Posts

Οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι της Ανταρκτικής θα βρεθούν σε δεινή θέση έως το 2100 εάν συνεχιστεί η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη με τους ίδιους ρυθμούς.

Οι ειδικοί εξηγούν ότι οι πιγκουίνοι μεγαλώνουν τα μικρά τους σε θαλάσσιους πάγους και η διαθέσιμη πλατφόρμα φαίνεται να περιορίζεται συνεχώς. Εάν δεν γίνει κάτι θα έχουμε απότομη πτώση στον πληθυσμό τους, με τις προβλέψεις να κάνουν λόγο έως και για μείωση στο μισό έως το τέλος του αιώνα.

Προς το παρόν οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι είναι στην κατηγορία των «σχεδόν επαπειλούμενων ειδών» (Near Threatened). Σύντομα αναμένεται να υποβληθεί πρόταση για την ένταξή τους στην κατηγορία «ευάλωτα είδη», για τα οποία ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος.

Image result for αυτοκρατορικοι πιγκουινοι

«Αυτά τα πολύ ανθεκτικά πτηνά βιώνουν πραγματικά σκληρούς χειμώνες και επιστρέφουν κάθε χρόνο για να μεγαλώσουν τους νεοσούς. Είναι μαχητές, αλλά η ανησυχία μας είναι για πόσο η ανθεκτικότητά τους θα συνεχίσει στο μέλλον» τονίζει στο BBC η Dr Michelle LaRue.

Σήμερα υπολογίζεται ότι υπάρχουν 250.000 ζευγάρια πιγκουίνων στην Ανταρκτική.

ΠΗΓΗ naftemporiki.gr 

Η έκθεση φωτογραφίας του Φωκίωνα Ζησιάδη «Παγετώνες. Από τη  Γένεση στην Εξαΰλωση», είναι ένα ταξίδι στη Γροιλανδία, μια πρόσκληση στο  απόκοσμο τοπίο της Αρκτικής και το μεγαλείο των σε αέναη πλεύση παγόβουνων.

Η ιδέα για αυτό το ταξίδι γεννήθηκε στην Ισλανδία, απόρροια της έντονης έλξης που του ασκεί η Αρκτική και τον έχει ήδη οδηγήσει στην έκδοση του photo art book «Island» με φωτογραφίες του από το ομώνυμο ταξίδι (κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο teNeues).

Ο Φωκίων Ζησιάδης εξερευνά τη Γροιλανδία από το 2016. Την έχει επισκεφτεί μέχρι τώρα τέσσερις φορές, (επισκέφτηκε τα Ilulisat -Nuuk- Tasiilaq -Teniteqilaqin το 2016, Kangerlussuaq-Ilulisat-Qaanaq-Nuuk το 2017, Ittoqqortoormiit-Jameson Land το 2018 και Ittoqqortorormit – Kap Hoeg το 2019), σε διαφορετικές εποχές (Αύγουστο, Μάρτιο, Απρίλιο, Ιούνιο), με σκληρές θερμοκρασίες, σε κάποιες περιπτώσεις κάτω από τους -30 βαθμούς Κελσίου.

Έχει διασχίσει απομακρυσμένες τοποθεσίες με τη βοήθεια ντόπιων inuit κυνηγών, μαζί με τον Landmark Dui, τον πιστό και έμπειρο Ισλανδό οδηγό του, που τον συνοδεύει σε κάθε του Αρκτική περιπέτεια. Η προσέγγιση αυτών των περιοχών γίνεται άλλοτε επίγεια με snowmobiles, και έλκηθρα που σέρνουν σκύλοι άλλοτε εναέρια με ελικόπτερα και δια θαλάσσης με ευέλικτα σκάφη.

3-vZifG.jpg

1-hcBtA.jpg

Τοπίο που φαντάζει απόκοσμο

Η αντοχή και πειθαρχία του φωτογράφου στις ακραίες συνθήκες, είναι απαραίτητη για να πετύχει το στόχο του: την απεικόνιση του φυσικού περιβάλλοντος, ενός τοπίου που φαντάζει εξώκοσμο, επιβεβαιώνοντας την ασημαντότητα του ανθρώπου μπροστά στο ανυπέρβλητο μεγαλείο της Φύσης.

Τα παγόβουνα, το αντικείμενο των φωτογραφιών του Φωκίωνα Ζησιάδη που θα εκτεθούν, αποτελούν το τελετουργικό αρχέτυπο μίας συνεχούς μεταμόρφωσης, καθώς δημιουργήθηκαν σταδιακά κατά τη διάρκεια μιας μακράς περιόδου που προηγήθηκε της σύγχρονης ιστορίας κατά εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια (σε μερικές περιπτώσεις περισσότερα από 400.000 χρόνια). Αυτά τα εκπληκτικά, διαρκώς μεταβαλλόμενα φυσικά γλυπτά, κινούνται εδώ και αιώνες στα παγωμένα νερά.

Όπως επισημαίνει ο επιμελητής της έκθεσης Σταύρος Καβαλλάρης, «το μυστηριώδες, συχνά μοναχικό, ταξίδι τους στα παγωμένα νερά αναδεικνύει τη διττή τους φύση- πάνω και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, αποθεώνοντας όχι μόνο τη χαρισματική δυναμική ενός pendre l’ eau, αλλά και τη σπουδαιότητα του ρόλου τους σε ότι αφορά το κλίμα.

4-Shede.jpg

»Με αυτήν τη διττή ιδιότητα, το νερό αποτελεί τη γενεσιουργό δύναμη των παγόβουνων με τρόπο προφανή και, συνάμα, απόκρυφο. Λαμβάνοντας υπόψη ότι  περίπου το 90% της μάζας τους βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, ένα συμπαγές κάτω μέρος διαμορφώνεται, σε συνεχή αντίδραση με τη στασιμότητα, ενώ η απόληξη τους διχοτομείται ανάμεσα σε μία κρυσταλλική ευθραυστότητα και την επιβλητικότητα μίας μαρμάρινης κατασκευής.

»Αυτό ακριβώς αποθανατίζει στο φακό, με την ιδιαίτερη ματιά του, ο Φωκίων Ζησιάδης, αποκαλύπτοντας, μέσα από το σκηνικό του Βόρειου Παγωμένου Ωκεανού, την άρρηκτη δομή των παγόβουνων. Οι φωτογραφίες του προσθέτουν στην μαγεία ενός τοπίου που κυριαρχείται από την αέναη περιπλάνηση τους, καθώς και την, απόλυτα πιστή στην αρχή του Αρχιμήδη, πλευστότητα τους».

Νοερό ταξίδι

Ο Φωκίων Ζησιάδης καταφέρνει να καταγράψει φωτογραφικά την πεμπτουσία του επιβλητικού θέματός του ως δεξιοτέχνης racontreur, με μια πολύ προσωπική προσέγγιση, συμπαρασύροντας το θεατή σε ένα νοερό ταξίδι, χαρίζοντάς του την ώριμη ματιά του, του αποκαλύπτει την εξελικτική διαδικασία της σχέσης του με τον τόπο, με ειλικρίνεια, ανθρωπιά και σεμνότητα.

Η παρουσίαση των φωτογραφιών θα πλαισιώνεται από ήχους της Αρκτικής, που επιμελείται ο Θανάσης Ζλατάνος του Studio Lollipop.

Από την Τετάρτη 16 Οκτωβρίου, λοιπόν, και για έναν ολόκληρο μήνα, το Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα θα φιλοξενεί τη νέα προσωπική του έκθεση «Παγετώνες. Από την Γένεση στην Εξαΰλωση», η οποία αποτελεί μια πραγματική πρόσκληση στο εντυπωσιακό τοπίο της Αρκτικής και το μεγαλείο των σε αέναη πλεύση παγόβουνων.

ΠΗΓΗ fokionzisiadis.gr tanea.gr

 

The warm air masses are now moving towards Greenland being definitely colder, but still warm. The temperature record is about to be broken this week.

The following map comes from the ECMWF global forecasting model and show surface temperatures around North Pole on 30/7/2019, 11am CDT. Eastern and western coast of Greenland may exceed 20°C. It should be noted that Iceland may record temperatures larger than 22°C.

In the middle of July, the mercury reached 21° in the Isle Alert located north of Greenland (and 90km south of the North Pole), breaking the previous record, which was 20°C in July 1956. It is highlighted that since 2012 a significant amount of warm days (with temperatures between 19-20°C) has been recorded in this station.

For now, the ice coverage seems to be within the lowest values have ever observed. Facing a fairly warm week (30/7-2/8/2019), there are concerns that the ice will significantly melt and the scientists follow the entire phenomenon and its progress in detail.

Συχνό ερώτημα που τίθεται στην επιστημονική κοινότητα είναι το “πώς θα μπορούσε να αποτραπεί τολιώσιμο των πάγων στη Δυτική Ανταρκτική και η άνοδος της στάθμης των ωκεανών;”, μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται σήμερα στο Science Advances προτείνει, όμως, μια απρόσμενη λύση: να αντλείται το νερό που προκύπτει από το λιώσιμο και να ρίχνεται και πάλι, σαν τεχνητό χιόνι , στο παγοκάλυμμα.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη έχει ήδη προκαλέσει τόσο μεγάλο πρόβλημα στον νότιο πόλο που το τεράστιο στρώμα του πάγου αρχίζει να αποσαθρώνεται. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά τουλάχιστον τρία μέτρα τους επόμενους αιώνες.

Οι συγγραφείς της νέας μελέτης προτείνουν να χρησιμοποιηθεί η ενέργεια από 12.000 ανεμογγενήτριες για να αντληθεί το θαλασσινό νερό σε ύψος 1.500 μέτρων μέχρι την επιφάνεια και στη συνέχεια να ριφθεί από εκατοντάδες χιονοβόλα κανόνια σε μια έκταση ίση με την Κόστα Ρίκα.

“Έχουμε ήδη ξυπνήσει τον γίγαντα στον νότιο πόλο”, δήλωσε ο Άντερς Λέβερμαν, καθηγητής στο Ινστιτούτο Πότσδαμ για την Έρευνα των Κλιματικών Επιπτώσεων (PIK), αναφερόμενος στο λιώσιμο του παγοκαλύμματος. “Βρισκόμαστε ήδη στο σημείο χωρίς επιστροφή, αν δεν κάνουμε κάτι”, πρόσθεσε μιλώντας στο πρακτορείο Reuters. “Μπορούμε να το επαναφέρουμε σε σταθερό σημείο με μια μικρή παρέμβαση τώρα ή με μια ολοένα και μεγαλύτερη αργότερα”, πρόσθεσε.

Με τις ξηρασίες, τις πλημμύρες, τις καταιγίδες και τις πυρκαγιές που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή να εντείνονται σε παγκόσμιο επίπεδο, κάποιοι επιστήμονες αρχίζουν να εξετάζουν στα σοβαρά λύσεις που θα είχαν απορριφθεί χωρίς δεύτερη σκέψη ακόμη και πριν από λίγα χρόνια. Απηχώντας τις απόψεις πολλών άλλων επιστημόνων, ο Λέβερμαν είπε ότι η κατεπείγουσα προτεραιότητα είναι να μειωθούν τάχιστα οι εκπομπές καυσαερίων ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι που είχαν τεθεί με τη Συμφωνία του Παρισιού του 2015.

Αν και ο Λέβερμαν παραδέχεται ότι η άνοδος της στάθμης των ωκεανών που προβλέπεται ότι θα ακολουθήσει την κατάρρευση του Στρώματος Πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής μπορεί να χρειαστεί εκατοντάδες χρόνια για να συμβεί, είπε ότι δημοσίευσε αυτή τη μελέτη επειδή ανησυχεί για την τύχη όσων ζουν σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο.

“Με την άνοδο της στάθμης θα βυθιστούν τελικά στο νερό το Αμβούργο, η Σαγκάη, η Νέα Υόρκη, το Χονγκ Κονγκ. Δεν μπορείς να διαπραγματευτείς με τη φυσική: αυτό είναι το δίλημμα”, είπε ο φυσικός και ωκεανογράφος, που συνεργάζεται και με το Πανεπιστήμιο Κολούμπια στις ΗΠΑ.

Όπως αναφέρει το ΑΜΠΕ, ο Λέβερμαν και οι συνεργάτες του χρησιμοποιήσαν υπολογιστικά μοντέλα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το στρώμα πάγου της Δυτικής Ανταρκτικής θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί με την εναπόθεση τουλάχιστον 7.400 γιγατόνων τεχνητού χιονού σε διάστημα 10 ετών γύρω από τους Παγετώνες Πάιν Άιλαντ και Τουέιτς.

Το κόστος του εγχειρήματος δεν αναφέρεται στην έρευνα, όμως για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο ο Λέβερμαν είπε ότι θα χρειαζόταν “κάτι παρόμοιο με έναν σεληνιακό σταθμό στην Ανταρκτική”. Παραδέχτηκε επίσης ότι στην περίπτωση που τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιό του, οι συνέπειες θα ήταν “τρομαχτικές” για τον νότιο πόλο, όμως θα άξιζε τον κόπο, αν έτσι περιοριζόταν η άνοδος της στάθμης των ωκεανών. “Θα μετατρέπαμε τη Δυτική Ανταρκτική σε βιομηχανική ζώνη. Όμως αν αποσταθεροποιήσουμε τον παγετώνα, όλα θα αλλάξουν με δραματικό τρόπο”, κατέληξε.

Στο παρελθόν έχουν προταθεί και άλλες ευφάνταστες λύσεις για τη σταθεροποίηση του παγετώνα, όπως για παράδειγμα η κατασκευή τεσσάρων υποθαλάσσιων κολόνων, ύψους 300 μέτρων, ή ενός τοίχου ύψους 50-100 μέτρων και μήκους 80-120 χιλιομέτρων.

ΠΗΓΗ sofokleousin.gr

Κάθε άνοιξη, στις αλπικές περιοχές του κόσμου, λαμβάνει χώρα μια μετανάστευση διαφορετική από τις άλλες.

Οι «μετανάστες» είναι μονοκύτταροι οργανισμοί, άλγη όμοια με τα φύκια, αλλά αντί να ζει στη θάλασσα, ζει στο χιόνι. Τον χειμώνα τον περνάνε χωμένα βαθιά μέσα στο χιόνι. Την άνοιξη, ξυπνούν και κολυμπούν προς την επιφάνεια μέσα από τις χαραμάδες του χιονιού που λιώνει. Σε αυτή τη διαδρομή πολλαπλασιάζεται και φωτοσυνθέτει. Φτάνοντας στην επιφάνεια, έχει γίνει κόκκινο, δημιουργώντας το φαινόμενο που οι επιστήμονες ονομάζουν «ροζ χιόνι», «χιόνι καρπούζι» ή «ματωμένο χιόνι».

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το χρώμα προέρχεται από την ασταξανθίνης, έναν μοριακό ξάδερφο της χημικής ουσίας που κάνει τα καρότα πορτοκαλί. Είναι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί που παράγουν βιολογικά αντιηλιακά μόρια για να προστατευθούν από τον ήλιο: απορροφά την υπεριώδη ακτινοβολία, θερμαίνονται και ουσιαστικά λιώνουν το χιόνι που βρίσκεται γύρω. «Η τήξη τα βοηθά πολύ», λέει στον New Yorker ο Ρόμαν Ντάιαλ, βιολόγος στο Alaska Pacific University. «Η επιφάνεια του χιονιού μπορεί να είναι ένα πολύ ξηρό μέρος. Δεν υπάρχει πολύ νερό σε υγρή μορφή. Και οποιαδήποτε μορφή ζωής δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάπως το παγωμένο νερό. Είναι σαν να βρισκόσασταν σε κάμπινγκ και το μπουκάλι με το νερό ήταν παγωμένο. Θα διψούσατε μέχρι να λιώσει».

Το ροζ χιόνι είναι ένα απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο, αλλά σε μια εποχή που εξαφανίζονται οι παγετώνες, είναι προβληματικό. Πέρυσι, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η άλγη είχε μειώσει την ποσότητα του ηλιακού φωτός που ανακλάται από κάποιους παγετώνες στη Σκανδιναβία, και αύξησε την ποσότητα του ηλιακού φωτός που απορροφάται ανά 13%.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Το αποτέλεσμα είναι, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Geoscience, η ταχύτερη τήξη.

Όπως και σε άλλα μέρη του πλανήτη αυτό που συμβαίνει είναι πιθανόν αυτοδιαιωνιζόμενο. Ήδη ο πάγος έχει γίνει πιο σκούρος από την σκόνη, την αιθάλη και την τέφρα, τα οποία επιταχύνουν την τήξη και αυξάνουν τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται η άλγη.

Όσο οι οργανισμοί αυτοί πολλαπλασιάζονται, τόσο περισσότερο λιώνουν τα χιόνια, γεγονός που τους επιτρέπει να πολλαπλασιάζονται ξανά. «Μόλις αρχίσει το φαινόμενο, εξαπλώνεται πολύ πιο γρήγορα από ότι νομίζουν οι άνθρωποι», λέει ο Ντάιαλ.

Το ροζ χιόνι ήταν γνωστό από τον Αριστοτέλη πριν από 2.000 χρόνια και η βιολογική του προέλευση έγινε εμφανής στις αρχές του 19ου αιώνα. Έκτοτε η άλγη του χιονιού έχουν απασχολήσει τους βιολόγους επιστήμονες που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή.

Γιατί το τελευταίο χιόνι του πλανήτη θα είναι

Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί τρία γένη – Coenochloris, Chloromonas και Chlamydomonas – που περιλαμβάνουν ίσως δεκάδες είδη.

Υπάρχουν πορτοκαλί άλγη χιονιού και κίτρινα άλγη χιόνι, ενώ κάποια από αυτά, εάν για κάποιο λόγο τα φάτε, λειτουργούν σαν καθαρτικό.

Από τη έρευνα του Ντάιαλ και των συνεργατών του αποδείχθηκε ότι από το 17% του πάγου που έλιωνε, ήταν από χιόνι που είχε πάνω του άλγη.

Όπως τονίζει ο New Yorker, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να ανησυχούμε για την άλγη του χιόνι. Και, ούτως ή άλλως, δεν προκαλεί την κλιματική αλλαγή, εμείς την προκαλούμε. Αλλά δημιουργείται το ιδανικό περιβάλλον για να ευδοκιμήσουν, και αποτελούν έναν ακόμη δείκτη ότι η ανθρωπότητα μόλις τώρα άρχισε να καταλαβαίνει τις επιπτώσεις της δικής της ύπαρξης –αλλά πολύ λιγότερο τα μέτρα που πρέπει να λάβει για να εξασφαλίσει την επιβίωσή της. Και, φυσικά, η άλγη αυτή χρειάζεται χιόνι για να υπάρχει. Μόλις αυτό εξαφανιστεί, θα εξαφανιστεί και η άλγη. Αλλά πριν αυτό συμβεί, είναι πιθανό, το τελευταίο χιόνι που θα δούμε στη Γη να είναι ροζ ή ακόμα και κόκκινο –σαν το αίμα.

ΠΗΓΗ HUFFINGTONPOST.

Είναι σημαντικό να παρακολουθούμε την παγοκάλυψη στους πόλους της γης. Σε αυτό το άρθρο θα δούμε σε τι κατάσταση βρίσκονται αυτη τη στιγμή ο βόρειος και ο νότιος πόλος.

Η παγοκάλυψη στους πόλους μπορεί να μας υποδείξει τα επίπεδα στα οποία εξελίσσεται η κλιματική αλλαγή. Ωστόσο τα δεδομένά που λαμβάνουμε πρέπει να χρησιμοποιούνται και να ερμηνεύονται προσεκτικά. Όταν αναφερόμαστε στο κλίμα μία περιοχής, ουσιαστικά αναφερόμαστε στη μέση καιρική κατάσταση που παρατηρείται σε μακροχρόνια κλίμακα. Ως εκ τούτου, δεν είναι σοφό να προκύπτουν συμπεράσματα για το κλίμα των πόλων της γης από μεμονωμένους χειμώνες ή καλοκαίρια.

Στην παρακάτω απεικόνιση του Nation Snow and Ice Data Center φαίνεται η έκταση της παγοκάλυψης στον βόρειο πόλο αλλά και η συγκέντρωση θαλάσσιου πάγου. Σε περίπτωση που η συγκέντρωση πάγου είναι μικρότερη από το 100%, αυτό υποδηλώνει ότι η περιοχή δεν καλύπτεται πλήρως από πάγο. Παρακάτω λοιπόν, φαίνεται ότι η περιοχή στην οποία εκτείνεται ο θαλάσσιος πάγος στο βόρειο πόλο είναι μικρότερη σε σχέση με τη μέση έκταση που εμφάνιζε την περίοδο 1981-2010 (πορτοκαλί γραμμή). Παρατηρείται ωστόσο κάποιο ποσοστό παγοκάλυψης σε παράκτια τμήματα του Καναδά, της Αλάσκας και της Σιβηρίας. Σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει το γεγονός ότι σε αυτές τις περιοχές εκχύνονται ποτάμια τα οποία εισάγουν φρέσκο γλυκό νερό στο θαλάσσιο σύστημα, το οποίο μπορεί να παγώσει πιο εύκολα.

 

Στο επόμενο διάγραμμα παρατηρούμε ότι φέτος η παγοκάλυψη από άποψη έκτασης κινείται στα επίπεδα που έχουν διαμορφωθεί μετά το 2015. Στα θετικά καταγράφεται το γεγονός ότι δεν παρατηρούνται ακρότητες όπως π.χ. το έτος 2012, οπότε και καταγράφηκε μία από τις χαμηλότερες παγοκαλύψης στο σύγχρονο κλίμα.

 

Όσον αφορά το νότιο πόλο, σύμφωνα με το nordicweather.net, η παγοκάλυψη κινείται σε φυσιολογικά επίπεδα. Δεν πρέπει να αγνοούμε το γεγονός ότι η Ανταρκτική είναι μονωμένη από θερμότερες εισβολές εξαιτίας του γεγονότος ότι περιβάλλεται από ωκεανούς και του πρακτικά συνεχόμενου δεξιόστροφου αεροχειμάρρου που την περιβάλλει.