Posts

Το παγόβουνο που έγινε γνωστό ως το μεγαλύτερο στον κόσμο, πλέον έχασε το ρεκόρ του.

 

Το A68, κάλυπτε μια έκταση περίπου 6.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων όταν αποκόπηκε από την Ανταρκτική το 2017.

 

Επί της ουσίας επρόκειτο για μια «μικρή χώρα» αν αναλογιστεί κανείς ότι το μέγεθός του ήταν το ίδιο με της Ουαλίας.

 

Όμως, οι δορυφόροι δείχνουν, ότι το αυτό το σούπερ – παγόβουνο έχει πλέον σχεδόν εξαφανιστεί. Χωρισμένο σε αμέτρητα μικρά θραύσματα πια, το Εθνικό Κέντρο Πάγου των ΗΠΑ λέει, ότι δεν αξίζει πλέον ούτε καν να το παρακολουθούν οι ειδικοί.

 

Ο Α68 «γεννήθηκε» από τον Larson C στην άκρη της χερσονήσου της Ανταρκτικής και για ένα χρόνο σχεδόν δεν είχε μετακινηθεί.

 

Στη συνέχεια άρχισε να κινείται βόρεια με αυξανόμενη ταχύτητα, ωθούμενο από δυνατά ρεύματα και ανέμους.

 

Το παγωμένο μπλοκ των δισεκατομμυρίων τόνων πήρε μια οικεία διαδρομή, γυρίζοντας προς τον Νότιο Ατλαντικό.

 

Πλησίαζε στην περιοχή που «πεθαίνουν» τα μεγάλα παγόβουνα. Εκεί σταματούν στα τοπικά ρηχά και είναι καταδικασμένα να λιώνουν σταδιακά.

 

Ωστόσο, η περίπτωση του A68 κατά κάποιον τρόπο κατάφερε να ξεφύγει από αυτή τη συγκεκριμένη μοίρα.

 

Το δικό του τέλος ήρθε από τα θερμά κύματα και τις υψηλότερες θερμοκρασίες του αέρα στον Ατλαντικό. Αυτό που συνέβη είναι ότι απλώς διαλύθηκε σε μικρότερα θραύσματα.

 

 

 

«Είναι εκπληκτικό το ότι το παγόβουνο A68 έζησε τόσο», δήλωσε ο Adrian Luckman, από το Πανεπιστήμιο Swansea, στο BBC News.

 

«Αν σκεφτεί κανείς την αναλογία πάχους – είναι σαν τέσσερα κομμάτια χαρτιού Α4 να συσσωρεύονται το ένα πάνω στο άλλο. Άρα αυτό το πράγμα είναι απίστευτα ευέλικτο και εύθραυστο καθώς κινείται γύρω από τον ωκεανό. Αλλά τελικά έσπασε σε τέσσερα έως πέντε κομμάτια και στη συνέχεια αυτά με τη σειρά τους χωρίστηκαν» είπε.

 

Οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν το A68 ως προϊόν μιας πολύ φυσικής διαδικασίας.

 

Η ιστορία του A68 έχει αφήσει παρακαταθήκη όμως στην έρευνα: τόσο για το πώς κατασκευάζονται τα επίπεδα πάγου όσο και για το πώς διαλύονται δημιουργώντας παγόβουνα.

 

«Ένα πράγμα που μάλλον αξίζει να αναφερθεί ως επιστημονικό αποτέλεσμα ήταν το ότι μάθαμε αρκετά για την αντοχή στη θραύση των ζωνών των διαφόρων επιφανειών, όπου οι εσωτερικοί παγετώνες ενώθηκαν για να σχηματίσουν τον πλωτό πάγο», σχολίασε ο Κρίστοφερ Σούμαν από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ της κομητείας της Βαλτιμόρης (UMBC) και Nasa-Goddard.

 

«Επειδή είχαμε νέους αισθητήρες ώστε να βλέπουν την εξέλιξη των ρήξεων πιο συχνά, είμαι βέβαιος ότι συλλέχθηκαν χρήσιμες πληροφορίες, που δεν θα μπορούσαμε να είχαμε την προηγούμενη δεκαετία. Αυτό είναι μια πραγματική απόδειξη για τις επενδύσεις που γίνονται στον τομέα της παρατήρησης» πρόσθεσε.

 

Για να μπει στη λίστα των δυνητικά επικίνδυνων παγόβουνων του USNIC, ένα παγόβουνο πρέπει είτε να έχει έναν άξονα μεγαλύτερο από 18,5 χλμ ή μια έκταση τουλάχιστον 20 τετραγωνικών ναυτικών μιλίων (68,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα).

 

Κανένα από τα θραύσματα του A68 δεν πληροί τις προϋποθέσεις. Το τελευταίο μεγάλο κομμάτι, γνωστό ως A68a, μετρήθηκε την Παρασκευή σε μόλις 3 ναυτικά μίλια.

 

Πηγή: Lifo, BBC

Ο μεγαλύτερος παγετώνας Aletsch που βρίσκεται στις Άλπεις στα νοτιότερα της Ελβετίας συρρικνώνεται συνεχώς από το 1870. Δείτε φωτογραφίες και βίντεο.

 

Ο παγετώνας Aletsch είναι, όπως η πλειοψηφία των παγτώνων στη γη σήμερα, ένας υπό συρρίκνωση παγετώνας, που βρίσκεται σε υψόμετρο μεταξύ 1600 και 4000 μέτρων στο νότιο τμήματα των Ελβετικών Άλπεων. Αποτελεί ουσιαστικά τον μεγαλύτερο σε έκταση και όγκο παγετώνα των Άλπεων. Από το 1980 έως το 2016 έχασε 1.3km του μήκους του, ενώ από το μακρινό 1870 η μείωση που έχει παρατηρηθεί αντίστοιχα στο μήκος του είναι 3.2 km. Επιπλέον, το πάχος του έχει μειωθεί κατά 300 μέτρα. Αν θέλουμε να το κάνουμε εικόνα, ένας ορειβάτης που επισκέπτεται σήμερα τον παγετώνα περπατάει σε υψόμετρο κατά 300 μέτρα χαμηλότερα από αυτό που περπατούσε αντίστοιχα κάποιος το 1870. Ο παγετώνας Aletsch αποτελείται από τέσσερεις μικρότερους παγετώνες που συγκλίνουν στην τοποθεσία Concordia, όπου το πάχος, μετρημένο από το ETH, μετρήθηκε κοντά στο 1km.

Η σύγκριση των δύο φωτογραφιών (από το Springer Nature) από το 1856 (αριστερά) και 2018 (δεξιά) είναι ενδεικτικές των απωλειών που έχει υποστεί ο παγετώνας. Το μέγεθος αυτής της απώλειας αλλά και οι συγκρίσεις γίνονται θερινούς μήνες, οπότε και το αποτέλεσμα των περιστασιακών χιονοπτώσεων κατά έτος πρακτικά “αφαιρείται”:

Στο επόμενο σετ φωτογραφιών (από το Springer Nature) φαίνεται ο παετώνας από τα ψηλότερα προς τα χαμηλότερα (από πάνω προς τα κάτω) και η εκτίμηση της θέσης του παγετώνα το 1860. Οι απώλειες με γυμνό μάτι φαίνεται να είναι μεγαλύτερες στα χαμηλότερα τμήματα του παγετώνα:

 

Είναι χαρακτηριστικό ότι το καταφύγιο στην περιοχή Concordia, που χτίστηκε το 1877 μόλις 50 μέτρα πάνω από τον παγετώνα, σήμερα πρέπει κάποιος να ανέβει 433 σκαλιά για να το προσεγγίσει.

Η σημερινή εικόνα από το καταφύγιο σε live χρόνο (ΕΔΩ) μπορεί να δείχνει κάτι φαινομενικά (αλλά όχι ουσιαστικά) διαφορετικό από αυτό που περιγράφουμε. Ωστόσο, πρέπει να λάβουμε υπόψη τις ιδιαίτερα αυξημένες χιονοπτώσεις φέτος στην περιοχή των Άλπεων μετά από αρκετά χρόνια, έχοντας στο μυαλό μας ότι παγετώνας αποκαλείται ένας σχηματισμός που προήλθε από υπεραιωνόβια παρουσία χιονιού σε μία περιοχή και όχι η συγκέντρωση περιστασιακού χιονιού μετά από έναν “βαρύ” χειμώνα.
Τέλος, ένα εντυπωσιακό βίντεο δείχνει την εξέλιξη του παγετώνα μέχρι το 2100 κάτω από 3 διαφορετικά σενάρια εκπομπών που θα αυξήσουν με διαφορετικό τρόπο την περιοχή:

 

Υπενθυμίζουμε ότι ο Γιάννης Καθαρόπουλος και το NorthMeteo.gr είχαν βρεθεί στο σημείο του παγετώνα με ελικόπτερο τον Ιανουάριο του 2020:

Παγετώνας καταρρέει στην Ινδία προκαλώντας πολύνεκρο ατύχημα. Δείτε τις σκηνές αποκάλυψης σε ερασιτεχνικό βίντεο, όπου η μαζική ροή καταστρέφει φράγμα.

Η Ινδία έθεσε σήμερα σε κατάσταση συναγερμού πολλές βόρειες περιφέρειές της μετά την κατάρρευση «ενός τμήματος» παγετώνα των Ιμαλαΐων στις 10:45πμ (τοπική ώρα), δήλωσαν αξιωματούχοι ενώ κάτοικοι απομακρύνονται από τα σπίτια τους καθώς ανεβαίνει η στάθμη ενός ποταμού που τροφοδοτείται από τον παγετώνα. Εκφράζονται φόβοι ότι περίπου 150 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους.
«Ο αριθμός των θυμάτων δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη», όμως εκφράζονται φόβοι ότι 100 έως 150 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, δήλωσε ο επικεφαλής του κρατιδίου Ουταραχάντ, όπου έλαβε χώρα το συμβάν.
Αυτόπτης μάρτυρας είπε πως είδε ένα τείχος από σκόνη, βράχια και νερό να κατεβαίνει σαν χιονοστιβάδα την κοιλάδα του ποταμού. «Ήρθε πολύ γρήγορα, δεν υπήρχε χρόνος να ειδοποιηθεί κανείς», δήλωσε στο Reuters ο Σαντζάι Σινγκ Ράνα, ο οποίος ζει στα υψώματα του χωριού Ράινι. «Νόμισα πως θα παρασύρει ακόμη κι εμάς». Ντόπιοι εκφράζουν φόβους ότι μπορεί να έχουν παρασυρθεί από τα ορμητικά νερά άνθρωποι που εργάζονται σε γειτονικό υδροηλεκτρικό σταθμό, καθώς και χωρικοί που έψαχναν για καυσόξυλα ή έβοσκαν τα κοπάδια τους κοντά στον ποταμό, είπε ο Ράνα.
«Ο σταθμός παραγωγής ενέργειας Rishiganga (300 μίλια βόρεια του Νέου Δελχί) υπέστη ζημιές με αποτέλεσμα η στάθμη των υδάτων του ποταμού να ανεβαίνει συνεχώς», ανακοίνωσε μέσω του Twitter η τοπική αστυνομική διεύθυνση στο κρατίδιο Ουταραχάντ.
«Οι άνθρωποι που ζουν κοντά στον ποταμό Αλακνάντα καλούνται να εγκαταλείψουν την περιοχή το συντομότερο», προστίθεται στην ανακοίνωση της αστυνομίας.
Πάντως, φαίνετια ότι στο παρελθόν οι ειδικοί είχαν προειδοποιήσει για το γεγονός ότι η περιοχή είναι “οικολογικά εύθραυστη” και ότι η κατασκευή φραγμάτων δεν ενδείκνυεται.
Το βίντεο που ακολουθεί δείχνει στιγμές αποκάλυψης, όταν μία μάζα από πάγο, νερό και φερτές ύλες καταστρέφει φράγμα:

Στην Κίνα γίνονται πειράματα με τοποθέτηση ειδικών υφασμάτων όπου υπάρχουν πάγοι, με στόχο να εμποδιστεί ή έστω να καθυστερήσει όσο περισσότερο γίνεται η εξαφάνισή τους εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής.

Μια περιοχή του Οροπεδίου του Θιβέτ βρίσκεται εντός της κινεζικής επικράτειας και εκεί υπάρχει ο παγετώνας Dagu, ο οποίος, όπως και το σύνολο των παγετώνων του πλανήτη, επηρεάζεται από την κλιματική αλλαγή. Με απλά λόγια, ο παγετώνας λιώνει και μάλιστα με ταχύ ρυθμό. Επιστήμονες της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών αποφάσισαν να πειραματιστούν με μια μέθοδο προστασίας των παγετώνων που αναδείχθηκε τα τελευταία χρόνια και έχει εφαρμοστεί σε ορισμένα σημεία των Άλπεων που χρησιμοποιούνται για σκι. Η μέθοδος αυτή αφορά τη χρήση υφασμάτων με τα οποία καλύπτονται οι πάγοι για να εμποδίζεται η συρρίκνωσή τους. Οι κινέζοι ερευνητές τοποθέτησαν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε μια έκταση 500 τετραγωνικών μέτρων του παγετώνα ένα ειδικό για την περίσταση χνουδωτό ύφασμα που ανακλά την ηλιακή ακτινοβολία και μπλοκάρει την θερμότητα. Αυτή η απλή ιδέα αποδείχτηκε αποτελεσματική, αφού το σημείο του παγετώνα που είναι καλυμμένο με το ύφασμα διαπιστώθηκε ότι έχει μικρότερες απώλειες από τον υπόλοιπο παγετώνα.

Όπως αναφέρουν σε δημοσίευμά τους οι Times, ο παγετώνας παρουσιάζει σημαντική συρρίκνωση, αλλά το προστατευμένο σημείο έχει συρρικνωθεί ένα μέτρο λιγότερο από ό,τι τα υπόλοιπα σημεία του. «Θα συνεχίσουμε τα πειράματα επεκτείνοντας την προστασία του παγετώνα με τα υφάσματα για να συλλέξουμε περισσότερα δεδομένα. Ισως αυτή η μέθοδος προστατέψει τους μικρούς παγετώνες της χώρας, που χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση θα εξαφανιστούν σύντομα» δήλωσε ο Γουάνγκ Φέιτενγκ, επικεφαλής των πειραμάτων. Ο κινέζος επιστήμονας τονίζει πάντως ότι η μέθοδος του υφάσματος είναι μια λύση για μικρής κλίμακας χρήση και για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Προτείνει την εφαρμογή τεχνητού χιονιού σε μεγάλης έκτασης παγετώνες, το οποίο λειτουργεί σαν χνουδωτό ύφασμα.

 

πηγή ΕΔΩ .

Μεταξύ των κοινοτήτων Inuit Nunangat στον πολύ βόρειο Καναδά, υπάρχει ένα ρητό: Εάν χτυπάτε τον πάγο με το καμάκι σας και δεν περνάει στο πρώτο χτύπημα, είναι αρκετά παχύ για να περπατήσετε. Εάν μπορείτε να το χτυπήσετε τρεις φορές χωρίς να σπάσει, είναι καλό για τα χιόνια. Και αν μπορείτε να το χτυπήσετε πέντε φορές, μπορεί να υποστηρίξει τα πάντα.

Οι Αρκτικές κοινότητες χρησιμοποιούν την τεχνολογία για να διατηρήσουν την παράδοση ζωντανή

Αυτή η πολύτιμη συμβουλή έχει διατηρήσει τις γενιές κυνηγών Inuit ασφαλείς καθώς περιηγούνται στην παγωμένη θάλασσα αναζητώντας φάλαινες, φώκιες, ψάρια και πουλιά. Αλλά καθώς η κλιματική αλλαγή διαταράσσει τους ρυθμούς της ζωής στην Αρκτική, καθίσταται όλο και πιο δύσκολο να εφαρμοστεί η παραδοσιακή γνώση στον θαλάσσιο πάγο, τα καιρικά φαινόμενα και τις εποχές. Η Αρκτική στο σύνολό της θερμαίνεται δύο φορές πιο γρήγορα από τον υπόλοιπο κόσμο, και οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το καλοκαίρι o πάγος θα μπορούσε να εξαφανιστεί εντελώς μέχρι το έτος 2040.

Με τις παλιές γνώσεις να τρέχουν καθώς το περιβάλλον γίνεται απρόβλεπτο, οι άνθρωποι που ζουν στο μακρινό Βορρά πρέπει όλο και περισσότερο να αναζητούν νέες μεθόδους για να διατηρήσουν ζωντανές τις πολιτιστικές τους πρακτικές και μεθόδους διαβίωσης, όπως φαλαινοθηρία, βοσκή ταράνδων και ψάρεμα στον πάγο. Συχνά αυτό σημαίνει στροφή σε τεχνολογία – αισθητήρες που δείχνουν πότε ο πάγος είναι ασφαλής για διέλευση, κολάρα GPS για την παρακολούθηση ταράνδων και κατά παραγγελία κοινωνικά εργαλεία για κοινή χρήση γνώσεων μεταξύ κοινοτήτων.

Σε αντίθεση με πολλές περιοχές του κόσμου όπου οι λύσεις για την κλιματική αλλαγή συζητούνται για το μέλλον, οι αυτόχθονες κοινότητες προσαρμόζουν ενεργά τη ζωή τους με την τεχνολογία καθώς βλέπουν τις αλλαγές να συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο. Μεγάλο μέρος αυτής της τεχνολογίας προέρχεται από πρωτοβουλίες εντός των κοινοτήτων, μετά από αυτό που λέει ο Matthew Druckenmiller, ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Δεδομένων Χιονιού και Πάγου στο Boulder του Κολοράντο, είναι δεκαετίες αποτυχιών των διεθνών παγκόσμιων δυνάμεων για την αντιμετώπιση της κρίσης, η οποία «έχει πραγματικά θέσει το στάδιο για αυτοδιάθεση. Η αυξημένη πρόσβαση και η συμμετοχή στην επιστημονική έρευνα παρέχει στους Αρκτικούς αυτόχθονες πληθυσμούς τη δύναμη να οικοδομήσουν λύσεις με βάση την από πρώτο χέρι εμπειρία τους να βλέπουν περιβαλλοντικές αλλαγές», σύμφωνα με το cnet.

Πως το Siku βοηθάει τους κατοίκους;

Ξεκίνησε στα τέλη του 2019, το Siku είναι μια πλατφόρμα μερικής χαρτογράφησης, μέρος κοινωνικού δικτύου που παρέχει σε αυτόχθονες κοινότητες από όλη την Αρκτική εργαλεία και υπηρεσίες που χρειάζονται για την ασφαλή πλοήγηση στον πάγο, συμπεριλαμβανομένων των παλίρροια, των θαλάσσιων προβλέψεων και των μετρήσεων υφής πάγου. Ειδοποιήσεις εγγύτητας που θα προειδοποιούν τους ανθρώπους όταν βρίσκονται κοντά σε λεπτό πάγο χρησιμοποιώντας το GPS στα τηλέφωνά τους θα είναι το επόμενο μεγάλο χαρακτηριστικό.

Προς το παρόν, οι κυνηγοί μπορούν να δημοσιεύουν εικόνες, προειδοποιήσεις για λεπτό πάγο και χάρτες των ταξιδιών τους στην εφαρμογή για κινητά του Siku (διατίθεται σε iOS και Android), κοινοποιώντας τις πληροφορίες με τις δικές τους κοινότητες στην τοπική τους γλώσσες και επιστημονικοί ερευνητές – εάν το επιθυμούν. Η ασύρματη κάλυψη απέχει πολύ από το τέλειο στην περιοχή, αλλά όλες οι κοινότητες στο Nunavut διαθέτουν υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας.

Η εφαρμογή δημιουργήθηκε σε συνεννόηση με αυτόχθονες οργανώσεις νεολαίας και πρεσβύτερους, λέει ο Joel Heath, εκτελεστικός διευθυντής του ερευνητικού δικτύου Arctic Eider Society με έδρα το Sanikiluaq, Nunavut, το οποίο δημιούργησε και διαχειρίζεται το Siku. Ήταν σημαντικό από την αρχή ότι βασίστηκε σε ένα πλαίσιο που επέτρεπε στους ανθρώπους να διατηρήσουν την πλήρη ιδιοκτησία και τον έλεγχο των δικών τους δεδομένων για να προωθήσουν το κίνημα «αυτόχθονες σε αυτοδιάθεση».

Στο παρελθόν υπήρξε αποσύνδεση μεταξύ της επιστημονικής γνώσης και της γηγενής γνώσης, επειδή η γηγενής γνώση, ενώ περιλαμβάνει μεγάλες μετατοπίσεις οικοσυστημάτων, αποτελεί μέρος της προφορικής παράδοσης. Αλλά οι δύο έχουν περισσότερα κοινά από ό, τι πιστεύουν οι άνθρωποι, λέει ο Heath.

«Οι άνθρωποι είναι εκεί έξω κάθε μέρα κάνοντας προσεκτικές παρατηρήσεις», λέει. «Έχετε πολύπλοκα γλωσσικά συστήματα κατηγοριών για διαφορετικά είδη θαλάσσιου πάγου που είναι επιστημονικά με τον δικό τους τρόπο. Είναι το δικό τους είδος επιστήμης. Και μιλούν με άλλους δρομολογητές και κυνηγούς – ένα είδος συστήματος αξιολόγησης από ομοτίμους.»

 

Το λιώσιμο των πάγων φέρνει στο φως μούμιες πιγκουίνων 800 ετών στο Cape Irizar της Ανταρκτικής, στην υπό θέρμανση θάλασσα Ross.

 

Ο ορνιθολόγος Steven Emslie έκανε μία μοναδική ανακάλυψη μετά από ερευνητική εκστρατεία το 2016 στο Cape Irizar της Ανταρκτικής. Μερικά από τα λόγια του στο email που έστειλε στο Accuweather είναι: “Σε όλα τα χρόνια της έρευνάς μου, δεν έχω δει ποτέ κάτι σαν κι αυτό. Πήγα στο Cape Irizar μόλις είδα μία αναφορά για την εμφάνιση του αρχαίου πιγκουίνου Guano στην περιοχή.

Cape Irizar, Ross Sea, Antarctica, Jan. 20, 2016. (Steven Emslie)

 

Ο ορνιθολόγος έφτασε στο σημείο βρίσκοντας απομεινάρια των guano στο έδαφος, αλλά και κόκαλα πουλερικών που υποδήλωναν πρόσφατη δραστηριότητα στην περιοχή. Ωστόσο, κάτι τέτοιο με μία πρώτη σκέψη δεν θα μπορούσε να ευσταθεί. Μετά από περαιτέρω έρευνα, ο Emslie ανακάλυψε επίσης ότι ολόκληρα πτώματα πουλερικών με πούπουλα (σαν μούμιες) είχαν μπει σε διαδικασία αποσύνθεσης. Ο Emslie ήταν εκστασιασμένος από την ανακάλυψη μίας αποικίας πιγκουίνων, την οποία αγνοούσαν προκάτοχοί του που είχαν ερευνήσει την περιοχή πριν 100 χρόνια. Όλη αυτή η περιοχή ήταν καλυμμένη από πάγους και χιόνια σε μικρό χρονικό διάστημα από τότε που αυτή η αποικία αποφάσισε να εγκαταλείψει την περιοχή.

Αυτή η περιοχή περιλαμβάνει μία παραλία που είχε πρόσβαση κατά διαστήματα ανάλογα με την αλλαγή της κατάστασης του θαλάσσιου πάγου. Έτσι, κάποιες φορές ήταν διαθέσιμη ως πιθανή αποικία των πιγκουίνων, οι οποίοι εγκατέλειπαν το μέρος σε περίπτωση που η πρόσβαση στη θάλασσα σταματούσε να υπάρχει λόγω παγοκάλυψης. Η αλλαγή των συνθηκών ουσιαστικά σήμαινε λιγότερο φαγητό, πείνα και τελικά θάνατο για κάποια μέλη της αποικίας.

 

Μία εγκαταλειμμένη αποικία στο Cape Irazar. (Steven Emslie)

 

Από ραδιοχρονολόγηση φαίνεται πως η περιοχή είχε αποικηθεί στο παρελθόν τουλάχιστον άλλες τρεις φορές, αρχής γενομένης 5000 χρόνια πριν. Μία θερμή περίοδος μεταξύ 3000 και 4000 ετών πριν δημιούργησε συνθήκες για μία νέα αποικία. Ωστόσο, η τελευταία δημιουργήθηκε στη θερμή Μεσαιωνική περίοδο 1200 πριν, η οποία έληξε κατά τη μικρή παγετώδη περίοδο (little ice age) πριν από 800 χρόνια. Τα απομεινάρια και οι μούμιες των πιγκουίνων πρέπει να ανήκουν σε αυτήν την τελευταία περίοδο λοιπόν.

 

Κόκαλα αποκαλύπτονται από την τήξη του χιονιού στο Cape Irizar. (Steven Emslie)

 

Θα μπορούσαμε να δούμε τους πιγκουίνους να γυρνάνε στην περιοχή ξανά στο μέλλον;

Σίγουρα ναι και μάλιστα πιθανώς αρκετά σύντομα λόγω της τάσης της θέρμανσης που υπάρχει στον πλανήτη. Οι πάγοι σπάνε νωρίτερα μέσα στη θερινή περίοδο, κάτι που μπορεί να εξασφαλίσει πρόσβαση στους πιγκουίνους. Ο Emslie φαίνεται αποφασισμένος να επιστρέψει στην περιοχή ώστε να ερευνήσει και άλλες σπηλιές και τοποθεσίες που θα αποκαλυφθούν λόγω της τήξης του πάγου.

Η θάλασσα Ross έχει θερμανθεί κατά 1.5-2°C από το 1980 σύμφωνα με την Γεωλογική κοινότητα της Αμερικής.

Τα ευρήματά του έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικό περιοδικό εδώ.

 

Πηγή: Accuweather

Κάθε άνοιξη, στις αλπικές περιοχές του κόσμου, λαμβάνει χώρα μια μετανάστευση διαφορετική από τις άλλες.

Οι «μετανάστες» είναι μονοκύτταροι οργανισμοί, άλγη όμοια με τα φύκια, αλλά αντί να ζει στη θάλασσα, ζει στο χιόνι. Τον χειμώνα τον περνάνε χωμένα βαθιά μέσα στο χιόνι. Την άνοιξη, ξυπνούν και κολυμπούν προς την επιφάνεια μέσα από τις χαραμάδες του χιονιού που λιώνει. Σε αυτή τη διαδρομή πολλαπλασιάζεται και φωτοσυνθέτει. Φτάνοντας στην επιφάνεια, έχει γίνει κόκκινο, δημιουργώντας το φαινόμενο που οι επιστήμονες ονομάζουν «ροζ χιόνι», «χιόνι καρπούζι» ή «ματωμένο χιόνι».

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το χρώμα προέρχεται από την ασταξανθίνης, έναν μοριακό ξάδερφο της χημικής ουσίας που κάνει τα καρότα πορτοκαλί. Είναι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί που παράγουν βιολογικά αντιηλιακά μόρια για να προστατευθούν από τον ήλιο: απορροφά την υπεριώδη ακτινοβολία, θερμαίνονται και ουσιαστικά λιώνουν το χιόνι που βρίσκεται γύρω. «Η τήξη τα βοηθά πολύ», λέει στον New Yorker ο Ρόμαν Ντάιαλ, βιολόγος στο Alaska Pacific University. «Η επιφάνεια του χιονιού μπορεί να είναι ένα πολύ ξηρό μέρος. Δεν υπάρχει πολύ νερό σε υγρή μορφή. Και οποιαδήποτε μορφή ζωής δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάπως το παγωμένο νερό. Είναι σαν να βρισκόσασταν σε κάμπινγκ και το μπουκάλι με το νερό ήταν παγωμένο. Θα διψούσατε μέχρι να λιώσει».

Το ροζ χιόνι είναι ένα απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο, αλλά σε μια εποχή που εξαφανίζονται οι παγετώνες, είναι προβληματικό. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η άλγη είχε μειώσει την ποσότητα του ηλιακού φωτός που ανακλάται από κάποιους παγετώνες στη Σκανδιναβία. Το γεγονός αυτό αύξησε την ποσότητα του ηλιακού φωτός που απορροφάται ανά 13%.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το αποτέλεσμα είναι, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Geoscience, η ταχύτερη τήξη.

Όπως και σε άλλα μέρη του πλανήτη αυτό που συμβαίνει είναι πιθανόν αυτοδιαιωνιζόμενο. Ήδη ο πάγος έχει γίνει πιο σκούρος από την σκόνη, την αιθάλη και την τέφρα. Αυτά είναι υπεύθυνα για την επιτάχυνση της τήξης καθώς και την αύξηση των θρεπτικών συστατικών που χρειάζεται η άλγη.

Όσο οι οργανισμοί αυτοί πολλαπλασιάζονται, τόσο περισσότερο λιώνουν τα χιόνια, γεγονός που τους επιτρέπει να πολλαπλασιάζονται ξανά. «Μόλις αρχίσει το φαινόμενο, εξαπλώνεται πολύ πιο γρήγορα από ότι νομίζουν οι άνθρωποι», λέει ο Ντάιαλ.

Το ροζ χιόνι ήταν γνωστό από τον Αριστοτέλη πριν από 2.000 χρόνια και η βιολογική του προέλευση έγινε εμφανής στις αρχές του 19ου αιώνα. Έκτοτε η άλγη του χιονιού έχουν απασχολήσει τους βιολόγους επιστήμονες που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί τρία γένη – Coenochloris, Chloromonas και Chlamydomonas – που περιλαμβάνουν ίσως δεκάδες είδη.

Υπάρχουν πορτοκαλί άλγη χιονιού και κίτρινα άλγη χιόνι, ενώ κάποια από αυτά, εάν για κάποιο λόγο τα φάτε, λειτουργούν σαν καθαρτικό.

Από τη έρευνα του Ντάιαλ και των συνεργατών του αποδείχθηκε ότι από το 17% του πάγου που έλιωνε, ήταν από χιόνι που είχε πάνω του άλγη.

Όπως τονίζει ο New Yorker, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να ανησυχούμε για την άλγη του χιόνι. Και, ούτως ή άλλως, δεν προκαλεί την κλιματική αλλαγή, εμείς την προκαλούμε. Δημιουργείται το ιδανικό περιβάλλον για να ευδοκιμήσουν, και αποτελούν έναν ακόμη δείκτη ότι η ανθρωπότητα μόλις τώρα άρχισε να καταλαβαίνει τις επιπτώσεις της δικής της ύπαρξης. Και, φυσικά, η άλγη αυτή χρειάζεται χιόνι για να υπάρχει. Μόλις αυτό εξαφανιστεί, θα εξαφανιστεί και η άλγη. Αλλά πριν αυτό συμβεί, είναι πιθανό, το τελευταίο χιόνι που θα δούμε στη Γη να είναι ροζ ή ακόμα και κόκκινο –σαν το αίμα.

Πηγή: Huffingtonpost.gr

Διανύουμε ένα καλοκαίρι διακυμάνσεων, αλλά κατά βάση ήπιων μετεωρολογικών συνθηκών. Τι επίπτωση έχει αυτό όμως στις συγκεντρώσεις πάγων στην Αρκτική ;

 

Η κατά διαστήματα κάθοδος ψυχρότερων αερίων μαζών από την Αρκτική σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη μας διατηρεί μέχρι στιγμής το φετινό καλοκαίρι σε ανεκτά έως και ευχάριστα (σε γενικές γραμμές) επίπεδα. Ωστόσο, η μη αποθήκευση ψυχρών αερίων μαζών στις Αρκτικές περιοχές (αφού τελικά διαφεύγουν νοτιότερα), σε συνδυασμό με την ύπαρξη λεπτών παγοκαλυμάτων κάνει το λιώσιμο τον πάγων στην περιοχή μία εύκολη υπόθεση.

 

Στον χάρτη που ακολουθεί παρατηρούμε τόσο την περιορισμένη έκταση των αρκτικών πάγων όσο και την χαμηλή συγκέντρωση αυτών εκεί που ακόμα καταφέρνουν να επιβιώσουν έστω και σε κάποιον βαθμό:

 

 

 

Όσον αφορά την έκταση των παγοκαλυμάτων ή καλύτερα των περιοχών που καλύπτονται κατ’ ελάχιστον κατά 15% από πάγο, φαίνεται πως στην Αρκτική θα πρέπει να γίνεται λόγος για αρνητικό ρεκόρ μέσα στον Ιούλιο εμφανίζοντας έως και 0.5 εκατομύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα έκτασης λιγότερα από το 2012 (που αποτελεί και μάι από τις χειρότερες από άποψη παγοκάλυψης χρονιά):

 

 

 

Τελικά, σε παγκόσμια επίπεδο και μετά από την κατάσταση στην Αρκτική όπως περιγράφηκε νωρίτερα φαίνεται μία από τις χειρότερες χρονιές τα τελευταία 40 έτη:

 

Πηγή: sites.google.com, nsidc.org, nordicweather.net

 

 

Η Ανταρκτική λόγω και της κυκλοφορίας στο νότιο ημισφαίριο που μπορεί να εγκλωβίσει ψυχρές αέριες μάζες στο νότιο πόλο, διανύει μία περιοδο τυπικής παγοκάλυψης εντός του μέσου όρου:

 

To 2015, επιστήμονες από την Κίνα και τις ΗΠΑ ταξίδεψαν στο Θιβέτ για να συλλέξουν δείγματα από τον αρχαιότερο παγετώνα της γης. Τον Ιανουάριο του 2020, δημοσίευσαν μια εργασία στην βάση δεδομένων bioRxiv. Σε αυτήν αναφέρουν πως ανακάλυψαν 28 νέες ομάδες ιών μέσα στον πάγο με ηλικία 15.000 ετών και προειδοποιούν πως η κλιματική αλλαγή που προκαλεί τον λιώσιμο των παγετώνων, μπορεί να απελευθερώσει αυτούς τους άγνωστους ιούς στο περιβάλλον μας.

Η ομάδα έσκαψε με προσοχή σε 50 μέτρα βάθος του παγετώνα για να συλλέξει δυο πυρήνες πάγου, οι οποίοι αργότερα υποβλήθηκαν σε ένα πρωτόκολλο απολύμανσης τριών βημάτων. Από εκεί και πέρα, οι επιστήμονες χρησιμοποιήσαν γνωστές τεχνικές της μικροβιολογίας για να μελετήσουν και να ταυτοποιήσουν τα μικρόβια που ανακάλυψαν μέσα στα δείγματα.

https://www.zmescience.com/ecology/climate/tibetan-glacier-collapse/

Οι τεχνικές αυτές έφεραν στο φως 33 ομάδες ιών, συμπεριλαμβανομένων 28 αρχαίων ιών που οι επιστήμονες δεν είχαν ξαναδεί ποτέ και δεν γνώριζαν τίποτα για αυτούς.

Όπως αναφέρει η ερευνητική ομάδα στην εργασία της, η κλιματική αλλαγή απειλεί τόσο την ικανότητα μας να καταγράψουμε και να αρχειοθετήσουμε αυτές τις μικροσκοπικές μορφές ζωής, όσο και την ικανότητα μας να παραμείνουμε ασφαλείς από εκείνες που είναι επικίνδυνες.

«Με το λιώσιμο των πάγων το λιγότερο που μπορεί να συμβεί, είναι να οδηγηθούμε σε απώλεια των μικροβιακών και ιικών αρχείων, από τα οποία θα μπορούσαμε να αντλήσουμε πληροφορίες για τα παλιότερα κλιματικά καθεστώτα της Γης», αναφέρουν στην εργασία.

«Ωστόσο, στο χειρότερο σενάριο, το λιώσιμο των πάγων μπορεί να απελευθερώσει παθογόνους μικροοργανισμούς στο περιβάλλον μας».

ΠΗΓΗ ΕΔΩ .

 

 

Νέα, πρωτοφανή στοιχεία για την κλιματική ιστορία της Ανταρκτικής ανακάλυψε διεθνής ομάδας με επικεφαλής γεωεπιστήμονες του Alfred Wegener Institute, Helmholtz Centre for Polar and Marine Research.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του ινστιτούτου, σε πυρήνα ιζήματος που ανακαλύφθηκε στη Θάλασσα Αμούντσεν, στη δυτική Ανταρκτική, τον Φεβρουάριο του 2017, οι επιστήμονες ανακάλυψαν εξαιρετικά καλοδιατηρημένο δασικό έδαφος από την Κρητιδική Περίοδο, που περιελάμβανε γύρη φυτών, σπόρους, και ένα πυκνό δίκτυο ριζών. Τα εν λόγω απομεινάρια φυτών επιβεβαιώνουν πως, περίπου 90 εκατομμύρια χρόνια πριν, η ακτή της δυτικής Ανταρκτικής φιλοξενούσε εύκρατες, ελώδεις ζούγκλες, όπου η ετήσια θερμοκρασία κυμαινόταν γύρω στους 12 βαθμούς Κελσίου- εξαιρετικά θερμό κλίμα για μια περιοχή κοντά στον Νότιο Πόλο.

Οι επιστήμονες θεωρούν πως η θερμοκρασία αυτή ήταν δυνατή επειδή δεν υπήρχε ανταρκτικός παγετώνας και επειδή η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα ήταν σημαντικά υψηλότερη από ό,τι υποδείκνυαν ως τώρα τα κλιματικά μοντέλα. Η μελέτη αυτή, που δημιουργεί νέες προκλήσεις για τα κλιματικά μοντέλα ανά τον κόσμο, δημοσιεύτηκε στο Nature.

Το χρονικό διάστημα στη μέση της Κρητιδικής, 115 με 80 εκατομμύρια χρόνια πριν, δεν θεωρείται μόνο η εποχή των δεινοσαύρων, αλλά ήταν επίσης η θερμότερη περίοδος των τελευταίων 140 εκατομμυρίων ετών. Οι θερμοκρασίες στην επιφάνεια της θάλασσας στους τροπικούς τότε ήταν γύρω στους 35 βαθμούς Κελσίου και η στάθμη της θάλασσας ήταν 170 μέτρα ψηλότερα από ό,τι σήμερα. Ωστόσο λίγα είναι γνωστά για τις περιβαλλοντικές συνθήκες νότια του πολικού κύκλου, καθώς δεν υπάρχουν αξιόπιστα κλιματικά στοιχεία που να φτάνουν τόσο πίσω. Οι νέοι πυρήνες ιζημάτων παρέχουν στους ειδικούς τη δυνατότητα αναδημιουργίας του κλίματος της δυτικής Ανταρκτικής κατά το θερμότερο διάστημα της Κρητιδικής, χάρη στα στοιχεία που περιέχουν.

Σε πυρήνα ιζήματος που συνελέγη με τρυπάνι του Πανεπιστημίου της Βρέμης, κοντά στον παγετώνα της Νήσου Πάιν, σε αποστολή του RV Polarstern, βρέθηκε πολύ καλά διατηρημένο έδαφος της Κρητιδικής. «Κατά τις αρχικές αναλύσεις, ο ασυνήθιστος χρηματισμός του στρώματος ιζήματος γρήγορα τράβηξε την προσοχή μας, ξεκάθαρα διέφερε από τα στρώματα από πάνω του. Επιπλέον, οι πρώτες αναλύσεις έδειξαν ότι, σε βάθος 27-30 μέτρων κάτω από τον πυθμένα του ωκεανού, είχαμε βρει ένα στρώμα που είχε αρχικά σχηματιστεί στην ξηρά, όχι στον ωκεανό» αναφέρει ο Γιόχαν Κλάγκες, γεωλόγος του AWI και πρώτος συντάκτης της έρευνας.

AWI.DE

Όταν έγινε ανάλυση με ακτίνες Χ αποκαλύφθηκε ένα πυκνό δίκτυο ριζών που εξαπλώνονταν σε ολόκληρο το στρώμα και είχαν διατηρηθεί τόσο καλά που οι ερευνητές μπορούσαν να διακρίνουν μεμονωμένες κυτταρικές δομές. Επιπρόσθετα, στο δείγμα υπάρχουν ίχνη γύρης και σπόρων από διάφορα φυτά- μεταξύ των οποίων και τα πρώτα απομεινάρια λουλουδιών που βρέθηκαν ποτέ σε εκείνες τις ζώνες.

«Τα πολλά απομεινάρια φυτών υποδεικνύουν ότι 93 με 83 εκατομμύρια χρόνια πριν, η ακτή της δυτικής Ανταρκτικής ήταν μια ελώδης περιοχή όπου φύτρωναν εύκρατες ζούγκλες- σαν τα δάση τα οποία μπορεί να βρει κανείς, πχ, στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας» εξηγεί ο καθηγητής Ούλριχ Σάλτζμαν του Northumbria University, άλλος ένας εκ των ερευνητών.

Οι αναλύσεις που ακολούθησαν οδήγησαν σε μια σειρά συμπερασμάτων: Περίπου 90 εκατομμύρια χρόνια πριν, υπήρχε εύκρατο κλίμα περίπου 900 χλμ από τον Νότιο Πόλο. Η μέση ετήσια θερμοκρασία αέρα ήταν γύρω στους 12 βαθμούς Κελσίου- με άλλα λόγια, κατά την Κρητιδική, η μέση θερμοκρασία κοντά στον Νότιο Πόλο ήταν περίπου δύο βαθμούς υψηλότερη από τη μέση θερμοκρασία στη σημερινή Γερμανία. Οι θερμοκρασίες το καλοκαίρι ήταν κατά μέσο όρο γύρω στους 19 βαθμούς. Οι θερμοκρασίες του νερού στα ποτάμια και τους βάλτους έφταναν γύρω στους 20 βαθμούς, και η ποσότητα και η ένταση των βροχοπτώσεων στη δυτική Ανταρκτική ήταν παρόμοιες με αυτές στη σημερινή Ουαλία.

Τα στοιχεία αυτά οδήγησαν στο συμπέρασμα πως οι συνθήκες αυτές θα μπορούσαν να προκύψουν μόνο αν α) η Ανταρκτική ήταν καλυμμένη με πυκνή βλάστηση β) δεν υπήρχαν μάζες χερσαίων πάγων έκτασης παγετώνα στην περιοχή του Νοτίου Πόλου και γ) η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα ήταν πολύ υψηλότερη από ό,τι πιστευόταν στο παρελθόν για την Κρητιδική.

AWI.DE

Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι: Εάν ήταν τόσο ζεστά στην Ανταρκτική τότε, τι ήταν αυτό που έκανε το κλίμα να ψυχράνει τόσο δραματικά για να σχηματιστούν παγετώνες; «Οι κλιματικές μας προσομοιώσεις δεν έχουν δώσει ακόμα ικανοποιητική απάντηση» λέει άλλος ένας εκ των ερευνητών, ο Γκέριτ Λόμαν του AWI, ειδικός σε κλιματικά μοντέλα.