Posts

Μεταξύ των κοινοτήτων Inuit Nunangat στον πολύ βόρειο Καναδά, υπάρχει ένα ρητό: Εάν χτυπάτε τον πάγο με το καμάκι σας και δεν περνάει στο πρώτο χτύπημα, είναι αρκετά παχύ για να περπατήσετε. Εάν μπορείτε να το χτυπήσετε τρεις φορές χωρίς να σπάσει, είναι καλό για τα χιόνια. Και αν μπορείτε να το χτυπήσετε πέντε φορές, μπορεί να υποστηρίξει τα πάντα.

Οι Αρκτικές κοινότητες χρησιμοποιούν την τεχνολογία για να διατηρήσουν την παράδοση ζωντανή

Αυτή η πολύτιμη συμβουλή έχει διατηρήσει τις γενιές κυνηγών Inuit ασφαλείς καθώς περιηγούνται στην παγωμένη θάλασσα αναζητώντας φάλαινες, φώκιες, ψάρια και πουλιά. Αλλά καθώς η κλιματική αλλαγή διαταράσσει τους ρυθμούς της ζωής στην Αρκτική, καθίσταται όλο και πιο δύσκολο να εφαρμοστεί η παραδοσιακή γνώση στον θαλάσσιο πάγο, τα καιρικά φαινόμενα και τις εποχές. Η Αρκτική στο σύνολό της θερμαίνεται δύο φορές πιο γρήγορα από τον υπόλοιπο κόσμο, και οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το καλοκαίρι o πάγος θα μπορούσε να εξαφανιστεί εντελώς μέχρι το έτος 2040.

Με τις παλιές γνώσεις να τρέχουν καθώς το περιβάλλον γίνεται απρόβλεπτο, οι άνθρωποι που ζουν στο μακρινό Βορρά πρέπει όλο και περισσότερο να αναζητούν νέες μεθόδους για να διατηρήσουν ζωντανές τις πολιτιστικές τους πρακτικές και μεθόδους διαβίωσης, όπως φαλαινοθηρία, βοσκή ταράνδων και ψάρεμα στον πάγο. Συχνά αυτό σημαίνει στροφή σε τεχνολογία – αισθητήρες που δείχνουν πότε ο πάγος είναι ασφαλής για διέλευση, κολάρα GPS για την παρακολούθηση ταράνδων και κατά παραγγελία κοινωνικά εργαλεία για κοινή χρήση γνώσεων μεταξύ κοινοτήτων.

Σε αντίθεση με πολλές περιοχές του κόσμου όπου οι λύσεις για την κλιματική αλλαγή συζητούνται για το μέλλον, οι αυτόχθονες κοινότητες προσαρμόζουν ενεργά τη ζωή τους με την τεχνολογία καθώς βλέπουν τις αλλαγές να συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο. Μεγάλο μέρος αυτής της τεχνολογίας προέρχεται από πρωτοβουλίες εντός των κοινοτήτων, μετά από αυτό που λέει ο Matthew Druckenmiller, ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Δεδομένων Χιονιού και Πάγου στο Boulder του Κολοράντο, είναι δεκαετίες αποτυχιών των διεθνών παγκόσμιων δυνάμεων για την αντιμετώπιση της κρίσης, η οποία «έχει πραγματικά θέσει το στάδιο για αυτοδιάθεση. Η αυξημένη πρόσβαση και η συμμετοχή στην επιστημονική έρευνα παρέχει στους Αρκτικούς αυτόχθονες πληθυσμούς τη δύναμη να οικοδομήσουν λύσεις με βάση την από πρώτο χέρι εμπειρία τους να βλέπουν περιβαλλοντικές αλλαγές», σύμφωνα με το cnet.

Πως το Siku βοηθάει τους κατοίκους;

Ξεκίνησε στα τέλη του 2019, το Siku είναι μια πλατφόρμα μερικής χαρτογράφησης, μέρος κοινωνικού δικτύου που παρέχει σε αυτόχθονες κοινότητες από όλη την Αρκτική εργαλεία και υπηρεσίες που χρειάζονται για την ασφαλή πλοήγηση στον πάγο, συμπεριλαμβανομένων των παλίρροια, των θαλάσσιων προβλέψεων και των μετρήσεων υφής πάγου. Ειδοποιήσεις εγγύτητας που θα προειδοποιούν τους ανθρώπους όταν βρίσκονται κοντά σε λεπτό πάγο χρησιμοποιώντας το GPS στα τηλέφωνά τους θα είναι το επόμενο μεγάλο χαρακτηριστικό.

Προς το παρόν, οι κυνηγοί μπορούν να δημοσιεύουν εικόνες, προειδοποιήσεις για λεπτό πάγο και χάρτες των ταξιδιών τους στην εφαρμογή για κινητά του Siku (διατίθεται σε iOS και Android), κοινοποιώντας τις πληροφορίες με τις δικές τους κοινότητες στην τοπική τους γλώσσες και επιστημονικοί ερευνητές – εάν το επιθυμούν. Η ασύρματη κάλυψη απέχει πολύ από το τέλειο στην περιοχή, αλλά όλες οι κοινότητες στο Nunavut διαθέτουν υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας.

Η εφαρμογή δημιουργήθηκε σε συνεννόηση με αυτόχθονες οργανώσεις νεολαίας και πρεσβύτερους, λέει ο Joel Heath, εκτελεστικός διευθυντής του ερευνητικού δικτύου Arctic Eider Society με έδρα το Sanikiluaq, Nunavut, το οποίο δημιούργησε και διαχειρίζεται το Siku. Ήταν σημαντικό από την αρχή ότι βασίστηκε σε ένα πλαίσιο που επέτρεπε στους ανθρώπους να διατηρήσουν την πλήρη ιδιοκτησία και τον έλεγχο των δικών τους δεδομένων για να προωθήσουν το κίνημα «αυτόχθονες σε αυτοδιάθεση».

Στο παρελθόν υπήρξε αποσύνδεση μεταξύ της επιστημονικής γνώσης και της γηγενής γνώσης, επειδή η γηγενής γνώση, ενώ περιλαμβάνει μεγάλες μετατοπίσεις οικοσυστημάτων, αποτελεί μέρος της προφορικής παράδοσης. Αλλά οι δύο έχουν περισσότερα κοινά από ό, τι πιστεύουν οι άνθρωποι, λέει ο Heath.

«Οι άνθρωποι είναι εκεί έξω κάθε μέρα κάνοντας προσεκτικές παρατηρήσεις», λέει. «Έχετε πολύπλοκα γλωσσικά συστήματα κατηγοριών για διαφορετικά είδη θαλάσσιου πάγου που είναι επιστημονικά με τον δικό τους τρόπο. Είναι το δικό τους είδος επιστήμης. Και μιλούν με άλλους δρομολογητές και κυνηγούς – ένα είδος συστήματος αξιολόγησης από ομοτίμους.»

 

Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε έναν διαρκή αγώνα ψάχνοντας τεχνικές μετριασμού των επιπτώσεων του φαινομένου του θερμοκηπίου. Υπάρχουν όμως και επιπτώσεις, τίποτα δεν είναι αθώο.

 

Η επιστήμη ψάχνει τρόπους να ανατρέψει την υπερθέρμανση του πλανήτη. Δύο από τις τεχνικές μετριασμού των επιπτώσεων του φαινομένου του θερμοκηπίου αναλύονται στις επόμενες παραγράφους με σύντομο και απλό τρόπο.

 

Κατατοπιστικό και ιδιαίτερα ενδιαφέρον το πρόσφατα προβεβλημένο ντοκυμαντέρ στην ΕΡΤ3, περιγράφει αναλυτικά όσα θα δείτε σύντομα σε αυτό το άρθρο. Δείτε το ντοκυμαντέρ ΕΔΩ.

 

Το πρόγραμμα ICE 911

Το πρόγραμμα ICE 911 προτείνει την διασπορά εκατομμυρίων μικροσκοπικών γυάλινων φυσαλίδων πάνω στον αρκτικό πάγο, οι οποίες θα ανακλούν την ηλιακή ακτινοβολία, επιβραδύνοντας έτσι την διαδικασία της τήξης τους κατά τη θερινή περίοδο. Οι υποστηρικτές του προγράμματος αυτού δηλώνουν ότι πρόκειται για μία σχετικά “χαλαρή γεωμηχανική παρέμβαση” στο περιβάλλον, η οποία πιθανώς είναι η λιγότερο επιζήμια από άλλες τεχνικές που έχουν προταθεί. Το αρχικό πλάνο αυτού του προγράμματος είναι η χρήση αυτών των γυάλινων φυσαλίδων σε στρατηγικά σημαντικές περιοχές των παγετώνων. Ο αρχικός σκοπός είναι να αποτρέψουν μεγάλα κομμάτια πάγου να αποκολληθούν το θέρος από τον Αρκτικό ωκεανό, έτσι ώστε να μην κινηθούν νοτιότερα σε θερμότερες περιοχές και να μη λιώσουν.

Τα αποτελέσματα και οι επιδράσεις πάντως αυτού του προγράμματος είναι δύσκολο να προσδιοριστούν. Όπως και άλλα τεχνικές το ICE 911 στοχεύει στην διαφορετική διαχείριση της ηλιακή ακτινοβολίας. Ανακλώντας περισσότερη ακτινοβολία πίσω στο διάστημα, θα είχε απρόβλεπτες επιπτώσεις στον υετό, τη θερμοκρασία και την υγρασία σε μεγάλο μέρος του πλανήτη, αν όχι σε όλον.

Το όλο εγχείρημα ηγείται η ηλεκτρολόγος-μηχανικός, ερευνήτρια και καθηγήτρια στο Stanford, Leslie Field-Barth.

Πρώιμα πειράματα έχουν πραγματοποιηθεί το 2017 σε 17500 m^2 πάγου στην Αλάσκα, ενώ το 2019 ήταν προγραμματισμένο να καλυφθεί 20πλάσια έκταση στην περιοχή Beaufort Gyre ή στο Fram Strait.

 

 

 

Έγχυση διοξειδίου του θείου στην ατμόσφαιρα

Ο οργανισμός Solar Radiation Management (SRM) προτείνει μία άλλη τεχνική για μειωθεί η ποσότητα εισερχόμενης ηλιακής ακτινοβολίας στην ατμόσφαιρα της γης. Αυτό που προτείνουν είναι ο ψεκασμός ποσοτήτων ανόργανων σωματιδίων (πχ. διοξειδίου του θείου στην στρατόσφαιρα, τα οποία θα δρουν ως ένα εμπόδιο στην εισερχόμενη ηλιακή ακτινοβολία. Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί είτε μέσω διατάξεων εκτόξευσης από γης είτε με χρήση αεροπλάνων.

Η συγκεκριμένη τεχνική θα μπορούσε να προκαλέσει ξηρασίες στα τροπικά μέρη (προφανώς) της Αφρικής, βάζοντας σε κίνδυνο τις παραγωγές νερού και τροφίμων για πάνω από 2 δις ανθρώπων. Υπάρχουν επιπτώσεις, και σε αυτήν την περίπτωση, που δεν μπορούν να προβλεφθούν και σίγουρα χρειάζονται μοντέλα προσομοίωσης που θα μπορούν να θεωρηθούν αξιόπιστα πριν την εφαρμογή μίας τέτοιας μεθόδου.

 

 

Δείτε περισσότερα: www.geoengineeringmonitor.org , www.indiegogo.com , stormquell.org , Keith et al., 2014 , Guardian , ClimateChangeNews , Effiong et al., 2016

 

Ερευνητές από την μεγαλύτερη παγκοσμίως αποστολή στον Βόρειο Πόλο επιστρέφουν στη Γερμανία φέροντας μαζί τους συγκλονιστικές αποδείξεις για έναν Αρκτικό Ωκεανό που καταστρέφεται και προειδοποιήσεις για καλοκαίρια χωρίς πάγους μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

 

Τo γερμανικό ερευνητικό πλοίο Polarstern του Ινστιτούτου Alfred Wegener επιστρέφει στο λιμάνι Μπρεμερχάβεν έπειτα από 389 ημέρες παραμονής του στην Αρκτική, που επέτρεψε στους επιστήμονες να συγκεντρώσουν ζωτικής σημασίας πληροφορίες για τις επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη στην περιοχή.

Η ομάδα, αποτελούμενη από πολλές εκατοντάδες επιστήμονες από 20 χώρες, διαπίστωσε ιδίοις όμμασι τις δραματικές επιπτώσεις της υπερθέμανσης του πλανήτη στον πάγο στην περιοχή, που θεωρείται “το επίκεντρο της κλιματικής αλλαγής”, σύμφωνα με τον αργηγό της αποστολής Μάρκους Ρεξ.

 

«Είδαμε με ποιόν τρόπο καταστρέφεται ο Αρκτικός Ωκεανός. Είδαμε αυτή τη διαδικασία ακριβώς έξω από τα παράθυρά μας ή όταν περπατήσαμε πάνω στον εύθραυστο πάγο», δήλωσε ο Ρεξ στο AFP.

Υπογραμμίζοντας την ποσότητα των πάγων που έχουν λιώσει, ο Ρεξ είπε ότι η αποστολή μπόρεσε να περάσει μέσα από μεγάλα τμήματα χωρίς πάγο, “που σε κάποιες περιπτώσεις εκτείνονταν όσο ο ορίζοντας”.

«Στον ίδιο τον Βόρειο Πόλο, βρήκαμε έντονα διαβρωμένο, λιωμένο, λεπτό και σπασμένο πάγο», τόνισε.

 Αρκτική χωρίς πάγους

Αν συνεχιστεί αυτή η τάση στον Βόρειο Πόλο, τότε μέσα σε μερικές δεκαετίες θα έχουμε μια “Αρκτική χωρίς πάγους τα καλοκαίρια”, προειδοποίησε ο Ρεξ.

Οι παρατηρήσεις των ερευνητών υποστηρίζονται από αμερικανικές δορυφορικές εικόνες που δείχνουν ότι το 2020 οι πάγοι στην θάλασσα της Αρκτικής έφθασαν στο δεύτερο χαμηλότερο επίπεδο ρεκόρ για καλοκαίρι, μετά το 2012.

 

Η αποστολή του Polarstern, που ονομάστηκε MOSAIC, πέρασε πάνω από έναν χρόνο συλλέγοντας δεδομένα από την ατμόσφαιρα, τον ωκεανό, τον πάγο και τα οικοσυστήματα για να βοηθήσει στην αξιολόγηση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στην περιοχή και στον κόσμο.

Για να πραγματοποιηθεί η έρευνα, χρειάστηκε να τοποθετηθούν τέσσερα παρατηρητήρια πάνω στους πάγους και σε μια ακτίνα έως και 40 χιλιομέτρων γύρω από το πλοίο.

Οι ερευνητές συνέλεξαν δείγματα νερού κάτω από την επιφάνεια του πάγου στη διάρκεια της πολικής νύχτας για να μελετήσουν το φυτοπλαγκτόν και τα βακτήρια και να κατανοήσουν καλύτερα πώς λειτουργεί το θαλάσσιο οικοσύστημα κάτω από ακραίες συνθήκες.

Κόστισε 140 εκατ. ευρώ

Η εκστρατεία, που κόστισε 140 εκατομμύρια ευρώ, φέρνει μαζί της και 150 τεραμπάιτ από δεδομένα και περισσότερα από 1.000 δείγματα πάγου.

 

Η ομάδα μέτρησε περισσότερες από 100 παραμέτρους σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του χρόνου και ευελπιστεί ότι “οι πληροφορίες αυτές θα αποτελέσουν μια σημαντική εξέλιξη στην κατανόηση της Αρκτικής και του κλιματικού συστήματος”, δήλωσε ο Ρεξ.

Η ανάλυση των δεδομένων θα διαρκέσει έως και δύο χρόνια και θα έχει στόχο την ανάπτυξη μοντέλων που θα βοηθήσουν να προβλεφθεί ποιά μορφή θα έχουν οι καύσωνες, οι σφοδρές βροχοπτώσεις και οι καταιγίδες σε 20, 50 ή 100 χρόνια.

20 πολικές αρκούδες

Από τότε που αναχώρησε το πλοίο από το Τρόμσο της Νορβηγίας, στις 20 Σεπτεμβρίου 2019, το πλήρωμά του έζησε την εμπειρία ολόκληρων μηνών στο απόλυτο σκοτάδι, θερμοκρασίες μέχρι και μείον 39,5 βαθμών Κελσίου και είδε περίπου 20 πολικές αρκούδες.

 

Η αποστολή σχεδόν ανατράπηκε από την πανδημία του κορωνοϊού την άνοιξη, ενώ το πλήρωμα αποκλείστηκε στον Βόρειο Πόλο για δύο μήνες.

Μια πολυεθνική ομάδα επιστημόνων επρόκειτο να μεταβεί στο πλοίο στο πλαίσιο μιας προγραμματισμένης αλλαγής στη σκυτάλη για να ξεκουραστούν εκείνοι που είχαν ήδη περάσει αρκετούς μήνες στους πάγους, αλλά το σχέδιο χρειάστηκε να επανεξεταστεί όταν ακυρώθηκαν οι πτήσεις σε όλο τον κόσμο στο πλαίσιο της διεθνούς προσπάθειας να αντιμετωπιστεί η εξάπλωση της πανδημίας.

Στη διάρκεια της επιχείρησης, ένα εναλλασσόμενο πλήρωμα από 300 ερευνητές πέρασε χρόνο πάνω στο γερμανικό πλοίο καθώς ταξίδευε στους πάγους κατά μήκος μιας διαδρομής γνωστής ως ωκεάνιο ρεύμα του Αρκτικού Ωκεανού.

 
Η Ρέντιανς Κάλμερ, μια ερευνήτρια στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο, η οποία επέβαινε στο Polarstern από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο, δήλωσε στο AFP ότι το περπάτημα πάνω στον πάγο ήταν μια «μαγική» στιγμή.

«Αν συγκεντρωθείς μπορείς να τον νιώσεις να κινείται», λέει.

Πηγές: ΑΜΠΕ, AFP

Για πρώτη φορά από όταν άρχισαν να καταγράφονται σχετικά στοιχεία, το κυριότερο στρώμα πάγου που καλύπτει τον Αρκτικό Ωκεανό στη Σιβηρία δεν έχει αρχίσει ακόμη να δημιουργείται στα τέλη Οκτωβρίου.

Η καθυστέρηση της ετήσιας ψύξης της Θάλασσας Λάπτεφ έχει προκληθεί από την εξωφρενικά παρατεταμένη ζέστη στη βόρεια Ρωσία και την είσοδο νερών από τον Ατλαντικό. Οι εξελίξεις αυτές, σύμφωνα με κλιματολόγους, ενδέχεται να προκαλέσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις σε ολόκληρη την πολική περιοχή.

Οι θερμοκρασίες του ωκεανού στην περιοχή πρόσφατα σκαρφάλωσαν στους 5 βαθμούς Κελσίου πάνω από τον μέσο όρο, έπειτα από έναν καύσωνα-ρεκόρ και την ασυνήθιστη πρόωρη υποχώρηση των πάγων του περσινού χειμώνα.

Η παγιδευμένη ζέστη χρειάζεται πολύ χρόνο για να διασκορπιστεί στην ατμόσφαιρα, ακόμη και αυτή την εποχή του χρόνου κατά την οποία ο ήλιος φωτίζει την περιοχή για λίγο περισσότερο από μία με δύο ώρες την ημέρα.

Γραφήματα του εύρους των πάγων στη θάλασσα Λάπτεφ, τα οποία συνήθως δείχνουν μια υγιή εποχιακή μεταβολή, φέτος εμφανίζονται επίπεδα. Ως αποτέλεσμα, ο αρκτικός κύκλος κυκλώνεται από ανοιχτή θάλασσα σε επίπεδα-ρεκόρ.

«Η απουσία πάγου μέχρι στιγμής φέτος το φθινόπωρο είναι πρωτόγνωρη για τη σιβηρική αρκτική περιοχή», δήλωσε ο Ζάχαρι Λάμπε, ένας μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, μιλώντας στον Guardian. Όπως λέει, η εξέλιξη συνάδει με τα αναμενόμενα αποτελέσματα της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής.

«Το 2020 είναι άλλη μία χρονιά που συνάδει με τις ραγδαίες αλλαγές στον αρκτικό κύκλο. Χωρίς συστηματική μείωση των αερίων του θερμοκηπίου, η πιθανότητα να έχουμε το πρώτο μας «καλοκαίρι χωρίς πάγους» θα συνεχίσει να αυξάνεται μέχρι τα μέσα του 21ου αιώνα», προειδοποίησε.

Ο φετινός καύσωνας της Σιβηρίας έγινε τουλάχιστον 600 φορές πιο πιθανός εξαιτίας των βιομηχανικών και αγροτικών εκπομπών, σύμφωνα με παλαιότερη έρευνα.

Οι θερμότερες θερμοκρασίες του αέρα δεν είναι ο μόνος παράγοντας που επιβραδύνει τη δημιουργία πάγου. Η κλιματική αλλαγή ωθεί τα θερμότερα θαλάσσια ρεύματα του Ατλαντικού προς τον αρκτικό, σπώντας την φυσιολογική στρωματοποίηση μεταξύ των θερμότερων βαθύτερων νερών και της ψυχρής επιφάνειας. Αυτό επίσης δυσκολεύει τη δημιουργία πάγου.

«Αυτό συνεχίζει μια σειρά από πολύ χαμηλά εύρη. Τα τελευταία 14 χρόνια, από το 2007 έως το 2020, είναι τα 14 χρόνια με το χαμηλότερο εύρος από όταν ξεκίνησε η δορυφορική καταγραφή το 1979», δήλωσε στον Guardian ο Γουόλτ Μάιερ, έμπειρος ερευνητής του αμερικανικού Κέντρου Δεδομένων για το Χιόνι και τους Πάγους. Όπως εξηγεί, μεγάλο μέρος των παλαιότερων πάγων του αρκτικού κύκλου πλέον εξαφανίζεται, αφήνοντας πίσω του μόνο τον λεπτότερο, εποχιακό πάγο. Συνολικά, η μέση πυκνότητα είναι η μισή σε σχέση με εκείνη της δεκαετίας του 1980.

Η καθοδική τάση είναι πιθανό να συνεχίσει μέχρι ο αρκτικός κύκλος να δει το πρώτο του καλοκαίρι χωρίς καθόλου πάγους, σύμφωνα με τον Μάιερ. Τα στοιχεία και τα μοντέλα δείχνουν ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή μεταξύ του 2030 και του 2050. «Το ζήτημα είναι το πότε και όχι το αν θα συμβεί», πρόσθεσε.

Αλυσιδωτές αντιδράσεις

Οι επιστήμονες ανησυχούν ότι η καθυστέρηση της ψύξης θα μπορούσε να μεγεθύνει παράγοντες που θα επιταχύνουν τη μείωση του παγοκαλύμματος. Είναι ήδη ευρέως γνωστό ότι ένα μικρότερο φύλλο πάγου συνεπάγεται και μικρότερη λευκή περιοχή που αντανακλά τη θερμότητα του ήλιου πίσω στο διάστημα. Όμως αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος που ο αρκτικός κύκλος θερμαίνεται σε υπερδιπλάσια ταχύτητα σε σχέση με τον υπόλοιπο πλανήτη.

Η Θάλασσα Λάπτεφ είναι γνωστή ως τόπος γέννησης του πάγου, ο οποίος σχηματίζεται στην ακτογραμμή της στις αρχές του χειμώνα, και έπειτα κινείται προς τα δυτικά, μεταφέροντας θρεπτικά συστατικά σε όλο τον αρκτικό κύκλο, πριν αρχίσει να υποχωρεί την άνοιξη στον πορθμό Φραμ μεταξύ Γροιλανδίας και Σβάλμπαρντ. Αν ο πάγος αργήσει να σχηματιστεί στη Θάλασσα Λάπτεφ, θα γίνει λεπτότερος, επομένως και πιο πιθανό να λιώσει πριν καν φτάσει στον πορθμό Φραμ. Αυτό θα μπορούσε να μειώσει τα θρεπτικά συστατικά που φτάνουν στο πλαγκτόν του αρκτικού κύκλου, πράγμα που με τη σειρά του θα μειώσει την ικανότητα της περιοχής να απορροφά το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα.

Μια πιο ανοιχτή θάλασσα συνεπάγεται και πιο ταραγμένα νερά στα ανώτερα στρώματα του Αρκτικού Ωκεανού, που θα ανεβάζει περισσότερα θερμά νερά από τα βάθη στην επιφάνεια.

Ο Δρ. Στέφαν Χέντρικς, επιστήμονας με ειδίκευση στη φυσική του θαλάσσιου πάγου στο Ινστιτούτο Άλφρεντ Βέγκενερ, δήλωσε ότι οι τάσεις των θαλάσσιων πάγων είναι δυσοίωνες, αλλά όχι αναπάντεχες: «Είναι περισσότερο εκνευριστικό παρά σοκαριστικό. Είναι κάτι που προβλέπαμε εδώ και πολύ καιρό, όμως έχουν υπάρξει ελάχιστες ουσιαστικές αντιδράσεις εκ μέρους των νομοθετών».

ΠΗΓΗ ΕΔΩ .

Συγκλονιστικά στοιχεία για το λιώσιμο των πάγων στην Αρκτική

Ερευνητές από την μεγαλύτερη παγκοσμίως αποστολή στον Βόρειο Πόλο θα επιστρέψουν σήμερα στη Γερμανία φέροντας μαζί τους συγκλονιστικές αποδείξεις για έναν Αρκτικό Ωκεανό που καταστρέφεται και προειδοποιήσεις για καλοκαίρια χωρίς πάγους μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

Τo γερμανικό ερευνητικό πλοίο Polarstern του Ινστιτούτου Alfred Wegener αναμένεται να επιστρέψει στο λιμάνι Μπρεμερχάβεν έπειτα από 389 ημέρες παραμονής του στην Αρκτική, που επέτρεψε στους επιστήμονες να συγκεντρώσουν ζωτικής σημασίας πληροφορίες για τις επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη στην περιοχή.

Η ομάδα, αποτελούμενη από πολλές εκατοντάδες επιστήμονες από 20 χώρες, διαπίστωσε ιδίοις όμμασι τις δραματικές επιπτώσεις της υπερθέμανσης του πλανήτη στον πάγο στην περιοχή, που θεωρείται «το επίκεντρο της κλιματικής αλλαγής», σύμφωνα με τον αργηγό της αποστολής Μάρκους Ρεξ.

«Είδαμε με ποιόν τρόπο καταστρέφεται ο Αρκτικός Ωκεανός. Είδαμε αυτή τη διαδικασία ακριβώς έξω από τα παράθυρά μας ή όταν περπατήσαμε πάνω στον εύθραυστο πάγο», δήλωσε ο Ρεξ στο AFP.

Υπογραμμίζοντας την ποσότητα των πάγων που έχουν λιώσει, ο Ρεξ είπε ότι η αποστολή μπόρεσε να περάσει μέσα από μεγάλα τμήματα χωρίς πάγο, «που σε κάποιες περιπτώσεις εκτείνονταν όσο ο ορίζοντας».

«Στον ίδιο τον Βόρειο Πόλο, βρήκαμε έντονα διαβρωμένο, λιωμένο, λεπτό και σπασμένο πάγο», τόνισε.

Αρκτική χωρίς πάγους

Αν συνεχιστεί αυτή η τάση στον Βόρειο Πόλο, τότε μέσα σε μερικές δεκαετίες θα έχουμε μια «Αρκτική χωρίς πάγους τα καλοκαίρια», προειδοποίησε ο Ρεξ.

Οι παρατηρήσεις των ερευνητών υποστηρίζονται από αμερικανικές δορυφορικές εικόνες που δείχνουν ότι το 2020 οι πάγοι στην θάλασσα της Αρκτικής έφθασαν στο δεύτερο χαμηλότερο επίπεδο ρεκόρ για καλοκαίρι, μετά το 2012.

Η αποστολή του Polarstern, που ονομάστηκε MOSAIC, πέρασε πάνω από έναν χρόνο συλλέγοντας δεδομένα από την ατμόσφαιρα, τον ωκεανό, τον πάγο και τα οικοσυστήματα για να βοηθήσει στην αξιολόγηση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στην περιοχή και στον κόσμο.

Για να πραγματοποιηθεί η έρευνα, χρειάστηκε να τοποθετηθούν τέσσερα παρατηρητήρια πάνω στους πάγους και σε μια ακτίνα έως και 40 χιλιομέτρων γύρω από το πλοίο.

Οι ερευνητές συνέλεξαν δείγματα νερού κάτω από την επιφάνεια του πάγου στη διάρκεια της πολικής νύχτας για να μελετήσουν το φυτοπλαγκτόν και τα βακτήρια και να κατανοήσουν καλύτερα πώς λειτουργεί το θαλάσσιο οικοσύστημα κάτω από ακραίες συνθήκες.

Η εκστρατεία, που κόστισε 140 εκατομμύρια ευρώ, φέρνει μαζί της και 150 τεραμπάιτ από δεδομένα και περισσότερα από 1.000 δείγματα πάγου.

Η ομάδα μέτρησε περισσότερες από 100 παραμέτρους σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του χρόνου και ευελπιστεί ότι «οι πληροφορίες αυτές θα αποτελέσουν μια σημαντική εξέλιξη στην κατανόηση της Αρκτικής και του κλιματικού συστήματος», δήλωσε ο Ρεξ.

Η ανάλυση των δεδομένων θα διαρκέσει έως και δύο χρόνια και θα έχει στόχο την ανάπτυξη μοντέλων που θα βοηθήσουν να προβλεφθεί ποιά μορφή θα έχουν οι καύσωνες, οι σφοδρές βροχοπτώσεις και οι καταιγίδες σε 20, 50 ή 100 χρόνια.

20 πολικές αρκούδες

Από τότε που αναχώρησε το πλοίο από το Τρόμσο της Νορβηγίας, στις 20 Σεπτεμβρίου 2019, το πλήρωμά του έζησε την εμπειρία ολόκληρων μηνών στο απόλυτο σκοτάδι, θερμοκρασίες μέχρι και μείον 39,5 βαθμών Κελσίου και είδε περίπου 20 πολικές αρκούδες.

Η αποστολή σχεδόν ανατράπηκε από την πανδημία του κορωνοϊού την άνοιξη, ενώ το πλήρωμα αποκλείστηκε στον Βόρειο Πόλο για δύο μήνες.

Μια πολυεθνική ομάδα επιστημόνων επρόκειτο να μεταβεί στο πλοίο στο πλαίσιο μιας προγραμματισμένης αλλαγής στη σκυτάλη για να ξεκουραστούν εκείνοι που είχαν ήδη περάσει αρκετούς μήνες στους πάγους, αλλά το σχέδιο χρειάστηκε να επανεξεταστεί όταν ακυρώθηκαν οι πτήσεις σε όλο τον κόσμο στο πλαίσιο της διεθνούς προσπάθειας να αντιμετωπιστεί η εξάπλωση της πανδημίας.

Στη διάρκεια της επιχείρησης, ένα εναλλασσόμενο πλήρωμα από 300 ερευνητές πέρασε χρόνο πάνω στο γερμανικό πλοίο καθώς ταξίδευε στους πάγους κατά μήκος μιας διαδρομής γνωστής ως ωκεάνιο ρεύμα του Αρκτικού Ωκεανού.

Η Ρέντιανς Κάλμερ, μια ερευνήτρια στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο, η οποία επέβαινε στο Polarstern από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο, δήλωσε στο AFP ότι το περπάτημα πάνω στον πάγο ήταν μια μαγική στιγμή.

«Αν συγκεντρωθείς μπορείς να τον νιώσεις να κινείται», λέει.

Ο μάγειρας του πλοίου Σβεν Σνάιντερ δεν υποτιμάει την αξία του ρόλου του στην αποστολή.

«Δουλειά μου ήταν να διατηρήσω υψηλό το ηθικό 100 ανθρώπων που ζούσαν σε πλήρες σκοτάδι», δήλωσε σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Die Zeit.

Πηγή: Cnn.gr

Κάθε άνοιξη, στις αλπικές περιοχές του κόσμου, λαμβάνει χώρα μια μετανάστευση διαφορετική από τις άλλες.

Οι «μετανάστες» είναι μονοκύτταροι οργανισμοί, άλγη όμοια με τα φύκια, αλλά αντί να ζει στη θάλασσα, ζει στο χιόνι. Τον χειμώνα τον περνάνε χωμένα βαθιά μέσα στο χιόνι. Την άνοιξη, ξυπνούν και κολυμπούν προς την επιφάνεια μέσα από τις χαραμάδες του χιονιού που λιώνει. Σε αυτή τη διαδρομή πολλαπλασιάζεται και φωτοσυνθέτει. Φτάνοντας στην επιφάνεια, έχει γίνει κόκκινο, δημιουργώντας το φαινόμενο που οι επιστήμονες ονομάζουν «ροζ χιόνι», «χιόνι καρπούζι» ή «ματωμένο χιόνι».

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το χρώμα προέρχεται από την ασταξανθίνης, έναν μοριακό ξάδερφο της χημικής ουσίας που κάνει τα καρότα πορτοκαλί. Είναι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί που παράγουν βιολογικά αντιηλιακά μόρια για να προστατευθούν από τον ήλιο: απορροφά την υπεριώδη ακτινοβολία, θερμαίνονται και ουσιαστικά λιώνουν το χιόνι που βρίσκεται γύρω. «Η τήξη τα βοηθά πολύ», λέει στον New Yorker ο Ρόμαν Ντάιαλ, βιολόγος στο Alaska Pacific University. «Η επιφάνεια του χιονιού μπορεί να είναι ένα πολύ ξηρό μέρος. Δεν υπάρχει πολύ νερό σε υγρή μορφή. Και οποιαδήποτε μορφή ζωής δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάπως το παγωμένο νερό. Είναι σαν να βρισκόσασταν σε κάμπινγκ και το μπουκάλι με το νερό ήταν παγωμένο. Θα διψούσατε μέχρι να λιώσει».

Το ροζ χιόνι είναι ένα απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο, αλλά σε μια εποχή που εξαφανίζονται οι παγετώνες, είναι προβληματικό. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η άλγη είχε μειώσει την ποσότητα του ηλιακού φωτός που ανακλάται από κάποιους παγετώνες στη Σκανδιναβία. Το γεγονός αυτό αύξησε την ποσότητα του ηλιακού φωτός που απορροφάται ανά 13%.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το αποτέλεσμα είναι, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Geoscience, η ταχύτερη τήξη.

Όπως και σε άλλα μέρη του πλανήτη αυτό που συμβαίνει είναι πιθανόν αυτοδιαιωνιζόμενο. Ήδη ο πάγος έχει γίνει πιο σκούρος από την σκόνη, την αιθάλη και την τέφρα. Αυτά είναι υπεύθυνα για την επιτάχυνση της τήξης καθώς και την αύξηση των θρεπτικών συστατικών που χρειάζεται η άλγη.

Όσο οι οργανισμοί αυτοί πολλαπλασιάζονται, τόσο περισσότερο λιώνουν τα χιόνια, γεγονός που τους επιτρέπει να πολλαπλασιάζονται ξανά. «Μόλις αρχίσει το φαινόμενο, εξαπλώνεται πολύ πιο γρήγορα από ότι νομίζουν οι άνθρωποι», λέει ο Ντάιαλ.

Το ροζ χιόνι ήταν γνωστό από τον Αριστοτέλη πριν από 2.000 χρόνια και η βιολογική του προέλευση έγινε εμφανής στις αρχές του 19ου αιώνα. Έκτοτε η άλγη του χιονιού έχουν απασχολήσει τους βιολόγους επιστήμονες που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί τρία γένη – Coenochloris, Chloromonas και Chlamydomonas – που περιλαμβάνουν ίσως δεκάδες είδη.

Υπάρχουν πορτοκαλί άλγη χιονιού και κίτρινα άλγη χιόνι, ενώ κάποια από αυτά, εάν για κάποιο λόγο τα φάτε, λειτουργούν σαν καθαρτικό.

Από τη έρευνα του Ντάιαλ και των συνεργατών του αποδείχθηκε ότι από το 17% του πάγου που έλιωνε, ήταν από χιόνι που είχε πάνω του άλγη.

Όπως τονίζει ο New Yorker, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να ανησυχούμε για την άλγη του χιόνι. Και, ούτως ή άλλως, δεν προκαλεί την κλιματική αλλαγή, εμείς την προκαλούμε. Δημιουργείται το ιδανικό περιβάλλον για να ευδοκιμήσουν, και αποτελούν έναν ακόμη δείκτη ότι η ανθρωπότητα μόλις τώρα άρχισε να καταλαβαίνει τις επιπτώσεις της δικής της ύπαρξης. Και, φυσικά, η άλγη αυτή χρειάζεται χιόνι για να υπάρχει. Μόλις αυτό εξαφανιστεί, θα εξαφανιστεί και η άλγη. Αλλά πριν αυτό συμβεί, είναι πιθανό, το τελευταίο χιόνι που θα δούμε στη Γη να είναι ροζ ή ακόμα και κόκκινο –σαν το αίμα.

Πηγή: Huffingtonpost.gr

Διανύουμε ένα καλοκαίρι διακυμάνσεων, αλλά κατά βάση ήπιων μετεωρολογικών συνθηκών. Τι επίπτωση έχει αυτό όμως στις συγκεντρώσεις πάγων στην Αρκτική ;

 

Η κατά διαστήματα κάθοδος ψυχρότερων αερίων μαζών από την Αρκτική σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη μας διατηρεί μέχρι στιγμής το φετινό καλοκαίρι σε ανεκτά έως και ευχάριστα (σε γενικές γραμμές) επίπεδα. Ωστόσο, η μη αποθήκευση ψυχρών αερίων μαζών στις Αρκτικές περιοχές (αφού τελικά διαφεύγουν νοτιότερα), σε συνδυασμό με την ύπαρξη λεπτών παγοκαλυμάτων κάνει το λιώσιμο τον πάγων στην περιοχή μία εύκολη υπόθεση.

 

Στον χάρτη που ακολουθεί παρατηρούμε τόσο την περιορισμένη έκταση των αρκτικών πάγων όσο και την χαμηλή συγκέντρωση αυτών εκεί που ακόμα καταφέρνουν να επιβιώσουν έστω και σε κάποιον βαθμό:

 

 

 

Όσον αφορά την έκταση των παγοκαλυμάτων ή καλύτερα των περιοχών που καλύπτονται κατ’ ελάχιστον κατά 15% από πάγο, φαίνεται πως στην Αρκτική θα πρέπει να γίνεται λόγος για αρνητικό ρεκόρ μέσα στον Ιούλιο εμφανίζοντας έως και 0.5 εκατομύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα έκτασης λιγότερα από το 2012 (που αποτελεί και μάι από τις χειρότερες από άποψη παγοκάλυψης χρονιά):

 

 

 

Τελικά, σε παγκόσμια επίπεδο και μετά από την κατάσταση στην Αρκτική όπως περιγράφηκε νωρίτερα φαίνεται μία από τις χειρότερες χρονιές τα τελευταία 40 έτη:

 

Πηγή: sites.google.com, nsidc.org, nordicweather.net

 

 

Η Ανταρκτική λόγω και της κυκλοφορίας στο νότιο ημισφαίριο που μπορεί να εγκλωβίσει ψυχρές αέριες μάζες στο νότιο πόλο, διανύει μία περιοδο τυπικής παγοκάλυψης εντός του μέσου όρου:

 

Σε μία ακόμη ένδειξη υπερθέρμανσης του πλανήτη και ιδιαίτερα, του Αρκτικού Κύκλου καταγράφηκε ρεκόρ θερμοκρασίας στο αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ της Νορβηγίας.

 

Ο υδράργυρος, συγκεκριμένα, έφθασε το Σάββατο τους 21,7 βαθμούς Κελσίου στη θαλάσσια περιοχή κοντά στη νησιωτική πόλη Λόνγκγιάρμπεν, αποτελώντας την υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στο αρχιπέλαγος.

Το προηγούμενο ρεκόρ είχε σημειωθεί στις 16 Ιουλίου του 1979, όταν ο υδράργυρος είχε αγγίξει τους 21,3 βαθμούς Κελσίου.

Η συστάδα των νησιών, η οποία είναι γνωστή και ως Σπίτσμπεργκ, βρίσκεται 1.000 χιλιόμετρα νότια από τον Βόρειο Πόλο.

Το κύμα ζέστης ξεκίνησε στις 25/7/2020 και διήρκεσε μέχρι και τη Δευτέρα (27/8/2020). Αξίζει να σημειωθεί ότι υπό φυσιολογικές συνθήκες, η θερμοκρασία στην περιοχή δεν ξεπερνά τους 5 έως 8°C κατά τη διάρκεια του Ιουλίου.

Σύμφωνα με έρευνες, ωστόσο, η Αρκτική θερμαίνεται δύο φορές πιο γρήγορα από τον υπόλοιπο πλανήτη.

Το καλοκαίρι του 2020, ενδεικτικά, στο ρωσικό κομμάτι της Αρκτικής καταγράφηκαν θερμοκρασίες που ισοδυναμούν με καύσωνα. Από τον Ιανουάριο δε, η θερμοκρασία στη Σιβηρία είναι σταθερά 5°C πάνω από το φυσιολογικό, με το ρεκόρ των 38°C να καταγράφεται στις αρχές Ιουλίου.

Σύμφωνα με τη νορβηγική έκθεση «Το κλίμα στο Σβάλμπαρντ το 2100», η μέση θερμοκρασία στην περιοχή την περίοδο 2027 – 2100 αναμένεται να αυξηθεί κατά 7 έως 10°C σε σχέση με τη μέση θερμοκρασία την περίοδο 1970 – 2000.

Η αλλαγή αυτή, μάλιστα, είναι ήδη ορατή: Από το 1971 ως το 2017 παρατηρήθηκε αύξηση της θερμοκρασίας κατά 3 με 5°C, με τη μεγαλύτερη άνοδο να καταγράφεται τους χειμώνες.

 

Πηγή: GreenAgenda

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν αποφάσισε να κηρύξει σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης την πόλη Νορίλσκ που βρίσκεται στην Αρκτική, μετά την διαρροή χιλιάδων λίτρων καυσίμων σε παρακείμενο ποταμό επικρίνοντας τους τοπικούς αξιωματούχους για την ολιγωρία που έδειξαν στην αντιμετώπιση της διαρροής

Η διαρροή 20.000 τόνων από μια δεξαμενή του σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας σημειώθηκε στις 29 Μαΐου, με αποτέλεσμα να καταλήξουν στον ποταμό Αμπάρναγια, ανακοίνωσε η Ανακριτική Επιτροπή της Ρωσίας η οποία διερεύνησε το συμβάν, αλλά οι αρχές ενημερώθηκαν δύο ημέρες μετά.

https://twitter.com/Nord_Sol/status/1268227185959190529?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1268227185959190529&ref_url=https%3A%2F%2F3pointmagazine.gr%2Fterastia-oikologiki-katastrofi-stin-arktiki-20-000-tonoi-petrelaioy-ston-potamo-amparnagia%2F

Κατά την διάρκεια κυβερνητικής τηλεδιάσκεψης με θέμα την αντιμετώπιση της ρύπανσης του ποταμού από την τεράστια πετρελαιοκηλίδα ο Ρώσος πρόεδρος επέκρινε την διεύθυνση της ενεργειακής εταιρείας του Νορίσλκ επειδή καθυστέρησε να ενημερώσει έγκαιρα για τον συμβάν το Υπουργείο Εκτάκτων Αναγκών της Ρωσίας

Ο Πούτιν ασκώντας κριτική στον διευθυντή της ενεργειακής εταιρείας του Νοριλσκ είπε φανερά οργισμένος: «Τι θα γίνει λοιπόν θα μαθαίνουμε για την κατάσταση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Είστε καλά εκεί με την υγεία σας;»

Ο Ρώσος πρόεδρος εκνευρίστηκε και με την ομιλία του κυβερνήτη στο Κρασνογιάρσκ Αλεξάντρ Ους λέγοντας «Τελειώσατε με την ομιλία σας; Και ρωτάτε τι να κάνουμε; Μα εσείς είστε ο κυβερνήτης».

Κατά την διάρκεια της τηλεδιάσκεψης πολλοί από τους συμμετέχοντες πρότειναν να εξαλείψουν την κηλίδα με την μέθοδο της ανάφλεξης, ωστόσο ο υπουργός Προστασίας της Φύσης Ντμίτρι Κομπίλκιν απέρριψε την πρόταση.

Η κατάσταση στο Νορίλσκ παραμένει εξαιρετικά κρίσιμη. Σύμφωνα με του υπολογισμούς της ρωσικής ρυθμιστικής αρχής προστασίας της Φύσης, οι ποσότητες των επιβλαβών ουσιών που έπεσαν στον ποταμό υπερβαίνουν τους φυσιολογικούς δείκτες κατά δεκάδες χιλιάδες φορές. Όπως δήλωσε η πρόεδρος της εν λόγω αρχής, Σβετλάνα Ραντιόνοβα, στο έδαφος διαχύθηκαν 6.000 τόνοι πετρελαίου ντίζελ και στον ποταμό 15.000 τόνοι.

Το Νορίλσκ, μια απομονωμένη 180.000 κατοίκων, βρίσκεται 300χλμ εντός του Αρτικτού Κύκλου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι φωτιές “ζόμπι”, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι εστίες που σιγοκαίνε κάτω από την επιφάνεια τον χειμώνα και μπορούν να αναζωπυρωθούν με τη βλάστηση, όταν εξαφανίζεται το χιόνι.

Η ευρωπαϊκή υπηρεσία παρακολούθησης της ατμόσφαιρας Copernicus εξέφρασε την Τετάρτη (27/05) την ανησυχία της για τις “ανωμαλίες” που παρατηρούνται στη θερμοκρασία στις περιοχές της Αρκτικής, φοβούμενη την ύπαρξη φωτιών “ζόμπι”, που υποβόσκουν κάτω από την επιφάνεια μετά τις πρωτοφανείς περυσινές φωτιές στον Αρκτικό Κύκλο.

Καθώς η αύξηση της θερμοκρασίας και ο πολλαπλασιασμός των κύκλων της ξηρασίας και των κυμάτων καύσωνα, που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή, δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες για τον πολλαπλασιασμό των πυρκαγιών σε όλο τον κόσμο, το 2019 ο Αρκτικός Κύκλος έπεσε θύμα ενός πύρινου μετώπου τεράστιας έκτασης.

Για παράδειγμα, μόνον τον Ιούνιο του περασμένου έτους, αυτές οι πυρκαγιές απελευθέρωσαν περίπου 50 μεγατόνους CO2 στην ατμόσφαιρα, ποσότητα ισοδύναμη με τις ετήσιες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στη Σουηδία.

Φέτος, οι επιστήμονες παρακολουθούν στενότατα τι συμβαίνει στην περιοχή κι “εξετάζουν το ενδεχόμενο πυρκαγιών ‘ζόμπι’ στην Αρκτική”, τονίζει το πρόγραμμα Copernicus.

Αυτές οι φωτιές “ζόμπι” είναι εστίες “που σιγοκαίνε κάτω από την επιφάνεια κατά τη διάρκεια του χειμώνα και μπορούν να αναζωπυρωθούν με τη βλάστηση στην επιφάνεια την άνοιξη, όταν εξαφανίζονται το χιόνι και ο πάγος”, λέει ο Mαρκ Πάρινγκτον ειδικός της ευρωπαϊκής υπηρεσίας παρακολούθησης της ατμόσφαιρας Copernicus.

Η δραστηριότητα των πυρκαγιών προς το παρόν μπορεί να χαρακτηρισθεί “σχετικά κλασική” κατά την αρχή της σχετικής περιόδου.

Ωστόσο “υπάρχουν δορυφορικές παρατηρήσεις για ενεργές πυρκαγιές, που υποδηλώνουν ότι οι πυρκαγιές ‘ζόμπι’ έχουν ξαναρχίσει, ακόμη κι εάν αυτό ακόμη δεν έχει επιβεβαιωθεί στο πεδίο”, δήλωσε ο Πάρινγκτον.

“Οι θερμοκρασιακές ανωμαλίες αυτές είναι σχετικά εκτεταμένες σε περιοχές που κάηκαν το περασμένο καλοκαίρι”, πρόσθεσε ο ίδιος. Εάν αυτό επιβεβαιωθεί, υπό ορισμένες περιβαλλοντικές συνθήκες, θα μπορούσε να “οδηγήσει σε πυρκαγιές μεγάλης κλίμακας και για μεγάλο χρονικό διάστημα στην ίδια περιοχή”.

Τα σημερινά δεδομένα δείχνουν ότι οι περιοχές αυτές αντιμετωπίζουν ήδη ιδιαίτερα ζεστές και ξηρές καιρικές συνθήκες για την εποχή. Οι θερμοκρασίες τον Απρίλιο κυμάνθηκαν πάνω από το κανονικό επίπεδο, ιδίως στη βόρεια Γροιλανδία και σε μεγάλο μέρος της Σιβηρίας, σύμφωνα με το Copernicus.

ΠΗΓΗ