 εκατ. χρόνια μετά τη«Μεγάλη Έκρηξη» (Μπιγκ Μπανγκ), όταν δηλαδή το σύμπαν είχε μόλις το 5% της σημερινής ηλικίας του, μία διεθνής ομάδα αστρονόμων ανακάλυψε το πιο μακρινό και άρα πιο πρώιμο κβάζαρ (λαμπρό ενεργό γαλαξιακό πυρήνα) στο σύμπαν, το οποίο «φιλοξενεί» στο κέντρο του και μια τεράστια μαύρη τρύπα.

Το κβάζαρ, που βρίσκεται στον γαλαξία J0313-1803 και είναι τουλάχιστον 1.000 φορές πιο λαμπρό από όλον τον δικό μας γαλαξία, φιλοξενεί και τροφοδοτείται ενεργειακά από μία τεράστια μαύρη τρύπα, ισοδύναμη με τη μάζα άνω των 1,6 δισεκατομμυρίων ήλιων, η οποία είναι η πιο πρώιμη αυτού του μεγέθους που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα. Το απρόσμενα μεγάλο μέγεθός της για τόσο πρώιμη μαύρη τρύπα εξέπληξε τους επιστήμονες, οι οποίοι δυσκολεύονται να εξηγήσουν την ύπαρξή της σε μία τόσο νεαρή φάση του σύμπαντος, καθώς θεωρητικά δεν υπήρχε αρκετός χρόνος για να γίνει τόσο μεγάλη, π.χ. μέσω συγχώνευσης μικρότερων μελανών οπών.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον κινεζικής καταγωγής Φάιγκε Γουάνγκ του Αστεροσκοπείου Στιούαρντ του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Αστροφυσικής «Astrophysical Journal Letters», καθώς και σχετική παρουσίαση σε συνέδριο της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας. Ο προηγούμενος κάτοχος του ρεκόρ μακρινότερου κβάζαρ είχε ανακαλυφθεί πριν τρία χρόνια και ήταν 20 εκατομμύρια έτη φωτός πιο κοντά στη Γη και είχε μόνο τη μισή μάζα.

Η υπερμεγέθης μαύρη τρύπα στο κέντρο του νέου κβάζαρ υπολογίστηκε ότι «καταπίνει» κάθε χρόνο μία μάζα ισοδύναμη με 25 ήλιους. Αντίθετα, η μαύρη τρύπα στο κέντρο του δικού μας γαλαξία βρίσκεται σχεδόν σε ύπνωση. Η ενέργεια που απελευθερώνεται από το κβάζαρ τροφοδοτεί ένα ισχυρό ρεύμα ιονισμένου αερίου που εκτινάσσεται με ταχύτητα περίπου του ενός πέμπτου της ταχύτητας του φωτός.

Τα κβάζαρ πιστεύεται ότι προκύπτουν από τεράστιες μαύρες τρύπες που καταβροχθίζουν την πέριξ ύλη, όπως αέρα ή και ολόκληρα άστρα, δημιουργώντας έτσι έναν περιστρεφόμενο δίσκο καυτών υλικών γύρω από τη μαύρη τρύπα. Λόγω της τεράστιας παραγόμενης ενέργειας, τα κβάζαρ, που παρομοιάζονται με πυρσούς κοσμικών διαστάσεων, είναι ανάμεσα στις πιο φωτεινές πηγές στο σύμπαν, συχνά ξεπερνώντας σε λάμψη και τους ίδιους τους γαλαξίες τους. Όταν οι μαύρες τρύπες των κβάζαρ δεν έχουν τίποτε άλλο πια να «φάνε» στον γαλαξία τους, σταματούν να μεγαλώνουν.

Πηγή: Ethnos.gr

Αστρονόμοι ανίχνευσαν ραδιοσήμα από εξωπλανήτη

Ομάδα αστρονόμων από το “Breakthrough Listen Project”, ένα έργο που αναζητά εξωγήινη ζωή στο διάστημα, εντόπισε ραδιοσήμα προερχόμενο από τον αστερισμό Βοώτη (Boötes). Αυτή θα μπορούσε να είναι η πρώτη εκπομπή ραδιοσημάτων που εντοπίζεται από έναν πλανήτη πέρα από το ηλιακό μας σύστημα.

Το ραδιοσήμα εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια 30ωρης παρατήρησης με το τηλεσκόπιο Parkes στην Αυστραλία τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2019 και φαίνεται ότι προήλθε από το Proxima Centauri, το πιο κοντινό αστέρι στον Ήλιο.

Παρόλο που παρόμοιες εκπομπές ραδιοκυμάτων έχουν αποδοθεί σε ανθρωπογενείς παρεμβολές, όπως οι δορυφόροι, η φύση του πρόσφατου ραδιοσήματος συνάδει με την κίνηση ενός πλανήτη, γεγονός που έκανε τους επιστήμονες να το μελετήσουν πιο προσεκτικά.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον μεταδιδακτορικό ερευνητή του Πανεπιστημίου Cornell Jake Turner, τον Philippe Zarka του Observatoire de Paris και τον Jean-Mathias Griessmeier του Université d’Orléans δημοσίευσαν τα ευρήματά τους στο περιοδικό “Astronomy & Astrophysics“.

“Η ομάδα Breakthrough Listen έχει εντοπίσει πολλά ασυνήθιστα σήματα και τα ερευνά προσεκτικά. Πρόκειται πιθανώς για παρεμβολές που δεν μπορούμε ακόμη να εξηγήσουμε πλήρως. Προς το παρόν απαιτείται περαιτέρω ανάλυση”, δήλωσε ο Pete Worden, πρώην διευθυντής του ερευνητικού κέντρου Nes’s Ames στην Καλιφόρνια και εκτελεστικός διευθυντής των πρωτοποριακών πρωτοβουλιών, στην εφημερίδα “Guardian”.

“Παρουσιάζουμε μια από τις πρώτες ενδείξεις για την ανίχνευση ενός εξωπλανήτη διαμέσου της ραδιοαστρονομίας”, δήλωσε ο Turner. “Το σήμα προέρχεται από το σύστημα του Βοώτη, το οποίο περιέχει ένα δυαδικό σύστημα άστρων και έναν εξωπλανήτη. Υποθέτουμε ότι προέρχεται από τον εξωπλανήτη. Η ένταση και η πόλωση του ραδιοσήματος και το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη, είναι συμβατά με θεωρητικές μας προβλέψεις”.

“Aν η ανακάλυψη επιβεβαιωθεί και από άλλες παρατηρήσεις”, λέει ο Ray Jayawardhana συν-συγγραφέας της μελέτης, “τότε η ανίχνευση αυτού του ραδιοσήματος ανοίγει ένα νέο παράθυρο στην αναζήτηση εξωπλανητών – ένα νέο τρόπο έρευνας εξωγήινων κόσμων που βρίσκονται σε απόσταση δεκάδων ετών φωτός από τη Γη”.

Πηγή: Thetoc.gr