Posts

Μεταξύ των κοινοτήτων Inuit Nunangat στον πολύ βόρειο Καναδά, υπάρχει ένα ρητό: Εάν χτυπάτε τον πάγο με το καμάκι σας και δεν περνάει στο πρώτο χτύπημα, είναι αρκετά παχύ για να περπατήσετε. Εάν μπορείτε να το χτυπήσετε τρεις φορές χωρίς να σπάσει, είναι καλό για τα χιόνια. Και αν μπορείτε να το χτυπήσετε πέντε φορές, μπορεί να υποστηρίξει τα πάντα.

Οι Αρκτικές κοινότητες χρησιμοποιούν την τεχνολογία για να διατηρήσουν την παράδοση ζωντανή

Αυτή η πολύτιμη συμβουλή έχει διατηρήσει τις γενιές κυνηγών Inuit ασφαλείς καθώς περιηγούνται στην παγωμένη θάλασσα αναζητώντας φάλαινες, φώκιες, ψάρια και πουλιά. Αλλά καθώς η κλιματική αλλαγή διαταράσσει τους ρυθμούς της ζωής στην Αρκτική, καθίσταται όλο και πιο δύσκολο να εφαρμοστεί η παραδοσιακή γνώση στον θαλάσσιο πάγο, τα καιρικά φαινόμενα και τις εποχές. Η Αρκτική στο σύνολό της θερμαίνεται δύο φορές πιο γρήγορα από τον υπόλοιπο κόσμο, και οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το καλοκαίρι o πάγος θα μπορούσε να εξαφανιστεί εντελώς μέχρι το έτος 2040.

Με τις παλιές γνώσεις να τρέχουν καθώς το περιβάλλον γίνεται απρόβλεπτο, οι άνθρωποι που ζουν στο μακρινό Βορρά πρέπει όλο και περισσότερο να αναζητούν νέες μεθόδους για να διατηρήσουν ζωντανές τις πολιτιστικές τους πρακτικές και μεθόδους διαβίωσης, όπως φαλαινοθηρία, βοσκή ταράνδων και ψάρεμα στον πάγο. Συχνά αυτό σημαίνει στροφή σε τεχνολογία – αισθητήρες που δείχνουν πότε ο πάγος είναι ασφαλής για διέλευση, κολάρα GPS για την παρακολούθηση ταράνδων και κατά παραγγελία κοινωνικά εργαλεία για κοινή χρήση γνώσεων μεταξύ κοινοτήτων.

Σε αντίθεση με πολλές περιοχές του κόσμου όπου οι λύσεις για την κλιματική αλλαγή συζητούνται για το μέλλον, οι αυτόχθονες κοινότητες προσαρμόζουν ενεργά τη ζωή τους με την τεχνολογία καθώς βλέπουν τις αλλαγές να συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο. Μεγάλο μέρος αυτής της τεχνολογίας προέρχεται από πρωτοβουλίες εντός των κοινοτήτων, μετά από αυτό που λέει ο Matthew Druckenmiller, ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Δεδομένων Χιονιού και Πάγου στο Boulder του Κολοράντο, είναι δεκαετίες αποτυχιών των διεθνών παγκόσμιων δυνάμεων για την αντιμετώπιση της κρίσης, η οποία «έχει πραγματικά θέσει το στάδιο για αυτοδιάθεση. Η αυξημένη πρόσβαση και η συμμετοχή στην επιστημονική έρευνα παρέχει στους Αρκτικούς αυτόχθονες πληθυσμούς τη δύναμη να οικοδομήσουν λύσεις με βάση την από πρώτο χέρι εμπειρία τους να βλέπουν περιβαλλοντικές αλλαγές», σύμφωνα με το cnet.

Πως το Siku βοηθάει τους κατοίκους;

Ξεκίνησε στα τέλη του 2019, το Siku είναι μια πλατφόρμα μερικής χαρτογράφησης, μέρος κοινωνικού δικτύου που παρέχει σε αυτόχθονες κοινότητες από όλη την Αρκτική εργαλεία και υπηρεσίες που χρειάζονται για την ασφαλή πλοήγηση στον πάγο, συμπεριλαμβανομένων των παλίρροια, των θαλάσσιων προβλέψεων και των μετρήσεων υφής πάγου. Ειδοποιήσεις εγγύτητας που θα προειδοποιούν τους ανθρώπους όταν βρίσκονται κοντά σε λεπτό πάγο χρησιμοποιώντας το GPS στα τηλέφωνά τους θα είναι το επόμενο μεγάλο χαρακτηριστικό.

Προς το παρόν, οι κυνηγοί μπορούν να δημοσιεύουν εικόνες, προειδοποιήσεις για λεπτό πάγο και χάρτες των ταξιδιών τους στην εφαρμογή για κινητά του Siku (διατίθεται σε iOS και Android), κοινοποιώντας τις πληροφορίες με τις δικές τους κοινότητες στην τοπική τους γλώσσες και επιστημονικοί ερευνητές – εάν το επιθυμούν. Η ασύρματη κάλυψη απέχει πολύ από το τέλειο στην περιοχή, αλλά όλες οι κοινότητες στο Nunavut διαθέτουν υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας.

Η εφαρμογή δημιουργήθηκε σε συνεννόηση με αυτόχθονες οργανώσεις νεολαίας και πρεσβύτερους, λέει ο Joel Heath, εκτελεστικός διευθυντής του ερευνητικού δικτύου Arctic Eider Society με έδρα το Sanikiluaq, Nunavut, το οποίο δημιούργησε και διαχειρίζεται το Siku. Ήταν σημαντικό από την αρχή ότι βασίστηκε σε ένα πλαίσιο που επέτρεπε στους ανθρώπους να διατηρήσουν την πλήρη ιδιοκτησία και τον έλεγχο των δικών τους δεδομένων για να προωθήσουν το κίνημα «αυτόχθονες σε αυτοδιάθεση».

Στο παρελθόν υπήρξε αποσύνδεση μεταξύ της επιστημονικής γνώσης και της γηγενής γνώσης, επειδή η γηγενής γνώση, ενώ περιλαμβάνει μεγάλες μετατοπίσεις οικοσυστημάτων, αποτελεί μέρος της προφορικής παράδοσης. Αλλά οι δύο έχουν περισσότερα κοινά από ό, τι πιστεύουν οι άνθρωποι, λέει ο Heath.

«Οι άνθρωποι είναι εκεί έξω κάθε μέρα κάνοντας προσεκτικές παρατηρήσεις», λέει. «Έχετε πολύπλοκα γλωσσικά συστήματα κατηγοριών για διαφορετικά είδη θαλάσσιου πάγου που είναι επιστημονικά με τον δικό τους τρόπο. Είναι το δικό τους είδος επιστήμης. Και μιλούν με άλλους δρομολογητές και κυνηγούς – ένα είδος συστήματος αξιολόγησης από ομοτίμους.»

 

Το λιώσιμο των πάγων φέρνει στο φως μούμιες πιγκουίνων 800 ετών στο Cape Irizar της Ανταρκτικής, στην υπό θέρμανση θάλασσα Ross.

 

Ο ορνιθολόγος Steven Emslie έκανε μία μοναδική ανακάλυψη μετά από ερευνητική εκστρατεία το 2016 στο Cape Irizar της Ανταρκτικής. Μερικά από τα λόγια του στο email που έστειλε στο Accuweather είναι: “Σε όλα τα χρόνια της έρευνάς μου, δεν έχω δει ποτέ κάτι σαν κι αυτό. Πήγα στο Cape Irizar μόλις είδα μία αναφορά για την εμφάνιση του αρχαίου πιγκουίνου Guano στην περιοχή.

Cape Irizar, Ross Sea, Antarctica, Jan. 20, 2016. (Steven Emslie)

 

Ο ορνιθολόγος έφτασε στο σημείο βρίσκοντας απομεινάρια των guano στο έδαφος, αλλά και κόκαλα πουλερικών που υποδήλωναν πρόσφατη δραστηριότητα στην περιοχή. Ωστόσο, κάτι τέτοιο με μία πρώτη σκέψη δεν θα μπορούσε να ευσταθεί. Μετά από περαιτέρω έρευνα, ο Emslie ανακάλυψε επίσης ότι ολόκληρα πτώματα πουλερικών με πούπουλα (σαν μούμιες) είχαν μπει σε διαδικασία αποσύνθεσης. Ο Emslie ήταν εκστασιασμένος από την ανακάλυψη μίας αποικίας πιγκουίνων, την οποία αγνοούσαν προκάτοχοί του που είχαν ερευνήσει την περιοχή πριν 100 χρόνια. Όλη αυτή η περιοχή ήταν καλυμμένη από πάγους και χιόνια σε μικρό χρονικό διάστημα από τότε που αυτή η αποικία αποφάσισε να εγκαταλείψει την περιοχή.

Αυτή η περιοχή περιλαμβάνει μία παραλία που είχε πρόσβαση κατά διαστήματα ανάλογα με την αλλαγή της κατάστασης του θαλάσσιου πάγου. Έτσι, κάποιες φορές ήταν διαθέσιμη ως πιθανή αποικία των πιγκουίνων, οι οποίοι εγκατέλειπαν το μέρος σε περίπτωση που η πρόσβαση στη θάλασσα σταματούσε να υπάρχει λόγω παγοκάλυψης. Η αλλαγή των συνθηκών ουσιαστικά σήμαινε λιγότερο φαγητό, πείνα και τελικά θάνατο για κάποια μέλη της αποικίας.

 

Μία εγκαταλειμμένη αποικία στο Cape Irazar. (Steven Emslie)

 

Από ραδιοχρονολόγηση φαίνεται πως η περιοχή είχε αποικηθεί στο παρελθόν τουλάχιστον άλλες τρεις φορές, αρχής γενομένης 5000 χρόνια πριν. Μία θερμή περίοδος μεταξύ 3000 και 4000 ετών πριν δημιούργησε συνθήκες για μία νέα αποικία. Ωστόσο, η τελευταία δημιουργήθηκε στη θερμή Μεσαιωνική περίοδο 1200 πριν, η οποία έληξε κατά τη μικρή παγετώδη περίοδο (little ice age) πριν από 800 χρόνια. Τα απομεινάρια και οι μούμιες των πιγκουίνων πρέπει να ανήκουν σε αυτήν την τελευταία περίοδο λοιπόν.

 

Κόκαλα αποκαλύπτονται από την τήξη του χιονιού στο Cape Irizar. (Steven Emslie)

 

Θα μπορούσαμε να δούμε τους πιγκουίνους να γυρνάνε στην περιοχή ξανά στο μέλλον;

Σίγουρα ναι και μάλιστα πιθανώς αρκετά σύντομα λόγω της τάσης της θέρμανσης που υπάρχει στον πλανήτη. Οι πάγοι σπάνε νωρίτερα μέσα στη θερινή περίοδο, κάτι που μπορεί να εξασφαλίσει πρόσβαση στους πιγκουίνους. Ο Emslie φαίνεται αποφασισμένος να επιστρέψει στην περιοχή ώστε να ερευνήσει και άλλες σπηλιές και τοποθεσίες που θα αποκαλυφθούν λόγω της τήξης του πάγου.

Η θάλασσα Ross έχει θερμανθεί κατά 1.5-2°C από το 1980 σύμφωνα με την Γεωλογική κοινότητα της Αμερικής.

Τα ευρήματά του έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικό περιοδικό εδώ.

 

Πηγή: Accuweather

Κάθε άνοιξη, στις αλπικές περιοχές του κόσμου, λαμβάνει χώρα μια μετανάστευση διαφορετική από τις άλλες.

Οι «μετανάστες» είναι μονοκύτταροι οργανισμοί, άλγη όμοια με τα φύκια, αλλά αντί να ζει στη θάλασσα, ζει στο χιόνι. Τον χειμώνα τον περνάνε χωμένα βαθιά μέσα στο χιόνι. Την άνοιξη, ξυπνούν και κολυμπούν προς την επιφάνεια μέσα από τις χαραμάδες του χιονιού που λιώνει. Σε αυτή τη διαδρομή πολλαπλασιάζεται και φωτοσυνθέτει. Φτάνοντας στην επιφάνεια, έχει γίνει κόκκινο, δημιουργώντας το φαινόμενο που οι επιστήμονες ονομάζουν «ροζ χιόνι», «χιόνι καρπούζι» ή «ματωμένο χιόνι».

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το χρώμα προέρχεται από την ασταξανθίνης, έναν μοριακό ξάδερφο της χημικής ουσίας που κάνει τα καρότα πορτοκαλί. Είναι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί που παράγουν βιολογικά αντιηλιακά μόρια για να προστατευθούν από τον ήλιο: απορροφά την υπεριώδη ακτινοβολία, θερμαίνονται και ουσιαστικά λιώνουν το χιόνι που βρίσκεται γύρω. «Η τήξη τα βοηθά πολύ», λέει στον New Yorker ο Ρόμαν Ντάιαλ, βιολόγος στο Alaska Pacific University. «Η επιφάνεια του χιονιού μπορεί να είναι ένα πολύ ξηρό μέρος. Δεν υπάρχει πολύ νερό σε υγρή μορφή. Και οποιαδήποτε μορφή ζωής δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάπως το παγωμένο νερό. Είναι σαν να βρισκόσασταν σε κάμπινγκ και το μπουκάλι με το νερό ήταν παγωμένο. Θα διψούσατε μέχρι να λιώσει».

Το ροζ χιόνι είναι ένα απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο, αλλά σε μια εποχή που εξαφανίζονται οι παγετώνες, είναι προβληματικό. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η άλγη είχε μειώσει την ποσότητα του ηλιακού φωτός που ανακλάται από κάποιους παγετώνες στη Σκανδιναβία. Το γεγονός αυτό αύξησε την ποσότητα του ηλιακού φωτός που απορροφάται ανά 13%.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το αποτέλεσμα είναι, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Geoscience, η ταχύτερη τήξη.

Όπως και σε άλλα μέρη του πλανήτη αυτό που συμβαίνει είναι πιθανόν αυτοδιαιωνιζόμενο. Ήδη ο πάγος έχει γίνει πιο σκούρος από την σκόνη, την αιθάλη και την τέφρα. Αυτά είναι υπεύθυνα για την επιτάχυνση της τήξης καθώς και την αύξηση των θρεπτικών συστατικών που χρειάζεται η άλγη.

Όσο οι οργανισμοί αυτοί πολλαπλασιάζονται, τόσο περισσότερο λιώνουν τα χιόνια, γεγονός που τους επιτρέπει να πολλαπλασιάζονται ξανά. «Μόλις αρχίσει το φαινόμενο, εξαπλώνεται πολύ πιο γρήγορα από ότι νομίζουν οι άνθρωποι», λέει ο Ντάιαλ.

Το ροζ χιόνι ήταν γνωστό από τον Αριστοτέλη πριν από 2.000 χρόνια και η βιολογική του προέλευση έγινε εμφανής στις αρχές του 19ου αιώνα. Έκτοτε η άλγη του χιονιού έχουν απασχολήσει τους βιολόγους επιστήμονες που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί τρία γένη – Coenochloris, Chloromonas και Chlamydomonas – που περιλαμβάνουν ίσως δεκάδες είδη.

Υπάρχουν πορτοκαλί άλγη χιονιού και κίτρινα άλγη χιόνι, ενώ κάποια από αυτά, εάν για κάποιο λόγο τα φάτε, λειτουργούν σαν καθαρτικό.

Από τη έρευνα του Ντάιαλ και των συνεργατών του αποδείχθηκε ότι από το 17% του πάγου που έλιωνε, ήταν από χιόνι που είχε πάνω του άλγη.

Όπως τονίζει ο New Yorker, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να ανησυχούμε για την άλγη του χιόνι. Και, ούτως ή άλλως, δεν προκαλεί την κλιματική αλλαγή, εμείς την προκαλούμε. Δημιουργείται το ιδανικό περιβάλλον για να ευδοκιμήσουν, και αποτελούν έναν ακόμη δείκτη ότι η ανθρωπότητα μόλις τώρα άρχισε να καταλαβαίνει τις επιπτώσεις της δικής της ύπαρξης. Και, φυσικά, η άλγη αυτή χρειάζεται χιόνι για να υπάρχει. Μόλις αυτό εξαφανιστεί, θα εξαφανιστεί και η άλγη. Αλλά πριν αυτό συμβεί, είναι πιθανό, το τελευταίο χιόνι που θα δούμε στη Γη να είναι ροζ ή ακόμα και κόκκινο –σαν το αίμα.

Πηγή: Huffingtonpost.gr

Διανύουμε ένα καλοκαίρι διακυμάνσεων, αλλά κατά βάση ήπιων μετεωρολογικών συνθηκών. Τι επίπτωση έχει αυτό όμως στις συγκεντρώσεις πάγων στην Αρκτική ;

 

Η κατά διαστήματα κάθοδος ψυχρότερων αερίων μαζών από την Αρκτική σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη μας διατηρεί μέχρι στιγμής το φετινό καλοκαίρι σε ανεκτά έως και ευχάριστα (σε γενικές γραμμές) επίπεδα. Ωστόσο, η μη αποθήκευση ψυχρών αερίων μαζών στις Αρκτικές περιοχές (αφού τελικά διαφεύγουν νοτιότερα), σε συνδυασμό με την ύπαρξη λεπτών παγοκαλυμάτων κάνει το λιώσιμο τον πάγων στην περιοχή μία εύκολη υπόθεση.

 

Στον χάρτη που ακολουθεί παρατηρούμε τόσο την περιορισμένη έκταση των αρκτικών πάγων όσο και την χαμηλή συγκέντρωση αυτών εκεί που ακόμα καταφέρνουν να επιβιώσουν έστω και σε κάποιον βαθμό:

 

 

 

Όσον αφορά την έκταση των παγοκαλυμάτων ή καλύτερα των περιοχών που καλύπτονται κατ’ ελάχιστον κατά 15% από πάγο, φαίνεται πως στην Αρκτική θα πρέπει να γίνεται λόγος για αρνητικό ρεκόρ μέσα στον Ιούλιο εμφανίζοντας έως και 0.5 εκατομύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα έκτασης λιγότερα από το 2012 (που αποτελεί και μάι από τις χειρότερες από άποψη παγοκάλυψης χρονιά):

 

 

 

Τελικά, σε παγκόσμια επίπεδο και μετά από την κατάσταση στην Αρκτική όπως περιγράφηκε νωρίτερα φαίνεται μία από τις χειρότερες χρονιές τα τελευταία 40 έτη:

 

Πηγή: sites.google.com, nsidc.org, nordicweather.net

 

 

Η Ανταρκτική λόγω και της κυκλοφορίας στο νότιο ημισφαίριο που μπορεί να εγκλωβίσει ψυχρές αέριες μάζες στο νότιο πόλο, διανύει μία περιοδο τυπικής παγοκάλυψης εντός του μέσου όρου:

 

To 2015, επιστήμονες από την Κίνα και τις ΗΠΑ ταξίδεψαν στο Θιβέτ για να συλλέξουν δείγματα από τον αρχαιότερο παγετώνα της γης. Τον Ιανουάριο του 2020, δημοσίευσαν μια εργασία στην βάση δεδομένων bioRxiv. Σε αυτήν αναφέρουν πως ανακάλυψαν 28 νέες ομάδες ιών μέσα στον πάγο με ηλικία 15.000 ετών και προειδοποιούν πως η κλιματική αλλαγή που προκαλεί τον λιώσιμο των παγετώνων, μπορεί να απελευθερώσει αυτούς τους άγνωστους ιούς στο περιβάλλον μας.

Η ομάδα έσκαψε με προσοχή σε 50 μέτρα βάθος του παγετώνα για να συλλέξει δυο πυρήνες πάγου, οι οποίοι αργότερα υποβλήθηκαν σε ένα πρωτόκολλο απολύμανσης τριών βημάτων. Από εκεί και πέρα, οι επιστήμονες χρησιμοποιήσαν γνωστές τεχνικές της μικροβιολογίας για να μελετήσουν και να ταυτοποιήσουν τα μικρόβια που ανακάλυψαν μέσα στα δείγματα.

https://www.zmescience.com/ecology/climate/tibetan-glacier-collapse/

Οι τεχνικές αυτές έφεραν στο φως 33 ομάδες ιών, συμπεριλαμβανομένων 28 αρχαίων ιών που οι επιστήμονες δεν είχαν ξαναδεί ποτέ και δεν γνώριζαν τίποτα για αυτούς.

Όπως αναφέρει η ερευνητική ομάδα στην εργασία της, η κλιματική αλλαγή απειλεί τόσο την ικανότητα μας να καταγράψουμε και να αρχειοθετήσουμε αυτές τις μικροσκοπικές μορφές ζωής, όσο και την ικανότητα μας να παραμείνουμε ασφαλείς από εκείνες που είναι επικίνδυνες.

«Με το λιώσιμο των πάγων το λιγότερο που μπορεί να συμβεί, είναι να οδηγηθούμε σε απώλεια των μικροβιακών και ιικών αρχείων, από τα οποία θα μπορούσαμε να αντλήσουμε πληροφορίες για τα παλιότερα κλιματικά καθεστώτα της Γης», αναφέρουν στην εργασία.

«Ωστόσο, στο χειρότερο σενάριο, το λιώσιμο των πάγων μπορεί να απελευθερώσει παθογόνους μικροοργανισμούς στο περιβάλλον μας».

ΠΗΓΗ ΕΔΩ .

 

 

Νέα, πρωτοφανή στοιχεία για την κλιματική ιστορία της Ανταρκτικής ανακάλυψε διεθνής ομάδας με επικεφαλής γεωεπιστήμονες του Alfred Wegener Institute, Helmholtz Centre for Polar and Marine Research.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του ινστιτούτου, σε πυρήνα ιζήματος που ανακαλύφθηκε στη Θάλασσα Αμούντσεν, στη δυτική Ανταρκτική, τον Φεβρουάριο του 2017, οι επιστήμονες ανακάλυψαν εξαιρετικά καλοδιατηρημένο δασικό έδαφος από την Κρητιδική Περίοδο, που περιελάμβανε γύρη φυτών, σπόρους, και ένα πυκνό δίκτυο ριζών. Τα εν λόγω απομεινάρια φυτών επιβεβαιώνουν πως, περίπου 90 εκατομμύρια χρόνια πριν, η ακτή της δυτικής Ανταρκτικής φιλοξενούσε εύκρατες, ελώδεις ζούγκλες, όπου η ετήσια θερμοκρασία κυμαινόταν γύρω στους 12 βαθμούς Κελσίου- εξαιρετικά θερμό κλίμα για μια περιοχή κοντά στον Νότιο Πόλο.

Οι επιστήμονες θεωρούν πως η θερμοκρασία αυτή ήταν δυνατή επειδή δεν υπήρχε ανταρκτικός παγετώνας και επειδή η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα ήταν σημαντικά υψηλότερη από ό,τι υποδείκνυαν ως τώρα τα κλιματικά μοντέλα. Η μελέτη αυτή, που δημιουργεί νέες προκλήσεις για τα κλιματικά μοντέλα ανά τον κόσμο, δημοσιεύτηκε στο Nature.

Το χρονικό διάστημα στη μέση της Κρητιδικής, 115 με 80 εκατομμύρια χρόνια πριν, δεν θεωρείται μόνο η εποχή των δεινοσαύρων, αλλά ήταν επίσης η θερμότερη περίοδος των τελευταίων 140 εκατομμυρίων ετών. Οι θερμοκρασίες στην επιφάνεια της θάλασσας στους τροπικούς τότε ήταν γύρω στους 35 βαθμούς Κελσίου και η στάθμη της θάλασσας ήταν 170 μέτρα ψηλότερα από ό,τι σήμερα. Ωστόσο λίγα είναι γνωστά για τις περιβαλλοντικές συνθήκες νότια του πολικού κύκλου, καθώς δεν υπάρχουν αξιόπιστα κλιματικά στοιχεία που να φτάνουν τόσο πίσω. Οι νέοι πυρήνες ιζημάτων παρέχουν στους ειδικούς τη δυνατότητα αναδημιουργίας του κλίματος της δυτικής Ανταρκτικής κατά το θερμότερο διάστημα της Κρητιδικής, χάρη στα στοιχεία που περιέχουν.

Σε πυρήνα ιζήματος που συνελέγη με τρυπάνι του Πανεπιστημίου της Βρέμης, κοντά στον παγετώνα της Νήσου Πάιν, σε αποστολή του RV Polarstern, βρέθηκε πολύ καλά διατηρημένο έδαφος της Κρητιδικής. «Κατά τις αρχικές αναλύσεις, ο ασυνήθιστος χρηματισμός του στρώματος ιζήματος γρήγορα τράβηξε την προσοχή μας, ξεκάθαρα διέφερε από τα στρώματα από πάνω του. Επιπλέον, οι πρώτες αναλύσεις έδειξαν ότι, σε βάθος 27-30 μέτρων κάτω από τον πυθμένα του ωκεανού, είχαμε βρει ένα στρώμα που είχε αρχικά σχηματιστεί στην ξηρά, όχι στον ωκεανό» αναφέρει ο Γιόχαν Κλάγκες, γεωλόγος του AWI και πρώτος συντάκτης της έρευνας.

AWI.DE

Όταν έγινε ανάλυση με ακτίνες Χ αποκαλύφθηκε ένα πυκνό δίκτυο ριζών που εξαπλώνονταν σε ολόκληρο το στρώμα και είχαν διατηρηθεί τόσο καλά που οι ερευνητές μπορούσαν να διακρίνουν μεμονωμένες κυτταρικές δομές. Επιπρόσθετα, στο δείγμα υπάρχουν ίχνη γύρης και σπόρων από διάφορα φυτά- μεταξύ των οποίων και τα πρώτα απομεινάρια λουλουδιών που βρέθηκαν ποτέ σε εκείνες τις ζώνες.

«Τα πολλά απομεινάρια φυτών υποδεικνύουν ότι 93 με 83 εκατομμύρια χρόνια πριν, η ακτή της δυτικής Ανταρκτικής ήταν μια ελώδης περιοχή όπου φύτρωναν εύκρατες ζούγκλες- σαν τα δάση τα οποία μπορεί να βρει κανείς, πχ, στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας» εξηγεί ο καθηγητής Ούλριχ Σάλτζμαν του Northumbria University, άλλος ένας εκ των ερευνητών.

Οι αναλύσεις που ακολούθησαν οδήγησαν σε μια σειρά συμπερασμάτων: Περίπου 90 εκατομμύρια χρόνια πριν, υπήρχε εύκρατο κλίμα περίπου 900 χλμ από τον Νότιο Πόλο. Η μέση ετήσια θερμοκρασία αέρα ήταν γύρω στους 12 βαθμούς Κελσίου- με άλλα λόγια, κατά την Κρητιδική, η μέση θερμοκρασία κοντά στον Νότιο Πόλο ήταν περίπου δύο βαθμούς υψηλότερη από τη μέση θερμοκρασία στη σημερινή Γερμανία. Οι θερμοκρασίες το καλοκαίρι ήταν κατά μέσο όρο γύρω στους 19 βαθμούς. Οι θερμοκρασίες του νερού στα ποτάμια και τους βάλτους έφταναν γύρω στους 20 βαθμούς, και η ποσότητα και η ένταση των βροχοπτώσεων στη δυτική Ανταρκτική ήταν παρόμοιες με αυτές στη σημερινή Ουαλία.

Τα στοιχεία αυτά οδήγησαν στο συμπέρασμα πως οι συνθήκες αυτές θα μπορούσαν να προκύψουν μόνο αν α) η Ανταρκτική ήταν καλυμμένη με πυκνή βλάστηση β) δεν υπήρχαν μάζες χερσαίων πάγων έκτασης παγετώνα στην περιοχή του Νοτίου Πόλου και γ) η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα ήταν πολύ υψηλότερη από ό,τι πιστευόταν στο παρελθόν για την Κρητιδική.

AWI.DE

Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι: Εάν ήταν τόσο ζεστά στην Ανταρκτική τότε, τι ήταν αυτό που έκανε το κλίμα να ψυχράνει τόσο δραματικά για να σχηματιστούν παγετώνες; «Οι κλιματικές μας προσομοιώσεις δεν έχουν δώσει ακόμα ικανοποιητική απάντηση» λέει άλλος ένας εκ των ερευνητών, ο Γκέριτ Λόμαν του AWI, ειδικός σε κλιματικά μοντέλα.

Ένα άγνωστο ως σήμερα νησί, αποκαλύφθηκε στην Ανταρκτική, ενώ οι πάγοι λιώνουν.

Καθώς οι παγετώνες υποχωρούν, το έδαφος αποκαλύπτεται και συχνά προκαλεί την ακόμα γρηγορότερη διάλυση των πάγων όπως σε αυτή την περίπτωση του νησιού, που εμφανίστηκε πρόσφατα ανοιχτά των ακτών της Ανταρκτικής. Μέλη της ομάδας THOR (Thwaites Offshore Research) κατέγραψαν για πρώτη φορά το νησί, καθώς ολοκλήρωναν αποστολή με ερευνητικό σκάφος “Nathaniel B. Palmer” και ενώ διέσχιζαν τον κόλπο του Pine Island.   Το νησί ονομάστηκε Σιφ. Η Σιφ είναι μία θεά της σκανδιναβικής μυθολογίας και σύζυγος του Θωρ. Το νησί είναι αρκετά μεγάλο ώστε να εντοπίζεται από δορυφόρους ωστόσο μέχρι πρόσφατα ήταν καλυμμένο από πάγους. Οι επιστήμονες δεν έχουν προσδιορίσει το ακριβές χρονικό σημείο όπου το νησί αποκαλύφθηκε, ωστόσο, σύμφωνα με το περιοδικό Nature News, πιθανότερη αιτία για την αποκάλυψη είναι η κλιματική αλλαγή. O παγετώνας Pine Island της Ανταρκτικής λιώνει με γρήγορους ρυθμούς. Τον προηγούμενο μήνα ένα παγόβουνο στο μέγεθος της Μάλτας αποκολλήθηκε από παγετώνα. Το πελώριο τμήμα πάγου έχει έκταση 300 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Καθώς τα πλοία σπάνια ταξιδεύουν τόσο μακριά όσο το “Nathaniel B. Palmer” το πλήρωμα της αποστολής είναι πιθανότητα οι πρώτοι άνθρωποι που είδαν το νησί. Σύμφωνα με το Nature News η θαλάσσια γεωλόγος Julia Wellner, επικεφαλής ερευνήτρια, ήταν η πρώτη που έκανε γνωστή την ανακάλυψη με ανάρτησή της στο Twitter. Το πλήρωμα του “Nathaniel B. Palmer” πήρε δείγματα από το νησί, ωστόσο τα πρώτα αποτελέσματα δεν θα είναι διαθέσιμα ως τα τέλη Μαρτίου, όπου το πλοίο θα επιστρέψει σε λιμάνι.

Δορυφορικές εικόνες του Eagle Island μέσα σε διάστημα εννέα ημερών

Όταν εντοπίστηκε η νήσος Σιφ, μεγάλο μέρος της βόρειας Ανταρκτικής δοκιμαζόταν από μια περίοδο έντονης ζέστης. Η NASA έδωσε στη δημοσιότητα δορυφορικές εικόνες που δείχνουν το δραματικό λιώσιμο στη βόρεια άκρη της χερσονήσου. Οι εικόνες, που έχουν ληφθεί μέσα σε διάστημα εννέα ημερών, δείχνουν σχεδόν «γυμνή» τη βόρεια ακτή του Eagle Island και λίμνες πάγου στη μέση του νησιού.    Το μεγαλύτερο μέρος του πάγου έλιωσε στις 6 Φεβρουαρίου, όταν οι μετεωρολογικοί σταθμοί κατέγραψαν ρεκόρ υψηλής θερμοκρασίας 18.2 βαθμών Φαρενάιτ. Μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου, το 20% του χιονιού και του πάγου του Eagle Island είχε λιώσει.

ΠΗΓΗ LIFO

Ένας 9ήμερος “καύσωνας” για τα δεδομένα της Ανταρκτικής επηρεάζει βορειότερα τμήματά της. Οι εικόνες της NASA αποκαλύπτουν το μέγεθος της τήξης του χιονιού σε ένα νησί.

 

Σίγουρα δεν αποτελεί νέο, το γεγονός ότι αυτήν την περίοδο πάγοι λιώνουν στην Ανταρκτική καθώς η περιοχή διανύει το δικό της καλοκαίρι. Ωστόσο, τέτοιου είδους φαινόμενα γίνονται συχνότερα στα παράκτια τμήματα της Ανταρκτικής λόγω κλιματικής αλλαγής.

Οι εικόνες συγκρίνουν την κατάσταση του νησιού Eagle στα βορειοανατολικά της Ανταρκτικής στην αρχή και στο τέλος Φεβρουαρίου. Μετά το πέρας του 9ήμερου επεισοδίου μεταφοράς θερμών αερίων μαζών, μεγάλο μέρος του εδάφους του νησιού που καλυπτόταν από πάγο, αποκαλύφθηκε, ενώ δημιουργήθηκαν και λίμνες από τους λιωμένους πάγους.

 

 

Η θερμοκρασία μέσα στον Φεβρουάριο άγγιξε τους 18°C στην περιοχή αποτελόντας ένα νέο ρεκόρ υψηλής θερμοκρασίας. Ο Mauri Pelto, γεωλόγος στο Nichols College της Μασαχουσέτης, υποστηρίζει πως δεν έχει ξαναδεί τόσο γρήγορη δημιουργία λιμνών από λιωμένο πάγο στην Ανταρκτική.

Ο Xavier Fettweis δημιούργησε ένα γράφημα που απεικονίζει την ποσότητα των υδάτων που προήλθαν από την τήξη των πάγων και κατέληξαν στους Ωκεανούς.

 

Πηγή: CNN

 

Μια νέα, εξόχως ανησυχητική έρευνα βουλιάζει παράκτιες πόλεις μέχρι το 2100, και στις οποίες συμπεριλαμβάνεται τμήμα της Θεσσαλονίκης, με ολόκληρο το αεροδρόμιο, αλλά και κομμάτια στο Μεσολόγγι, στη Ναύπακτο, στην Άρτα και στην Καλαμάτα!

 

Η έρευνα της Climate Central δείχνει ότι τεράστιες εκτάσεις παγκοσμίως είναι πολύ πιθανό να έχουν βυθιστεί εντελώς μέσα στα επόμενα 80 χρόνια.

Στη Μεγάλη Βρετανία, για παράδειγμα, κομμάτια του Λίβερπουλ, του Λονδίνου και του Χάμπερσαϊντ αναμένεται να… βουλιάξουν!

Αλλά και άλλες πόλεις -και περιοχές- του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως το Κάρντιφ, το Σουόνσι και η βόρεια Ουαλία, το ανατολικό Yorkshire και το Hull, το Peterborough και το Norfolk προβλέπεται, επίσης, να βυθιστούν, σύμφωνα με τον αποκαλυπτικό χάρτη που δημοσιεύεται μαζί με τη μελέτη, η οποία δείχνει με κόκκινο χρώμα τις περιοχές που θα μπορούσαν να βρεθούν κάτω από τη στάθμη της θάλασσας.

 

 

Η αύξηση των επιπέδων της θάλασσας αποδίδεται στην κλιματική αλλαγή, η οποία προκαλεί το λιώσιμο των πάγων.

​Όπως μπορείτε, ωστόσο, να διαπιστώστε και οι ίδιοι, ούτε η Ελλάδα θα μείνει ανεπηρέαστη!

Σύμφωνα με τον χάρτη, μεγάλο τμήμα δυτικά της Θεσσαλονίκης θα βουλιάξει, όπως και ολόκληρη σχεδόν η περιοχή όπου βρίσκεται το αεροδρόμιο «Μακεδονία»! Βλέπουμε, δε και τμήματα στο Μεσολόγγι, στη Ναύπακτο, στην Άρτα και στην Καλαμάτα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας.

 

 

 

Αλλού, βέβαια, τα πράγματα είναι πολύ πολύ χειρότερα, όπως, για παράδειγμα, στο Βιετνάμ, το οποίο αναμένεται να χαθεί εντελώς από τον χάρτη και μάλιστα νωρίτερα, μέχρι το 2050!

 

Ο Δρ Scott Kulp, ανώτερος επιστήμονας στο Climate Central και κύριος συγγραφέας της μελέτης, δήλωσε, πάντως, ότι δεν είναι πολύ αργά για να αποφευχθεί αυτό το καταστροφικό και καταθλιπτικό σενάριο.

«Αυτές οι εκτιμήσεις δείχνουν τι μπορεί να προκαλέσει η κλιματική αλλαγή, ώστε να αναθεωρήσουμε, έστω και τώρα, ορισμένα πράγματα και να αναδιαμορφώσουμε τις πόλεις, τις οικονομίες, τις ακτές και ολόκληρες τις παγκόσμιες περιοχές κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Τώρα, όχι αύριο. Πολύ σύντομα τα έθνη θα κληθούν να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα», τόνισε.

Η μελέτη διαπίστωσε, δε, ότι, μέσα σε τρεις δεκαετίες, οι χρόνιες πλημμύρες θα μπορούσαν να επηρεάσουν περιοχές όπου ζουν συνολικά 300 εκατομμύρια άνθρωποι! Τα παράκτια μέρη της Ασίας διατρέχουν ιδιαίτερα υψηλό κίνδυνο (όπως το Βιετνάμ, που προαναφέραμε) και, μέχρι τα τέλη του αιώνα, οι περιοχές που φιλοξενούν 200 εκατομμύρια άτομα θα μπορούσαν να βρεθούν μόνιμα κάτω από την παλίρροια…

 

 

Η μελέτη καταλήγει: «Οι μεγάλες και άμεσες περικοπές στις παγκόσμιες εκπομπές αερίων θα μείωνε τον κίνδυνο που θέτει η αύξηση των θαλασσών αυτού του αιώνα. Τέτοιες περικοπές θα μειώσουν τον συνολικό αριθμό ατόμων που απειλούνται από ετήσιες πλημμύρες και μόνιμες πλημμύρες στα τέλη του αιώνα, κατά 20 εκατομμύρια, σε σχέση με τις μέτριες περικοπές εκπομπών που έγιναν με τη συμφωνία του Παρισιού».

Και συνεχίζει: «Αν οι κυβερνήσεις επιδιώξουν να περιορίσουν τις μελλοντικές επιπτώσεις από τις πλημμύρες των ωκεανών, θα μπορούσαν, επίσης, να αποφύγουν νέες κατασκευές σε περιοχές με υψηλό κίνδυνο πλημμύρας, προστατεύοντας, παράλληλα, μετεγκαθιστώντας ή ακόμη και εγκαταλείποντας υπάρχουσες υποδομές και οικισμούς. Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας αποτελεί εγγενή κίνδυνο: Οι σημερινές κοινότητες πρέπει να κάνουν επιλογές όχι μόνο για τις μελλοντικές γενιές, αλλά και για τους εαυτούς τους».

 

Το ρωσικό ναυτικό ανακάλυψε πέντε νέα νησιά που ήρθαν στο φως μετά το λιώσιμο των παγετώνων στην απομακρυσμένη Αρκτική.

 

Για ό,τι νεότερο μπορείτε να ακολουθείτε την ομάδα μας στο facebook, το κανάλι μας στο youtube και τον λογαριασμό μας στο Instagram.

 

Αποστολή που ερεύνησε κατά τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο χαρτογράφησε τα νησιά, που ακόμη δεν έχουν ονομαστεί και προηγουμένως ήταν κρυμμένα κάτω από πάγο, δήλωσε ο αντιναύαρχος Alexander Moiseyev.

«Αυτό συνέβη προφανώς λόγω των αλλαγών στην κατάσταση του παγετώνα. Πριν από αυτά [τα νησιά] υπήρχαν πάγοι. Εμείς νομίζαμε πως ήταν κομμάτι του κυρίως παγετώνα. Το λιώσιμο και οι αλλαγές της θερμοκρασίας οδήγησαν στην αποκάλυψη αυτών των νησιών», συνέχισε ο Moiseyev, που ηγείτο της αποστολής.

 

Σχήμα 1. Δορυφορική άποψη των νησιών. Διακρίνεται στην αριστερή εικόνα η παρουσία χερσαίων περιοχών που δυνδέονται με παγετώνες.

Σχήμα 2. Τοποθεσία αποκεκαλυμένων νήσων στην Αρκτική.

 

Η απώλεια παγετώνων στην Αρκτική στην περίοδο από το 2015 μέχρι το 2019 ήταν μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη καταγεγραμμένη πενταετή περίοδο, σύμφωνα με έρευνα των Ηνωμένων Εθνών πάνω στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Δείτε ΕΔΩ πρόσφατο άρθρο για την παγοκάλυψη της αρκτικής το 2019.

Οι φετινές καλοκαιρινές αποστολές σε δυο αρχιπελάγη -Franz Josef Land και Novaya Zemlya- περιλάμβαναν μια ομάδα 60 ανθρώπων, ανάμεσά τους πολίτες από τη Ρωσική Γεωγραφική Εταιρεία. «Οι δυο μήνες φέτος που κάναμε την αποστολή στο Franz Josef περιγράφονται ως θερμοί. Ήμασταν πολύ τυχεροί επειδή μπορούσαμε να φτάσουμε σε νησιά όπου η ακτή και τα παράκτια νερά δεν είναι κάθε χρόνο ελεύθερα από πάγο», σχολίασε ο Denis Krets, επικεφαλής της αποστολής.

Στη διάρκεια της αποστολής, ο υπουργός Άμυνας ανακοίνωσε πως βρήκε πέντε νέα νησιά στο Vize Bay, ένα σχετικά ορεινό αρχιπέλαγος με δυο βασικά νησιά. Τα νησιά είχαν εντοπιστεί προηγουμένως σε δορυφορικές εικόνες αλλά η αποστολή ήταν η πρώτη που τα είδε.

 

 

Με πληροφορίες από Lifo και Guardian

Πηγή: Green Agenda